Реджинальд Балиол Бретт: Британ саяхатшысы және тарихшысы

Кіріспе

Британдық саясаткер және тарихшы (1852–1930)

Реджинальд Балиол Бретт, 2-ші виконт Эшер (30 маусым 1852 – 22 қаңтар 1930) – британдық тарихшы және Либералдық партияның саясаткері. Алайда, әскери және сыртқы саясатқа оның ең үлкен ықпалы сарайдағы кеңесші, қоғамдық комитеттер мүшесі және көлеңкедегі "шешуші" немесе, дәлірек айтқанда, "сұр кардинал" рөлі арқылы болды.

Өмірбаян және білім

Реджинальд, Реджи Бретт деп танылған, Уильям Балиол Бретттің, 1-ші виконт Эшердің және Эвгения Майердің (1814–1904) ұлы болды. Лондон қаласында дүниеге келген Эшер, Мария Антуанеттаға скрипка тартып берген қарт адамның қолында отырғанын еске алатын. Ол Итон және Кембридж университетінің Тринити колледжінде білім алды. Кембриджді бітірген соң милицияда қызмет етті. Оның әкесі, Дизраэлидің алғашқы үкіметінде (1868) бас прокурор болған, 1867 жылғы реформа туралы заңды талқылауда жеңіске жеткен Дизраэлиді ыждаһатпен қолдады. 1868 жылы ол жалпы соттардың судьясы болып тағайындалды, 1876 жылы апелляциялық сот төрешісі, ал 1883 жылы – Роллдардың сақтаушысы болды. Көрнекті азаматтық құқық судьясы, 1885 жылы премьер-министр лорд Солсбери оны барон Эшер деп жариялады. 1897 жылы Роллдардың сақтаушысы лауазымынан кеткеннен кейін ол бірінші виконт Эшер болып жарияланды. "Реджидің" анасы Джон Гурвудтың, Веллингтоннің хаттарын жинақтаған редактордың француздық әйелі болды. Итон мектебінде Бреттің тәрбиешісі ықпалды Уильям Джонсон Кори болды, оның шәкірттерінің арасында болашақ премьер-министр лорд Розбери және қоғамның жоғары эшелондарындағы басқа да адамдар бар еді. Розберидің романтик ақындар Уильям Вордсворт пен Сэмюэл Тейлор Колриджден, классикалық либерал философ Джон Стюарт Милльден, Готфрид Вильгельм Лейбництің химиясынан, Вольфганг Амадей Моцарттың музыкасынан және Джереми Бентамнан алған білімі жас Реджиге әсер етті. Кембридж университетінің Тринити колледжінде оқыған Бретті радикал заңгер, саясаткер және халықаралық құқық профессоры Уильям Харкорттың ықпалына ілесті. Харкорт Бреттің жатақханасын және Кембридждегі өмір салтын бақылады. Бреттің әкесі оны Альберт Грей комитетімен таныстырды, бірақ патшайымның жеке күзетшісі генерал Чарльз Греймен ұзаққа созылған даулы қарым-қатынаста болды. Брет Еуропалық атеизмнің жаңа философиялық ағымдарына бағытталған Апостолдар қоғамына қабылданды; олардың қатарында либерализмнің аристократтық әдебиетшілері Франк, Джеральд және Юстас Балфур, Фредерик және Артур Майерс, Халлам және Лайонел Теннисон, Эдмунд Гурни, С. Х. және Дж. Г. Брет Лондонда сенбі күндері кардинал Джон Генри Ньюменнің жоғары миссасына өтуге тырысты. Оксфорд қозғалысына Адам Седжвик пен Фредерик Уильям Мэтленд кірді, олар оның жастық шағындағы біліміне терең әсер етті. Брет леди Гранвиллдің Карлтон бағындағы үйіне жиналды, ол граф де Грей таныстырған Клэр ағайындыларымен достық қарым-қатынас жасады. Ол Ховик паркін аралап, лорд Брогам мен Вокспен заң сабақтарын оқыды. Атақты заңгердің лекциялары судья Бреттің Ричард Кросспен Ішкі істер министрлігінде парламенттік заңды қайта жазушы ретінде жұмыс істеген кезімен сәйкес келді. Альберт Грейдің таныстыруы Үндістан кеңсесіне шақыруды және колониялық әкімші сэр Бартл Фререге кездесуге мүмкіндік берді. Дизраэли Англикандық дінді күштеп енгізуге тырысқан кезде, "Қоғамдық құлшылық туралы" заң жобасы қабылданбады, Брет Лорд Хартингтонға, Парламенттегі Либералдық партияның жетекшісіне көптеген хаттар жазды. Бұл Харкортты Парламенттегі жетекші либерал ретінде көзге түсіруге себеп болды, бірақ Дизраэли дәстүрі ағылшын либерализмін бөліп-жару қаупі тудырғанда, орталық саясаткерлер діни ұстанымды бөлісуге мәжбүр болды. Брет актерінің қызы леди Уолдегрейвті Строберри Хиллде көріп, Хартингтонның жеке хатшысы Кимболтонның Манчестер герцогинясынан әдеп сабақтарын алды, осылайша бай эстет ретінде өзінің беделін нығайтты. Реджи әлеуметтік өмірге белсенді қатысып, аристократтар мен табысты адамдар арасында көптеген достық байланыстарды құрды. Бастапқыда дәстүрге деген құштарлық пен империалистік либерализм радикалды оңшылдарды ренжітетін еді.

