Құбыршагүлді етжегіш өсімдіктер туысы

Кіріспе

Жыртқыш өсімдіктер туысы

Sarracenia (,/s//ær//ə/'/s//iː//n//i//ə/ немесе ,/s//ær//ə/'/s//ɛ//n//i//ə/) – Солтүстік Американың 8-11 түрін қамтитын туыс. Бұл туыс Sarraceniaceae тұқымдасына жатады, оған Darlingtonia және Heliamphora туыстары да кіреді. Sarracenia – Америка Құрама Штаттарының шығыс жағалауында, Техас штатында, Ұлы көлдер аймағында және Канаданың оңтүстік-шығысында өсетін жергілікті жыртқыш өсімдіктер туысы. Көптеген түрлер АҚШ-тың оңтүстік-шығысында ғана кездеседі (тек S. purpurea салқын белдеулерде өседі). Өсімдіктің жапырақтары жәндіктерді ұстау үшін ыдыс немесе құмыра тәрізді пішінге өзгерген. Өсімдік құмыра жапырақтарының шетіндегі қосымша гүл нектарийлерінен шығатын сөлдермен, сондай-ақ жапырақтарының түсі мен иісі арқылы жәндіктерді тартады. Ыдыстың жиегіндегі сырғакты беткей жәндіктердің ішке құлауына себеп болады, онда олар өліп, өсімдік протеаздар және басқа ферменттермен оларды қорытады.

Сипаттама

Сарацения – жер астындағы тамырсабақтан өсетін шөптесін көпжылдық өсімдіктер. Олардың көптеген түтікше тәрізді жапырақтары өсу нүктесінен сәулеленіп шығып, кейін тұзақ ашылыстары ортаға қарай бұрылады. Тұзақ – кіреберісі үстінен "қалқа" (операкулум) жабатын тік түтік; ал оның астында түтіктің жоғарғы жағында көбінесе нектар мен хош иіс шығаратын жиектелген ерін (перистома) болады. Қалқаның өзі де көбінесе нектар шығарады, бірақ азырақ. Қазандық түтіктің ішкі жағы түрге қарай үштен бесеуге дейін ерекшеленетін аймақтарға бөлінеді: 1-аймақ – операкулум (немесе қалқа), 2-аймақ – перистома және тұзақтың қалған бөлігі, ал 3- және 4-аймақтар (кейбір түрлерде біріктірілген) және 5-аймақ (тек S. purpurea-да кездеседі) – түтіктің тағы бір бөлімдері. Бұл аймақтардың әрқайсысының өзіне тән морфофизиологиялық сипаттамалары бар, белгілі бір функциясы бар. 1-аймақ: Операкулум. Көптеген түрлерде операкулум қазанның бір бөлігін жауып, жаңбырдың қазанды тым толып кетуіне кедері келтіреді, бұл олжаның жоғалуына және ас қорыту сұйықтығының суылуына әкеледі. Операкулум сондай-ақ жемді қазан аузына бағыттап, түс, иіс және төмен қараған түктердің үйлесімі арқылы жәндіктерді тұзаққа қарай жетелейді. Кейбір түрлерде, әсіресе S. minor және S. psittacina, операкулум қазан кіреберісінің үстінен төмен созылып тұрады. Олар хлорофиллсіз дақтармен, мөлдір "терезелермен" жабылған, олжаны операкулум арқылы ұшуға, содан кейін қазан түтігіне құлауға итермелейді. (Осыған ұқсас, жақсы дамыған механизм жақын туысқан Дарлингтония калифорникасында да кездеседі). 2-аймақ: Перистома және тұзақ кіреберісі. Бұл аймақ негізінен көп мөлшерде нектар шығаратын перистомадан тұрады, ол жәндіктерді тұзаққа қондыруға немесе қазан төңірегіндегі қауіпті жерге жүзуге итермелейді. Бұл аймаққа қазан түтігінің жоғарғы бөлігінің балауызды бөлігі де кіреді. Бұл аймақта аяқтап тұру өте қауіпті, себебі оның бетіндегі балауызды жабындылар жәндіктердің тепе-теңдігін жоғалтып, қазанның тереңдігіне құлауына себеп болады. 3-аймақ: 2-аймақтың астында орналасқан бұл аймақта тұғыр жоқ жапырақ беті және төмен қараған өте ұсақ түктердің қаптамасы бар. Осы уақытқа дейін жеткен жәндіктер қашып құтылу мүмкіндігінен айырылады. Сондай-ақ, ол ас қорыту ферменттерін ас қорыту сұйықтығына бөліп шығаратын ас қорыту бездерімен де жабдықталған. 4-аймақ: Бұл көптеген түрлер үшін соңғы аймақ. Ол ас қорыту сұйықтығымен толы және қазан сұйықтығындағы ас қорыту ферменттері мен бактериялардың әрекетінен жәндіктерден бөлінетін қоректік заттарды оңай сіңіреді. Бұл аймақта ас қорыту бездерімен қатар төмен қараған қалың түктердің қаптамасы бар, ол ас қорыту сұйықтығынан қашуды мүмкінсіз етеді. 5-аймақ: 4-аймақтың астында орналасқан және тек S. purpurea-да кездесетін бұл аймақ тегіс, бездері жоқ және сіңіру аймағы ретінде қызмет етпейді. Оның функциясы белгісіз.

