Канаданың Манитоба провинциясының Еңбекшілер партиясы тарихы

Кіріспе

Тәуелсіз Еңбек партиясы Канаданың Манитоба провинциясында Кооперативтік одақтастық федерациясының пайда болуына дейін жетекші социал-демократиялық партия болды. Оның бірнеше кандидаттары Манитобаның Заңнамалық Ассамблеясына сайланды және федералды парламент мүшелері Дж. С. Вудсворт пен А. А. Хипс оның қатарында болды. ИЛП 1920 жылдың желтоқсанында Доминион Еңбек партиясының наразы мүшелері құрды, олар оңшыл элементтер ұйымды басып алғаннан кейін одан шығып кетті. ДЛП сияқты, ИЛП реформашыл еңбек тобы болды және көбінесе сол жақтағы партиялармен жауыз қарым-қатынаста болды. 1920 жылғы провинциялық сайлауда реформашы еңбекшілер мен социалистердің бірлескен күш-жігері нәтижесінде Манитоба заң шығарушы органына он бір солшыл сайланды. Бұл депутаттардың көпшілігі, соның ішінде парламенттік жетекші Фред Диксон, сол жылдың соңында ДЛП-ден ИЛП-ге көшкендердің қатарында болды. 1922 жылғы сайлауда ИЛП алты орын алды, ал Диксон 1923 жылы отбасылық қайғыдан кейін заң шығарушы органнан кетті. Партия жетекшісі лауазымына бұрынғы Канаданың Социал-демократиялық партиясының мүшесі Джон Куин келді. 1920 жылдардың соңында Канада бойынша солшыл және еңбек партияларына қолдау төмендеді. Куин 1927 жылғы сайлауда ИЛП-ны жетектеп, үш орын жеңіп алды. Партияның жағдайы Ұлы депрессия кезінде жақсарды, ал 1932 жылы ИЛП бес орын алды. Сеймур Фармер 1935 жылы ИЛП жетекшісі болды. ИЛП ешқашан Канада Еңбек партиясымен біріккен емес. Бастапқыда, бұл оңшыл ДЛП басшылығы ИЛП мүшелері кеткеннен кейін көп ұзамай КЕП-ке қосылғандықтан болды. Келісімге келуге әрекеттер жасалды, бірақ ДЛП мен ИЛП мүшелері арасындағы даулар өте күшті болды және ИЛП «ұлттық» ұйымға қосылудан бас тартты. Кейіннен, 1920 жылдары КЕП-ке көптеген коммунистер қосылғандықтан ИЛП КЕП-тен тыс қалып қойды. (КЕП кез келген жағдайда Манитобадағы өте әлсіз ұйым болды, ал ИЛП басшылары кішігірім қарсыластарымен бірігуге мүдделі емес еді.) 1930 жылдары ИЛП-ның Кооперативтік одақтастық федерациясымен (КОФ) қарым-қатынасы күрделі болды. КОФ 1932 жылы қалалық жұмысшы табынан тыс парламенттік солшылдардың қолдау базасын кеңейту үшін құрылды, ал ИЛП-дегі көптеген адамдар оған күдікпен қарады. Партиялар 1933 жылы, провинциядағы КОФ ұйымы әлсіз болған кезде бірікті. Үш жыл ішінде КОФ өзінің жеке басын қалыптастырды және ИЛП-нің автономия талаптарын қолдауға аздап дайын болды. Партия 1936 жылғы провинциялық сайлау кезінде кейбір дәстүрлі ИЛП жақтастарының қарсылығына қарамастан «ИЛП КОФ» деп аталды. Сайлаудан кейін (партия жеті орын жеңіп алды) ИЛП мүшелерінің бір тобы партиялардан уақытша шығуға қол жеткізді. Дэвид Льюис пен Дж. С. Вудсворттың ықпалы қайтадан бірігуге әкелді, бірақ ИЛП-ның КОФ-пен қарым-қатынасы 1940 жылдардың басына дейін, КОФ жақтастары ИЛП-ның ішкі ұйымын басып алғанға дейін әлсіз болды. Бұл даулар Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде айқын байқалды: ИЛП толыққанды соғыс күшін қолдады, ал КОФ «адамнан бұрын байлықты» шақыруды жақтады. ИЛП ұйымы 1943 жылы ресми түрде таратылды. Ол КОФ-пен алмастырылды.

The Independent Labour Party was the leading social democratic party in the Canadian province of Manitoba prior to the emergence of the Co operative Commonwealth Federation. Several of its candidates were elected to the Legislative Assembly of Manitoba and it counted federal Members of Parliament J. S. Woodsworth and A. A. Heaps among its members. The ILP was founded in December 1920 by disgruntled members of the Dominion Labour Party, who left that organization when it was taken over by rightist elements. Like the DLP, the ILP was a reformist labour group, and often had hostile relations with parties further to the left. In the provincial election of 1920, the combined efforts of reformist labourites and socialists resulted in eleven leftists being elected to the Manitoba legislature. Most of these Members of the Legislative Assembly (MLAs), including parliamentary leader Fred Dixon, were part of the exodus from the DLP to the ILP later in the year. The ILP took six seats in the election of 1922, and Dixon resigned from the legislature in 1923 following a family tragedy. He was replaced as party leader by John Queen, formerly of the Social Democratic Party of Canada. Support for left wing and labour parties declined throughout Canada in the late 1920s. Queen led the ILP through the elections of 1927, winning three seats. The party's fortunes improved during the Depression, and the ILP took five seats in 1932. Seymour Farmer became leader of the ILP in 1935. The ILP never affiliated with the Canadian Labour Party. Initially, this was because the rightist DLP leadership had affiliated itself with the CLP soon after the exodus of ILP members. There were attempts at a compromise, but divisions between DLP and ILP members were too strong to overcome and the ILP refused to join the "national" organization as such. Later, the ILP would remain out of the CLP due to the large number of communists who joined the latter group in the 1920s. (The CLP was, in any case, a fairly weak organization in Manitoba, and the ILP leaders had little incentive to merge with their smaller rival.) The ILP had a complicated relationship with the Co operative Commonwealth Federation (CCF) in the 1930s. The CCF was formed in 1932 to expand the parliamentary left's support base beyond the urban working class, and many in the ILP were suspicious of this. The parties nevertheless became aligned in 1933, at a time when the CCF organization in the province was weak. In three years, the CCF had developed its own identity and was less willing to support the ILP's demands for autonomy. The party was referred to as "ILP CCF" during the provincial election of 1936, against the opposition of some traditional ILP supporters. Following the election (in which the party won seven seats), a group of disgruntled ILP members succeeded in temporarily disaffiliating the parties. Pressure from David Lewis and J. S. Woodsworth brought about a realignment, but the ILP's relationship with the CCF remained shakey until the early 1940s, when CCF loyalists took over the ILP's internal organization. These divisions were especially noticeable at the start of the Second World War: the ILP supported an all out war effort, whereas the CCF favoured conscription of "wealth before men". The ILP organization officially disbanded in 1943. It had been superseded by the CCF some time earlier.