Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австро-Венгриялық саясаткер (1863–1942)
Austro Hungarian politician (1863–1942)
Леопольд Антон Иоганн Сигизмунд Йозеф Корсинус Фердинанд Граф Берхтольд фон унд цу Унгаршиц, Фретлинг унд Пюллюц (Гроф Берхтольд Липот, ) (18 сәуір 1863 – 21 қараша 1942) Ол сондай-ақ Австрия-Венгрияның ең бай адамдарының бірі деп есептелді. Үйде тәрбиеленгеннен кейін заң білімін алып, 1893 жылы Австро-Мажарстанның сыртқы қызметіне қабылданды. Сол жылы Будапештте Венгрияның ең бай аристократтарының бірі Фердинанда Кароли де Надькароли (1868–1955) графинясына үйленді. Кейіннен Париж (1894), Лондон (1899) және Санкт-Петербург (1903) елшіліктерінде қызмет етті. 1906 жылдың желтоқсанында граф Берхтольд граф Алоис фон Эрентальдың орнына Ресейдегі елші болып тағайындалды, осылайша Эренталь императорлық сыртқы істер министрі болып тағайындалды. Ол Санкт-Петербургте бес жыл бойы адал қызмет етті және Ресейдің Венаға деген сенімсіздігі мен қорқынышын сезінді. 1908 жылдың қыркүйегінде ол Моравиядағы Бухлаудағы өз иелігінде Эренталь мен Ресейдің сыртқы істер министрі Александр Извольскийдің құпия кездесуін өткізді. Бұл кездесу «Бухлау келісімі» деп аталды және Босния мен Герцеговинаның Австро-Мажарстанға қосылуына әкелді. 1912 жылдың ақпанында Эренталь қайтыс болғаннан кейін граф Берхтольд оның ізбасары болып тағайындалды, осылайша 49 жасында Еуропадағы ең жас сыртқы істер министрі атанды. Оның тағайындалуы өзінің тілегіне қарсы және ішкі істерде, сондай-ақ әскери мәселелерде тәжірибесінің жетіспеуіне қарамастан жасалған деп хабарланды.
Leopold Anton Johann Sigismund Josef Korsinus Ferdinand Graf Berchtold von und zu Ungarschitz, Frättling und Püllütz (Gróf Berchtold Lipót, ) (18 April 1863 – 21 November 1942) He was also reputed to be one of Austria Hungary's richest men. Tutored at home, he later studied law and joined the Austro Hungarian foreign service in 1893. In the same year, he married Countess Ferdinanda Károlyi de Nagykároly (1868–1955), the daughter of one of the richest aristocrats in Hungary, in Budapest. He subsequently served at the embassies in Paris (1894), London (1899) and St. Petersburg (1903). In December 1906, Count Berchtold was appointed as the successor of Count Alois von Aehrenthal as Ambassador to Russia upon the latter's appointment as imperial foreign minister. He served with distinction for five years in St. Petersburg and experienced Russia's distrust and fear of Vienna. In September 1908, he hosted a secret meeting between Aehrenthal and the Russian Foreign Minister Alexander Izvolsky at his estate at Buchlau in Moravia. This meeting produced the so called Buchlau bargain and led to the Austro Hungarian annexation of Bosnia and Herzegovina. At the death of Aehrenthal in February 1912, Count Berchtold was appointed as his successor and thus became, at the age of 49, the youngest foreign minister in Europe. His appointment reportedly came against his own will and despite lack of experience in domestic affairs, as well as in military matters.
Балқан соғыстары
Императорлық сыртқы істер министрі ретінде граф Берхтольд негізгі назарын Балқанға шоғырландырды, мұнда оның сыртқы саясатының мақсаты бейбітшілікті сақтау, араласпау принципін ұстану және аумақтық статус-квоны сақтау болды. Алайда, 1912/1913 жылдардағы Балқан соғыстары осындай саясаттың шындықтан аулақ екенін көрсетті. Бұл Австрия-Мажарстан үшін дипломатиялық жеңіліс болды және граф Берхтольдтың әлсіз және шешім қабылдауға ұялмаған беделін қалыптастырды.
As imperial foreign minister, Count Berchtold focused almost exclusively on the Balkans where his foreign policy aims were to maintain peace, stick to the principle of non intervention and preserve the territorial status quo. The Balkan Wars in 1912/1913, however, quickly made such a policy illusory. It meant diplomatic defeat for Austria Hungary and also a reputation of being weak and indecisive for Count Berchtold.
Шілдедегі дағдарыс
Балқан соғыстарынан кейін, 1914 жылғы 28 маусымда Сараевода Австрия-Мажарстан мен Сербия арасындағы күрделі шиеленістің нәтижесінде Франц Фердинандтың қазасы болды. Сербия үкіметі ультиматумның барлық талаптарын қабылдады, бірақ Австрия-Мажарстан билігіне Сербия аумағындағы қастандықты тергеуге қатысуға рұқсат беруден бас тартты, бұл Сербияның егемендігі мен конституциясын ауыр бұзу болар еді. Ультиматумда тізілген 10 талаптың барлығын қабылдау міндетті болғандықтан, 28 шілдеде Австрия-Мажарстан үкіметі Сербиямен соғыс жариялауға шешім қабылдады, және осы жағдайға ол басты кінәлі еді.
Following the Balkan Wars, the assassination of Archduke Franz Ferdinand at Sarajevo on 28 June 1914 was therefore a culmination of the heightened tension between Austria Hungary and Serbia. The Serbian government accepted all points of the ultimatum but the one that permitted Austro Hungarian authorities to participate in the investigation of the assassination on Serbian territory, which would have been a severe violation of Serbian sovereignty and the country's constitution. As the acceptance of all 10 demands listed in the ultimatum was required, the Austro Hungarian government made a decision to enter a state of war with Serbia on 28 July, for which he was largely to blame.