Sarracenia are herbaceous perennial plants that grow from a subterranean rhizome, with many tubular pitcher shaped leaves radiating out from the growing point, and then turning upwards with their trap openings facing the center of the crown. The trap is a vertical tube with a 'hood' (the operculum) extending over its entrance; and below it the top of the tube usually has a rolled lip (the peristome) which secretes nectar and scents. The hood itself frequently produces nectar too, but in lesser quantities. The inside of the pitcher tube, depending on the species, can be divided into three to five distinguishable zones: zone 1 is the operculum (or hood), zone 2 is the peristome and rest of the trap entrance, while zones 3 and 4 (which in some species are combined) and 5 (only present in S. purpurea) are further divisions of the actual tube. Each of these zones has a specific function, with corresponding morphophysiological characteristics. Zone 1: Operculum. In most species the operculum covers at least part of the pitcher has an opening, preventing rain from excessively filling the pitcher, which would result in the loss of prey and dilute the digestive fluid. The operculum also serves to guide prey to the pitcher opening, using a combination of color, scent, and downward pointing hairs to lead insects toward the trap entrance. Some species, specifically S. minor and S. psittacina, have opercula that hang low over the pitcher entrance. These are also studded with chlorophyll free patches, translucent "windows" which confuse prey into attempting to fly through the operculum, thereby causing them to cascade down the pitcher tube. (A similar, better developed mechanism is found in the closely related Darlingtonia californica). Zone 2: Peristome and trap entrance. This zone is composed mainly of the peristome, which produces copious amounts of nectar, luring insect prey to land or crawl onto the perilous footing surrounding the pitcher trap. This zone also includes the waxy upper portion of the pitcher tube. Footing on this zone is especially treacherous, as the waxy deposits on surface of this zone cause unwary insects to lose their footing and tumble into the pitcher depths. Zone 3: Located below Zone 2, this zone features a leaf surface with non existent footing, as well as a coating of ultra fine, downward pointing hairs. Insects that have made it this far lose any chance of escape. It is also studded with digestive glands, which secrete digestive enzymes into the digestive fluid. Zone 4: This is the final zone in most species. It is filled with digestive fluids, and readily absorbs nutrients released from the insects by the work of the digestive enzymes and bacteria in the pitcher fluid. Along with more digestive glands, this zone features a thick coating of coarse downward pointing hairs, which makes escape from the digestive fluids impossible. Zone 5: This zone, located below Zone 4 and found only in S. purpurea, is smooth, glabrous, lacks glands, and does not serve as an absorptive zone. Its function is unknown.

Карниворлық механизм

Барлық саррацениялар қозғалмалы бөлшектерсіз жәндіктер мен басқа да жемтіктерін тұзаққа түсіреді. Олардың тұзақтары статикалық және олжаны (түс, иіс және нектарды қоса алғанда) тарту мен қашудың мүмкін болмауының үйлесіміне негізделген. Әдетте, тұзаққа кіру жолдары жоғарыда аталған бейімделу ерекшеліктерінің арқасында бір бағытты болады. Көптеген түрлер иіс, балауыз тәрізді шөгінділер (жәндіктердің аяқтарын жабыстыру үшін) және гравитация күшінің үйлесімін пайдаланады. Жәндік құмыраның ішіне кіргенде, тұғыры өте сырғалқы болады, ал қабырғалары балауызбен жабылады. Түтіктің төменгі жағында төмен қарай бағытталған түктер шегінуді мүмкін етпейді, ал түтіктің ең төменгі бөлігінде ас қорыту ферменттері мен ылғалдандырғыштар бар сұйықтық жемтікті тез батырып, қорыту процесін бастайды. Экзоскелеттер әдетте қорытылмайды және жаз бойы құмыраның түтігін толтырады. Тек S. purpurea ғана өз түтікшелі құмыраларында айтарлықтай мөлшерде жаңбыр суын сақтайды. Барлық түрлерде су бар деген миф. Шындығында, басқа түрлердің капоттары жаңбыр суын сыртқа шығармайды, сонымен қатар ұшқан жемтіктің қашуына да жол бермейді. S. psittacina, тоты құмырасы, лобстер қабықшасы сияқты тұзақ қолданады, ол жемтікті (оның ішінде шабақтарды және су тасқыны кезінде шағын балықтарды) кіргізеді, бірақ оның шығу жолын табуына мүмкіндік бермейді; ал ішке қарай бағытталған өткір түктер құрбанды біртіндеп құмыраның түбіне түсіреді, онда ол қорытылады.

