Канадалық "da Vinci" жобасы – қайта пайдаланылатын ғарыш кемесін құруға бағытталған еріктілердің жеке қаржыланған бастамасы. Ansari X Prize-ға қатысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Да Винчи жобасы – жеке қаржыландырылған, еріктілер күшімен жұмыс істеген, қайта пайдалануға болатын экипажды тасымалдайтын суб-орбиталық ғарыш кемесін ұшыруға жасалған әрекет болды. Ол 1996 жылы бірінші үкіметтік емес қайта пайдалануға болатын экипажды тасымалдайтын ғарыш кемесі үшін Ansari X жүлдесіне таласу мақсатымен құрылған. Жоба Канаданың Онтарио провинциясының Торонто қаласында орналасқан және оған Брайан Фини жетекшілік етті. Алғашқы Да Винчи жобасы қазіргі таңда тоқтап қалды. Жобаның өмірінің көп бөлігі, 2000 жылдан бастап 2008 жылғы X жүлдесінен кейінгі түсірілімдерге дейін, деректі фильм түсірілді. Бұл деректі фильм шамамен 1000 сағаттан астам материалды қамтыды. Бұл Торонтодағы Riverstone Productions компаниясының Мишель Джонс жасаған жеке жоба болды және 2009 жылдың басына дейін редакциялау мен аяқтаудың бастапқы кезеңінде болды. Жоба соңғы рет 2005 жылғы X Prize Cup-қа қатысып, Wild Fire MK Vl ғарыш кемесінің макетін көрсетті.
The da Vinci Project was a privately funded, volunteer staffed attempt to launch a reusable crewed sub orbital spacecraft. It was formed in 1996 specifically to be a contender for the Ansari X Prize for the first non governmental reusable crewed spacecraft. The project was based in Toronto, Ontario, Canada and led by Brian Feeney. The original da Vinci Project is no longer operating. A documentary was filmed throughout much of the project's life from 2000 through post X Prize roundup footage in 2008. The documentary accumulated some 1000 hours or so of footage. It was a private undertaking by Michel Jones of Riverstone Productions, Toronto, and as of early 2009 was still in a preliminary stage of editing and completion. The project last participated in the X Prize Cup 2005, displaying a mock up of its Wild Fire MK Vl spacecraft.
Ғарыш кемелерін жобалау
Жобаның жобасы – 21 км биіктікте гелий шардан ұшырылатын, ракеталық қозғалтқышпен жұмыс істейтін ғарыш кемесі. Жобаның көлеміне ғарыш кемесінің және ұшыру шарының жобалануы мен құрылысы кірді. Жоба 2004 жылдың 5 тамызында Торонтодағы Даунсвью әуежайындағы ангарда өздерінің ғарыш кемесі Wild Fire-дың макетін таныстырды. Ол кезде бұл жоба Ansari X сыйлығына талапкер саналды, ал Tier One бәсекелестік ұшуларын жоспарлап жатқанын хабарлаған еді. Таныстыру кезінде да Винчи жобасы Wild Fire-ды ұшыру үшін қаржы жинауға шақырды. GoldenPalace.com компаниясымен келісімге келді, содан кейін жоба Ansari X сыйлығы үшін бәсекелестік ұшулар жасау туралы 60 күндік хабарлама берді. Да Винчи жобасы алғашқы ұшуды 2004 жылдың 2 қазанында жасауды жоспарлаған, Кіндерсли, Саскачеваннан ұшуға дайын болған. Бұл Scaled Composites компаниясының 2004 жылдың 29 қыркүйегінде X сыйлығы үшін күтілетін алғашқы ұшуынан үш күн кейін болды. Алайда, 2004 жылдың 23 қыркүйегінде да Винчи жобасы олардың дайын болмайтынын мәлімдеді. Scaled Composites 2004 жылдың 4 қазанында X сыйлығын жеңіп алды.