Reginald, known as Regy, Brett was the son of William Baliol Brett, 1st Viscount Esher, and Eugénie Mayer (1814–1904). Born in London, Esher remembered sitting on the lap of an old man who had played the violin for Marie Antoinette, and was educated at Eton and Trinity College, Cambridge. He held a militia commission after Cambridge. His father, who was to be Solicitor General in Disraeli's first ministry (1868), distinguished himself in the 1867 Reform Act debate dutifully supporting the triumphant Disraeli. In 1868 he was named a judge on the Court of Common Pleas; in 1876 he became a Lord Justice of Appeal and in 1883 Master of the Rolls. A distinguished common law judge, in 1885 he was raised to the peerage as Baron Esher by Prime Minister Lord Salisbury. On his retirement as Master of the Rolls in 1897, he was created first Viscount Esher. "Regy"'s mother was the French step daughter of John Gurwood, the editor of Wellington's Dispatches. At Eton Brett was taught by influential master William Johnson Cory, whose pupils included the future prime minister Lord Rosebery and others in the highest echelons of society. Rosebery's idealistic learning from Romantic poets William Wordsworth and Samuel Taylor Coleridge, the classical liberal philosopher John Stuart Mill, the chemistry of Gottfried Wilhelm Leibniz, music of Wolfgang Amadeus Mozart, and Jeremy Bentham were intellectual influences on the young Regy. Going up to Trinity College, Cambridge, Brett was profoundly influenced by the radical lawyer, politician and professor of international law William Harcourt. Harcourt controlled Brett's rooms, and lifestyle at Cambridge. Brett's father had introduced him to Albert Grey's Committee, but had a long standing dispute with General Charles Grey, the Queen's Equerry. Brett was admitted to the Society of Apostles, dedicated to emergent philosophies of European atheism; their number included the aristocratic literati of liberalism Frank, Gerald and Eustace Balfour, Frederick and Arthur Myers, Hallam and Lionel Tennyson, Edmund Gurney, S H and J G Butcher. Brett experimented approaching conversion to High Mass from Cardinal John Henry Newman on Sundays in London. The Oxford Movement included Adam Sedgwick and Frederick William Maitland holding an equally profound sway over his youthful scholarship. Brett was seen with the Carlton Gardens set of Lady Granville, he was friend of the Clare brothers, introduced by the Earl de Grey. He visited Howick Park, and took law with Lord Brougham and Vaux. The famous lawyer's lectures coincided with Justice Brett's employment with Richard Cross, as a parliamentary re drafter at the Home Office. Albert Grey introductions provided an invitation to the India Office and entrée to meet Sir Bartle Frere, the colonial administrator. When Disraeli tried to enforce Anglicanism, in the Public Worship Bill, and was defeated, Brett wrote copious letters to Lord Hartington, leader of the Liberal Party in the House of Commons. The consequences were to push Harcourt into the limelight as a leading Liberal in the Commons but moderates tended to be dragged into sharing a religious position when the Disraelian tradition was threatening to split English liberalism. Brett visited the actor's daughter Lady Waldegrave at Strawberry Hill, and took deportment lessons from the Duchess of Manchester at Kimbolton, Hartington's private secretary, stamping his credentials as a rich aesthete. Regy was a socialite cultivating many friendships among both aristocratic and successful people. Early on a passion for tradition and imperial liberalism would frustrate the radical right.