Конининнің потенциалды есірткілік қызметі

Арам шөлбақтарда да кездесетін кониин деп аталатын улы алкалоид алғаш рет S. flava түрінің нектарында табылды. Кейіннен ол сарраценияның тағы 7 түрінде де анықталды. S. flava-дан алынған концентратталған экстракттар құмырсқаларды парализге түсіретіні көрсетілді, ал орташа есеппен 300-600 тұқым түзіледі. Sarracenia тұқымдарының көптеп өнуі үшін стратификация кезеңі қажет. Тұқымнан өсірілген өсімдіктер дерлік бірден жұмыс істейтін тұзақтарды жасауға кіріседі, бірақ алғашқы жыл немесе одан да кейін олардың морфологиясы ересек өсімдіктердің тұзақтарынан қарапайым құрылыммен ерекшеленеді. Тұқымнан өсімдіктердің пісуіне 3-5 жыл уақыт керек.

Өсу циклы

Шұңқырлар көктемде гүлдену кезеңінің соңында пайда болады және күзге дейін созылады. Күзде шұңқырлар сарғуға бастайды, ал өсімдіктер филoдия деп аталатын, етқоректі емес жапырақтарды шығарады, олар осы түрлердегі етқоректіліктің тиімділігіне ықпал етеді. Қыс мезгілінде жәндіктердің саны азайып, суық ауа райы өсімдіктің метаболизмін және басқа да процестерін баяулатуына байланысты, етқоректі жапырақтарды өндіруге энергия жұмсау өсімдік үшін тиімсіз болады.

Генетика

Бұл туыстың хромосома саны 2n=26 екені анықталды, алайда кейбір бұрынғы зерттеулер осы санды 2n=24 деп көрсеткен.

Аумағы мен тіршілік ету ортасы

Сегіз түрдің жетісі АҚШ-тың оңтүстік-шығыс жағалау жазығында ғана таралған. Бір түрі, S. purpurea, солтүстікке және батысқа қарай Канадаға дейін жетеді. Типтік өсетін ортасы жылы, қоңыржай белдеу; барлық саррацениялар көп жылдық және жаз бен қыс маусымдарының айқын болуын қажет етеді. Бірнеше түршелер немесе сорттары (S. rubra subsp. alabamensis, S. rubra subsp. jonesii және S. purpurea var. montana) тауларда (мысалы, Аппалачи тауларында) құрлықтың ішкі аймақтарында кездеседі. Саррацениялар көбінесе батпақтарда, шөптік батпақтарда және маусымдық ылғалды шалғынды жерлерде өседі. Бұл мекендер әдетте қышқыл (pH төмен) болады, ал топырағы құм мен сфагнум мохынан тұрады. Көбінесе топырақ қоректік заттарға, әсіресе нитраттарға кедей болады және су ағынымен үнемі шайылады немесе төмен pH деңгейінен өсімдік тамырларына қол жетімсіз болады. Өсімдіктер минералдық заттарға кедей ортада жәндіктерден қоректік заттарды алу қабілеті арқасында өсімдіктерге артықшылық алады. Өсімдіктер күшті, тікелей күн сәулесін, көлеңкесіз жағдайды ұнатады. Оңтүстік-шығыс жағалау жазығындағы сарраценияның өсетін орындары негізінен отпен күтілетін қарағайлы саванналар, ылғалды далалар немесе сіңіп жатқан батпақтардан тұрады. Егер жиі өрт болмаса (1–3 жыл сайын), бұл мекендер экологиялық өзгеруге ұшырайды және тез арада бұталар мен ағаштармен жабылады, бұл көлеңкені арттырып, топырақтың ылғалдылығын азайта отырып, сарраценияны жояды. Бірнеше жағдайда, етқоректі өсімдіктерді ұнататындар S. purpurea-ны оның табиғи ареалынан тыс қолайлы ортаға енгізіп, ол онда табиғи түрде бейімделген. Бұл популяциялардың кейбіреулері ондаған жылдар бұрын пайда болған; Швейцарияның Юра тауларындағы ең ерте белгілі жағдай шамамен жүз жылға жуық. Швейцариядан басқа, мұндай бейімделген популяцияларды Ирландияда, Англияда (Лейк-Дистрикт), Германияда (Бавария, Лузатия) және Калифорния жағалауындағы Мендосино округінде табуға болады.

