Алғашқы қоныстанушылар

Эсткорт аймағындағы алғашқы қоныс 1838 жылы Вуртреккерлер тобының Бушманс өзенінің жағасында лагерь құруымен тіркелді. Олар Зулу патшасы Дингане каСензангахонадан жер алуды көздеді. Келіссөзші Пит Ретиф және оның серіктері 1838 жылдың 6 ақпанында Дингане тарапынан өлтірілді, ал 17 ақпанда Блукрас өзені, Бушманс өзені және Муи өзені бойындағы Вуртреккерлер лагерьлеріне Вьенен қырғыны деп белгілі шабуылдар жасалды. Вуртреккерлердің Қанды өзен шайқасындағы қарсы шабуылынан кейін Дингане тақтан түсіріліп, оның орнына Мпанде келді. Мпанде Тугела өзенінің оңтүстігіндегі жерді қоныс аударушыларға берді, соның ішінде болашақта Эсткорт аймағы да бар еді. Вуртреккерлер Наталья Республикасын құрды, бірақ 1842 жылғы Конгелла шайқасынан кейін олар қоныстарын тастап, ішкі аймаққа көшіп кетті, ал Наталияны британдықтар басып алып, Наталь колониясын құрды. Осылайша Натал африкаанс тілінде емес, ағылшын тілінде сөйлейтін қоныс аударушылар қауымдастығына ие болды, ал Тугела өзеніне жақын орналасқан Эсткорт шекаралық бекетке айналды. 1847 жылы Клем Хиили Бушманс өзеніндегі бродында қонақүй мен сауда дүкенінің иесі болды. Сол жылдың 4 желтоқсанында бродына үстемдік ететін төбеде Бушманс өзені бекеті деп аталатын әскери пост құрылды, сонымен бірге өзеннің арғы бетінде Бушманс өзені ауылы құрылды. 1848 жылдың 4 қаңтарында бас геодезист Импофане жаңа әкімшілік округінің орталығын Бушманс өзені бродында орналастыруды ұсынды. Бастапқыда ұсынысқа назар аударудың қажеті болмады және әкімшілік 30 км қашықтықтағы Вьенен қаласында орналастырылды, бірақ 1859 жылы Эсткорттың маңыздылығы артып келе жатқандықтан, орталық осы қалаға көшірілді.

Бёрн отаршылары мен "Эсткорт" атауы

Қоныс аударушылар қауымы ағылшын иммигранттарының келуімен одан да нығайды. Олардың колонияға қоныс аударуына Солтүстік Уилтширден сайланған депутат Томас Эскорт демеушілік еткен. 1946 жылы қаланың "Эсткорт" деп аталу себебіне қатысты әртүрлі пікірлер болған. Бір топ адам қаланың 1847 жылы әскери бекініс құрған топтың мүшесі капитан Эскорттың құрметіне аталғанын айтса, енді бірі 1863 жылы Томас Эскорт депутатының құрметіне аталғанын жақтады. Форт маңызды бекініске айналып, көлік жүргізушілерін және өрістегі мал төлдерін қорғау үшін пайдаланылды. Ол кез келген қамал сияқты қауіпті, жер астында су резервуарлары, көтергіш көпір, ор және екі құпия туннель салынған. 1880 жылы Дунди айманында көмірдің ірі қоры табылды, Эсткорттан солтүстікке қарай 100 шақырым жерде орналасқан бұл кен орындарын Дурбанмен байланыстыру үшін темір жол салынып бастады. 1885 жылы темір жол Эсткортқа жетті және Бушман өзені арқылы бүгінге дейін қолданылып келе жатқан көпір салынды. Келесі жылы көмір кен орындарына дейінгі желі аяқталғаннан кейін Эсткорт жағалаумен жақсы байланысқа ие болды. Миссиялық станция 1892 жылы ашылды, ол Наталдағы Августиндік қарындастардың екінші мекемесі болды және негізінен Канада мен Франциядан келген француз тілінде сөйлейтін монахтармен қамтамасыз етілді. Миссияда қаладағы католик отбасылары үшін мектеп, санаторий және шіркеу болды. Санаторий темір жол салынып жатқан кезде және Бур соғысы кезінде көп пайдаланылды. Соғыстан кейінгі экономикалық төмендеуге байланысты мектеп аман қалмады, ал санаторий қаладағы екі дәрігердің бірі басқарған емханамен бәсекелестіруге мәжбүр болды. Екінші Ватикан соборынан кейінгі көзқарастардың өзгеруі және провинциялық департаменттер басқаратын ауруханалардың ашылуы 1960 жылдардың соңында Эсткорттағы миссияны және санаторийді жабуға себеп болды. 1899 жылы Эсткортқа соғыс тілшісі ретінде келген Черчилль қаланы "Оңтүстік Африкалық қала, яғни үш жүзге жуық жеке тас немесе толқынды темір үйлерден тұрады, олардың көбісі бір қабатты, кеңістік көп болғандықтан екі кең көше бойымен орналасқан немесе ел жаққа қарай созылып жатыр" деп сипаттады.

