Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық марафоншы
American marathon runner
Кларенс Харрисон ДеМар (7 маусым 1888 – 11 маусым 1958) – АҚШ марафоншысы, жеті Бостон марафонының жеңімпазы және 1924 жылғы Париж Олимпиадасының қола медалінің иегері. Ол "Мырза Демарафон" деген лақап атымен белгілі болған.
Clarence Harrison DeMar (June 7, 1888 – June 11, 1958) was a U. S. marathoner, winner of seven Boston Marathons, and Bronze medalist at the 1924 Paris Olympics. He was known by the nickname "Mr. DeMarathon."
Өмірбаян
ДеМар Огайо штатының Мадейра қаласында дүниеге келген. 1910 жылғы Бостон марафоны Демар үшін алғашқы болды; ол 2-орында аяқтады. Кейін 1910 жылы дәрігер оған жүрек шуы бар екенін және бір-екі жылдың ішінде жүгіруді тоқтату керектігін айтты. Келесі жылы Бостон марафонында бастау сызығындағы дәрігерлер оған жүрек шуының бар екенін еске салып, шаршаған жағдайда жарыстан бас тарту керектігін, және енді жарысқа қатыспауы керектігін кеңес берді. Дегенмен, ол 2:21:39 уақытпен жеңіске жетті, бұл трасса бойынша жаңа рекорд болды. Демар 1912 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында АҚШ марафон командасының он екі мүшесінің бірі болды, онда ол нашар өнер көрсетіп, 12-орынды иеленді және жаттықтырушылар штабының спортшылардың жаттығуына жасаған диктаторлық бақылау команданың өнерін жойғанын айтып шағымданады. Олимпиададан кейін Демар бірнеше жарысқа қатысты, бірақ көп ұзамай үлкен жарыстардан қол үзді. Автобиографиясында ол себептерді былай түсіндірді: (1) дәрігерлердің денсаулығына қауіп төндіретіні туралы жалғасқан ескертулері, (2) жеке спорттық даңққа ұмтылу оның дінінің рухымен үйлеспейтіні туралы алаңдаушылық, және (3) Гарвард пен Бостон университетіндегі қосымша курстарға жұмсаған уақыты. 1915 жылдың маусым айында Демар Гарвардта баспагер болып жұмыс істеген кезде «Associate of Arts» дәрежесін алды. Демар 1917 жылы марафонға қайта оралды, жаттығуларға көп уақыт бөлмесе де Бостон марафонында үшінші орын алды, содан кейін Броктон Фэйр марафонында трасса бойынша жаңа рекорд орнатты. Кейін ол әскерге шақырылды. Демар әскерде жүргенде бірнеше жарысқа қатысты, бірақ 1922 жылға дейін жарысқа қайта оралмады, ол Бостон марафонын 2:18:10 уақытпен жеңіп алды. Ол 1923 және 1924 жылдары да жеңіске жетті. Соңғы жылы Олимпиадалық қашықтық – 26 миль 385 ярд – жүгірілді. Ол 1924 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына АҚШ марафон командасының алты спортшысының бірі ретінде іріктелді, онда ол үшінші орынды иеленді. Демар сәттіліктерін 1925 жылғы Бостон марафонында екінші орынмен және келесі жылы үшінші орынмен жалғастырды. Одан кейін ол бес рет қатарынан марафонда жеңіске жетті: 1926 жылдың мамыр айының ортасында Балтимор марафонында; маусым айында Филадельфиядағы Сескижүзжылдық марафонда; қазан айында Порт-Честер марафонында; 1927 жылдың наурыз айында Балтимор марафонында; және 1927 жылдың 19 сәуірінде Бостон марафонында. Ол келесі жылы Бостонда тағы жеңіске жетіп, 1928 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына қатысуға мүмкіндік алды, бірақ салқын ауа-райында нашар өнер көрсетіп, 27-орынды иеленді. Ол 1930 жылы 41 жасында Бостон марафонында тағы бір рет жеңіске жетті. 1929 жылы Демар үйленді және Кийн Нормал мектебінде баспа және өнеркәсіп тарихын оқыту жұмысына орналасып, тұрақты табыс көзін қамтамасыз етті. Ол Кейп Закэлода (Мэйн штатының Лонг-Лейк қаласында) жастар лагерінің газетін шығаруын қадағалады. 1932 жылдың күзінде ол Бостон университетінде магистрлік дәреже алу үшін оқуын бастады (оны 1934 жылдың маусым айында алды). Ол әр апта сайын Нью-Гэмпшир штатының Кин қаласынан Бостонға (бір бағыт бойынша 90 миль) жүгіріп, жаяу және автостоппен барып қайтатын. Демар өлімінен аз уақыт бұрын жүгіруді жалғастырды, 65 жасында Бостон марафонында және 69 жасында 15 шақырымдық жарыста қатысты. Ол 70 жасында қатерлі ісік ауруынан қайтыс болды. 2010 жылы Демар қайтыс болғаннан кейін Ұлттық қашықтыққа жүгіру даңқы залына енгізілді. Оның құрметіне 1978 жылдан бері Кинде жыл сайын Кларенс Демар марафоны өткізіліп келеді.