Қоршаған ортаның жағдайы

Сарацениялар даму және олардың өсіп-өсетін жерлерінің кеуектенуі салдарынан табиғатта жоғалу қаупінде. Бағалауларға сәйкес, Сараценияның бір түрін қоспағанда, барлық түрлерінің туған жері – АҚШ-тың оңтүстік-шығысындағы 97,5% мекен-жайы жойылған. Қазіргі уақытта тірі қалған популяцияларға ең үлкен қауіп – қала құрылысы, орман шаруашылығы үшін жерді кеуектендіру, ауыл шаруашылығынан гербицидтердің ағып кетуі, өртенген жерлерді қалпына келтірмеу, гүл өсіру үшін құмыраларды кесіп сату және өсімдіктер саудасы. Соңғы екеуі сау популяцияның азаюымен қатар, жинау кезінде туындайтын зиянды әсерлер (топырақтың тығыздалуы және ылғалдылық деңгейінің өзгеруі) арқасында Сараценияның өмір сүруіне қауіп төндіреді. Балық және жабайы табиғат қызметінің мәліметінше, 1991 жылы ішкі нарық үшін шамамен 1,6 миллион құмыра кесілген. Кейбір қорғау заңдары бар. Флорида, Джорджия және Оңтүстік Каролина сияқты бірнеше оңтүстік-шығыс штаттарында Сараценияны қорғайтын заңдар қабылданған. Алайда, АҚШ-тың оңтүстік-шығысындағы қалған батпақты жерлердің көп бөлігі жеке меншікте. Бұл жерлердегі өсімдіктер мемлекеттік заңнамамен қорғалмайды. Алабама және Миссисипи штаттарында мұндай заңдар жоқ, сондықтан қоғамдық жерлерде өсетін өсімдіктер де қорғалмайды. 1995 жылы Медоувью биологиялық зерттеу станциясы коммерциялық емес ұйым ретінде құрылды, оның мақсаты Мэриленд және Вирджиниядағы құмыралы өсімдіктердің батпақты жерлерін және олармен байланысты экожүйелерді сақтау және қалпына келтіру болып табылады. 2004 жылы алаңдаған өсімдіктер тобы Солтүстік Америка Сарацения қорына (NASC) негіз салды, оның мақсаты – «Сарацения тұқымының таксономиялық, морфологиялық және генетикалық әртүрлілігінің сақталу және өсіру мақсатындағы тірі жазба ретінде қызмет ету». NASC – Небраска штатының коммерциялық емес ұйымы, ол генетикалық Сарацения банкін құруға жұмыстеуде, барлық қалған табиғи популяциялардан генетикалық штаммдарды сақтауды қадағалайды және оларды қолайлы ортаға қайта енгізуді жоспарлап отыр. Ұлыбританияда да ұқсас, бірақ орталықтандырылған коллекция бар, онда барлық түрлерді көрсететін 2000-нан астам клондар (көпшілігі орналасқан жері туралы мәліметтерімен) және көптеген гибридтер сақталуда, олардың барлығы Сарацения сарапшысы Майк Кингтің қамқорлығында. Бұл Ұлыбритания коллекциясы NCCPG ұлттық өсімдіктер коллекциясы схемасының бөлігі болып табылады. Бұл күш-жігерлер қала құрылысы және мекен-жайларды жою сияқты ең үлкен қауіп-қатерлерді жоймаса да, өсімдіктерді браконьерлікпен аулауды азайтуға және оларды болашақ ұрпақтарға қолжетімді етуге бағытталған. Өсімдіктерді табиғи ортаға қайта енгізудің ең үлкен қиындықтарының бірі – зиянкестер, аурулар және инвазивті арамшөптер сияқты қаламаған түрлердің енгізілуі. Көбінесе, Сараценияның өсіп-өсетін аймақтарын адамдардың жоюы – басты себепші болып табылады. Қайта енгізуге қандай генетикалық материал жарамды екенін анықтаудан (бұл талқылауда) басқа, өсімдіктер мекенді таза және ұзақ мерзімді тұрақты етуі үшін жартылай стерильді болуы керек. Тағы бір қиындық – барлық енгізілген өсімдік материалдарын сақтау және оларды отырғызу үшін оңтайлы жерді анықтау. Бір ғана дауыл немесе жаңбыр оқиғасы даланың динамикасын өзгерте алады. Тіпті бір батпақта да кейбір жерлер су астында қалуы мүмкін, ал басқалары өте құрғақ болуы мүмкін, сондықтан дұрыс жерді анықтау өте маңызды. Жеке меншік жерлердегі қысқа мерзімді нәтижелер көрсеткендей, егістікке үлкен даналарды отырғызу кішкентай көшеттерге қарағанда ұзақ мерзімді өмір сүруге көбірек мүмкіндік береді.

