Акцияларды бірінші рет орналастыру (IPO) немесе компанияны акциялық қоғамға айналдыру

Кіріспе

Жеке компанияның ашық акционерлік қоғамға айналуының түрі. Бастапқы ашық акционерлік ұсыныс (IPO) немесе акцияларды тарту – бұл компания акциялары институционалдық инвесторларға және әдетте жеке (индивидуалды) инвесторларға сатылатын ашық ұсыныс. IPO әдетте бір немесе бірнеше инвестициялық банктермен кепілдендіріледі, олар акциялардың бір немесе бірнеше қор биржасында тіркелуін ұйымдастырады. Осы процесте, көбінесе «ашыққа шығу» немесе «қоғамдық компанияға айналу» деп аталатын, жеке меншік компания ашық компанияға айналады. Бастапқы акционерлік ұсыныстар компанияларға жаңа капитал тартуға, компанияның негізін қалаушылар немесе жеке капитал инвесторлары сияқты жеке акционерлердің инвестицияларын ақшаландыруға, сондай-ақ қолданыстағы үлестерді оңай сатуға немесе болашақта капитал жинауға мүмкіндік береді. IPO-дан кейін акциялар ашық нарықта еркін саудаланады, бұл «еркін айналым» деп белгілі. Қор биржалары ең төменгі еркін айналымды абсолюттік шарттарда (акция бағасымен көбейтілген көпшілікке сатылған акциялардың жалпы саны) және жалпы акционерлік капиталдың үлесі ретінде (көпшілікке сатылған акциялардың жалпы санының арақатынасы) белгілейді. IPO көптеген артықшылықтар ұсынса да, оған банк және заңгерлік комиссиялары сияқты маңызды шығындар да байланысты, сондай-ақ маңызды және кейде құпия ақпаратты жариялау қажеттілігі де бар. Ұсынылатын ұсыныстың толық мәліметтері әлеуетті сатып алушыларға «проспект» деп аталатын кеңейтілген құжат түрінде ұсынылады. Көптеген компаниялар IPO-ны андеррайтер ретінде әрекет ететін инвестициялық банк фирмасының көмегімен жүзеге асырады. Андеррайтерлер акциялардың құнын дұрыс бағалауға (акция бағасы) және акцияларға ашық нарық құруға (бастапқы сату) көмектеседі. Голландтық аукционы сияқты балама әдістер де бірнеше IPO үшін зерттелді және қолданылды.

Type of securities offering in which a private company becomes a public company

An initial public offering (IPO) or stock launch is a public offering in which shares of a company are sold to institutional investors and usually also to retail (individual) investors. An IPO is typically underwritten by one or more investment banks, who also arrange for the shares to be listed on one or more stock exchanges. Through this process, colloquially known as floating, or going public, a privately held company is transformed into a public company. Initial public offerings can be used to raise new equity capital for companies, to monetize the investments of private shareholders such as company founders or private equity investors, and to enable easy trading of existing holdings or future capital raising by becoming publicly traded. After the IPO, shares are traded freely in the open market at what is known as the free float. Stock exchanges stipulate a minimum free float both in absolute terms (the total value as determined by the share price multiplied by the number of shares sold to the public) and as a proportion of the total share capital (i. e., the number of shares sold to the public divided by the total shares outstanding). Although IPO offers many benefits, there are also significant costs involved, chiefly those associated with the process such as banking and legal fees, and the ongoing requirement to disclose important and sometimes sensitive information. Details of the proposed offering are disclosed to potential purchasers in the form of a lengthy document known as a prospectus. Most companies undertake an IPO with the assistance of an investment banking firm acting in the capacity of an underwriter. Underwriters provide several services, including help with correctly assessing the value of shares (share price) and establishing a public market for shares (initial sale). Alternative methods such as the Dutch auction have also been explored and applied for several IPOs.

