Кейт Уотерхаус: Жазушы, журналист және сатирик өмірі

Кіріспе

Британдық романист және газет тілшісі (1929–2009)

Кит Спенсер Уотерхаус CBE (6 ақпан 1929 – 4 қыркүйек 2009) – британдық романист, газет тілшісі және көптеген телесериалдардың авторы.

Өмірбаян

Кит Уотерхаус Англияның Йоркширдің Батыс Ридингі, Лидстегі Хунслетте дүниеге келген. Ол екі жыл бойы Корольдік әуе күшінде әскери қызметтен өтті. Оның көптеген жұмыстары, өмір бойы достасы және серігі Уиллис Холлмен бірлесіп жасалған, 1960 жылдардағы That Was The Week That Was, BBC 3 және The Frost Report сияқты сатиралық бағдарламаларды қамтиды; 1975 жылғы The Card мюзиклінің либреттосы; Budgie; Worzel Gummidge; және Andy Capp (комикстің бейімделуі). 1959 жылы жазған «Билли өтірікші» кітабын Джон Шлезингер фильмге түсірді, ал Том Куртенэй Билли рөлінде ойнады. Бұл фильм 1964 жылғы BAFTA сыйлығының алты номинациясына ие болды, соның ішінде «Ең үздік сценарий» номинациясы да бар, сондай-ақ 1963 жылы Венеция кинофестивалінде «Алтын арыстан» сыйлығына ұсынылды. 1970 жылдардың басында осы кейіпкерге негізделген «Билли Лиар» ситкомы кең танылып, 25 бөлімге созылды. Уотерхаустың алғашқы сценарийі – «Желдің үніне үндеу» (1961) фильмі. Экрандық тізімде көрсетілмегенімен, Уотерхаус пен Холл Альфред Хичкоктың «Жыртылған перде» (1966) сценарийін жан-жақты қайта жазғанын мәлімдеді. Уотерхаус 1989 жылы (Олд Вик премьерасы, 1999) Лондон журналисі Джеффри Бернардтың богемдік өміріне негізделген «Джеффри Бернард ауру» атты комедиялық пьеса жазды. Оның мансабы Йоркширдің кешкі газетінде басталды, сондай-ақ ол Punch, Daily Mirror және кейінірек Daily Mail үшін тұрақты түрде жазды. Ол 1952 жылы Mirror газетіне тілші болып жұмысқа орналасты, драматург және романист болғанға дейін, соғыстан кейінгі Ұлыбританиядағы түрлі түс дискриминациясына, Кениядағы Британ империясының атынан жасалған зұлсалыттарға және британ үкіметінің Таяу Шығыстағы әртүрлі елдерге қару сатуына қарсы науқан жүргізді. Кейіннен ол басында Mirror Magazine-де, ал 1970 жылдың 22 маусымында негізгі газетке ауысып, дүйсенбі күндері, ал 1970 жылдың 16 шілдесінен бастап бейсенбі күндері де жазды. Уотерхаус «Дүйсенбі, бейсенбі» және «Рубарбар, рубарбар және басқа да шулар» кітаптарында газеттен алынған үзінділерді жариялады. Daily Mirror үшін жазған «Waterhouse on Newspaper Style» атты кең ауқымды стиль кітабы қазіргі заманғы журналистиканың классикалық оқулығы болып саналады. Одан кейін ағылшын тілінің қолданысы туралы «Ағылшын тілі, біздің ағылшын тіліміз (және оны қалай ән салу керек)» атты қысқаша анықтамалық шықты. Ол 1986 жылы Mirror газетінің Роберт Максвеллге тиесілі болуына наразылық білдіріп, Mail газетіне ауысты және өліміне дейін сонда қалды. Ол қазіргі ағылшын тілінің стандарттарының төмендеуіне қарсы ұзақ күрес жүргізді, мысалы, «картоптар» және «алмалар мен апельсиндердің фунттары» сияқты қателерге қарсы күресуге тырысатын Аборант апострофты жою қауымдастығын құрды. 2004 жылдың ақпанында ол Британдық журналистика шолуының пікірінше, Ұлыбританияның ең танымал заманауи колонкашысы деп танылды.

Keith Waterhouse was born in Hunslet, Leeds, West Riding of Yorkshire, England. He performed two years of national service in the Royal Air Force. His credits, many with lifelong friend and collaborator Willis Hall, include satires such as That Was The Week That Was, BBC 3 and The Frost Report during the 1960s; the book for the 1975 musical The Card; Budgie; Worzel Gummidge; and Andy Capp (an adaptation of the comic strip). His 1959 book Billy Liar was subsequently filmed by John Schlesinger with Tom Courtenay as Billy. It was nominated in six categories of the 1964 BAFTA awards, including Best Screenplay, and was nominated for the Golden Lion at the Venice Film Festival in 1963; in the early 1970s the sitcom Billy Liar based on the character was quite popular and ran to 25 episodes. Waterhouse's first screenplay was the film Whistle Down the Wind (1961). Without receiving screen credit, Waterhouse and Hall claimed to have extensively rewritten the script for Alfred Hitchcock's Torn Curtain (1966). Waterhouse wrote the comic play, Jeffrey Bernard is Unwell (1989; Old Vic premiere, 1999), based on the louche life of London journalist Jeffrey Bernard. His career began at the Yorkshire Evening Post and he also wrote regularly for Punch, the Daily Mirror, and latterly for the Daily Mail. He initially joined the Mirror as a reporter in 1952, before he became a playwright and novelist; during his initial stint, he campaigned against the colour bar in post war Britain, the abuses committed in the name of the British Empire in Kenya and the British government's selling of weapons to various Middle Eastern countries. Subsequently, he returned as a columnist, initially in the Mirror Magazine, moving to the main newspaper on 22 June 1970, on Mondays, and extending to Thursdays from 16 July 1970. Waterhouse published extracts from the columns in the books Mondays, Thursdays and Rhubarb, Rhubarb and Other Noises. His extended style book for the Daily Mirror, Waterhouse on Newspaper Style, is regarded as a classic textbook for modern journalism. This was followed by a pocket book on English usage intended for a wider audience entitled English Our English (And How To Sing It). He moved from the Mirror to the Mail in 1986 out of his objection to the Mirror ownership by Robert Maxwell, and remained at the Mail until shortly before his death. He fought long crusades to highlight what he perceived to be a decline in the standards of modern English; for example, he founded the Association for the Abolition of the Aberrant Apostrophe, whose members attempt to stem the tide of such solecisms as "potatoe's" and "pound's of apple's and orange's" in greengrocers' shops. In February 2004, he was voted Britain's most admired contemporary columnist by the British Journalism Review.

Өлім

2009 жылдың 4 қыркүйегінде оның отбасы тарапынан жарияланған мәлімдемеде Уотерхаус Лондондағы үйінде тыныш ұйықтаған күйі қайтыс болғаны хабарланды. Ол 80 жасқа толыпты.