Морис Равельдің фортепиано сюитасы: «Куперін қабірі». 1914-1917 ж. жазылған, 6 бөлімнен тұрады. Бірінші дүниежүзілік соғысында қаза болған достарына арналған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Морис Равельдің фортепиано сюитасы, Равельдің фортепиано туындысы. Le Tombeau de Couperin (Куперин қабірі) – Морис Равельдің 1914 және 1917 жылдар аралығында жазған, жеке фортепианоға арналған сюитасы. Бұл шығарма алты бөлімнен тұрады, олар дәстүрлі барокко сюитасының үлгісімен жасалған. Әр бөлімі композитордың Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза болған достарының (немесе бір жағдайда екі бауырдың) естелігіне арналған. Равель 1919 жылы осы туындының оркестрлік нұсқасын да шығарды, бірақ ол түпнұсқадағы екі бөлімді қамтымады.
Piano suite by Maurice Ravel
the Ravel piano composition
Le Tombeau de Couperin (The Grave of Couperin) is a suite for solo piano by Maurice Ravel, composed between 1914 and 1917. The piece is in six movements, based on those of a traditional Baroque suite. Each movement is dedicated to the memory of a friend of the composer (or in one case, two brothers) who had died fighting in World War I. Ravel also produced an orchestral version of the work in 1919, although this omitted two of the original movements.
Шолу
Атауындағы "tombeau" сөзі – 17 ғасырдан бері қолданылып келе жатқан музыкалық термин, ол "естелік ретінде жазылған туынды" деген мағынаны білдіреді. Равельдің ойынша, еске алуға тиіс музыканттар отбасынан Франсуа Куперин, "Ұлы" Куперин (1668–1733) болған. Равель өзінің ниеті барокколық француз клавишіндегі музыканың сезімталдығына құрмет көрсету екенін, Купериннің өзіне еліктеу немесе оған арнау емес екенін айтты. Бұл туындының құрылымында көрінеді, ол барокколық би сюитасын имитациялайды. Дайындық ретінде Равель Купериннің "Корольдік концерттерінің" төртінші бөлімінен форлан (итальян халық биі) транскрипциялаған, және бұл туынды Равельдің Форланының құрылымын еске түсіреді. Басқа бөлімдер де барокколық формаларға негізделген, ал Токката Алессандро Скарлаттиді еске түсіретін мәңгі қозғалыстағы музыкаға ұқсайды. Равель өзінің ерекше безендірулері мен модальдық гармониясын қолдану арқылы барокколық тәжірибені қайта жаңғыртады. Неоклассицизм де Равельдің 20 ғасырға тән хроматикалық мелодиясымен және әсіресе диссонантты Форландыдағы өткір гармониясымен жарқырайды. 1917 жылы Равельдің анасының және Бірінші дүниежүзілік соғыстағы достарының қазасынан кейін жазылған "Куперин қабірі" – мұңды емес, көбінесе ойға оралуға жетелейтін, жарық туынды. Равель сынға жауап ретінде: "Өлілердің мәңгілік үнсіздігіндегі қайғысы жеткілікті" деген пікірін білдірді. Туындының бастапқы фортепианолық нұсқасы 1919 жылдың 11 сәуірінде Париждегі Саль Гаво залында Маргарита Лонг орындауында таныстырылды. Лонг – Жозеф де Марлявтың жесірі, ал туындының соңғы бөлімі – Токката оған арналған.
The word tombeau in the title is a musical term popular from the 17th century, meaning "a piece written as a memorial". The specific Couperin, among a family noted as musicians for about two centuries, that Ravel intended to evoke is thought to be François Couperin "the Great" (1668–1733). Ravel stated that his intention was to pay homage more generally to the sensibilities of the Baroque French keyboard suite, not necessarily to imitate or pay tribute to Couperin himself in particular. This is reflected in the piece's structure, which imitates a Baroque dance suite. As a preparatory exercise, Ravel had transcribed a forlane (an Italian folk dance) from the fourth suite of Couperin's Concerts royaux, and this piece invokes Ravel's Forlane structurally. The other movements are similarly based on Baroque forms, with the Toccata taking the form of a perpetuum mobile reminiscent of Alessandro Scarlatti. Ravel also revives Baroque practices through his distinctive use of ornamentation and modal harmony. Neoclassicism also shines through with Ravel's pointedly twentieth century chromatic melody and piquant harmonies, particularly in the dissonant Forlane. Written after the death of Ravel's mother in 1917 and of friends in the First World War, Le Tombeau de Couperin is a light hearted, and sometimes reflective work rather than a sombre one which Ravel explained in response to criticism saying: "The dead are sad enough, in their eternal silence." The first performance of the original piano version was given on 11 April 1919 by Marguerite Long, in the Salle Gaveau in Paris. Long was the widow of Joseph de Marliave, to whom the last movement of the piece, the Toccata, is dedicated.