Тарих

Рим республикасы кезінде publicani компаниялары қоғамдық акциялар шығарған компанияның ең алғашқы нысаны болды, бірақ бұл пікірді барлық қазіргі заманғы ғалымдары қолдамайды. Қазіргі заманғы акционерлік қоғамдар сияқты, publicani да мүшелерінен тәуелсіз заңды тұлғалар болып табылды, олардың меншігі акциялар немесе partes деп бөлінген. Осы акциялар мемлекеттік инвесторларға сатылып, Кастор мен Поллюкс ғибадатханасының жанындағы Форумда саудаланып жүргенін көрсететін дәлелдер бар. Акциялардың құны өзгеретін болғандықтан, спекулянттардың немесе квестондардың қызметі белсендірілді. Алайда, partes қаншаға сатылғаны, алғашқы акция орналастырудың (IPO) мәні немесе қор нарығының қалай жұмыс істегені туралы нақты мәліметтер сақталған жоқ. Республиканың құлауымен және Империяның күшеюімен publicani маңыздылығын жоғалтты. АҚШ-та алғашқы IPO 1783 жыл шамасында Солтүстік Америка банкісінің акцияларын ұсыну болды.

Процедура

IPO процедуралары әртүрлі елдерде әртүрлі заңдармен реттеледі. АҚШ-та IPO-лар 1933 жылғы Құнды қағаздар туралы заңға сәйкес АҚШ Бағалы қағаздар және биржалар комиссиясымен реттеледі. Ұлыбританияда UK Listing Authority проспекттерді қарап, бекітеді және листинг режимін басқарады.

Сақтандырушыларды ұстау

Жалпы IPO-да «андеррайтер» деп аталатын бір немесе бірнеше инвестициялық банктер қатысады. Акцияларды ұсынатын компания «эмитент» деп аталады, ол акцияларын халыққа сату үшін жетекші андеррайтермен келісімшарт жасайды. Андеррайтер кейін инвесторларға сол акциялар сату туралы ұсыныс жасайды. Ірі IPO-ны әдетте инвестициялық банктердің «синдикаты» жүзеге асырады, олардың ең үлкені «жетекші андеррайтер» лауазымын иеленеді. Акцияларды сатқаннан кейін андеррайтерлер түскен табыстың бір бөлігін өтемақы ретінде алып қалады. Бұл өтемақы андеррайтинг спреді деп аталады. Спред сатылатын акциялар бағасынан жасалатын жеңілдік ретінде есептеледі (жалпы спред деп аталады). Бастапқы ашық ұсынылымда (IPO) андеррайтинг спредінің құрамына әдетте келесілер кіреді (бір акцияға шаққанда): Менеджердің комиссиясы, Синдикат мүшелеріне төленетін Андеррайтинг комиссиясы және акцияларды сатушы брокер-дилерге төленетін Концессия. Менеджердің барлық андеррайтинг спредіне құқығы бар. Синдикат мүшесі андеррайтинг комиссиясы мен концессияға құқылы. Синдикат мүшесі емес, бірақ акцияларды сататын брокер-дилер тек концессияны алады, ал сол брокер-дилерге акцияларды ұсынған синдикат мүшесі андеррайтинг комиссиясын сақтап алады. Әдетте, басқарушы/бас андеррайтер, сондай-ақ кітап жүргізуші деп те аталатын, IPO-ның ең үлкен бөлігін сататын андеррайтер жалпы спредең ең жоғары үлесін алады, кейбір жағдайларда 8%-ға дейін. Көпұлттық IPO-ларда эмитенттің ішкі нарығында да, басқа аймақтарда да әртүрлі заңнамалық талаптарды орындау үшін бірнеше синдикаттар болуы мүмкін. Мысалы, ЕО-да тіркелген эмитент өзінің ішкі нарығында, Еуропада, ірі сату синдикаты арқылы, сондай-ақ жекелеген корпорациялар тобы арқылы немесе АҚШ/Канада және Азияда сату арқылы ұсынылуы мүмкін. Әдетте, бас сату тобындағы жетекші андеррайтер басқа сату топтарындағы жетекші банк болып табылады. Заңнамалық талаптардың кең ауқымы мен жоғары құнына байланысты IPO-ларға, әдетте, бағалы қағаздар заңнамасы саласындағы тәжірибелі бір немесе бірнеше заң фирмалары қатысады, мысалы, Лондонның Magic Circle фирмалары және Нью-Йорк қаласының «ақ жағалы» фирмалары. Қаржы тарихшылары Ричард Силла мен Роберт Э. Райт көрсеткендей, 1860 жылға дейін АҚШ-тың көптеген алғашқы корпорациялары өз акцияларын инвестициялық банктер сияқты делдалдардың көмегінсіз тікелей халыққа сатқан. Олар «тікелей ашық ұсынылым» (DPO) деп атаған бұл әдіс аукцион арқылы емес, акцияларды шығарған компания белгілеген баға бойынша жүзеге асырылған. Бұл жағынан алғанда, ол 1990-жылдардың басында АҚШ-тан тыс елдердегі көптеген елдерде қолданылған дәстүрлі IPO әдісі – белгіленген бағамен ашық ұсынылымға ұқсас. DPO инвестициялық банктер арқылы ұсынылатын агенттік мәселесін жойды.