Сот қызметкері, дипломат және либералды парламенттік депутат

Ұлы шығыс дағдарысы Осман империясын ресейлік шапқыншылықтың қаупінен құтқартты. Дегенмен, Мидлотиан кампаниясының сәттілігі Уильям Эварт Гладстонның өзінің партиясының заңды басшысы ретіндегі беделін қайта жандандырды, Хартингтон мен Бреттті шеттетілген жанкүйерлер ретінде көрсетті. Алты жыл өткен соң вигтер Юнионистер лагеріне итерілді. Бретке өзінің мақтанышын қанағаттандыру қажет болды, бірақ ол екі партияның ешқайсысында да жайлы сезінбеді. Ол либералдық топтар арасындағы делдал болып көтерілді және 1887 жылғы Либералдық дөңгелек үстел конференциясында жетекші рөл атқарды. Жастығында консерватор болған Брет, 1880 жылы Пенрин мен Фалмут округінен Либералдық парламент депутаты болып саяси мансабын бастады. Ол Лорд Хартингтонның Парламенттік жеке хатшысы болды, кейін ол Соғыс министрі болды (1882–85) және бір рет оны қармен шлейфпен министрлер кабинетінің отырысына апарды. Ол Виндзор қамалының вице-губернаторы және констеблі болды. Ол өмірінің соңына дейін патшалық отбасымен жақын байланыста болды. 1903 жылдың соңында Эшер күн сайын Эдуард VII патшамен кездесіп, хат алмасып тұрды. 1903 жылдан бастап Эшер мемлекеттік қызметтен бас тартты, бірақ лорд Элгиннің Оңтүстік Африка соғысы жөніндегі комиссиясының мүшесі болды, ол британдық армияның Бур соғысындағы дерлік сәтсіздігін зерттеді. Ол осы уақытта патшаға күнделікті хат жазып отырды (және патшаның кеңесшісі лорд Ноллиспен күніне үш-төрт рет кездесетін), комиссияның, партия басшыларының және Хартингтон үшін жұмыс істеген кезінен байланыста болған Соғыс министрлігінің шенеуніктерінің пікірлерін жеткізіп тұрды. Соғыс министрі Сент-Джон Бродрик Эшердің ықпалына наразы болды. Комиссия Эшер, Розбери және генерал Мюррейден тұратын үштік болды, олар министрлік кеңселерді дұрыс пайдаланбай, саясатты жүргізумен танымал болды. Ашуға буған Эшер патшаның араласуын қалады: 7 желтоқсанда Арнольд Фостер 2 миллион фунт стерлинг үнемдеу үшін милицияны армияға біріктіру керек деп кеңес берді. Патшаның ынталандыруымен ол премьер-министр Бальфурдың бірінші кезекте партия мүдделерін қорғауын қалады, сонымен бірге корольдің хатшысын "премьер-министр мәселені өз қолына алуы керек" деп ескертті. Эшердің рөлі алпыс жеті жыл бойы құпия сақталды, жасырын меморандум арқылы, парламентке есеп бермейтін жағдайда. 19 желтоқсанда "қосымша күштер" құру туралы шешім қабылданды. 12 қаңтарда Эшер министрге өз кіші комитетінің ұсынысын қабылдауға бұйырды, тіпті Арнольд Фостерге күн тәртібі туралы хабарланбаған болса да. Патшаның бұл әрекетіне қарамастан, ол комиссияның жұмысын мақұлдады. Эшер Армия Кеңесінің хатшысы полковник сэр Эдмунд Уордпен достық қарым-қатынас жасады, минуттарды жазуды, күн тәртібін және кездесулердің кворумын бақылау үшін, оған "Армия бұйрығының дәлелі" туралы құпия ақпарат бар екенін айтты, сондай-ақ Армияны орталықсыздандыруға бағытталған "Траверс" деп аталатын жоспар бар екенін жеткізді. Бұл 1904 жылдың қыркүйегінде болды, сол кезде Армия Кеңесінің өкілеттігі әлі анықталмаған еді, содан кейін ол лорд Ноллиспен кеңейтілді. Эшердің алдында тұрған мәселе – "монархқа еш хабарламастан" айналып өткен Патшалық құқық еді. Ол Арнольд Фостердің кеңсесіне кіріп, Викторияның кезіндегі прецедентті еске салды, онда генерал-адъютанттың алға қойған монархтың аргументтеріне мойынсұну қажет болды.

