Ричард Фореман: Американ драматургі және театр режиссері
Richard Foreman
Ричард Фореман (1937 ж.т.) – авангардты американ драматургі, «Ontological Hysteric Theater» театрының негізқалаушысы. Обie жүлдесінің иегері, пьесалары мен режиссурасымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық драматург (1937 жылы туған)
American dramatist (born 1937)
Ричард Форман (1937 жылғы 10 маусымда Нью-Йорк қаласында туған) – американдық авангардты драматург және Онтологиялық гистериялық театрдың негізін қалаушы.
Richard Foreman (born June 10, 1937 in New York City) is an American avant garde playwright and the founder of the Ontological Hysteric Theater.
Жетістіктері мен марапаттары
Форман Нью-Йорк қаласында және шетелде елудан астам пьеса жазып, режиссерлік қойып, олардың дизайнын жасаған. Ол «Жылдың үздік пьесасы» номинациясы бойынша үш Obie сыйлығына ие болды, сондай-ақ режиссерлік және тұрақты жетістіктері үшін тағы төрт Obie сыйлығын алды. Форман Америка академиясы мен Өнер және әдебиет институтының жылдық әдебиет сыйлығын, Ұлттық өнер қорынан «Театр өнеріндегі өмірлік жетістіктері» сыйлығын, ПЕН Америка орталығының «Америкалық драматург шебері» сыйлығын, МакАртур стипендиясын алды. 2004 жылы Францияның Өнер және әдебиет орденінің офицері сайланды.
Foreman has written, directed and designed over fifty of his own plays, both in New York City and abroad. He has received three Obie Awards for Best Play of the Year, and received four other Obies for directing and for sustained achievement. Foreman has received the annual Literature Award from the American Academy and Institute of Arts and Letters, a "Lifetime Achievement in the Theater" award from the National Endowment for the Arts, the PEN American Center Master American Dramatist Award, a MacArthur Fellowship, and in 2004 was elected an officer of the Order of Arts and Letters of France.
Мұрағат
Форменнің мұрағаттары мен жұмыс материалдары Нью-Йорк университетінің (NYU) Фейлс кітапханасының қорына қосылды.
Foreman's archives and work materials have been acquired by the Fales Library at New York University (NYU).
Ерте өмір және білім
Ричард Форман Нью-Йорк қаласында дүниеге келді, бірақ өзінің қалыптасу жылдарының көп бөлігін Нью-Йорк штатының Скарсдейл қаласында өткізді. 1955 жылы бітірген Скарсдейл орта мектебінде (SHS) Форман театр бөлімінің жұмысына белсенді қатысты. 2018 жылы Lower East Side Biography Project ұйым түсірген деректі фильмде Форманның театрда жұмыс істеуге деген ерте мотивациясы көрсетілді. Деректі фильмде Форман бала кезінде қатты ұялшақтыққа ұшырағаны айтылады. Сондай-ақ, деректі фильмде Форманның асырап алынғаны да көрсетілді – бұл туралы ол 30 жасқа толғанға дейін білмеген. Оның туған анасы оған Эдвард Л. Фридман деген есім берген. Форманның туған анасы ортодоксал еврей, ал оның әкесі католик, және ол еврей балаларды асырап алу агенттігі, Louise Wise Services қызметінен алған мәліметке сәйкес, "көркемдік қабілеті бар" адам болған. Оның асырап алған ата-анасы да еврейлер еді. 1993 жылы Браун оған құрметті доктор дәрежесін берді. Йель университетінде Форман драма сыншысы және Театр гильдиясының бұрынғы әдеби директоры Джон Гасснердің басшылығымен оқыды.
