1940 жылғы Инвестициялық кеңесшілер заңы: АҚШ инвестициялық кеңесшілерін реттеу
Investment Advisers Act of 1940
АҚШ-тың 1940 жылғы Инвестициялық кеңесшілер заңы инвестициялық кеңесшілерді реттейді. SEC басқарады, мақсаты – инвесторларды қорғау және нарықты қадағалау.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1940 жылғы Инвестициялық кеңесшілер туралы заң (Investment Advisers Act of 1940), заң кодексінде белгіленген, АҚШ-тың федералды заңы болып табылады және инвестициялық кеңесшілердің (немесе "кеңесшілер" деп те жазылады) қызметін бақылау мен реттеу мақсатында қабылданған. Бұл заң Сенат пен Палатада бірауыздан мақұлданды, инвестициялық кеңесшілерді реттеудің басты құралы болып саналады және АҚШ Бағалы қағаздар және биржалар комиссиясы (U.S. Securities and Exchange Commission) тарапынан басқарылады.
The Investment Advisers Act of 1940, codified at through , is a United States federal law that was created to monitor and regulate the activities of investment advisers (also spelled "advisors") as defined by the law. Passing unanimously in both the House and Senate, it is the primary source of regulation of investment advisers and is administered by the U. S. Securities and Exchange Commission.
Қорытынды
Инвестициялық кеңесшілер туралы заң (IAA) 1940 жылы адамдарға, зейнетақы қорларына және мекемелерге инвестициялық мәселелер бойынша ақы алып кеңес беретіндерді бақылау мақсатымен қабылданды. Заңның қабылдануына түрткіс 1935 жылғы Қоғамдық пайдалы холдинг компаниялар туралы заң болды, ол Бағалы қағаздар және биржалар комиссиясына (SEC) инвестициялық трасттарды зерттеуге рұқсат берді. Зерттеудің мақсаты, нәтижесінде 1940 жылғы Инвестициялық компаниялар туралы заң мен Инвестициялық кеңесшілер туралы заң қабылданды, инвестициялық трасттар мен инвестициялық компанияларды жақыннан қарау болды. Алайда, зерттеу барысында инвестициялық кеңесшілердің теріс пайдаланудың көптеген фактілері анықталды, мысалы, негізсіз "жедел кеңестер" және күмәнді сыйақылар. IAA инвестициялық кеңесшілерді реттеуге емес, саладағы адамдар мен олардың жұмыс істеу әдістерін анықтауға бағытталды. IAA инвестициялық кеңесші болу үшін біліктілік талаптарын қоймайды, бірақ инвестициялық кеңес беру қызметін жүргізу үшін пошта қызметін пайдаланатындарды тіркеуді міндеттейді. IAA инвестициялық кеңесші ретінде қызмет етіп, сыйақы алатын барлық жеке тұлғалар мен фирмалардың SEC-ке тіркелуін талап етті. Бұл талап содан бері бірнеше рет қайта қарастырылды, ең бастысы – 2010 жылғы Додд-Фрэнк Уолл-стрит реформасы және тұтынушыларды қорғау туралы заңның қабылдануы. Дегенмен, тіркеу талабынан бірнеше ерекшеліктер мен босатулар бар: кеңесшінің кеңсесі орналасқан штаттың тұрғындары ғана клиент болып табылатын және ұлттық биржаларда тіркелген бағалы қағаздар бойынша кеңес бермейтін инвестициялық кеңесшілер; клиенттері тек сақтандыру компанияларынан тұратын инвестициялық кеңесшілер; және АҚШ инвесторларынан 100 миллион доллардан кем қаражат басқаратын жеке қорларды ғана басқаратын белгілі бір инвестициялық кеңесшілер.
The Investment Advisers Act (IAA) was passed in 1940 to monitor those who, for a fee, advise people, pension funds, and institutions on investment matters. Impetus for passage of the act began with the Public Utility Holding Company Act of 1935, which authorized the Securities and Exchange Commission (SEC) to study investment trusts. The thrust of the study, which led to the passage of the Investment Company Act of 1940 and the Investment Advisers Act, was to provide a closer look at investment trusts and investment companies. The study, however, found many instances of investment adviser abuse, such as unfounded "hot tips" and questionable performance fees. The IAA sought less to regulate investment advisers than to keep track of who was in the industry and their methods of operation. The IAA does not mandate qualifications for becoming an investment adviser but requires registration for those using the mails to conduct investment counseling business. The IAA mandated all persons and firms receiving compensation for serving as investment advisers to register with the SEC. The requirement has been revised on several occasions since then, most notably with the passage of the Dodd–Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act of 2010. There are, however, several exceptions and exemptions to the registration requirement: investment advisers whose clients all reside in the same state as the adviser's business office and who do not provide advice on securities listed on national exchanges; investment advisers whose clients are solely insurance companies; and certain investment advisers who manage solely private funds holding less than $100 million from US investors.