The Great Eastern Crisis had released the Ottoman Empire from the threat of Russian invasion. However, the success of the Midlothian Campaign had re energized William Ewart Gladstone's authority as rightful leader of his party; casting Hartington and Brett as marginalized jingoes. Six years later the Whigs would be pushed into the Unionist camp. Brett needed his vanity satisfied but felt comfortable in neither party. He rose to become the mediator between Liberal factions, and was a leading light at the Liberal Round Table Conference in 1887. Having been a Conservative as a young man, Brett began his political career in 1880, as Liberal Member of Parliament for Penryn and Falmouth. He was Parliamentary Private Secretary to Lord Hartington, when latter was Secretary of State for War (1882–85) and once drove him to a Cabinet meeting on a sleigh through the snow. and became Deputy Governor and Constable of Windsor Castle. He remained close to the royal family until his death. By the end of 1903 Esher was meeting or corresponding with King Edward VII every day. From 1903 Esher shunned office, but was a member of Lord Elgin's South African War Commission, which investigated the British Army's near failure in the Boer War. At this time he was writing to the King daily (and having three or four meetings a day with the King's adviser Lord Knollys), informing him of the views of the Commission, of party leaders, and War Office civil servants with whom he was still in touch from his days working for Hartington. St John Brodrick, Secretary of State for War, was resentful of Esher's influence. The sub committee was a triumvirate of Esher, Rosebery, and General Murray, notorious for making policy on the hoof misusing ministerial offices. Furious Esher was determined the King should have intervention: on 7 December, Arnold Foster advised to save £2m the militia must be absorbed into the Army. His scheming encouraged by the King, wanted prime minister Balfour to look to party first, while at the same time warning the King's Secretary that "the Prime Minister will have to take matters into his own hands". Esher's role was for sixty seven years a secret, by a memorandum behind the scenes, unaccountable to parliament. It was decided on 19 December a Reserve Force should be set up "in commission". On 12 January Esher told the minister to accept his sub committee's recommendation, even though Arnold Foster had not even been told of the agenda. Despite the intrigues, the King approved of the committee's work. Esher cultivated a friendship with Colonel Sir Edmund Ward, secretary to the Army Council in order to control minute taking, the agenda, and meetings quorum telling him he had secret information of "proof of the Army Order"; and a plan known as "Traverse" towards Army decentralisation. That was in September 1904 when the Army Council's powers were still undefined at the time it was enlarged by Lord Knollys. The issue confronting Esher was the Royal Prerogative which had been circumvented "without reference to the Sovereign". He marched into Arnold Foster's office to remind him that precedent under Victoria had been to yield to arguments from the monarch which had already been put forward by the Adjutant General.

Либералды соғыс басқармасы

Сцена артында ол Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі көптеген әскери реформаларға ықпал етті және британдық-француздық Entente Cordiale-ді қолдады. Ол Соғыс кеңсесінің қайта құру комитетінің төрағасы болды. Алғашқы либералдық реформалар Лордтар тарапынан қабылданбады, ал нәтижесіндегі құжаттар Эшердің бастапқы жұмыстарына ұқсас болды. Эшер ұлы Оливерге Джон Морлидің қосымша хатшысы ретінде жұмыс табуға көмектесті және Кэмпбелл Баннерменнің хатшысы капитан Синклермен жақсы қарым-қатынаста болды. Эшердің Аумақтық күштерге қатысуы Соғыс кеңсесімен ғана шектелмеді. Ол 1908 жылы Лондон округінің Аумақтық күштер қауымдастығының алғашқы төрағасы тағайындалды және 1912 жылдан өмірінің соңына дейін оның президенті болды. Бұған қоса, ол 1908 жылы Корольдік фюзилерлердің 5-ші (резерв) батальонының құрметті полковнигі болып тағайындалды және 1910 жылдан 1921 жылға дейін Лондон округінің 6-шы бригадасының Корольдік далалық артиллериясының сол лауазымын атқарды.