Sarracenia are threatened in the wild by development and the drainage of their habitat. Estimates indicated that 97.5% of Sarracenia habitat has already been destroyed in the southeastern U. S., the home of all but one subspecies of Sarracenia. Currently the biggest threats to surviving populations are urban development, drainage of habitat for forestry, runoff of herbicides from agriculture, fire suppression, cut pitcher trade for floristry, and plant trade. The latter two threaten survival of Sarracenia not only through depletion of healthy population, but also because of the damaging effects (soil compaction and altered moisture levels) of repeated foot and vehicular traffic that comes with harvesting. The Fish and Wildlife Service estimates that approximately 1.6 million pitchers were cut for the domestic market in 1991. Some protective legislation exists. Several southeastern states, such as Florida, Georgia, and South Carolina have conservation laws which protect Sarracenia. However, most of the remaining wetlands in the southeastern U. S. are privately owned. Plants on this land are not protected by state legislation. The key states of Alabama and Mississippi have no such legislation at all, so that even plants on public land have no protection. In 1995, the non profit organization Meadowview Biological Research Station was created to preserve and restore pitcher plant bogs and associated ecosystems in Maryland and Virginia. In 2004, a number of concerned plant enthusiasts founded the North American Sarracenia Conservancy (NASC), which aims to "serve as a living record of the taxonomic, morphological and genetic diversity of the genus Sarracenia for purposes of conservation and cultivation." The NASC is a grassroots Nebraska nonprofit organization working to build a genetic Sarracenia bank by overseeing the maintenance of genetic strains from all remaining wild populations in cultivation, with the eventual aim of being able to supply these strains for re introduction in suitable habitats. A similar but centralized collection exists in the UK, with 2000+ clones representing all species (many with location data) and numerous hybrids currently being housed by Sarracenia expert Mike King. This UK collection is part of the NCCPG National Plant Collection scheme. While none of these efforts curb the biggest threats – urban development and habitat destruction – they aim to help reduce plant poaching while at the same time making these plants available to future generations. One of the biggest challenges of reintroducing plants back into the wild is the unintended introduction of unwanted species, such as pests, diseases, and invasive weeds. Often, it is human destruction of areas in which the Sarracenia thrive that is a major killer. Aside from determining what genetic material is appropriate for reintroduction (which is up for debate), plants must be semi aseptic to keep the habitat pristine and sustainable in the long term. Another challenge is maintaining all of the introduced plant material and determining an optimal site to plant them in. A single hurricane or storm event can change the dynamics of a field. Even within a single bog, some areas may be waterlogged, while other areas may become very dry, so identifying the right location is critical. Short term results on private property indicate planting larger specimens into the field have a higher chance of long term survival compared to planting smaller seedlings.