Инвестициялық кеңесшілер
Инвестициялық кеңесшілердің тіркелуі міндетті талап болып табылады. Дегенмен, инвестициялық кеңесші кім және инвестициялық кеңес дегеніміз не – туралы көп пікірталас болды. Заң инвестициялық кеңесшіні "компенсация алған кезде бағалы қағаздардың құны туралы, немесе бағалы қағаздарға инвестиция жасаудың, сатып алудың немесе сатудың тиімділігі туралы басқаларға тікелей немесе жарияланымдар арқылы кеңес беретін, немесе тұрақты қызметі ретінде бағалы қағаздарға қатысты талдаулар немесе есептер жасайтын немесе тарататын кез келген адам" деп анықтайды. SEC өзінің 1092-шы нұсқауында кеңесшінің анықтамасын одан әрі нақтылады, онда "кеңес беру, адамның инвестициялық кеңесші болуы үшін негізгі қызметі немесе қызметтерінің бір бөлігі болуы міндетті емес" делінген. 1092-шы нұсқауда сондай-ақ "кеңес беру, белгілі бір жүйелілікпен жүзеге асырылатын қызмет болып табылуы керек. Қызметтің жиілігі маңызды фактор, бірақ шешуші емес" деп көрсетілген. Адамның Инвестициялық кеңесшілер туралы заңға (IAA) сәйкес инвестициялық кеңесші саналатын-салмауы үш критерийге байланысты: ұсынылатын кеңес түрі, төлем әдісі және "кеңесшінің" табысының маңызды бөлігі инвестициялық кеңес беруден түсе ме, түспей ме. Соңғы критерийге байланысты, адамның өзін инвестициялық кеңесші деп жариялауы, мысалы, жарнама арқылы басқаларды оған сендіруі де қарастырылады. Заңға сәйкес, адам бағалы қағаздар бойынша кеңес беру арқылы инвестициялық кеңесші болып саналады, ал басқа типтегі инвестициялар бойынша емес. Бағалы қағаздар заңда ноталар, облигациялар, акциялар (жалпы және артықшылықты), өзара инвестициялық қорлар, ақша нарығы қорлары және депозиттік сертификаттарды қамтуы мүмкін, бірақ олармен шектелмейді. "Бағалы қағаздар" терминіне әдетте тауарлық келісімшарттар, жылжымайтын мүлік, сақтандыру келісімшарттары немесе өнер туындылары, сирек маркалар мен монеталар сияқты коллекциялық заттар кірмейді. Тіпті әлеуетті клиенттерді инвестициялық кеңесшілерге бағыттағандығы үшін сыйақы алатын адамдар да инвестициялық кеңесшілер саналады. Заң бойынша, кәсіби қатынасқа байланысты клиенттерге инвестициялық кеңес беруі кездейсоқ болатын мамандар осы заңнан шығарылған. IAA "өз мамандығын жүзеге асыру барысында мұндай қызметтерді ғана атқаратын заңгер, есепші, инженер немесе оқытушыны" босатады. Маңызды сөз – "ғана". Мысалы, инвестициялық кеңесші ретінде әрекет ететін есепші, заң бойынша инвестициялық кеңесші болып саналады. Егер мамандар IAA бойынша инвестициялық кеңесшілер саналмаса, олар өзін халық алдында инвестициялық кеңесшілер ретінде танытуға болмайды, берілген кез келген инвестициялық кеңес олардың негізгі кәсіби функциясымен байланысты болуы керек, ал "инвестициялық кеңес" үшін төленетін ақы, негізгі кәсіби функция үшін төленетін ақымен салыстырылатын критерийлерге негізделуі керек. Алайда, IAA инвестициялық кеңесшінің анықтамасынан "өз брокерлік немесе дилерлік қызметін жүзеге асыруына қосымша қызметтер көрсетіп, одан ерекше төлем алмаса, кез келген брокерді немесе дилерді" шығарып алады. Банктер, баспагерлер және мемлекеттік қауіпсіздік кеңесшілері де осы Заңнан босатылған. Өздерін "қаржылық жоспарлаушылар" деп атайтындар белгілі жағдайларда Заң бойынша инвестициялық кеңесшілер саналады. IAA-ға қатысты қаржылық жоспарлаушы мен инвестициялық кеңесші арасындағы айырмашылық жоғарыда аталған 1092-шы нұсқауда қарастырылған.