Оркестрлеу және транскрипциялар
1919 жылы Равель шығарманың төрт бөлімін (Прелюдия, Форлан, Менюет және Ригаудон) оркестрледі; бұл нұсқаның премьерасы 1920 жылдың ақпан айында Рене Батон және Пасделуп оркестрімен өтті, содан бері ол оның ең танымал шығармаларының бірі болып қала береді. Оркестрлік нұсқа сюитаның гармониялық тілін нақтылайды және классикалық би ырғақтарына айқындық сыйлайды. Обоэ ерекше орын алады, Прелюдия мен Менюетте, сондай-ақ Ригаудонның C минорлық пасторальдық бөлімінде мелодияны орындайды, онда гитараға ұқсас пиццикаттармен сүйемелдейді. Оркестрлік нұсқада екі флейта (біреуі пикколоны еселейді), екі гобой (біреуі cor anglais-ты еселейді), екі кларнет, екі фагот, екі мүйіз, труба, арфа және скрипкалар ойнатылады. Равельдің өзінің оркестрлеуінен кейін бірнеше жыл өткен соң, Люсьен Гарбан (Роджер Бранга псевдонимімен жұмыс істеді) пьесаның «кішкентай оркестр» үшін нұсқасын, пианиномен дирижерлік етумен жасады, ол Прелюдия, Менюет және Ригаудоннан тұрады. Ол бұрын 1919 жылы төрт қолға арналған фортепианоға толық сюитаны транскрипциялаған болатын. Содан бері бірнеше композиторлар Равель қалдырған екі бөлім – фуга мен токкатаның оркестрлеуін жасады. Дэвид Даймонд екінші бөлімді, фуганы оркестрледі, ал венгр пианині және дирижері Золтан Кочис фуга мен токкатаның өз нұсқасын жасады. Дегенмен, мұндағы токката, өте үлкен оркестрге арналған, Равельдің кішкентай оркестрінің шегінен асып түседі, ал фуга тек үрмелі аспаптарға арналған. Пианист Майкл Раунд жасаған фуга мен токкатаның тағы бір аспаптық нұсқасын Владимир Ашкенази жазды (Exton, 2003): Эдвин Ф. Кальмус осы музыканы (екі бөлек атаумен, «Фуга» және «Токката») жариялады. Раундтың токката нұсқасы соққы аспаптарын қосады, бес орындаушы қажет. Кальмус оркестрдің қалған бөліктерімен сәйкес келу үшін соққы аспаптары бөлімін жариялаған жоқ, бірақ бұл бөлімдер оркестрден тікелей бөлек қол жетімді. 2013 жылы британдық композитор Кеннет Хескет фуга мен токкатаны түпнұсқалық төрт бөлімді оркестрлік сюитаның нақты оркестрлеуіне сәйкес оркестрледі. Алғашқы орындалымды Кристоф Матиас Мюллер жетекшілік еткен Геттинген симфониялық оркестрі орындады. Музыкалық ноталар Лондонның Schott Music компаниясынан алуға болады. Төрт бөлімді (Прелюдия, Фуга, Менюет және Ригаудон) американдық мүйізші Мейсон Джонс (1919–2009) желдеткіш квинтеті үшін аранжировкалады. Даниялық композитор Ханс Абрахамсен де желдеткіш квинтеті үшін төрт бөлімді жазды, сондай-ақ американдық композитор Гюнтер Шулер желдеткіш квинтеті үшін аранжировка жасады. 1986 жылы Мишель Коломбиер Бранфорд Марсалиске арналған «Прелюдияның» оркестрлеуін «Саксофонға арналған романстар» альбомында шығарды. Марсалис мелодияны сопрано саксофонымен орындады. 2013 жылы Тревор П. Ваглер төрт бөлімнің оркестрлік нұсқасын (Прелюдия, Форлан, Менюет және Ригаудон) бестікке дейін (ob/cl/vn/vcl/pft) реттеп, Вильфрид Лориер университетінде тұсаукесерін өткізді. Төрт оркестрлік бөлімді (Прелюдия, Форлан, Менюет және Ригаудон) Елена Гонсалес Ариас (Адлисвилл: Ed. Кунцельманн, 2014) 2014 жылы гобой мен фортепианоға арналған нұсқада аранжировкалады. Израиль композиторы Пол Бен Хаймның «Пять пьес для фортепиано» пьесасынан алынған Токката, 34-ші бөлім, Томбодағы Токкатаға «қарызды» деп есептеледі.