The project's design was a rocket powered spacecraft to be air launched from a helium balloon at an altitude of about 21 km (65,000 ft). The project scope included design and construction of both the spacecraft and the launching balloon. The project unveiled a mockup of their spacecraft, Wild Fire, on August 5, 2004 at a hangar at Downsview Airport in Toronto. At this point, it was considered a contender for the Ansari X Prize, and Tier One had just given notice of their planned competitive flights. When announcing the unveiling, the da Vinci Project also appealed for funds to fly Wild Fire. An agreement was reached with GoldenPalace. com, and the project subsequently gave the required 60 day notice that they would make the Ansari X Prize competitive flights. The da Vinci Project initially announced that it would fly first on October 2, 2004, launching from Kindersley, Saskatchewan. This was only three days after the first expected X Prize flight, by Scaled Composites, on September 29, 2004. However, on September 23, 2004 the da Vinci project announced that they would not be ready. Scaled Composites won the X Prize on October 4, 2004.
Жабдық
Ракета және қосалқы жабдықтары көбінесе COTS компоненттерінен тұрды, азот оксиді мен қайта зарядталатын және бір рет қолданылатын картон патрондағы спиральмен құйылған парафин отын қозғалтқышы бар гибридтік қозғалтқыш жүйесімен жабдықталған. Ең маңызды мәселе – сұйық парафин отынының патронның ішкі қабырғасында салқындап, қатып қалғандағы жылулық жирылуына қолжетімді, арзан шешім табу болды. Капсула екі автокөлік спортындағы кресло және авиациялық BRS парашют жүйелерін пайдаланды, сондай-ақ шекті элементтер әдісімен жобаланды және модельделді. Форсунканың сыртқы қабаты көміртек талшығынан жасалған, ал ішкі қабаты берік, жылуды сақтайтын қаптамамен жабылған. Жану камерасы металлдан жасалған, бірақ сыртқы қабығы көміртек талшығынан жасау жоспарланған, бірақ аяқталған жоқ. Жоспарланған бақылау жүйесі желілік ноутбуктермен жабдықталған төрт көлік командасын, гибридтік ұялы байланыс және қысқа толқынды радионы пайдаланды, сондай-ақ қону орнын автоматты түрде болжау мүмкіндігіне ие болды, бұл қолдау тобының қонуға дейін орналасуына мүмкіндік берді. Ең жоғары күштер қайта кіру кезінде туындайды деп болжалды, шамамен 6G дейін жетеді. Дамыту, құрылыс және сынақ жұмыстары 2004 жылдың 4 қазанында X Prize-тің екінші рейсіне дейін қарқынды түрде жалғасты.
The rocket and support equipment was mostly COTS components with a hybrid propulsion system using nitrous oxide and a spin cast paraffin fuel engine in a re loadable and expendable cardboard cartridge. The most notable development problem was finding a practical low cost solution to the thermal contraction of the liquid paraffin fuel when it cooled and solidified inside the cartridge inner casing. The capsule used two automotive racing seats and aviation BRS parachute systems and was designed and modeled with finite element software. The nozzle was carbon fiber exterior with a tough, thermally insulating inner coating. The combustion chamber was metallic, although a wound carbon fiber exterior was planned but never completed. The planned tracking system used a four car team with networked laptop computers using a hybrid cellular and shortwave radio with the capability of automatically predicting the landing spot so a support team could converge on the landing spot hand prior to landing. The highest forces were predicted to be at re entry, peaking at approximately at up to 6G. Development, construction and testing continued in earnest until the second flight of the X Prize on October 4, 2004.
Құрылымы
Жобада негізгі сала жетекшілерінің шағын тобы жұмыс істеді және көбінесе еріктілердің күшіне сүйенді. Ол үлестік меншік серіктестігі, технологиялық серіктестік, қызметкерлердің ерікті еңбегі, интегратор және технология/интеллектуалдық меншік жинақтаушысы сияқты әртүрлі бизнес-модельдерді қолданды. Көптеген қымбат компоненттерді компаниялар веб-сайттың бас бетінде көрсетілуі үшін сыйға берді, бірақ бұл көрсетілім кейіннен алынып тасталды.
The project had a small group of core area leaders and relied heavily on volunteer efforts. It followed a variety of business models including share ownership partners, technology partnerships, employee style volunteering, integrator as well as technology/IP aggregator. Many of the expensive components were donated by businesses in exchange for recognition on the website homepage, since removed.