Прагматизм және саяси реализм

Кіріспе

Практикалық ескертулерге негіделген саясат, идеалдар емес.

Реалдық саясат (; de real "реалистік, практикалық, нақты") – идеологиялық, моральдық немесе этикалық қағидаларды қатаң сақтамай, қалыптасқан жағдайлар мен факторларды ескере отырып дипломатиялық немесе саяси саясатты жүргізу тәсілі. Осы тұрғыдан алғанда, оның философиялық көзқарасы реализм мен прагматизммен ұқсастықтарды бөліседі. Көбінесе саясаттағы прагматизм деп қарастырылады, мысалы, "прагматикалық саясатты ұстану" немесе "реалистік саясат". Әдетте оң немесе бейтарап термин ретінде қолданылса да, Реалдық саясат мәжбүрлеушілік, аморальдық немесе Макиавеллилік деп есептелетін саяси шешімдерді білдіру үшін сындарлы түрде де қолданылуы мүмкін. Реалдық саясаттың белгілі жақтастары Отто фон Бисмарк, Генри Киссинджер, Джордж Ф. Кеннан, Збигнев Бжезинский, Ганс Дитрих Геншер, Дэн Сяопин, Шарль де Голль және Ли Куан Ю. Реалдық саясатқа қарама-қарсы – идеалдық саясат.

Этимология

Реалполитика терминін 19 ғасырдағы неміс жазушысы және саясаткері Людвиг фон Рошау енгізді. Ол 1853 жылы жазған «Германия мемлекеттік жағдайына қолданылатын Реалполитика қағидалары» атты кітабында терминнің мағынасын былай сипаттаған: Мемлекетті қалыптастыратын, сақтайтын және өзгертетін күштерді зерттеу – барлық саяси түсініктің негізі болып табылады және күш заңы мемлекеттер әлемін, дәл сол сияқты гравитация заңы физикалық әлемді басқарады деген қорытындыға әкеледі. Бұрынғы саяси ғылым осы шындықты жақсы білген, бірақ қате және зиянды тұжырымға келді – күштілердің құқығы. Қазіргі заман бұл этикалық емес қателікті түзетті, алайда күштілердің құқығынан бас тартқан соң, қазіргі заман күштілердің нақты күшін және олардың саяси ықпалының сөзсіздігін жиі елемеуге бейім. Тарихшы Джон Бьюдің пікірінше, бүгінгі таңда қолданылатын Реалполитиканың көп бөлігі терминнің бастапқы мағынасынан ауытқып кеткен. Реалполитика 19 ғасырдың ортасындағы Еуропада Ағарту дәуірінің мемлекет құру және билік саясатымен қақтығысуынан туындады. Бьюдің сөзіне сәйкес, бұл тұжырымдама либералды ағартушылық ережелерді ұстанбайтын әлемде либералды ағартушылық мақсаттарға қалай қол жеткізуге болады деген мәселеге жауап берудің алғашқы әрекеті болды. Рошау бұл терминді 1853 жылы енгізіп, 1869 жылы бұрынғы аргументтерін одан әрі жетілдірген екінші томды жариялады. 1848 жылғы көтеріліске дейін Парижде эмиграцияда болған Рошау революция кезінде отанына оралып, Ұлттық либералдық партияның белгілі бір тұлғасына айналды. 1848 жылғы революциялардың либералдық жемістері мәжбүрлеуші үкіметтердің құрбаны болған немесе сынып, дін және ұлтшылдық сияқты күшті әлеуметтік күштермен жұтылып кеткен кезде, Рошау, Бьюдің сөзіне сәйкес, осындай ынтамен басталған жұмыстың неліктен ұзақ мерзімді нәтижелер бермегені туралы терең ойға келді. Ол Ағарту дәуірінің ең үлкен жетістігі – күштің міндетті түрде дұрыс емес екенін көрсету болды деді. Либералдардың қателігі – күштілердің заңы әділетсіз екені дәлелденген соң, ол кенеттен жойылып кетті деп есептеу болды. Рошау былай деп жазды: «Реалполитик Иерихон қабырғаларын қирату үшін ең қарапайым соқаның ең күшті бұрқыншақтан да тиімді екенін біледі». Рошаудың тұжырымдамасын неміс ойшылдары 19 ғасырдың ортасы мен соңында қабылдап, 19 ғасырдың ортасында Германияны біріктірудегі Отто фон Бисмарктің саясатымен байланыстырды. 1890 жылға қарай Реалполитика сөзінің қолданылуы кеңінен тарады, бірақ оның бастапқы мағынасынан алшақтады.