Ешердің патшалық жеңісі және Энтанта Кордиаль

Эшер 1909 жылы Лондон графтығының лейтенант орынбасары және корольдің лагерь көмекшісі болып тағайындалды. Ұлттық тиімділіктің жақтасы, қабілетті әкімші және сарайдағы тегіс ықпалмен көзге түскен ол, ішкі шеңбердегі адам, демократиялық емес және араласушы деп айыпталды. Сонымен қатар, Эшер патшаға ұнады, сондықтан оның армияға ықпалы артты, бұл Еуропадағы қақтығысты болдырмау мүмкіншілігіне қатысты көрегендікке ұласты. Эшердің құнды үлесі саяси мансабында одан әрі жоғарылауға кедерес келтірді, оның үстіне ол жоғары кабинеттік лауазымға үміткер болған. Либералдық партиядағы жақын достары Эдвард Марджорибанкс және Эрл Розебери болды. Оның аристократиялық байланыстары мен әскери тәжірибесі оны идеалды ұлылыққа айналдырды, бірақ монархпен байланысының күші оның мансабын шектеді. Ол амбициялы, 'клубтық' және әлеуметтік, Эдвард дәуірінің сәнді үйлеріндегі жоғары қоғамда жиі көрінетін. Ол құпиялы және патриот болды, сол себепті Арал тұрғындары қоғамын құрды. Оның басты қағидасы – әлемдік бейбітшілікті сақтау үшін әлемдегі басқа теңіз флотынан артық "екі кель" салу еді. Эшер көптеген мемлекеттік лауазымдардан бас тартты, соның ішінде Үндістанның вице-корольдігінен және Эдуард VII оны тағайындауға шақырған Соғыс жөніндегі хатшы лауазымынан. Ол сондай-ақ Ресей империясын "Еуропаға көмекке келетін одақтас және американдықтарды қолдауға" ұстау үшін Le Matin редакторы Бунау Варилламен байланысқа түсті. 1916 жылы француздық соғыс күші сарқылып қалды. Қаржы министрі Александр Рибо оларға бейбітшілік туралы келісімдер жасауды ұсынды, деп хабарлады Эшер. Шантиль конференциясында олар бірлескен операцияларды талқылады: "Соғыста белсенсіздік – ұят". Эшер сэр Дуглас Хейгпен бірге Амиен конференциясына барды, бірақ Китченердің өлімі туралы күтпеген жаңалықты естіп, Парижге оралды. Лондонға оралған Эшер Австралия премьер-министрі Билли Хьюзбен сөйлесті. Келесі айда Богенси конференциясында олар Сомма шабуылын талқылады. "Құдайға шүкір, бар күшіңді осы шабуылға жұмса" деді ол Морис Хэнкиге. Ол жиі Францияға барып, Chantilly-дегі байланыс офицері, полковник Сидни Клайвқа сапармен соғыстың "улы" атмосферасынан шығар еді. Ол француз үкіметінің "Үлкен Сирия" жобасымен танысты, ол британдық Палестинаны қамтитын болды. Францияның Шығыс майданындағы одақтасы Ресей өткен жылы жеңіліске ұшырады, сондықтан Асквиттің Брианның Салоника жоспарына қатысты бейтараптығы Эшерді таңқалдырды. Ол кабинеттегі билік тепе-теңдігі консервативті жаңа коалицияға қарай жылғалы жатқанын сезінді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Эшер, бір жазушының айтуынша, Францияда британдық барлау қызметінің іс жүзіндегі басшысы болды, француздық ішкі және саяси жағдай туралы баяндады, бірақ ол