Жапон жауынгерлік өнері – сōдзютсу (槍術). Үндізден бастау алған, қысқа нақылданған қанжармен (яри) күресу өнері. Тарихы, маңызы мен даму жолы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Содзюцу (槍術) – "жасақ өнері" деген мағына беретін жапондық жекпе-жек өнерінің бір түрі. Бұл Яри (жапондық найза) арқылы күресу өнері.
Form of Japanese martial art
Sōjutsu (槍術), meaning "art of the spear", is the Japanese martial art of fighting with a yari (Japanese spear).
Шығу тегі
Жапон мифологиясында найзаның терең рөлі болғанмен, Жапония аралдарының өзінің Ame no Nuhoko (Аспандық әшекейлі найза) найзасының ұшынан тамған тұзды су арқылы жаралғаны айтылады, қару ретінде алғашқы найза прототиптері материктік Азиядан әкелінді. Бұл ерте үлгілер жапондықтарға қолайлы болмады, олар технология жетілген кезде оларды қайта жасады.
Although the spear had a profound role in early Japanese mythology, where the islands of Japan themselves were said to be created by salt water dripping from the tip of the spear Ame no Nuhoko (Heavenly jeweled spear), as a weapon the first spear prototypes were brought from mainland Asia. These early versions were not seen as suitable by the Japanese, who later redesigned them once technology permitted.
Пайдалануы және танымалдылығы
Яри – Жапонияның феодалдық кезеңі бойында кең таралған қару болды, оны жасау арзанға түсіп, сол заманғы басқа да майдан қаруларын меңгеруге қарағанда аз жаттығу қажет ететін. Ол, сондай-ақ, жапондықтар қолданған кезде атыс қаруларымен бірге асигару әскерлерінің тығыз құрамында қолдануға ыңғайлы болды. Сёджитсу өнерінің ең жоғары дәрежеде танымалдылығы 13 ғасырдағы моңғол шапқыншылығынан кейін болды, өйткені моңғолдар өздері көптеген найзагерлерді пайдаланды. Жапондықтар найзаларының ұштарын түрлендіріп, оларды әртүрлі нұсқаларға жеткізді, соның арқасында найзаны жаяу және атпен, соққы берумен қатар, негізгі мақсаты – ұрып-соғу үшін де қолдану мүмкін болды.
The Yari was a popular weapon throughout the feudal period of Japan, being cheaper to produce and requiring less training than other contemporary battlefield weapons, and lending itself to close formations of ashigaru troops, in conjunction with firearms upon their adoption in Japan. The height of sōjutsu's popularity was immediately after the Mongol invasions of the 13th century, who themselves used spearmen in great numbers. The Japanese ultimately modified the heads of their spears into a number of different variations, leading to the use of the spear both on foot and from horseback, and for slashing as well as the primary use of attacking with thrusts.
Қазіргі тәжірибе
Содзюцу әдетте толыққанды дәстүрлі (корю) мектептердің оқу бағдарламасының бір бөлігі ғана болып табылады. Қазірге дейін сақталған Теншин Шёден Катори Синто рю содзюцуды ресми оқу бағдарламасына енгізген алғашқы мектеп екенін мәлімдейді, ал содзюцудың тағы бір аса танымал мектебі – Ходзоин рю. Бүгінде содзюцуды үйрететін мектептердің саны өте азайып кеткен, бірақ бұрын олардың саны 450-ге дейін жеткен.
Sōjutsu is typically only a single component of curriculum in comprehensive traditional (koryū) schools. The still extant Tenshin Shōden Katori Shintō ryū claims to be the first school to include sōjutsu in its formal curriculum, and another very well known school of sōjutsu is the Hōzōin ryū. While today there are very few schools still teaching sōjutsu, at one time there were as many as 450.