Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Crumb) - 1994 жылы түсірілген американдық деректі фильм. Фильмде танымал подвальд карикатурисі Р. Крамб, оның отбасы (ішінде екі бауыры) және оның өмірге деген көзқарасы туралы баяндалады. Режиссері Терри Звигофф, продюсері Линн О'Доннелл. Фильмке кеңінен мақтаулар айтылды. 1994 жылдың қыркүйегінде фильм фестивальдар аясында көрсетілді, ал 1995 жылдың 28 сәуірінде АҚШ кинотеатрларында шықты. Сол жылы ол фестивальдарда көрсетіліп (Санданстағы «Үздік деректі фильм» жүлдесін жеңіп алды) үлкен қызығушылық тудырды. Джеффри М. Андерсон (кейін Сан-Франциско Экзаминаторының киносыншысы) бұл фильмді «барлық уақыттағы ең ұлы деректі фильм» деп атап, оны барлық заманның ең үздік он фильмнің тізіміне қосты. The Criterion Collection 2010 жылдың 10 тамызында фильмді DVD және Blu-ray форматтарында жарыққа шығарды.
Crumb is a 1994 American documentary film about the noted underground cartoonist R. Crumb and his family (including his two brothers) and his outlook on life. Directed by Terry Zwigoff and produced by Lynn O'Donnell, it won widespread acclaim. It was released on the film festival circuit in September 1994 before being released theatrically in the United States on April 28, 1995, having been screened at film festivals (and winning the Documentary Prize at Sundance) that year. Jeffery M. Anderson (later critic for the San Francisco Examiner) placed the film on his list of the ten greatest films of all time, labeling it "the greatest documentary ever made." The Criterion Collection released the film on DVD and Blu ray on August 10, 2010.
Қысқаша мазмұны
Роберт Крамб, 1960-шы жылдардағы андеграунд комикстер қозғалысының негізін қалаушысы, 1920 және 30-шы жылдардағы 78 айналымдық блюз пластинкаларын жинап, жақын арада әйелімен (комикс суретшісі Алин Комински Крамб) және қызымен (Софи) Оңтүстік Франциядағы үйге көшеді. Ол кейбір эскиздерін үйге саудаласуды жоспарлап отыр. Суретші өнер мектебіндегі сөйлеген сөзін 1968 жылғы "Keep on Truckin'" комиксі, "Cheap Thrills" (1968) альбомының обложкасы және "Fritz the Cat" сияқты ең танымал үш туындысынан бастайды. Содан кейін фильмнің көп бөлігін қазіргі американдық тұтыну мәдениетіне деген наразылығын және өмірге қараңғы циник көзқарасын сипаттауға жұмсайды. Ол кафелерде және тротуарларда сурет салып, өзінің көрмесіне қатысып, достары мен отбасымен араласады. Көрермендер Роберттің мансабын оның замандастары Дон Донахью, Испания Родригес, Билл Гриффит және Трина Роббинс, сондай-ақ сыншылар Роберт Хьюз және Дирдре Инглиш арқылы таныстырады. Олар Роберттің әйелдер мен афроамерикандықтарды бейнелеуіне байланысты туған дауларды да талқылайды. Роберттің бұрынғы әйелі Дана және бұрынғы достары Кэти Гуделл мен Диан Хансон оның мінез-құлқы туралы қосымша ақпарат береді. Роберттің балалық шағы туралы көптеген мәліметтер анасы Беатрис, ағасы Чарльз және кіші інісі Максонмен әңгімелескен сахналардан алынған. Роберттің екі әпкесі фильмге сұхбат беруден бас тартты, ал олардың біреуі Крамб пен Цвигофтың қатысу ұсынысына екеуінің атынан жауап беріп, Роберттен "әйелдерге қарсы жасаған қылмыстары" үшін мыңдаған доллар "төлемақы" талап етті. Крамб бұл талапты қарастырудан бас тартып, фильмге қатысу ұсынысын кері қайтарып алды. Роберттің негізгі көркемдік ықпалы деп санайтын Чарльз енді сурет салмайды, ешқашан жеке өмір сүрген емес және психикалық денсаулығын тұрақтандыру үшін тағайындалған психиатриялық препараттарды қабылдайды (фильм шыққанға дейін өзіне қол жұмсады). Максон, жыныстық қызығушылық сезімінен туындайтын құрылыстарға шалдыққандығын айтады, қираған қонақ үйде аскеттік өмір сүреді, медитация жасайды, көшеде тілекке шығады және кейде сурет салады немесе бояумен айналысады. Үш ағасы да әкесінің авторитарлық мінез-құлқы туралы және бала кезінде Чарльз оларды салуға мәжбүрлеген комикстер туралы әңгімелейді. Роберт Софимен және Данадан болған ұлы Джессимен сурет салады, ол Роберттің Сан-Францискоға көшіп кеткеннен кейін ұзақ уақыттан кейін отбасымен қайта танысуына себеп болды. Ол Джессиді Францияға келуге шақырады, бірақ көшу туралы басты уайымы оның пластинкаларының қалай сақталары. Көшірушілер оның коллекциясын алып кеткеннен кейін Роберт уайымынан ғана емес, телефон қоңырауын қабылдап, өзінің кейіпкері Мырза Табиғиға негізделген анимациялық фильм жасау туралы ұсыныстан бас тартады.
