Ричард Флетчер: Британдық инженер және жауынгердің өмірі мен ерліктері
Sir Richard Fletcher, 1st Baronet
Ричард Флетчер (1768-1813): британдық инженер, Торрес-Ведрас қорғаныс желісінің авторы. Француз революциялық және Пиреней соғыстарындағы қаһарман. Батареяда қаза тапты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Полковник-лейтенант сэр Ричард Флетчер, 1-ші баронет (1768 – 31 тамыз 1813) – британдық армиядағы инженер, Торрес-Ведрас бекіністерін салудағы жұмысымен белгілі. Ол Франция революциялық соғыстары мен Пиреней түбегіндегі соғыстарда шайқасты, және бірнеше рет хабарламаларда айтылды, ең бастысы Талавера, Бусако, Бадахос және Витория шайқастарындағы ерлігі үшін. Флетчер қызмет барысында екі рет жараланды, содан кейін Сан-Себастьян қамалында қаза тапты.
Lieutenant Colonel Sir Richard Fletcher, 1st Baronet (1768 – 31 August 1813) was an engineer in the British Army known for his work on the Lines of Torres Vedras. He fought in the French Revolutionary Wars and Peninsular Wars, and was mentioned in dispatches a number of times, most notably for his actions at Talavera, Busaco, Badajoz and Vitoria. Fletcher was twice wounded in the line of duty before being killed in action at the Siege of San Sebastian.
Жеке өмір
Ричард Флетчердің ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ, тіпті оның нақты туған күні де белгісіз. Бірақ, ол 1768 жылы туғандығы және оның әкесі дін қызметкері болғандығы мәлім. 1796 жылдың 27 қарашасында Плимут қаласында ол дәрігердің қызы Елизавета Маджға үйленді. Флетчер мен оның әйелінің бес баласы болды: екі ұл және үш қыз.
Little is known of Richard Fletcher's early life, even his exact date of birth is obscure. It is known however that the year was 1768 and his father was a clergyman. On 27 November 1796, at Plymouth, he married Elizabeth Mudge the daughter of a doctor. Fletcher and his wife went on to have five children together; two sons and three daughters.
Ерте мансап
Ричард Флетчер 1782 жылдың 7 қазанында Вулвичтегі Корольдік әскери академияға кадет ретінде қабылданды. Ол өзінің карьерасын Корольдік артиллерияда бастады, 1788 жылдың 9 шілдесінде екінші лейтенант болып, 1790 жылдың 29 маусымында Корольдік инженерлерге қосылды. 1799 жылы Сириядан оралғаннан кейін Флетчер Дарданеллде түріктердің қорғанысын дайындауға қатысты. Кипрдегі Осман әскерлерімен болған қызметтен кейін Флетчер 1800 жылдың маусымында Сирияға оралды, Яффа мен Эль-Ариш қалаларында бекіністер салуын қадағалады. Бұл жұмыс мұқият құпия сақталды, сондықтан Наполеон да, тіпті британ үкіметі де осы бекіністердің бар екенін білмеді, Веллингтон келесі жылы олардың артына шегінуге мәжбүр болғанға дейін. 1810 жылдың шілдесінде, бекіністер толық аяқталмас бұрын, Флетчер оларды тастап, Веллингтонмен бірге даладағы әскери қызметке қайта оралды, соның салдарынан Бусако шайқасына (1810 жылдың 27 қыркүйегі) қатысты, онда ол қайтадан өзін ерекше көзге түсірді және деспетштерде есімдері тізілді. Массенаны Сабугалдан кетуге мәжбүрлегеннен кейін Веллингтон Португалияға солтүстік жақтан кіретін жолды қорғайтын Альмейда мен Сьюдад-Родриго екі бекінісіне назар аударды. Веллингтон Массена әскері әлі де шатақ жағдайда болғанда екеуін де басып алуды жоспарлаған, бірақ 11 наурызда Маршал Сультқа Бадахозды беруге мәжбүр болды, ол оңтүстікті қорғады, бұл оны күштерін бөлуге итерді. Веллингтон әскерлерінің төрттен бірін генерал Бересфордтың әскерін күшейту үшін жіберді, Бадахозды қайта басып алуға бұйрық берді, ал қалған күштері, Флетчер де оның құрамында болды, Альмейданы қоршауға кірісті. Массена, енді артық күштермен, Альмейданы босатуға және Веллингтонға қарсы аттанды, бірақ мұндай жағдайда шайқасқысы келмеген Веллингтон Фуэнтес-д'Оноро қаласына шегінді. Қала үш күнге созылған шайқас барысында (3-5 мамыр) бірнеше рет қолдан-қолға өтті, бірақ ақырында британдықтардың бақылауында қалды. Массена әскері фортқа жетпеді және ашық жерде тұрақтамады, сондықтан 8 мамырда кетуге мәжбүр болды. Флетчер Сьюдад-Родриго (7-19 қаңтар 1812) қаласы басып алынғанда және үшінші рет Бадахоз (17 наурыз – 16 сәуір 1812) қаласы басып алынғанда да қатысты. 