Таксономия

Sarracenia туысы Sarraceniaceae тұқымдасына жатады, онда Darlingtonia және Heliamphora туыстары да бар. Кронквист жүйесі бойынша бұл тұқым Nepenthales, Nepenthaceae және Droseraceae тұқымдарымен бірге жіктелген. Дегенмен, APG II жүйесі Sarraceniaceae тұқымдасын Ericales, ал қалған екі тұқымдасты Caryophyllales орнына жатқызады. Әдетте, Sarracenia-ның 8-11 түрі танылады, бұл биологиялық түрлер туралы жеке пікірлерге және көптеген түршелер мен сорттардың қайсысын түр деңгейіне көтеруге болатынына байланысты, түрлерді жіктеудегі жиі кездесетін мәселе. Кейбір мамандар S. rubra-ның сипатталған кіші түрлерін 3-5 түрге бөледі. Сол сияқты, S. rosea кейде S. purpurea-дан ерекше түр ретінде танылмайды. Ең көп таралған түрлер:

The genus Sarracenia belongs to the family Sarraceniaceae, which also contain the closely allied genera Darlingtonia and Heliamphora. Under the Cronquist system, this family was put in the order Nepenthales along with Nepenthaceae and Droseraceae. The APG II system, however, assigns Sarraceniaceae to the order Ericales and the other two families to the order Caryophyllales. Typically anywhere from 8 to 11 species of Sarracenia are generally recognized, depending on individual opinions on the biological species concept and which among many subspecies and varieties should be elevated to species status, a common lumping and splitting problem in demarcation. Some authorities split the described subspecific taxa of S. rubra into 3 to 5 species. Similarly, S. rosea is not always recognized as a species distinct from S. purpurea. The most commonly recognized species include:
Species Authority Year Image Distribution Sarracenia alabamensis Case & R. B. Case 2005 Alabama, eastern Mississippi and Florida. Sarracenia alata Pale pitcher plant (Alph. Wood) Alph. Wood 1863 eastern Louisiana across southern Mississippi and into western Alabama and a western range from eastern Texas into western Louisiana. Sarracenia flava Yellow pitcher plant L. 1753 southern Alabama, through Florida and Georgia, southern Virginia, North Carolina and South Carolina. Sarracenia jonesii Wherry 1929 North Carolina and South Carolina. Sarracenia leucophylla White pitcher plant Raf. 1817 west of the Apalachicola River on the Florida Panhandle. It is also found in Alabama, Georgia, Louisiana, Mississippi, and North Carolina Sarracenia minor Hooded pitcher plant Walt. 1803 northern Florida and in Georgia up to the southern part of North Carolina. Sarracenia oreophila Green pitcher plant (Kearney) Wherry 1933 northern Alabama, North Carolina, Georgia, and—historically—TennesseeSarracenia psittacina Parrot pitcher plant Michx. 1803 Louisiana, Alabama, Mississippi, Florida, Georgia Sarracenia purpurea Purple pitcher plant L. 1753 Eastern seaboard, the Great Lakes region, Canada (except Nunavut and Yukon), Washington state, and Alaska. Sarracenia rosea Naczi, Case & R. B. Case 1999 Mississippi to Georgia. Sarracenia rubra Sweet pitcher plant Walt. 1788 southern Mississippi, through southern Alabama, the Florida panhandle and Georgia, to the coastal plains of Virginia and South Carolina. Currently, S. rubra can be described as having six subspecies, though it is sometimes argued that the subspecies should be elevated to species rank in recognition of the species complex that they are a part of. This division would yield S. alabamensis, S. gulfensis, S. jonesii, S. rubra sensu stricto, S. viatorum, and S. wherryi. Others have argued that only some of these demand recognition at the species rank.

Түр | Автор | Жыл | Сурет | Таралуы
---|---|---|---|---
Sarracenia alabamensis | Case & R. B. Case | 2005 | | Алабама, Миссисипидің шығысы және Флорида.
Sarracenia alata | Alph. Wood | 1863 | | Шығыс Луизианадан оңтүстік Миссисипиге дейін, батыс Алабама және батыс Техастан батыс Луизианаға дейін.
Sarracenia flava | L. | 1753 | | Оңтүстік Алабама, Флорида, Джорджия, оңтүстік Вирджиния, Солтүстік Каролина және Оңтүстік Каролина.
Sarracenia jonesii | Wherry | 1929 | | Солтүстік Каролина және Оңтүстік Каролина.
Sarracenia leucophylla | Raf. | 1817 | | Флорида штатының Апалачикола өзенінің батысында. Сондай-ақ Алабама, Джорджия, Луизиана, Миссисипи және Солтүстік Каролинада кездеседі.
Sarracenia minor | Walt. | 1803 | | Солтүстік Флорида және Джорджияның Солтүстік Каролинаның оңтүстік бөлігіне дейін.
Sarracenia oreophila | Kearney/Wherry | 1933 | | Солтүстік Алабама, Солтүстік Каролина, Джорджия және тарихи түрде Теннесси.
Sarracenia psittacina | Michx. | 1803 | | Луизиана, Алабама, Миссисипи, Флорида, Джорджия.
Sarracenia purpurea | L. | 1753 | | Шығыс теңіз жағалауы, Ұлы көлдер аймағы, Канада (Нунавут пен Юконды қоспағанда), Вашингтон штаты және Аляска.
Sarracenia rosea | Naczi, Case & R. B. Case | 1999 | | Миссисипиден Джорджияға дейін.
Sarracenia rubra | Walt. | 1788 | | Оңтүстік Миссисипи, оңтүстік Алабама, Флорида, Джорджия және Вирджиния мен Оңтүстік Каролинаның жағалаулық жазықтары.