A hallmark of the IAA is the required registration of virtually all investment advisers. Much verbiage, however, has gone into exactly what constitutes an investment adviser and corollary—investment advice. The act defines an investment adviser as "any person who, for compensation, engages in the business of advising others, either directly or through publications or writings, as to the value of securities or as to the advisability of investing in, purchasing, or selling securities, or who for compensation and as part of a regular business, issues or promulgates analyses or reports concerning securities." The SEC further refined its definition of an adviser in its Release 1092, which stated that the "giving of advice need not constitute the principal business activity or any particular portion of the business activities in order for a person to be an investment adviser." Release 1092 went on to state that the "giving of advice need only be done on such a basis that it constitutes a business activity occurring with some regularity. The frequency of the activity is a factor, but is not determinative." Whether or not a person is considered to be an investment adviser under the IAA generally depends on three criteria: the type of advice offered, the method of compensation, and whether or not a significant portion of the "adviser's" income comes from proffering investment advice. Related to the last criterion is the consideration of whether or not a person leads others to believe that he or she is an investment adviser, such as by through advertising. Under the Act, a person is generally considered to be an investment adviser by the offering of advice or the making of recommendations on securities as opposed to other types of investments. Securities may be defined under the act as including but not necessarily limited to notes, bonds, stocks (both common and preferred), mutual funds, money market funds, and certificates of deposit. The term "securities" does not generally include commodity contracts, real estate, insurance contracts, or collectibles such as works of art or rare stamps and coins. Even those who receive finder's fees for referring potential clients to investment advisers are considered to be investment advisers themselves. Generally excluded from coverage under the act are those professionals whose investment advice to clients is incidental to the professional relationship. The IAA exempts "any lawyer, accountant, engineer, or teacher whose performance of such services is solely incidental to the practice of his profession." The key phrase is "solely incidental." An accountant, for instance, who acts as an investment adviser is in fact considered to be an investment adviser under the Act. If professionals are not to be considered investment advisers under the IAA, they must not present themselves to the public as investment advisers, any investment advice given must be reasonably related to their primary professional function, and fees for the "investment advice" must be based on the same criteria as fees for the primary professional function. The IAA, however, excludes from its definition of an investment adviser "any broker or dealer whose performance of such [advisory] services is solely incidental to the conduct of his business as a broker or dealer and who receives no special compensation thereof." Banks, publishers, and government security advisers are also excepted from the Act. Those who call themselves "financial planners" may, under certain circumstances, be considered investment advisers under the Act. The difference between a financial planner and an investment adviser, as it relates to the IAA, is also addressed in the aforementioned Release 1092.
Тіркеу
Заң бойынша инвестициялық кеңесшілер салыстырмалы түрде шамалы төлемді ADV нысанымен бірге тіркелуге міндетті. ADV нысаны білім деңгейі, тәжірибе, қызметтің нақты түрі, активтер, клиенттер туралы мәліметтер, заңдық және/немесе қылмыстық тарихы, сондай-ақ ұсынылатын инвестициялық кеңес түрі сияқты ақпаратты талап етеді. Заң бойынша тіркелу инвестициялық кеңесшіге кепілдік бермейді, ал жеке тұлға немесе фирма осылай деп жарнамалай алмайды. ADV нысанының 2А және 2В бөлімдері тіркелген кеңесшілер клиенттерге ұсынуға тиіс "брошюраның" негізін құрайды. 3-бөлім, сондай-ақ CRS нысаны деп аталады, ол да клиенттерге ұсынылуға тиіс қысқаша қарым-қатынас туралы қорытынды. Тіркелген инвестициялық кеңесшілер өздерінің ADV нысанын кем дегенде жыл сайын жаңартуға міндетті. Кеңесшілер кеңестерінің нәтижесіне байланысты белгіленген жағдайларда ғана сыйақы ала алады және клиенттерге берген кеңестерінен туындаған артық сауда-саттықтарға немесе нарықтық белсенділіктен пайда табуға құқығы жоқ. Инвестициялық кеңесшілер әрқашан клиенттерінің мүддесін қорғап, олардың қаржылық жағдайы мен қаржылық сауаттылығын ескеруі керек. Заңда жарнама, клиенттер активтерін басқару, клиенттерді іздеу және ақпарат ашу саласындағы алаяқтыққа қатысты көптеген ережелер де қарастырылған.
Under the Act, investment advisers must register using Form ADV accompanied by a relatively modest fee. Form ADV asks for such information as educational background, experience, exact type of business engaged in, assets, information on clients, history of a legal and/or criminal nature, and type of investment advice to be offered. Registration under the Act does not constitute an endorsement of the investment adviser, and the person or firm may not advertise as such. Part 2A and 2B of Form ADV forms the basis of the "brochure" that registered advisers must provide to clients. Part 3, also known as Form CRS, is a short relationship summary that also must be provided to clients. Registered investment advisers are required to update their Form ADV at least annually. Advisers may receive compensation based on the performance of their advice only under prescribed circumstances, and they may not engage in excessive trading or profit from market activity resulting from their advice to clients. Investment advisers must also act in the best interest of their clients at all times and take into consideration their clients' financial positions and financial sophistication. There are also many provisions in the Act dealing with fraud in terms of advertising, control of client assets, soliciting clients, and information disclosure.