Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бельгиялық велошаршысы
Belgian racing cyclist
1990-1992: Спринтер
1990 жылы «Лото» командасына қосылып, 1990 жылғы «Тур де Франс» жарысында екі мәртебелі кезеңді жеңіп алды. Ол Мон-Сен-Мишель таушайып жүгіру кезеңінде және Париждегі Турдың соңғы кезеңінде жеңімпаз атанды, екеуі де көптеген спринттерде жеңіске жетті. Сәтті қашулар дәуірінде ол өкінішке орай, жеке кезеңдерді жеңе алмай, спринтер ретінде танылды. 1991 жылы ол кішігірім жарыстарда бірнеше кезеңді жеңіп алды, ал тамыз айында Цюрих чемпионатында жеңіске жетті, бұл оның әлем кубогы жарысында алғашқы жеңісі болды. 1992 жылы Милан-Сан-Ремода үшінші орын алып, Шон Келли мен Морено Аргентиннің артында пелотон спринтін жеңіп алды. Ол E3 Harelbeke жеңімпазы атанды, бұл оның алғашқы жартылай классикалық жарыстағы жеңісі болды, сондай-ақ Peer қаласында Бельгияның ұлттық жол жарысы титулын жеңіп алды. 1992 жылы ол француз Лоран Жалаберден кейін екінші рет «Тур де Франс» жарысының соңғы ұпайлық есебінде екінші орын алды. Ол сол жылы қашып кеткендердің тобынан кейін барлық пелотондық спринтті жеңіп алғанға қарамастан, бір кезеңді жеңе алмады. Кейін ол Цюрих чемпионатында жеңіске жетіп, 1995 жылғы әлем кубогының соңғы турнирінде жеңіске жетіп, өзінің ең үздік бір күндік классикалық жүргізуші екенін растады. 1996 жылы ол Брабант пийлін жеңіп алды, бірақ механикалық ақауға байланысты Фландрия турінде үшінші орын алды. Келесі аптада ол Париждегі Рубайда алғашқы жеңісін иеленді. Оның Mapei–GB командасы жарыста үстемдік құрды және Музеу итальяндық әріптестері Джанлука Бортолами және Андреа Тафимен бірге Рубай велодромына келді. Команданың менеджері Патрик Лефевер Мапейдің басқарушы директоры Джорджио Сквинзидің кеңсесінен телефон арқылы хабарласып, Музеуге жарысты жеңуді бұйырды. Жазда ол екінші рет Бельгияның ұлттық жол жарысында жеңімпаз атанды, бірақ тағы да «Тур де Франс» жарысында этап жеңе алмады. Париж-Турдағы көңіл көшпейтін өнерпаздықтан кейін, ол әлем чемпионатында жалпы көшбасшылығын нығайтатынын мәлімдеді және велосипед спортынан бас тартуды ойластырды. Ол ойын өзгертіп, келесі аптада әлем чемпионатының жол жарысына қатысты, онда Луганодағы таулы жолға байланысты фаворит болып саналмайды. Көптеген адамдарды таңғалдырғандай, өзінің 31 жасқа толған күні Музеу Мауро Джанеттимен ұзақ уақыттан бері ажырасып, екі адамнан тұратын швейцариялықты жеңіп, әлем чемпионы атанды. Кейін ол екінші рет әлем чемпионатының финалында жеңіске жетті. 1997 жылы Музеу Рута дель Соль және Куурне–Брюссель–Куурне жарыстарында үш кезеңді жеңіп алды, бірақ тағы бір әлем чемпионатында жеңіске жетпеді. Миланда болған апат, Сан-Ремо мен Фландрия турнирі, Париждегі Рубайда болған тесік оның жетістіктерге жетуіне кедергі болды. Ол Льеж–Бастонь–Льеж турниріне алтыншы орынды иеленді, бұл оның Арденн классикасындағы ең жақсы нәтижесі. Ол 18-кезеңнен кейін «Тур де Франс» жарысынан бас тартты, ол жауын-шашын жиегінде, этап жеңісіне бірнеше рет тырысқаннан кейін. Ол Сан-Себастьян қаласында әлем чемпионы атағын қорғауға қатысты, бірақ жеңіс жолынан өтіп, сегізінші орынға ие болды.