ұлына бұйрық алуға тиіс ресми лауазымды қаламайтынын айтты. Оның дипломатиялық қабілеттеріне француз және неміс тілдерін жетік меңгеру кірді. Келесі айда француз әскерлері көтеріліске шықты, өйткені Пойлулар қорқынышты жағдайда қаза табады. Хейг пен Генри Уилсон француздық күштерді нығайту үшін шабуылға қолдау көрсетті. Жаңа француз бас қолбасшысы Филип Петен тым қорғанысшыл деп есептелді: Эшер полковник Репингтонды "жағымды шабуылға" байланыс офицері ретінде жіберді. Ұшақ-жарақ министрі Уинстон Черчилль және Лорд Милнердің драматикалық әрекеттеріне қолдау көрсетіп, Эшер Министрлер кабинетінің соғыс саясаты комитетімен дипломатиялық әңгімеге кірісті, бұл британдық саясатты басқарудағы бірегей жаңа қадам болды. 1917 жылы нашар ауа райы мен соғыс ауруы Эшерді ауырлатты, ол патшаның ұсынысымен Биаррицте демалуға кетті. Esher-дің кеңесімен, Соғыс кеңсесі 1917 жылы күрделі қайта ұйымдастыруды жүзеге асырды. Ол барлық британдық әскери командалар Уайтхоллдың Императорлық соғыс кеңсесінен басқарылатын командаларды біріктіруді ұсынды. Эшер 1917 жылғы 1 желтоқсанда Париждегі әйгілі Крилон клубындағы кешкі ас мәжілісіне қатысты, онда Клемансомен бірге 1918 жылға арналған стратегия бойынша маңызды шешімдер қабылдады. Достасқан үкіметтер жалпы палатадағы жағымсыз баспасөз бен жариялылыққа қарамастан, біріктірілген Достасқан резервін ұсынды. Министрлер кабинетінің орындаушысы ретінде Эшер 1918 жылғы 9 ақпанда Генри Уилсонға барып, оның Уильям Робертсоннан Императорлық Бас штабтың бастығы лауазымына ие болуына байланысты дағдарыс кезінде кездесті. Эшер соғыс күшін сынаған баспасөз мақалаларына, әсіресе Лорд Нортклиффтың газеттеріне және The Morning Post газетіне қарсы наразылық білдіруде маңызды рөл атқарды. Францияда Эшер баспасөзбен жақындасуға қол жеткізіп, Поанкаре-Клемансо үкіметін тұрақтандыруға көмектесті, Англия әскери күшінің шыңында болған кезде. Ұлы соғыс аяқталған кезде Эшер патшаның Виндзордың орынбасары лауазымынан кеткенін білдірді. Шындығында ол Корольдік архив сақтаушысы лауазымын қалаған. Лорд Стамфордхэм оның тарихшы сэр Джон Фортескьюдің пайдасына кеткенін талап етті, бірақ Эшер губернатор болып қалды. Кәсібиліктің дамуы Морис Хэнкиге Париж бейбіт конференциясының хатшысы болуға қарсы ескертті, өйткені Эшердің ойынша, ол оған жеткіліксіз болды. Эшер сондай-ақ достарын Ұлттар лигасы үшін британдық империяны тастамауға көндірді. Ішкі толқулар мен кәсіби одақтар, Эшер жек көретін, бейбітшілік пен тұрақтылыққа қауіп төндіретін, оның Армия Индия комитетінің төрағасы лауазымындағы беделін де түсірді. Саяси өзгерістерге үнемі күдікпен қараған Эшер, вице-корольдің жұмысына "барлық түрлі" танысулар оны кедейлердің жағдайы жөніндегі кіші комитеттің төрағасы болу туралы ұсыныстан бас тартуға мәжбүр етті.