Richard Foreman was born in New York City, but spent many of his formative years in Scarsdale, New York. At Scarsdale High School (SHS), from which he graduated in 1955, Foreman was heavily involved in the theater department. A 2018 documentary produced by the Lower East Side Biography Project outlined Foreman's early motivations for pursuing work in the theater. The documentary maintains that Foreman suffered from extreme shyness as a child. The documentary also reveals that Foreman was adopted — a fact he did not discover until he was in his 30s. The name given to him by his birth mother was Edward L. Friedman. Foreman’s birth mother was an orthodox Jew, and his birth father was Catholic “with artistic talent,” according to information he received from the Jewish adoption agency, Louise Wise Services. Both his adopted parents were Jewish. In 1993, Brown presented him with an honorary doctorate. At Yale, Foreman studied under John Gassner, the drama critic and former literary manager at The Theatre Guild.
Алғашқы мансабы және көркемдік әсерлері
Ричард Форман Йель драма мектебін бітіргеннен кейін Нью-Йоркке көшіп келіп, пәтер үйлердің басқарушысы болып жұмыс істеді. Форман авангардтық өнер ортасына қана полиция бір көрсетілімді тоқтатып, 1963 жылғы «Жалынды жаратылыстар» фильмінің көшірмесін тәркілеп, Джонас Мекас, Кен Джейкобс және Флоренс Карпфты Нью-Йорк штатының адалдық заңдарын бұзғаны үшін айыптағанда белсенді қатыса бастады. Форман Мекасқа көмек көрсету үшін хабарласып, ал келесі жылдары Форман мен Мекас жақын дос және серіктес болып қалады. 1960 жылдары Форман сондай-ақ театр режиссері Роберт Уилсон, кинорежиссер және актер Джек Смит, сондай-ақ театр режиссері және ғалым Ричард Шехнермен танысты, олардың барлығы Форманды өзінің туындыларын жасауға ынталандырды.
Richard Foreman moved to New York City directly after graduating from Yale School of Drama and worked as a manager of apartment complexes. Foreman finally inserted himself into the avant garde scene when police interrupted a screening and seized a copy of the 1963 film, Flaming Creatures, and charged Jonas Mekas, Ken Jacobs, and Florence Karpf for violating New York's obscenity laws. Foreman called Mekas, offering his help, and over the following years, Foreman and Mekas became close friends and collaborators. During the 1960s, Foreman also got to know theater director Robert Wilson, filmmaker and actor Jack Smith, and theater director and scholar Richard Schechner, all of whom encouraged Foreman to start producing his own work.
Гертруда Штайнның ықпалы
Бірқатар ғалымдар Гертруда Стайннің теориясы мен Ричард Форменнің театр эстетикасы арасындағы параллельдерге назар аударды. Форманның өзі оның жазбаларының өзінің жұмысына қаншалықты маңызды екені туралы айтқан. 1969 жылы Форман: «Гертруд Стайн, әрине, біз әлі жете алмаған көптеген нәрселерді жасады» деп мәлімдеді. Кейт Дейви өзінің «Ричард Форменнің онтологиялық гистериялық театры: Гертруда Стайннің ықпалы» атты мақаласында Стайннің Форманға тигізген әсерін талдайды. Ол Стайн мен Форманның шығармалары арасындағы негізгі байланыс – жазушылардың жазудағы сананы қабылдауы екенін ұсынады. Стайн «тұлғалық жазудан» гөрі «заттық жазуды» артық көреді. Стайннің моделі бойынша, «заттық жазу» – «уақыттан және байланыстардан бөлінген өздігінен нәрсе», ал тұлғалық – «қатынастағы нәрсе», уақытпен байланысты, байланыстарға жабысатын нәрсе. Дейви, Стайн сияқты, Форман да драманың «өмірге ұқсас» қасиеттерін жою арқылы – яғни, қиял желісіндегі адамдардың қиял желісіндегі орындарға қатысуын анық дамыту арқылы – «эмоционалдық тұзақтардан» немесе көрермендердің эмоционалдық реакцияларын қасақана манипуляциялаудан аулақ болатынын атап көрсетеді, осылайша көрерменнің өзін проекциялауы қиын болатын әлемді құрады. Дейви, Стайннің «ұзақ және күрделі сөйлемдерден ішкі пунктуацияны жою арқылы» жазуы оқырмандары үшін