In 1919 Ravel orchestrated four movements of the work (Prélude, Forlane, Menuet and Rigaudon); this version was premiered in February 1920 by Rhené Baton and the Pasdeloup Orchestra, and has remained one of his more popular works. The orchestral version clarifies the harmonic language of the suite and brings sharpness to its classical dance rhythms. The oboe features prominently, taking the melody in the Prélude and the Menuet, as well as for the pastoral C minor section of the Rigaudon, where it is accompanied by guitar like pizzicati. The orchestrated version is scored for two flutes (one doubling piccolo), two oboes (one doubling cor anglais), two clarinets, two bassoons, two horns, trumpet, harp, and strings. Only a few years after Ravel's own orchestration, Lucien Garban (working under the pseudonym of Roger Branga) produced a version of the piece for 'small orchestra' with a piano conductor, consisting of the Prélude, Menuet and Rigaudon. He had previously transcribed the full suite for piano four hands in 1919. Several other composers have since created orchestrations of those two movements which Ravel omitted, the Fugue and the Toccata. David Diamond orchestrated the second movement Fugue, while the Hungarian pianist and conductor Zoltán Kocsis produced his own version of both the Fugue and the Toccata. However, here, the Toccata, scored for a very large orchestra, goes far beyond the limits of Ravel's own, small orchestra, and the Fugue is set for winds only. Another instrumentation of Fugue and Toccata by pianist Michael Round was recorded by Vladimir Ashkenazy (Exton, 2003): the score is published (as two separate titles, 'Fugue' and 'Toccata') by Edwin F. Kalmus. Round's version of the Toccata adds percussion, requiring up to five players. Kalmus omitted the percussion parts from the published score so as to exactly match the orchestration of the rest of the suite, but these parts are available separately, directly from the orchestrator. In 2013 the British composer Kenneth Hesketh orchestrated the Fugue and Toccata for the exact orchestration of the original four movement orchestral suite. The first performance was given by the Goettingen Symphony Orchestra conducted by Christoph Mathias Mueller. The scores are available from Schott Music, London. Four movements (Prélude, Fugue, Menuet, and Rigaudon) have been arranged for wind quintet by American horn player Mason Jones (1919–2009). Danish composer Hans Abrahamsen has also transcribed four movements for wind quintet, and further, American composer Gunther Schuller has made a wind quintet arrangement. In 1986 an orchestration of the Prélude was created by Michel Colombier for Branford Marsalis on his album Romances for Saxophone. Marsalis played the melody with a soprano saxophone. In 2013, Trevor P. Wagler re arranged the orchestral version of four movements (Prélude, Forlane, Menuet, and Rigaudon) down to a quintet (ob/cl/vn/vcl/pft), premiered at Wilfrid Laurier University. The four orchestral movements (Prélude, Forlane, Menuet and Rigaudon) were arranged by Elena González Arias (Adliswil: Ed. Kunzelmann, 2014) for oboe and piano in 2014. The Toccata from Israeli composer Paul Ben Haim's Five Pieces for Piano, Op. 34 is "indebted" to the Toccata from Tombeau.