Esher was appointed a Deputy Lieutenant of the County of London in 1909. and the King's Aide de Camp. Depicted as a disciple of national efficiency, an able administrator, and a silky, smooth influence as a courtier, he was accused of being an arch insider, undemocratic and interfering. Moreover, the King liked Esher, and so his influence over the Army grew, leading to a more liberal far sighted attitude towards the possibility of averting conflict in Europe. Esher's invaluable contribution prevented further promotion in a political career, in which he had been destined for high cabinet office. His close political friends in the Liberal party included Edward Marjoribanks and Earl Rosebery. His aristocratic connections and military experience made him an ideal grandee, but such was the importance of his ties to the monarch, that his career was somewhat restrictive of ambition. He was by nature ambitious, 'clubbable' sociable, and frequently seen at High Society parties in the fashionable houses of the Edwardian era. He was secretive and patriotic: accordingly founding the Society of Islanders. Its one great principle was to build "two for one Keels" over and above any other Navy in the world in order to maintain global peace. Esher declined many public offices, including the Viceroyalty of India and the Secretaryship for War, a job to which Edward VII had urged he be appointed. He also made contact with Bunau Varilla, editor of Le Matin, to keep the Russian Empire in "the alliance and Americans to come to aid of Europe". By 1916 the French war effort was almost spent. Finance Minister, Alexandre Ribot told them to sue for peace, Esher reported. At the Chantilly Conference they discussed combined operations "Dans la guerre l'inertie est une honte." Esher accompanied Sir Douglas Haig to the Amiens Conference, but was back in Paris to be informed of the surprise news of Kitchener's death. Returning to London Esher spoke with Australian Prime Minister Billy Hughes. The following month at the Beaugency Conference they discussed the Somme Offensive. "For heaven's sake put every ounce you have got of will power into this offensive" he told Maurice Hankey. He often travelled to France to leave the "mephitic" atmosphere of the War Office, on a trip to Liaison Officer, Colonel Sidney Clive at Chantilly. He learnt first hand the French government's scheme for a "Greater Syria" to include British controlled Palestine. France's ally on the Eastern Front, Russia, had been badly defeated the previous year; so Asquith's neutrality over Briand's Salonika Plan perplexed Esher. He perceived the balance of power in cabinet shifting towards a new more conservative coalition. During the First World War Esher was, in one writer's description, de facto head of British Intelligence in France, reporting on the French domestic and political situation, although he told his son he preferred not to have a formal position where he would have to take orders. His considerable diplomatic skills included fluent French and German. The following month there was a French mutiny, as the Poilus were dying in appalling conditions. Haig and Henry Wilson lent their support to an offensive to bolster the French. Phillipe Petain, the new French commander in chief, was deemed too defensive: Esher sent Colonel Repington as liaison officer on a 'charm offensive'. Backed by Munitions Minister Winston Churchill and Lord Milner for dramatic action, Esher entered a diplomatic conversation with the Cabinet's War Policy Committee; a unique new departure in the management of British policy. The bad weather and sickness of war made Esher ill in 1917; he was encouraged by the King to holiday at Biarritz. Partly on Esher's advice, the War Office undertook major re organization in 1917. He advised unification of commands, in which all British military commands would be controlled from Whitehall's Imperial War Office only. Esher was at the famous Crillon Club dinner meeting in Paris on 1 December 1917 in which with Clemenceau they took critical decisions over the strategy for 1918. The Allied Governments proposed a unified Allied Reserve, despite negative press and publicity in the Commons. As cabinet enforcer, Esher visited Henry Wilson on 9 February 1918, during the crisis over his succession to William Robertson as Chief of the Imperial General Staff. Esher became instrumental in remonstrating with loose press articles critical of the war effort in particular, Lord Northcliffe's newspapers and The Morning Post. In France, Esher had established a rapprochement with the press to help hold the Poincare Clemenceau government together, at a time when England was at the zenith of her military strength." As the Great War concluded Esher intimated that the King wanted his resignation as Deputy Governor of Windsor. In fact he coveted the post of Keeper of the Royal Archives. Lord Stamfordham demanded his resignation in favour of historian Sir John Fortescue, but Esher remained as Governor. Professionalization also warned Maurice Hankey against becoming secretary to the Paris Peace Conference, which to Esher's mind was beyond his competence. Esher also persuaded his friend not to desert the British Empire for the League of Nations. Domestic unrest and trade unionism, which Esher loathed, as it threatened peace and stability, also destabilized his position as President of the Army of India Committee. Ever skeptical of political changes, "omnivorous" introductions to the Viceroy's work forced him to decline a solicitous offer to chair a sub committee of the Conditions of the Poor.