Қазіргі уақытта S. rubra алты кіші түрге ие деп сипатталады, бірақ кейде олардың кіші түрлерін түр деңгейіне көтеру керек деп саналады, олар бөлек түрлердің бір бөлігін құрайды. Мұндай жіктеу S. alabamensis, S. gulfensis, S. jonesii, S. rubra sensu stricto, S. viatorum және S. wherryi түрлерін береді. Басқалар олардың тек бір бөлігін ғана түр деңгейінде тану қажет деп санайды.

Гибридтер

Сарацения түрлері гибридтесіп, құнарлы ұрпақ береді, осыдан оларды дұрыс жіктеу қиынға түседі. Сарацения гибридтері одан әрі гибридтесуге қабілетті, нәтижесінде олардың тегінде әртүрлі мөлшерде бірнеше түрлер бар жүздеген әртүрлі гибридтер пайда болуы мүмкін. Көптеген түрлердің таралу аймақтары үстіме болғандықтан, табиғи гибридтер салыстырмалы түрде көп кездеседі. Осының салдарынан, алғашқы жіктемелерге осы гибридтердің көптеген түрлері жеке түрлер ретінде енген. Сарацения түрлерінің гибридтері мен культиваторларының соңғы санағы 100-ге жуық бірегей гибридтер мен культиваторлар өсіріліп жатыр екенін көрсетті. Ботаникалық әдебиетте Сараценияның алғашқы сипаттамасы мен суреті Кэролус Клюзиус жариялаған, ол кейін S. purpurea subsp. purpurea екені анықталғанның ішінара кептірілген үлгісін алды және оны Limonium peregrinum деген атпен жариялады. Бұл үлгінің нақты шығу тегі белгісіз, себебі осы уақытқа дейін осы түрдің ареалынан өсімдік үлгілерін жинаған зерттеушілердің саны аз. Чик пен Янг бұл үлгінің ең мүмкін көзі – Картьедің 1534 және 1541 жылдар аралығында қазіргі Квебекке жасаған экспедициялары деп санайды. Бұл тұқымның етжегіш екендігін 1887 жылы Джозеф Х. Мелишамптың зерттеулері ғана дәлелдеді. Бұл тұжырым 1920 жылы Дж. С. Хепберн, Э. К. Сент-Джон және Ф. М. Джонстың зерттеулерімен расталды. 1930 жылдары Эдгар Уэрри жүргізген кең ауқымды далалық және зертханалық зерттеулер осы тұқым туралы білімді едәуір арттырды, ал бұл білім С. Ричи Беллдің (1949–52), Дональд Э. Шнеллдің (1970–2002), Фредерик В. Кейстің (1970–2000) және Т. Лоуренс Мелишамптың (1980–2000) жаңағы еңбектерімен одан әрі дамытылды.

Өсіру

Сараценияларды өсіру оңай деп есептелінеді және бағбандар мен етжең өсімдіктерді ұнататындар оларды кеңінен көбейтеді және өсіреді. Солтүстік Америка мен Еуропадағы бау-бақша орталықтарында өте төзімді S. purpurea және әдемі S. leucophylla сияқты түрлердің арасындағы бірнеше гибридтер жиі кездеседі. Сарацениялар тұрақты түрде ылғалды, қоректік заттардан бос, қышқыл топыраққа мұқтаж. Бұл көбінесе құм немесе перлит қосылған торф араластырылған топырақ арқылы қамтамасыз етіледі. Олардың тамырлары қоректік заттар мен минералдарға сезімтал болғандықтан, оларды суару үшін дистилленген, жаңбыр немесе кері осмостық су сияқты таза суды ғана қолдану керек. Сарацениялар өсу маусымында күнге толы жағдайды ұнатады, бірақ қыс айларында жарық пен температураның төмендеуімен бірнеше айға созылатын тынығу кезеңіне қажеттілік туындайды.

