Ноэль Куапель: Француз суретшісі және өнертабысының шебері

Кіріспе

Француз суретшісі (1628–1707)

Ноэль Койпель (kwapɛl; 25 желтоқсан 1628 – 24 желтоқсан 1707) – француз суретшісі, оны Пуссеннің ықпалымен сурет салғандықтан «Койпель ле Пуссен» деп те атаған.

Өмірбаян

Оның әкесі, Гюйон Койпель, сәттіліксіз суретші, түпнұсқада Шербур қаласынан шыққан. Ол Орель қаласында Пьер Понсе есімді суретшінің шәкірті болды, ал ол Симон Воуэнің оқушысы еді. Он төрт жасында ол Парижге келді. Он жерде Ноэль Квильерьердің шеберханасында жұмыс істеді. Оның жетістіктері жылдам болды. 1646 жылы, он сегіз жасында, Луиджи Россидің "Орфео" операсының безендірілуіне жұмысқа орналасты. Бұл Оратор және Луврдегі Корольдің жатын бөлмесінің суреттеріне жауапты Чарльз Эрардың назарын аударды, ол оны бірнеше сурет салуға шақырды. Ол шамамен жиырма жыл бойы тек Людовик XIV-нің тапсырысымен жұмыс істеді, Корольдің пәтерлері үшін бірнеше суреттер жасады, ал Король үйленгеннен кейін, Королеваның пәтерінің төбелерін безендірді. Ол Тюильри және Фонтенблода да сурет салды. 1659 жылы ол өнер студенті Мадлен Геральдқа (1641-1682) үйленді. Сол жылы ол Корольдік сурет және мүсін академиясына өтініш білдірді, бірақ Корольге атқарып жатқан жұмысының көптігіне байланысты оның ресми қабылдануы 1663 жылдың басына дейін кейінге шегерілді. Сол жылы ол "Абылдың өлімінен кейін Қабылдың кінәсі" атты туындысын көрсетті. Келесі жылы ол профессордың көмекшісі болып тағайындалды, ал бірнеше айдан кейін толыққанды профессор атанды. 1672 жылы ол Римдегі Француз академиясының директоры болып тағайындалды, академияның алғашқы алты жылы қызмет еткен бұрынғы ұстазы Эрардың орнын басты. Оның ұлы Антуан және күйеуінің інісі, пейзаж суретшісі де онымен бірге болды. Ол бұл лауазымда 1675 жылға дейін қызмет етті. Оның басшылығымен Академия ақыры Палаццо Капраникада орналасты. Сол жерде ол патша отбасы үшін суреттер жасауды жалғастырды және мифологиялық тақырыптарға қызығушылық танытты. 1673 жылы ол Сен-Люк академиясына қабылданды. Парижге оралғаннан кейін ол Корольге жұмыс істеуді қайта бастады. 1685 жылы, әйелі қайтыс болғаннан кейін үш жыл өткен соң, ол Анна Франсуаза Перринге (1665-1728) үйленді, ол да жас суретші студенті еді. Олардың он төрт баласы болды, олардың көпшілігі нәресте шағында қайтыс болды. Ерекше жағдай – олардың ұлы Ноэль Николас Койпель, ол да белгілі суретші болды. Маркиз де Лувуа және Маркиз де Вилласерф оны Гобелендер мануфактурасы үшін кейбір эскиздер жасауға шақырды. 1689 жылы ол Корольдік академияның ректорының орынбасары болып сайланды. 1690 жылы ректор, ал 1695 жылы директор болып тағайындалды, қайтыс болған Пьер Миньярдың орнын басты. 1702 жылы ол ректор лауазымына қайта оралды. Үш жылдан кейін, жетпіс жеті жасында, ол Инвалидтер шіркеуінің басты алтаріның үстіне фреска салу жобасын бастады. Бұл қиын жұмыс ұзақ және ауыр науқасқа алып келді, ол 1707 жылы Рождество қарсаңында оның өліміне себеп болды.

His father, Guyon Coypel, was an unsuccessful artist, originally from Cherbourg. He began his studies in Orléans with an artist named Pierre Poncet, who had been a student of Simon Vouet. At the age of fourteen, he went to Paris. There, he found work in the studios of Noël Quillerier. His progress was rapid. In 1646, aged only eighteen, he was employed in preparing the decorations for the opera Orfeo by Luigi Rossi. This attracted the attention of Charles Errard, who was responsible for the artwork at the Oratoire and the King's Bedroom at the Louvre, who engaged him to do some paintings. He would work exclusively on the orders of Louis XIV for almost twenty years, creating several paintings for the King's apartments and, following the King's marriage, the ceilings of the Queen's apartment. He also painted at the Tuileries and Fontainebleau. In 1659, he married Madeleine Hérault (1641 1682), an art student. That same year, he presented himself at the Académie Royale de Peinture et de Sculpture but, due to the amount of work he was doing for the King, his official reception was postponed until early in 1663. Later that year, he displayed his reception piece, The Reprobation of Cain After the Death of Abel. He was named an assistant professor the following year, and became a full Professor a few months later. He was appointed Director of the French Academy in Rome in 1672, succeeding his former mentor, Errard, who had served for the first six years of the Academy's existence. His son, Antoine, and his brother in law, the landscape painter fr, accompanied him. He held that office until 1675. During his administration, the Academy was finally established at the Palazzo Capranica. While there, he continued to produce paintings for the Royal Family and developed an enthusiasm for mythological themes. In 1673, he was admitted to the Académie de Saint Luc. Upon returning to Paris, he resumed his work for the King. In 1685, three years after his wife's death, he married Anne Françoise Perrin (1665 1728), another young art student. They had fourteen children, most of whom died in infancy. A notable exception was their son, Noël Nicolas Coypel, who also became a well known painter. The Marquis de Louvois and the Marquis de Villacerf engaged him to create some designs for the Gobelins Manufactory. In 1689, he was elected Deputy Rector for the Académie Royale. He was promoted to Rector in 1690, and to the Directorship in 1695, replacing the late Pierre Mignard. In 1702, he reassumed the position of Rector. Three years later, at the age of seventy seven, he undertook a project to paint frescoes above the high altar at the Église des Invalides. This difficult work resulted in a long, serious illness that led to his death on Christmas Eve in 1707.