DeMar was born in Madeira, Ohio. The 1910 Boston marathon was DeMar's first; he finished 2nd. Later in 1910 he was advised by a doctor that he had a heart murmur and should stop running within a year or two. The next year at the Boston marathon the doctors on the starting line advised him of his heart murmur and told him that he should drop out if he was fatigued, and that he should not run any more races. Nevertheless, he won in 2:21:39, a course record. DeMar was one of the twelve members of the U. S. marathon team in the 1912 Summer Olympics, where he ran poorly, finishing 12th, complaining that the coaching staff's dictatorial control over the athletes' training had harmed the team's performance. Although DeMar ran a few races after the Olympics, he soon took a break from serious competition. In his autobiography, he gave his reasons as (1) continuing warnings from doctors that he was endangering his health, (2) concern that striving for individual athletic glory was incompatible with the spirit of his religion, and (3) demands on his time from the University extension courses that he was taking at Harvard and Boston University. In June 1915 DeMar received an Associate of Arts degree from Harvard while working as a printer in the Boston area. DeMar resumed marathoning in 1917, finishing third in the Boston marathon despite training little, and then set a course record in the Brockton Fair marathon. Some time later he was drafted into the army. Although he ran some races while in the army, DeMar did not return to serious competition until 1922, when he again won the Boston marathon in a course record 2:18:10. He repeated the victory in 1923 and 1924. In the latter year the full Olympic distance – 26 miles, 385 yards – was run. He was selected as one of the six runners on the U. S Olympic marathon team for the 1924 Summer Olympics, where he finished third. DeMar continued his success with a second place finish at the 1925 Boston marathon, and a third place finish the next year. He followed that with five consecutive marathon victories: at the Baltimore marathon, in mid May, 1926; the Sesqui Centennial marathon (in Philadelphia) in June; the Port Chester marathon in October; the Baltimore marathon again in March, 1927; and, on April 19, 1927, the Boston marathon. He won at Boston again the next year to secure a spot in the 1928 Summer Olympics, but ran poorly there in cool weather, finishing 27th. He would win one more Boston marathon, in 1930 at the age of 41. In 1929 DeMar married and took a job teaching printing and industrial history at Keene Normal School to secure a more stable income. He spent time at Camp Zakelo (on Long Lake, in Maine) supervising the publication of the youth camp newspaper. In the fall of 1932 he began to work on a master's degree (which he earned in June, 1934) at Boston University. He ran, walked, and hitchhiked to Boston from Keene, New Hampshire (by one route, 90 miles) and back each week. DeMar continued running until shortly before his death, running his last Boston marathon at age 65 and running a 15 kilometer race at age 69. He died of cancer at the age of 70. In 2010, DeMar was posthumously inducted in to the National Distance Running Hall of Fame. The Clarence DeMar marathon has been held in Keene annually since 1978 in his honor.