IPOs generally involve one or more investment banks known as "underwriters". The company offering its shares, called the "issuer", enters into a contract with a lead underwriter to sell its shares to the public. The underwriter then approaches investors with offers to sell those shares. A large IPO is usually underwritten by a "syndicate" of investment banks, the largest of which take the position of "lead underwriter". Upon selling the shares, the underwriters retain a portion of the proceeds as their fee. This fee is called an underwriting spread. The spread is calculated as a discount from the price of the shares sold (called the gross spread). Components of an underwriting spread in an initial public offering (IPO) typically include the following (on a per share basis): Manager's fee, Underwriting fee—earned by members of the syndicate, and the Concession—earned by the broker dealer selling the shares. The Manager would be entitled to the entire underwriting spread. A member of the syndicate is entitled to the underwriting fee and the concession. A broker dealer who is not a member of the syndicate but sells shares would receive only the concession, while the member of the syndicate who provided the shares to that broker dealer would retain the underwriting fee. Usually, the managing/lead underwriter, also known as the bookrunner, typically the underwriter selling the largest proportions of the IPO, takes the highest portion of the gross spread, up to 8% in some cases. Multinational IPOs may have many syndicates to deal with differing legal requirements in both the issuer's domestic market and other regions. For example, an issuer based in the E. U. may be represented by the major selling syndicate in its domestic market, Europe, in addition to separate group corporations or selling them for US/Canada and Asia. Usually, the lead underwriter in the head selling group is also the lead bank in the other selling groups. Because of the wide array of legal requirements and because it is an expensive process, IPOs also typically involve one or more law firms with major practices in securities law, such as the Magic Circle firms of London and the white shoe firms of New York City. Financial historians Richard Sylla and Robert E. Wright have shown that before 1860 most early U. S. corporations sold shares in themselves directly to the public without the aid of intermediaries like investment banks. The direct public offering (DPO), as they term it, was not done by auction but rather at a share price set by the issuing corporation. In this sense, it is the same as the fixed price public offers that were the traditional IPO method in most non US countries in the early 1990s. The DPO eliminated the agency problem associated with offerings intermediated by investment banks.

