Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Институционалдық педагогика – білім берудің екі факторға негізделген тәжірибесі: 1. оқушының күрделілігі және педагогтың сыныпқа әкелетін санасыздығы. Бұл санасыздық – педагогтың институционалдық ортада қарым-қатынас жасайтын әлеуметтік, экономикалық, мәдени және басқа да айтылмаған элементтердің алуан түрлілігінің тағы бір атауы; және 2. институттың осы психоәлеуметтік факторларға және студенттің білетін нәрселеріне араласу процесіндегі рөлі. Бірақ оның негізін қалаушы Фернан Оури ұсынғандай, Институционалдық педагогика – институционалдық контекстің өзіне үнемі күдік тудыру болып табылады. Осылайша, сынып ешқашан алдын ала болжанып, өзгермейтін орта емес. Институционалдық педагогика қозғалысы, осылайша, 1960 жылдардың соңына дейінгі білім берудегі басым тенденцияларға тікелей қарсы келеді, олардың көпшілігі оқушылар арасындағы әлеуметтік-мәдени айырмашылықтарды, оқытудағы психоәлеуметтік факторларды және ең бастысы – сыныптағы санасыздықты біртегістейтінге ұмтылды. Осылайша, Институционалдық педагогикада «институт» термині оның күнделікті мағынасынан кеңірек қолданылады. Оури үшін институтты былай анықтауға болады: «әркімнің өзінің жетістік деңгейіне, яғни әлеуетіне сәйкес орны, уақыты, мәртебесі, функциялары (қызметтер, лауазымдар, жауапкершіліктер), рөлдері (президент, хатшы), түрлі жиналыстар (команда капитандықтары, сыныптардың әртүрлі деңгейлері және т.б.), сондай-ақ олардың тиімділігін сақтайтын рәсімдер».
Institutional pedagogy is a practice of education that is centered on two factors: 1. the complexity of the learner, and the "unconscious" that the educator brings to the classroom. This unconscious is another name for the diversity of social, economic, cultural and other unspoken elements that an educator interacts with in an institutional setting; and 2. the role of the institution in the process of intervening in both those psycho social factors and in what is known by a student. But even more than this, as conceived by its founder, Fernand Oury, Institutional Pedagogy is a constant calling into question of the institutional context itself. Thus the classroom is never a presupposed and static setting. The movement of Institutional Pedagody is thus in direct opposition to the prevailing trends of education prior to the late 1960s, almost all of which tended to homogenize socio cultural differences amongst learners, psycho social factors in learning and most important the presence of the "unconscious" in the classroom itself. Thus the use of 'institution' in Institutional Pedagogy is broader than in its more colloquial sense. To Oury the institution could be defined as: "the places, moments, status of each according to his/her level of performance, that is to say according to his/her potentialities, the functions (services, posts, responsibilities), roles (president, secretary), diverse meetings (team captains, different levels of classes, etc. ), and the rituals that maintain their efficacy."