19 наурызда Флетчер француздық шабуыл кезінде, тұманды күйде, ол және оның инженерлері жұмыс істеп жатқан окопқа жеткенде жамбасына оқ тиді. Оның жарақаты одан да ауыр болуы мүмкін еді, егер оның қалтасында болған испан күміс доллары мушкет оғының күшін толық сіңірмегенде. Флетчердің жарақаты оны шатырына қамады, онда Веллингтон, жақсы инженерлерге зәру болғандықтан, оған күнделікті кеңес алу үшін келіп тұрды және күніне 1 фунттан тұратын зейнетақы тағайындады. Флетчер 1813 жылы Пиреней түбегіне оралды және 21 маусымда Витория шайқасындағы рөлі үшін деспетштерде тағы бір рет есімдері тізілді. Флетчер Памплона және Сан-Себастьян қалаларын қоршауға басшылық етті. Ол 1813 жылдың 31 тамызында Сан-Себастьянға соңғы шабуыл кезінде қаза тапты.
Richard Fletcher enrolled as a cadet in the Royal Military Academy at Woolwich on 7 October 1782. He began his career in the Royal Artillery where he became a second lieutenant on 9 July 1788, before joining the Royal Engineers on 29 June 1790. During 1799, after his return from Syria, Fletcher took part in the preparation of the defences for the Turks in the Dardanelles. After a spell with Ottoman forces in Cyprus, Fletcher returned to Syria in June 1800, to oversee the construction of fortifications at Jaffa and El Arish. And all was conducted with the utmost secrecy so that neither Napoleon nor even the British Government were aware of the lines' existence until Wellington was obliged to retreat behind them later the following year. In July 1810, shortly before completion of the lines, Fletcher left the fortifications to serve alongside Wellington once more in the field, and was thus at the Battle of Buçaco (27 September 1810) where he again distinguished himself and was mentioned in dispatches. After forcing Masséna to abandon Sabugal, Wellington turned his attention towards Almeida and Ciudad Rodrigo; two fortresses that guarded the northern approach to Portugal. Wellington had planned to capture both while Masséna's army was still in disarray but the loss of Badajoz to Marshall Soult on 11 March, which protected the south, compelled him to divide his force. Wellington sent a quarter of his troops to reinforce General Beresford's, with orders to re take Badajoz, while his remaining force, which included Fletcher, would lay siege to Almeida. Masséna, now with a superior force, marched to relieve Almeida and Wellington, not wishing to fight under those conditions, withdrew to the town of Fuentes d'Onoro. The town changed hands a number of times during a battle that took place over three days (3–5 May), but ultimately remained under British control. Massénna's troops were neither able to reach the fort nor stay in the open and were thus forced to leave on 8 May. Fletcher was also present when Ciudad Rodrigo (7 – 19 January 1812) and, on the third attempt, Badajoz (17 March – 16 April 1812) were captured. On 19 March, Fletcher was shot in the groin when a French sortie in the fog reached the trenches where he and his engineers were working. His injury might have been much worse if it had not been for a Spanish Silver Dollar in his pocket which took the main force of the musket ball. Fletcher's injury had him confined to his tent where Wellington, desperately short of good engineers, visited him daily for advice. and awarded a pension of £1.00 per diem. Fletcher returned to the Peninsular in 1813 and received a further mention in dispatches for his role in the Battle of Vitoria on 21 June. Fletcher directed the sieges of Pamplona and San Sebastián. He was killed in action during the final assault on San Sebastián on 31 August 1813.