In 1990 he signed for the Lotto team and won two prestigious stages in the 1990 Tour de France. He won the uphill sprint stage to Mont Saint Michel and the final stage of the Tour in Paris, both in a mass sprint. In an era of successful breakaways, he was an unfortunate sprinter, being unable to win further individual stages. In 1991 he won several stage wins in smaller stage races and in August he won the Championship of Zürich, his first win in a World Cup race. In 1992 he placed third in Milan–San Remo, winning the peloton sprint behind Sean Kelly and Moreno Argentin. He won E3 Harelbeke, his first cobbled semi classic race win, and the Belgian national road race title in Peer. He was second in the final points classification of the 1992 Tour de France behind Frenchman Laurent Jalabert for the second time. He did not win a stage, despite having won every peloton sprint behind a group of escapees that year. Later he won the Championship of Zürich and won the final standings of the 1995 World Cup, confirming his status as the best one day classic rider of the year. In 1996 he won the Brabantse Pijl, but was third in the Tour of Flanders after suffering mechanical failure. The next week, he finally claimed his first victory in Paris–Roubaix. His Mapei–GB team dominated the race and Museeuw arrived together with his Italian teammates Gianluca Bortolami and Andrea Tafi on the Roubaix Velodrome. Team manager Patrick Lefevere received a phone call from the office of Mapei's managing director, Giorgio Squinzi, ordering Museeuw to win the race. In the summer he won his second Belgian national road race title, but again failed to win a stage in the Tour de France. After a disappointing performance in Paris–Tours, where he wanted to secure his overall lead in the World Cup, he stated he intended to quit cycling altogether. He changed his mind and started the next week in the world championship road race, where he was not considered a favourite because of the mountainous course in Lugano. To the surprise of many, and on his 31st birthday, Museeuw became world champion after a long breakaway with Mauro Gianetti, beating the Swiss in a two man sprint. Subsequently, he went on to win his second World Cup final standing. In 1997 Museeuw started the year with three stage wins in the Ruta del Sol and Kuurne–Brussels–Kuurne, but failed to take another World Cup win. A crash in Milan–San Remo and the Tour of Flanders and a puncture in Paris–Roubaix prevented him from achieving success. He finished sixth in Liège–Bastogne–Liège, his best result in the Ardennes classic. He abandoned in the 18th stage of the Tour de France, in the rainbow jersey, after several unsuccessful attempts to win a stage in a breakaway. He went on to defend his world title in San Sebastián, but missed the winning breakaway and finished eighth.
1998-2000: жарақат алған жылдар
1998 жылы E3 Harelbeke және Brabantse Pijl жарыстарын бір аптаның арасында жеңіп алғаннан кейін, ол Фландрия турынде де жеңіске жетіп, жарыс тарихындағы үш рет жеңіске жеткен рекордты қайталады. Бір аптадан соң Музеу Труэ д'Аренберг тас жолында Париждегі-Рубе жарысында қатты құлады, нәтижесінде тізеқабығы сынды. Бұған қоса, қауіпті гангрена инфекциясы жұқты, дәрігерлер оның сол аяғын ампутациялауға жақын болды. Ол күшпен күресіп, ұзақ емдеуден кейін велоспортқа оралды, 1999 жылы Фландрия турында үшінші орынды, ал Париж-Рубеде тоғызыншы орынды иеленді – бұл оның бір жыл бұрынғы қорқынышты құлауынан кейін болды. 2000 жылы ол 44 шақырым жеке жүріспен Париж-Рубе жарысын екінші рет жеңіп алды. Жеңіспен финиш сызығынан өтетін сәтте ол сол аяғын көтеріп, екі жыл бұрын оның мансабын аяқтауға жақын болған жарақатын еске салды. Кейін сол жылы ол әйелі мен ұлымен мотоциклмен келе жатқанда ауыр жарақат алды. Ол бас жарақатын қатты алды және бірнеше күн комада жатты. Үшеуі де сауығып кетті, бірақ оның табандылығы оны қайтадан спорттың шыңына жеткізді. Оның күшті жүріс стилі оған бүкіл әлемде көптеген жанкүйерлерді сыйлады және оны туған Фландриясында одан да танымал етті. Содан кейін сол жылы Гамбургте өткен HEW Cyclassics жарысын жеңіп, әлем чемпионатында 11 рет жеңіске жетті.
In 1998, one week after winning E3 Harelbeke and the Brabantse Pijl in the same weekend, he won the Tour of Flanders, thereby equaling the race's record of three wins. One week later, Museeuw made a horrific fall in Paris–Roubaix on the Trouée d'Arenberg cobbled sector, leaving his kneecap shattered. On top came a dangerous gangrene infection which nearly forced doctors to amputate his left leg. He fought back and resumed cycling after a long healing process, finishing third in the Tour of Flanders of 1999 and ninth in Paris–Roubaix, exactly one year after his horror crash. In 2000 he won Paris–Roubaix a second time after a 44 km solo. Upon crossing the finish line in victory, he lifted his left leg, pointing to his knee as a reminder of the injury that had almost ended his career two years before. Later that year, he was seriously injured while riding a motor cycle with his wife and son. He suffered severe head trauma and spent several days in a coma. All three would recover, but it was his dogged determination that saw him again reach the pinnacle of the sport. His powerful riding style won him legions of fans all over the world and made him all the more popular in his native Flanders. Later the same year he won the HEW Cyclassics in Hamburg, totaling 11 World Cup wins.