Robert Crumb, a pioneer in the underground comix movement of the 1960s, collects 78 rpm blues records from the 1920s and '30s and is moving soon with his wife (fellow comics artist Aline Kominsky Crumb) and daughter (Sophie) to a house in southern France that he is trading for some of his sketchbooks. He begins a speech at an art school by mentioning the three things he is probably best known for (those being the "Keep on Truckin'" strip from 1968, the Cheap Thrills (1968) album cover, and Fritz the Cat), before spending much of the rest of the film detailing his distaste for modern American consumerist culture and his darkly cynical perspective on life. He is seen sketching his surroundings at cafés and on sidewalks, attending an exhibition of his work, and interacting with friends and family. Viewers learn about Robert's career through interviews with his contemporaries Don Donahue, Spain Rodriguez, Bill Griffith, and Trina Robbins, as well as critics Robert Hughes and Deirdre English, who also discuss the controversy surrounding many of Robert's depictions of women and African Americans. Robert's ex wife Dana and ex girlfriends Kathy Goodell and Dian Hanson provide additional insights into his personality. Much information about Robert's childhood is derived from scenes of him in conversation with his mother Beatrice, older brother Charles, and younger brother Maxon. Robert's two sisters declined to be interviewed for the film, and one of them reportedly responded on both sisters' behalf to Crumb and Zwigoff's offer to appear by demanding Robert pay her thousands of dollars of "reparations" for his "crimes against women", which Crumb bluntly refused to consider and led to him withdrawing the offer to appear in the film at all. Charles, whom Robert acknowledges as his main artistic influence, no longer draws, has never lived on his own, and takes prescription psychiatric medications to help stabilize his mental state (he committed suicide before the film was released). Maxon, who has a seizure disorder he says is triggered by feelings of sexual arousal, lives an ascetic life in a dilapidated hotel, meditating, begging on the street, and occasionally drawing or painting. All three brothers mention the authoritarian behavior of their father and talk about the comic books Charles made them make when they were children. Robert is shown drawing with Sophie and Jesse, his son with Dana, with whom Robert has become reacquainted after abandoning his family to move to San Francisco when the boy was young. He invites Jesse to visit him in France, but his main concern regarding the move is about how his records will fare. After the moving men cart off his collection, Robert is distracted from his worries just long enough to take a phone call and reject an offer to make an animated film based on his character Mr. Natural.
Өндіріс
Роберт Крамб бастапқыда фильм түсіргісі келмеген, бірақ кейін келісім берді. Роджер Эберт кездейсоқ таратып жіберген әңгімеге сәйкес, Терри Цвигофф, Крамбтың досы, Крамбты өзін-өзі өлтіретінімен қорқытып, фильмге қатысуға көндірген. Эберт кейін 2006 жылы Звигоффпен бірге жазған аудио түсіндірмесінде және 2005 жылғы мақаласында: "Мұндай жағдай болған емес, бірақ фильмді түсіргендіктен Звигоффтің өмірі сақталған болуы мүмкін" деді. Бұл деректі фильмді түсіруге тоғыз жыл кетті. Звигоффтің айтуынша, ол айына шамамен 200 доллар табады және арқасының қатты ауыруынан үш жыл бойы жастығының астына толық зарядталған тапанша қойып, өзіне қол жетуге батыл бола алмады.
Robert Crumb initially did not want to make the film, but eventually agreed. There was a rumor, accidentally created by Roger Ebert, that Terry Zwigoff, who was friends with Crumb, made Crumb cooperate by threatening to shoot himself. Ebert later clarified this in an audio commentary he did with Zwigoff in 2006 and a review he wrote in 2005, where he said: "That never happened, but it may be true that Zwigoff’s life was saved because he did make the film." During the nine years it took to make the documentary, Zwigoff said he was “averaging an income of about $200 a month and living with back pain so intense that I spent three years with a loaded gun on the pillow next to my bed, trying to get up the nerve to kill myself.”
Фильмді Дэвид Линч "ұсынады", бірақ ол оның жасалуына ешқандай қатысы жоқ. Звигофф Эбертпен бірге жасаған түсіндірмесінде Линч фильм аяқталғаннан кейін ғана қаржы сұрауына жауап бергенін, бірақ олар көбірек көрермендерді тарту үшін Линчтің есімін жарнама мен титрлерге қосуға келіскенін айтты.
The film is "presented" by David Lynch, though he had no actual involvement in its making. In the commentary Zwigoff did with Ebert, he says that Lynch did not respond to a request for funds until after the film was already finished, but they agreed to include Lynch's name in the advertising and credits to attract more viewers.
