Канадалық теміржолының Филд төбесі және оның тарихы
Field Hill
Канадалық теміржол тарихы: Field Hill – БК провинциясының қиын серпілісі. Локомотивтерді қосу үшін құрылған Field қаласы және спиральдық туннельдер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Филд Хилл – Британдық Колумбияның Филд қаласына жақын орналасқан Канадтық Тынық мұхитының Канзас-Сити магистралінің тік бөлігі. Филд Хилл тек Канадтық Тынық мұхиты темір жолының Филд Хилл және Биг Хиллге баратын пойздарға қосымша локомотивтер қосу қажеттілігін қанағаттандыру үшін құрылды. Мұнда бұрылмалы дөңгелекті тас депо салынды, ол алғашқыда Үшінші Сайдинг деп аталды. 1884 жылдың желтоқсанында КРТ оны жақында арнайы пойызбен келген Чикаголық кәсіпкер Сайрус У. Филдтің құрметіне «Филд» деп атады. Қиындықтар екі бағытта да бар: солтүстікке қарай 137 миль (220 км) Калгариге дейін, ал батысқа қарай 126 миль (203 км) Ревелстоукқа дейін, Роджерс өтегі мен Коннахт туннелі арқылы, және 1989 жылы ашылған қазіргі Маунт Макдональд туннеліне дейін. Биг Хиллді жойғаннан кейін де Филд маңызды орын болып қалды, себебі пойздарды Филд Хиллдің 2,2% (мильге 116 фут немесе километрге 22 метр) еңісімен көтеру үшін көмекші (банктік) локомотивтер қосу қажет болды. Одан да үлкен локомотивтер қажет болды, сондықтан алты үлкен 0-6-6-0 Mallet типі (Whyte нотациясын қараңыз) локомотиві салынды (1909 жылы біреуі, 1911 жылы бесеуі). Бесеуі күшті бу машинасы, соңғысы қарапайым бу машинасы болды. Бұл локомотивтердің ерекшелігі – екі цилиндрлік жұбы қазандықтың ортасында орналасқан. Бұл үлгі қайталанбады, ақырында бұл локомотивтер қайта құрылды (1916–17 жж.) 2-10-0 локомотивтеріне. Тау жұмыстары үшін 1919–1920 жылдары он төрт 2-10-2 локомотиві салынды, одан да қуаттырақ. 1929 жылы Британ империясының ең қуатты булы локомотивтері, жиырма 2-10-4 Selkirk локомотиві пайда болды. 1938 жылы тағы он, 1949 жылы тағы алты локомотив салынды, соңғысы – 5935, КРТ үшін салынған соңғы булы локомотив. Одан кейін дизельдік-электрлік локомотивтер пайда болды, және ондаған жылдар бойы үлкен және қуатты дизельдік локомотивтер кішігірім локомотивтерді алмастырды, бұрынғы булы локомотивтермен болғандай. Шеңберлі туннельдер Биг Хиллді жойғанмен, таулар өз орнында қалды, сондай-ақ Филд Хилл де. 1902 жылғы Ottertail қайта қарастырылуы және 1916 жылы салынған бес миль (26518 фут (8083 м)) ұзын қос жолды Коннахт туннелі Британдық Колумбиядағы бастапқы желіге енгізілген басқа да жақсартулар болды. 20 шақырымдық (9,1 шақырымдық Маунт Макдональд туннелін қоса) жаңа жоба 1988 жылдың желтоқсанында ашылды, бұл еңісті орташа есеппен 0,82% (максималды 1%) дейін төмендетті.
Field Hill is a steep portion of the mainline of the Canadian Pacific Kansas City located near Field, British Columbia. Field was created solely to accommodate the Canadian Pacific Railway's need for additional locomotives to be added to trains about to tackle both Field Hill, and the Big Hill. Here a stone roundhouse with turntable was built at what was first known simply as Third Siding. In December 1884 the CPR renamed it Field after Cyrus W. Field, a Chicago businessman who had visited recently on a special train. Difficult grades exist in both directions from Field, east through spiral tunnels 137 mile (220 km) to Calgary, Alberta; and 126 mile (203 km) west to Revelstoke, British Columbia, through Rogers Pass and the Connaught Tunnel, and where the modern Mount Macdonald Tunnel was opened in 1989. Following completion of the Spiral Tunnels which eliminated the Big Hill, Field remained an important place as it was still necessary to add helper (bank) engines to get trains over the steep 2.2% (116 feet to the mile, or 22 metres to the kilometre) grade of Field Hill. Even bigger locomotives were needed and this time six massive 0 6 6 0 Mallet type (see: Whyte notation) were built (one in 1909 and five in 1911). Five were compound engines, the last one a simple engine). These were of a unique design with both pairs of cylinders together at the middle of the boiler. The design was not repeated and eventually these engines were rebuilt (1916–17) into 2 10 0s. More powerful still were the fourteen 2 10 2s built (1919–20) for work on the mountain. These were followed in 1929 by the most powerful steam locomotives in the British Empire, twenty 2 10 4 Selkirks. A further ten were built in 1938 and a final six in 1949, the last one being 5935, the last steam locomotive built for the CPR. Diesel electric locomotives followed, and over the decades bigger and more powerful diesels replaced smaller ones just as was the case with the steam locomotives that had preceded them. Even though the Spiral Tunnels eliminated the Big Hill, the mountains remained and so too did the Field Hill. The Ottertail revision of 1902 and the five mile (26518 feet (8083 m)) long double track Connaught Tunnel of 1916 were other improvements made to the original line in British Columbia. It was not until the late 20th century when a major new project of 20 mile (32 km) including the 9.1 mile (15 km) Mount Macdonald Tunnel reduced the grade to a very manageable average of 0.82%, (maximum 1%) opened in December 1988.