Тарихшы және зейнеткерлік өмір

1922 жылы Ешер патшалық кеңесіне қабылданды. 1928 жылы ол Виндзор қамалының констеблі және губернаторы болды, бұл оның әрқашан армандаған лауазымы еді, және ол 1930 жылы қайтыс болғанға дейін осы қызметте болды. Лорд Эшер сонымен қатар тарихшы болды; аталған еңбектен басқа, ол король Эдуард VII және Лорд Китченер туралы да еңбектер жариялады. Либералдық парламент депутаты Льюис ("Лолу") Харкортпен бірге ол Лондон мұражайын құрды, ол 1912 жылдың 5 наурызында есігін ашты. 1920 жылдың ақпан айында ол Хейгтің 1917–1918 жылдардағы Бас штаб тарихын түзеп бақты. Сол жазда Ешердің Дизраэлидің өмірбаянына жасаған сынды "Quarterly Review" журналында жарияланды. Оның "Бұлттағы мұнаралар" атты естеліктері 1927 жылы жарық көрді. Оның қайтысынан кейін ұлдары оның "Журналдар мен хаттар" атты төрт томдық жинағын шығарды (1934–1938). Эшердің ең қуанышты сәттері Шотландияның Калландердегі Рим лагерінде болды.

Отбасы

1879 жылы Реджинальд Бретт Бельгия елшісі Сильвен Ван де Вейердің қызы және ағыл-американдық қаржыгер Джошуа Бейтстің немересі Элеонора Ван де Вейерге үйленді. Олардың төрт баласы болды. Олардың үлкен ұлы Оливер Сильвен Балиол Бретт 3-ші виконт Эшер атанды және Ұлыбританиялық сәулетшілер институтының мүшесі болды. Ол Август Гекшердің қызы Антуанетта Гекшерге үйленді. Олардың екінші ұлы Морис Вайнер Балиол Бретт танымал музыкалық театр актрисасы Зина Дейрге үйленді. Олардың үлкен қызы Дороти суретші болды және Блумсбери тобының мүшесі еді. Ол Слэйд көркемсурет мектебінде оқыды және Нью-Мексикода көп жылдар өткізді. Олардың кіші қызы Сильвия 1917 жылдың 24 мамырында күйеуі Чарльз Вайнер Брук Раджа деп жарияланғаннан кейін Саравақтың соңғы раниі атанды.

Жыныстық қатынас

Үйленгенімен, балаларымен бірге болса да, лорд Эшердің гомосексуалистік бейімділіктері болды; бірақ оның жас жігіттермен әдемі сөздер айтуы сыпайы қоғамда көңіл көтеру ретінде қабылданатын. Эшердің некеге тұрмас бұрынғы жылдары әртүрлі жас жігіттермен «керемет» махаббатқа түскен кезеңдермен ерекшеленді. Оның кейінгі некесі осы іс-әрекеттерді тоқтатпады немесе шектемеді. Ол бір досына: «Мен бірде-бір күнді есімде ұстамаймын, онда мен бір жас жігітке ғана емес, бірнешеуіне махаббатпен қараған жоқпын», – деді. Кейін ол «алтын жігіттерді» мақтан еткен «Көпіршік» атты ақ мұқабалы өлеңдер жинағын анонимді түрде жариялады. Оның өмірбаяуын жазған зерттеушінің айтуынша, Эшер «өзінің құштарлықтарын қасақана жасырмаған», бірақ оларды тек бірнеше адамға ғана сенімді түрде айтқан. Олардың қатарында Эшердің ұлы Морис те болды, ал Морис бала кезінде Етон қаласында оқып жүргенде оған құмарлық пен романтикалық хаттар жазды. Оның ең жақын серіктерінің бірі – оның жеке хатшысы Лоренс Бургис болды, ол Эшермен Ворстердегі Король мектебінде оқып жүргенде танысқан. Бургистің гетеросексуалдығына байланысты, қарым-қатынас физикалық жағынан толыққан толық аяқталмаған болуы мүмкін, бірақ олар Эшер 1930 жылы қайтыс болғанға дейін жақын байланыста болды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа Ұлыбританияның қатысқаннан кейін, Эшер жеке түрде Бургистің Британдық экспедициялық корпусының Бас қолбасшысы Джон Чартеристің көмекшісі болып тағайындалуына ықпал етті, осылайша ол Батыс майданындағы қарулы қақтығыстардан аулақ бола алды. Эшер оны Министрлер кабинетінің хатшысы етіп тағайындады. Кейін Бургис өзінің лауазымын 1911 жылғы «Құпия ақпаратты қорғау туралы» заңға қайшы келіп, премьер-министр Уинстон Черчилльдің Соғыс кабинетінің отырыстарын сөзбен жазып алу үшін пайдаланды, осылайша Екінші дүниежүзілік соғыстың ең маңызды құжаттарының бірін жасады.