Баға белгілеу

Компания IPO жоспарласа, әдетте акциялардың тиісті бағасын анықтауға көмектесу үшін жетекші менеджерді, яғни буктрейкерді тағайындайды. IPO бағасын анықтаудың екі негізгі жолы бар. Біріншіден, компания жетекші менеджерлерінің көмегімен бағаны белгілейді («белгіленген баға әдісі»), екіншіден, баға буктрейкер жинаған құпия инвесторлар сұранысының деректерін талдау арқылы анықталады («кітап құру»). Тарихи тұрғыдан алғанда, көптеген IPO төмен бағамен ұсынылған. IPO бағасын төмендетудің салдары акцияға қызығушылықтың артуы және акциялар алғаш рет ашық саудаға шыққан кезде бағаның тез өсуі болып табылады (бұл «IPO поп» деп аталады). Акцияларды жылдам сату, яғни флиппинг, IPO акцияларын ұсыныс бағасымен алған инвесторлар үшін айтарлықтай пайда әкелуі мүмкін. Дегенмен, IPO бағасын төмендету эмитент үшін жоғалған капиталға әкеледі. Мысалы, 1990 жылдардың соңындағы интернет дәуірінде IPO «қуаты» күшейген theglobe.com IPO. 1998 жылдың 13 қарашасында Bear Stearns компаниясы IPO-ны акциясына 9 доллардан бағалады. Акция бағасы сауда-саттық күнінің өзінде 1000%-ға дейін өсіп, 97 долларға жетті. Институционалдық инвесторлардың жылдам сатуы бағаны төмендетіп, күнді 63 доллардан аяқтады. Компания ұсыныстан шамамен 30 миллион доллар жинағанымен, сұраныс деңгейі мен сауда көлемі ескерілгенде, 200 миллион доллардан астам пайда табу мүмкіндігінен қағылған болуы мүмкін. Бағаны жоғары қоюдың қаупі де маңызды. Егер акция нарық төлегісі келмейтін бағамен ұсынылса, андеррайтерлер акцияларды сату бойынша міндеттемелерін орындауда қиындыққа тап болуы мүмкін. Егер олар барлық акцияларды сатса да, акцияның құны сауда-саттықтың алғашқы күнінде төмендеуі мүмкін. Мұндай жағдайда акция саудаға жарамдылығын жоғалтып, құны одан да төмендеуі мүмкін. Бұл инвесторларға, олардың көпшілігі андеррайтерлердің ең бағалы клиенттеріне шығын келтіруі мүмкін. Бұған ең танымал мысал – 2012 жылғы Facebook IPO. Сондықтан андеррайтерлер IPO бағасын белгілеу кезінде көптеген факторларды ескереді және акцияға қызығушылықты қоздыру үшін жеткілікті төмен, бірақ компания үшін жеткілікті капитал жинау үшін жеткілікті жоғары бағаға қол жеткізуге тырысады. IPO бағасын белгілеу кезінде андеррайтерлер түрлі негізгі көрсеткіштер мен GAAP емес өлшемдерді пайдаланады. Оптималды бағаны анықтау процесінде кепілгерлер («синдикат») жетекші институционалдық инвесторлардан акцияларды сатып алу міндеттемелерін ұйымдастырады. Кейбір зерттеушілер (Friesen & Swift, 2009) IPO бағасын төмендету эмитенттер мен/немесе андеррайтерлердің қасақана әрекетінен гөрі, инвесторлардың шамадан тыс реакциясының салдары деп санайды (Friesen & Swift, 2009). Бағаны төмендетуді анықтаудың бір әдісі IPO бағасын төмендету алгоритмдерін пайдалану болып табылады. Басқа зерттеушілер лицензиялық технологияны коммерцияландырудан түсетін табысы жоғары компаниялар IPO бағасын төмендететінін, ал компанияның патенттері бұл әсерді азайтатынын анықтады.

A company planning an IPO typically appoints a lead manager, known as a bookrunner, to help it arrive at an appropriate price at which the shares should be issued. There are two primary ways in which the price of an IPO can be determined. Either the company, with the help of its lead managers, fixes a price ("fixed price method"), or the price can be determined through analysis of confidential investor demand data compiled by the bookrunner ("book building"). Historically, many IPOs have been underpriced. The effect of underpricing an IPO is to generate additional interest in the stock and a rapid rise in share price when it first becomes publicly traded (known as an "IPO pop"). Flipping, or quickly selling shares for a profit, can lead to significant gains for investors who were allocated shares of the IPO at the offering price. However, underpricing an IPO results in lost potential capital for the issuer. One extreme example is theglobe. com IPO which helped fuel the IPO "mania" of the late 1990s internet era. Underwritten by Bear Stearns on 13 November 1998, the IPO was priced at $9 per share. The share price quickly increased 1,000% on the opening day of trading, to a high of $97. Selling pressure from institutional flipping eventually drove the stock back down, and it closed the day at $63. Although the company did raise about $30 million from the offering, it is estimated that with the level of demand for the offering and the volume of trading that took place they might have left upwards of $200 million on the table. The danger of overpricing is also an important consideration. If a stock is offered to the public at a higher price than the market will pay, the underwriters may have trouble meeting their commitments to sell shares. Even if they sell all of the issued shares, the stock may fall in value on the first day of trading. If so, the stock may lose its marketability and hence even more of its value. This could result in losses for investors, many of whom being the most favored clients of the underwriters. Perhaps the best known example of this is the Facebook IPO in 2012. Underwriters, therefore, take many factors into consideration when pricing an IPO, and attempt to reach an offering price that is low enough to stimulate interest in the stock but high enough to raise an adequate amount of capital for the company. When pricing an IPO, underwriters use a variety of key performance indicators and non GAAP measures. The process of determining an optimal price usually involves the underwriters ("syndicate") arranging share purchase commitments from leading institutional investors. Some researchers (Friesen & Swift, 2009) believe that the underpricing of IPOs is less a deliberate act on the part of issuers and/or underwriters, and more the result of an over reaction on the part of investors (Friesen & Swift, 2009). One potential method for determining to underprice is through the use of IPO underpricing algorithms. Other researchers have discovered that firms with higher revenues from licensing based technology commercialization exhibit greater IPO underpricing, while a firm's stock of patents mitigates this effect.