Қабылдау
Crumb сыншылардың жоғары бағасын алып, Rotten Tomatoes сайтында 43 рецензия негізінде 95% рейтингке ие болды, орташа есебі 8.4/10. Сайттың сын тұжырымы: "Crumb – бұл көркемдік өрнек пен отбасылық драманың ашық және түңгірсек хроникасы, карикатурашы Роберт Крамбтың санасы мен шығармашылығына тікелей қарап, сонымен бірге қызықтыра да, алаңдата да біледі". Джин Сискел оны жылдың үздік фильмі деп атады. Роджер Эберт оған төрт жұлдыз (бес жұлдыздан) берді, былай деп жазды: "Crumb – өнерді емдеу ретінде қарастыруға жаңа мән беретін фильм". Сынықшы Джеффри М. Андерсон оған төрт жұлдыз (бес жұлдыздан) беріп, "Мен көрген ең батыл және шыншыл фильмдердің бірі" деп атады және оны "тамаша деректі фильм" деп сипаттады. The Washington Post газетіндегі Дессон Хоудың рецензиясы да оң пікірде болды. San Francisco Chronicle фильмді "қуатты шапалақтармен қарсы алынды" деп бағалады, сыншы Эдвард Гутман оны "соңғы он жылдықтың ең қоздыратын, мазасыз деректі фильмдерінің бірі" деп атады. Ол сондай-ақ Роберт Крамб пен оның әйелі Алинаның фильм туралы The New Yorker журналында "ащы" карикатура салғанын атап өтті. Мұндай жоғары бағаларға қарамастан, Crumb ең үздік деректі фильм номинациясына «Оскар» сыйлығына ұсынылмады (номинациялық комиссия фильмді жиырма минуттан кейін қарауды тоқтатқан деген хабар бар). «Crumb» фильміне «Оскар» сыйлығы берілмеуі, өткен жылы дайын болған «Hoop Dreams» фильміне де сыйлық берілмеуінен кейін БАҚ-та қызу пікірталас тудырды, нәтижесінде Кино өнері және ғылымы академиясы деректі фильмдерді номинациялау тәртібін қайта қарады. Звигофф сұхбатында: "«Оскар» сыйлығының мәселесі сол кездегі деректі фильмдердің дистрибьюторларынан құралған комиссиямен байланысты болды. Ережелер содан бері өзгерді. Бірақ олар өздері таратқан фильмдерге дауыс берді, өйткені бұл олардың қаржылық мүддесіне сай келетін. Мен бұл туралы кейін білдім. Алғашқыда олар фильмге наразы болды деп ойладым" деді. 2008 жылы Entertainment Weekly «Crumb» фильмін соңғы 25 жылдың ең жақсы 14-ші фильмі деп атады. 2012 жылы Slant Magazine осы фильмін 1990-шы жылдардың 100 үздік фильмінің тізімінде 74-орынға қойып, оны "барлық деректі фильмдердің арасындағы ең ұлысы" деп атады. Звигофф Роберт Крамбтың бауырларын олардың келісімімен түсіргенімен, кейбіреулер олардың осы келісімді түсінуге лайықты екеніне күмән келтірді.
Crumb was met with wide acclaim from critics, earning a 95% rating on Rotten Tomatoes based on 43 reviews, with an average score of 8.4/10. The website's critical consensus reads, "Crumb is a frank and surreal chronicle of artistic expression and family trauma, offering an unblinking gaze into the mind and work of cartoonist Robert Crumb that will endear as much as it unsettles." Gene Siskel rated it as the best film of the year. Roger Ebert gave it four stars (out of four), writing: "Crumb is a film that gives new meaning to the notion of art as therapy." Critic Jeffrey M. Anderson gave it four stars (out of four), calling it "one of the bravest and most honest films I've ever seen", and listing its characteristics as those of "a great documentary". In The Washington Post, Desson Howe's review was similarly positive. The San Francisco Chronicle rated the film as "wild applause", with critic Edward Guthmann calling it "one of the most provocative, haunting documentaries of the last decade." He also noted that Robert Crumb and wife Aline had drawn a "scornful" cartoon about the film in The New Yorker. Despite such strong reviews, Crumb was not nominated for the Academy Award for Best Documentary Feature (the nominating committee reportedly stopped watching the film after only twenty minutes). The Oscar snub of Crumb, following the snubbing of the equally acclaimed Hoop Dreams the previous year, caused a media furor that caused the Academy of Motion Picture Arts and Sciences to revamp its documentary nomination process. Zwigoff stated in an interview that "the Academy Awards thing had much more to do with the fact that at the time, a lot of the documentary membership was made up of distributors of documentary films. The rules have changed since then. But they would just vote for the films they distributed because it was in their financial interest to do so. I came to learn that later. At the time, I just assumed they were disgusted with the film." In 2008, Entertainment Weekly named Crumb the 14th best film of the last 25 years. In 2012, Slant Magazine ranked the film #74 on its list of the 100 Best Films of the 1990s, calling it "Arguably the greatest of all nonfiction films." Although Zwigoff only filmed Robert Crumb's brothers with their consent, some have questioned whether they were able to provide that consent in a meaningful way.