Көбейту

Сарацениялар өздігінен тозаңдамайды, сондықтан қолмен тозаңдау немесе ара сияқты табиғи тозаңданушылардың болуы қажет. Сарацения тозаңы тоңазытқышта сақталғанда бірнеше апта бойы белсенділігін жоғалтпайды, сондықтан өсірушілер оны сақтап, кейінірек гүлдейтін түрлерді тозаңдау үшін пайдаланады. Барлық Sarracenia гибридтері өнімді және одан әрі будандаса алады, осы қасиет өсірушілерге будандастыру арқылы шексіз түрлер жасауға мүмкіндік береді. Тұқымдар құрғақ сақталса, жақсы сақталады. Егер климат немесе маусым тұқымның өнуі үшін қажетті суық, ылғалды стратификация кезеңін қамтамасыз ете алмаса, өсірушілер осы жағдайды имитациялап, тұқымдарды 2–6 аптаға тоңазытқышқа қояды, бұл түрге байланысты өзгереді. Тұқымдар субстраттың бетіне себіледі және жылырақ, жарық жағдайға көшіргеннен кейін өне бастайды. Сараценияның көшеттері алғашқы екі-үш жыл бойы бірдей көрінеді; өсімдіктер төрт-бес жылдан кейін піседі. Сәуір мен қыркүйек аралығында айына екі рет теңдестірілген тыңайтқышпен (15 16 17 торф немесе ұқсас тыңайтқыш, 1 галлонға 1 шай қасық) тұрақты тыңайтса, өсуі мен пісуі жеделдеді. Топырақта тұз жиналуын болдырмау үшін таза сумен үнемі шаю ұсынылады. Горшок ішіндегі терең су тамырлардың дұрыс жұмыс істеуіне кедерілтіретіндей топырақты тым ылғалды етеді. Піскен Сараценияларды көбінесе бөліп көбейтуге болады. Олардың тамырсабалары бірнеше өсу маусымында кеңейіп, жаңа құмыралардың тажын жасайды, ал өсірушілер қыста ұйықтау кезеңінде немесе өсу маусымының басында тамырсабаларды бөліп, ажыратады. Бұл әдіс құмыралары жоқ тамырсаба бөліктерін ажырату үшін де қолданылады: қайта отырғызғанда, бөлік әдетте жаңа құмыралардың тажын жасайды. Тамырсабаны бөлуді қажет етпейтін, жаңа таждардың пайда болуын ынталандыру үшін тағы бір техника қолданылады: тамырсабаның үстіңгі жағына 5 мм-ге дейін тереңдікте кішкентай тіліктер жасалады, содан кейін тілік орнында жаңа таж жиі пайда болады.

Sarracenia do not self pollinate and therefore require hand pollination or access to natural pollinators such as bees. Sarracenia pollen remains potent for several weeks when refrigerated, and so is stored by cultivators and used to pollinate later flowering species. Given that all Sarracenia hybrids are fertile and will hybridize further, this characteristic allows cultivators to produce a limitless number of variants through hybridization. The copious seeds store well if kept dry. In climates or seasons that cannot provide the cold, damp period of stratification required by the seeds for germination, growers mimic this condition by placing the seeds in a refrigerator for 2–6 weeks, depending on species. The seeds are sown on the surface of their substrate and germinate when transferred to warmer, bright conditions. Sarracenia seedlings all look alike for the first two or three years; the plants reach maturity after four or five years. Regular fertilization (twice a month between April and September) with a balanced fertilizer at the rate of 1 teaspoon per gallon (using a 15 16 17 peat lite or similar fertilizer) will speed their growth and time to maturity. It is advisable to leach regularly with pure water to prevent the buildup of solutes (fertilizer salts) in the soil. Deep water in a potted plant keeps the soil too waterlogged for proper root functioning. Mature Sarracenia are commonly propagated by division. Their rhizomes extend and produce new crowns of pitchers over the course of a few growing seasons, and cultivators divide and separate the rhizomes during the plant's winter dormancy or early in the growing season. This technique is also used to separate sections of rhizomes which have no pitchers: when re potted, the section usually generates a new crown of pitchers. A further technique is employed to encourage new crowns to appear which does not involve division of the rhizome: small notches up to 5 mm deep are cut into the top of the rhizome, whereupon a new crown frequently develops at the site of the notch.