ұқсас әсер ететінін, олардың Стайннің сөздерін ажыратуға белсенді қатысуын қажет ететінін атап өтеді. Кирби өз байқауларының бірінде «София» сюжеті жоқ пьеса болғанымен, ол «көрнекі және сөздік идеялар мен сілтемелердің тақырыптық желілерінен» өзінің құрылымын жасайтынын атап көрсетеді. Сондай-ақ, Вацлав Гавел, Бото Штраус және Сюзан Лори Паркстің Нью-Йорк Шекспир фестивалі үшін жазған пьесалары, Париж операсындағы «Жарқанат», Лиль операсындағы «Дон Жуан», Филипп Гластың «Ашер үйінің құлауы» Америка репертуарлық театрында және Флоренциядағы «Маджо Музыкале», Хартфорд сахналық компаниясындағы «Войзек», Мольердің «Дон Жуан» Гутри театрында және Нью-Йорк Шекспир фестивалі, Кэти Акердің «Ақынның тууы» Бруклин музыка академиясында және Роттердамдағы RO театрында, Гертруда Стайннің «Доктор Фауст жарықтарды жағады» Берлин мен Париждегі күзгі фестивальдерде қойылды. Оның пьесаларының жеті жинағы жарық көрді, ал оның шығармаларын зерттейтін кітаптар ағылшын, француз және неміс тілдерінде жарық көрді.
A number of scholars have called attention to the parallels between the theories of Gertrude Stein and Richard Foreman's theatrical aesthetics. Foreman himself has spoken about the significance of her writings to his work. In 1969, Foreman declared, "Gertrude Stein obviously was doing all kinds of things we haven't event caught up to yet." Kate Davy analyzes Stein's influence on Foreman in her article, Richard Foreman's Ontological Hysteric Theatre: The Influence of Gertrude Stein. The primary connection between the works of Stein and Foreman, she proposes, is the writers' conception of consciousness in writing. Stein preferred "entity writing" over "identity writing." According to Stein's model, "entity writing" is "the 'thing in itself' detached from time and association, while identity is the 'thing in relation,' time bound, clinging in association." Davy notes that like Stein, Foreman tends to avoid "'emotional traps' or the intentional manipulation of an audiences emotional responses by eliminating the 'lifelike' qualities of drama (clearly developing situation involving imaginary people in imaginary places), thereby creating a world into which the spectator has great difficulty projecting himself." Davy points out that "by eliminating internal punctuation in long complicated sentences," Stein's writing produces a similar effect for her readers who have to actively take part in discerning Stein's words. Among his observations, Kirby notes that although "Sophia" is a play without a plot, it produces its own kind of structure of "thematic webs of visual and verbal ideas and references." and plays by Václav Havel, Botho Strauss, and Suzan Lori Parks for The New York Shakespeare Festival, Die Fledermaus at the Paris Opera, Don Giovanni at the Opera de Lille, Philip Glass's Fall of the House of Usher at the American Repertory Theater and The Maggio Musicale in Florence, Woyzeck at Hartford Stage Company, Molière's Don Juan at the Guthrie Theater and The New York Shakespeare Festival, Kathy Acker's Birth of the Poet at the Brooklyn Academy of Music and the RO theater in Rotterdam, Gertrude Stein's Doctor Faustus Lights the Lights at the Autumn Festivals in Berlin and Paris. Seven collections of his plays have been published, and books studying his work have been published in English, French, and German.
Көпір жобасы
2004 жылы Форман Софи Хавиландпен бірлесіп The Bridge Project жобасын іске қосты. Бұл жобаның мақсаты – семинарлар, симпозиумдар, театрлық қойылымдар, бейнелеу өнері, перформанс және мультимедиалық шаралар арқылы әлем елдері арасындағы халықаралық өнер алмасуды дамыту.
In 2004, Foreman established The Bridge Project with Sophie Haviland to promote international art exchange between countries around the world through workshops, symposiums, theater productions, visual art, performance and multimedia events.