Нидерланд аукционы

Голландиялық аукцион бастапқы ашық сатудағы акциялардың бағалық ұсынысының күшін бағалау арқылы бөлінеді, барлық жеңімпаздар бір акцияға бірдей баға төлейді. Голландиялық аукционның бір түрі – OpenIPO, ол экономист Уильям Викри жасаған аукциондық жүйеге негізделген. Бұл аукциондық әдіс ұсыныстарды жоғарыдан төменге қарай реттейді, содан кейін барлық акцияларды сатуға мүмкіндік беретін ең жоғары ұсыныстарды қабылдайды, барлық жеңімпаздар бірдей баға төлейді. Бұл модель 1990 жылдан бері қазыналық вексельдерді, облигацияларды және қазыналық қағаздарды сату үшін қолданылатын модельге ұқсас. Бұрын қазыналық вексельдер дискриминациялық аукцион арқылы сатылатын, онда әр жеңімпаз өзі ұсынған бағаны (немесе табысты) төлейтін, сондықтан жеңімпаздардың арасында бағалар әртүрлі болар еді. Көптеген елдерде IPO үшін дискриминациялық және бірыңғай бағалы немесе «голландиялық» аукциондар қолданылды, бірақ АҚШ-та қазірге дейін тек бірыңғай бағалы аукциондар ғана қолданылған. Ірі IPO аукциондарына Japan Tobacco, Singapore Telecom, BAA Plc және Google (табыстың көлемі бойынша реттелген) кіреді. Голландиялық аукционның бір түрі Morningstar, Interactive Brokers Group, Overstock.com, Ravenswood Winery, Clean Energy Fuels және Boston Beer Company сияқты бірқатар АҚШ компанияларын ашық сату үшін пайдаланылды. 2004 жылы Google өзінің бастапқы ашық сатуы үшін голландиялық аукциондық жүйені қолданды. АҚШ-тың дәстүрлі инвестициялық банктері бағалы қағаздарды ұсыну үшін аукциондық процестерді қолдану идеясына қарсылық көрсетті. Аукциондық әдіс акцияларды бөлуге тең мүмкіндік береді және дәстүрлі IPO-да андеррайтерлер маңызды клиенттерге беретін артықшылықты жояды. Осы қарсылықтарға қарамастан, голландиялық аукцион АҚШ-та ашық сатуда жиі қолданылмайды, бірақ басқа елдерде жүздеген аукциондық IPO өткізілді. Голландиялық аукционның сәттілігін немесе сәтсіздігін бағалау үшін бәсекелес мақсаттарды қарастыру қажет. Егер мақсат тәуекелді азайту болса, дәстүрлі IPO тиімдірек болуы мүмкін, өйткені андеррайтер процесті басқарады, нәтижені кездейсоқ факторларға, яғни кім ұсыныс білдіруді таңдайды және әр ұсыныс беруші қандай стратегияны таңдайды, байланысты қалдырмайды. Инвесторлардың көзқарасынан, голландиялық аукцион барлығына тең мүмкіндік береді. Сонымен қатар, голландиялық аукционның кейбір түрлері андеррайтерге ұсыныстарды үйлестіруде және тіпті аукцион кезеңінде кейбір ұсыныс берушілерге аукционның жалпы тенденциялары туралы хабарлауға мүмкіндік береді. Кейбір сарапшылар бірыңғай бағалы аукцион бағаны анықтау үшін тиімдірек дейді, бірақ бұл теория жеке құндылықтардың тәуелсіздігіне негізделген (әрбір ұсыныс берушіге IPO акцияларының құны басқаларға олардың құнына тәуелсіз, тіпті акциялар жақын арада нарықта сатылатын болса да). IPO-ға сәйкес келетін болжамдарды қамтитын теория, жабық аукциондардың бағаны анықтаудың тиімді түрі емес екенін көрсетеді, бірақ аукционның модификацияланған түрі жақсы нәтиже беруі мүмкін. Аукциондардың IPO үшін танымал болмауына қатысты кең ауқымды халықаралық деректерге қоса, АҚШ-та голландиялық аукционның дәстүрлі IPO-дан жақсы нәтиже көрсеткенін көрсететін деректер жоқ. 2011 жылдың мамырында жарияланған WhiteGlove Health, Inc. компаниясының голландиялық IPO аукционы сол жылдың қыркүйегінде бағаны анықтау бойынша бірнеше сәтсіз әрекеттен кейін кейінге шегерілді. Wall Street Journal газетінде бұл «базардың тұрақсыздығы және әлемдік экономиканың белгісіздігі инвесторларды жаңа акцияларға инвестициялаудан сақтандырды» деп жазылған.