Бура соғысы

1899 жылы 10 қазанда Англо-бур соғысы басталғанда, бур әскерлерінің 21 000 адамы Натал колониясына шабуыл жасауға дайын тұрды. Оларға қарсы британдықтардың 13 000 әскері қарсы қойылды. Генерал Петрус Жуберт басқаратын бурлар шекараны кесіп өтіп, Натал колониясына еніп, бірден Тугела өзеніне қарай жылдам ілгеріледі, өзеннің солтүстігіндегі 40 шақырым қашықтықтағы Лэдисмит қаласын қоршауға алып, 8 000-ге жуық британдық әскерін қоршап алды. Эсткурт іс жүзінде майданға айналды. 23 қарашада Эсткурттан оңтүстікке қарай 10 шақырымдағы Уиллоу Грейндж шабуылдап келген топты кенеттен шаңқайтқаннан кейін бурлар Тугела өзенінің артына шегінді. Британдық күштер келді және 1900 жылдың 1 наурызында Лэдисмит қаласы босатылғаннан кейін, бурлардың ресми қарсылығы әлсіреп, колония қауіпсіздікке тонып, бақылауға алынды.

20 ғасыр

ХХ ғасырдың басында Эскорттың коммуникациялық орталық ретіндегі маңызы 1907 жылы Эскорт-Вейнен темір жолы салынуымен артты, бұл Вейненнен алынған ауыл шаруашылығы өнімдерін ірі қалаларға жеткізуге қолайлы жағдай жасады. (Бұл жол 1983 жылы жабылды).

Муниципалды даму

Эсткур 1914 жылы муниципалитет мәртебесін алды. 1890 жылдардан бері қалада болған Натальдың августин ордені 1929 жылы шіркеу салды. 1991 жылы өткен ғасырдың соңғы халық санағында Эсткурдың халқы шамамен 3 407 ақ, 710 аралас нәсілді, 5 432 азиялық және 1 296 қара нәсілді адамнан тұратыны тіркелді.

Өнеркәсіптік даму

ХХ ғасырда Эскорт жергілікті шаруалар қауымына қызмет ететін базар қаласынан шаруалардың өнімдерінен тұтыну тауарларын өндіруге арналған қалаға айналды. ХХ ғасырдың басында, Бёрн қоныс аударған және сүт өнеркәсібінің негізін қалаушы Джозеф Бэйнс Эскортта Natal Creamery Ltd. деген атпен сүт өңдеу зауытын құрды. Бұл зауыт теміржол станциясының жанында орналасқан. Бэйнс 1925 жылы қайтыс болды, ал 1927 жылы сол кезде Оңтүстік Африка Конденсирленген Сүт компаниясына тиесілі болған зауыт Nestlé компаниясы сатып алды. Бүгінде зауыт кофе, MILO және NESQUIK өнімдерін шығарады. 1917 жылдың тамызында «Фермерлердің Ынтымақтастық Бейкон Зауыты» құрылды және зауыттың құрылысы басталды. Зауыт 1918 жылдың 6 маусымында премьер-министр генерал Луи Бота тарапынан ашылды және өнімдері Eskort таңбасымен сатылды. 1920 жылдың тамызында компания Шотландиядан келген Х.У. Ламберттің «сосиска жасаушы» ретінде қызметін алды, осылайша сапалы сосискалар жасау дәстүрі қалыптасты, олардың атағы бүкіл әлемге танылды. Келесі жылы зауыт Ұлыбританияға экспорттауды бастады және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әлемнің түкпір-түкпіріндегі одақтас күштерге миллионнан астам консервіленген сосиска және Дурбан портына келген конвойлерге аптасына 12 тоннадан астам бекон жеткізді. Гейдельбергте осыған ұқсас зауыт салынды және 1967 жылы Eskort таңбасы Оңтүстік Африкадағы ең ірі өңделген ет таңбасы болды. 1998 жылы компания кооперативтен серіктестікке айналды. 1948 жылы Эскортта Masonite зауыты құрылды. Masonite – Уильям Х. Мейсонның 1924 жылы Америка Құрама Штаттарында жасаған қатты картон өнімі. Зауыт Эскортта орналасқан, бірақ бас кеңсесі Дурбанда орналасқан және компанияға тиесілі 21 922 гектарлық өнімді коммерциялық егістіктерден алынған ағаштарды пайдаланады. Қазіргі уақытта зауытта 900 адам жұмыс істейді және күніне 600-ға жуық ағаш кесіледі. 1963 жылы Эскорт қаласынан 2 км жоғарыдағы Бушман өзенінде 58,5 миллион кубометрлік Вагендрифт тоғаны салынды. Тоғанның құрылысы өзеннің Тугела өзенімен қосылатын жерінен жоғары орналасқан 3000 гектар жерді суару үшін жобаланды.

Білім

ХХ ғасырдың басында Эсткурт мемлекеттік мектебінде шамамен 100 бала оқыды және білім беру тек бастауыш деңгейде ғана жүзеге асырылды. Дегенмен, кейбір дарынды оқушылар жоғары оқу орнына түсу үшін қосымша оқытылды.