A Dutch auction allows shares of an initial public offering to be allocated based only on price aggressiveness, with all successful bidders paying the same price per share. One version of the Dutch auction is OpenIPO, which is based on an auction system designed by economist William Vickrey. This auction method ranks bids from highest to lowest, then accepts the highest bids that allow all shares to be sold, with all winning bidders paying the same price. It is similar to the model used to auction Treasury bills, notes, and bonds since the 1990s. Before this, Treasury bills were auctioned through a discriminatory or pay what you bid auction, in which the various winning bidders each paid the price (or yield) they bid, and thus the various winning bidders did not all pay the same price. Both discriminatory and uniform price or "Dutch" auctions have been used for IPOs in many countries, although only uniform price auctions have been used so far in the US. Large IPO auctions include Japan Tobacco, Singapore Telecom, BAA Plc and Google (ordered by size of proceeds). A variation of the Dutch auction has been used to take a number of U. S. companies public including Morningstar, Interactive Brokers Group, Overstock. com, Ravenswood Winery, Clean Energy Fuels, and Boston Beer Company. In 2004, Google used the Dutch auction system for its initial public offering. Traditional U. S. investment banks have shown resistance to the idea of using an auction process to engage in public securities offerings. The auction method allows for equal access to the allocation of shares and eliminates the favorable treatment accorded important clients by the underwriters in conventional IPOs. In the face of this resistance, the Dutch auction is still a little used method in U. S. public offerings, although there have been hundreds of auction IPOs in other countries. In determining the success or failure of a Dutch auction, one must consider competing objectives. If the objective is to reduce risk, a traditional IPO may be more effective because the underwriter manages the process, rather than leaving the outcome in part to random chance in terms of who chooses to bid or what strategy each bidder chooses to follow. From the viewpoint of the investor, the Dutch auction allows everyone equal access. Moreover, some forms of the Dutch auction allow the underwriter to be more active in coordinating bids and even communicating general auction trends to some bidders during the bidding period. Some have also argued that a uniform price auction is more effective at price discovery, although the theory behind this is based on the assumption of independent private values (that the value of IPO shares to each bidder is entirely independent of their value to others, even though the shares will shortly be traded on the aftermarket). Theory that incorporates assumptions more appropriate to IPOs does not find that sealed bid auctions are an effective form of price discovery, although possibly some modified form of auction might give a better result. In addition to the extensive international evidence that auctions have not been popular for IPOs, there is no U. S. evidence to indicate that the Dutch auction fares any better than the traditional IPO in an unwelcoming market environment. A Dutch auction IPO by WhiteGlove Health, Inc., announced in May 2011 was postponed in September of that year, after several failed attempts to price. An article in the Wall Street Journal cited the reasons as "broader stock market volatility and uncertainty about the global economy have made investors wary of investing in new stocks".

Ірі IPO нарықтары

2009 жылға дейін АҚШ жалпы құны бойынша IPO-ның жетекші шығарушысы болды. Алайда, содан бері Қытай (Шанхай, Шэньчжэнь және Гонконг) жетекші шығарушы болып табылады, ол 2011 жылдың қараша айының соңына дейін 73 миллиард доллар (Нью-Йорк қор биржасы мен NASDAQ-тың біріктірілген көлемінде жиналған қаражаттың шамамен екі есесін) тартты.

Жыл | Қор биржасы | Кіріс (млрд доллар)
------- | -------- | --------
2009 | Гонконг қор биржасы |
2010 | |
2011 | |
2012 | Нью-Йорк қор биржасы |
2013 | |
2014 | Гонконг қор биржасы |
2016 | Гонконг қор биржасы | 31.2
2019 | | 40.4
2020 | Nasdaq | 57.8
2021 | | 100.6
2022 | Шанхай қор биржасы | 56.5
2023 | | 31.3