The term Realpolitik was coined by Ludwig von Rochau, a German writer and politician in the 19th century. His 1853 book Grundsätze der Realpolitik angewendet auf die staatlichen Zustände Deutschlands ("Principles of Realpolitik applied to the national state of affairs of Germany") describes the meaning of the term: The study of the forces that shape, maintain and alter the state is the basis of all political insight and leads to the understanding that the law of power governs the world of states just as the law of gravity governs the physical world. The older political science was fully aware of this truth but drew a wrong and detrimental conclusion—the right of the more powerful. The modern era has corrected this unethical fallacy, but while breaking with the alleged right of the more powerful one, the modern era was too much inclined to overlook the real might of the more powerful and the inevitability of its political influence. Historian John Bew suggests that much of what stands for modern Realpolitik today deviates from the original meaning of the term. Realpolitik emerged in mid 19th century Europe from the collision of the Enlightenment with state formation and power politics. The concept, Bew argues, was an early attempt at answering the conundrum of how to achieve liberal enlightened goals in a world that does not follow liberal enlightened rules. Rochau coined the term in 1853 and added a second volume in 1869 that further refined his earlier arguments. Rochau, exiled in Paris until the 1848 uprising, returned during the revolution and became a well known figure in the National Liberal Party. As the liberal gains of the 1848 revolutions fell victim to coercive governments or were swallowed by powerful social forces such as class, religion and nationalism, Rochau—according to Bew—began to think hard about how the work that had begun with such enthusiasm had failed to yield any lasting results. He said that the great achievement of the Enlightenment had been to show that might is not necessarily right. The mistake liberals made was to assume that the law of the strong had suddenly evaporated simply because it had been shown to be unjust. Rochau wrote that "to bring down the walls of Jericho, the Realpolitiker knows the simple pickaxe is more useful than the mightiest trumpet". Rochau's concept was seized upon by German thinkers in the mid and late 19th century and became associated with Otto von Bismarck's statecraft in unifying Germany in the mid 19th century. By 1890, usage of the word Realpolitik was widespread, yet increasingly detached from its original meaning.

Халықаралық қатынастардағы саяси реализм

Реалполитика саяси практиканы білдірсе, халықаралық қатынастардағы саяси реализм тұжырымы – халықаралық қатынастар саласындағы оқиғаларды түсіндіруге бағытталған теориялық аясқа қатысты. Саяси реализм теориясы мемлекеттердің – халықаралық аренадағы қатысушылар ретінде – реалполитиканы іске асыру арқылы өз мүдделерін ілгерілетеді деген тұжырымнан өрбиді. Керісінше, реалполитиканы саяси реализмнің қабылданған теорияларымен үйлесетін саясатты жүзеге асыру деп сипаттауға болады. Қай жағдайда болмасын, негізгі гипотеза саясаттың басты құралы билікті табу, иелену және қолдану екендігінде (сондай-ақ, билік саясатына қараңыз). Дегенмен, Кеннет Уолц сияқты кейбір халықаралық қатынастар реалистері мемлекеттік саясатты билікті өзі үшін мақсат тұтқаннан гөрі, күшті болу немесе қауіпсіздікті қамтамасыз ету тұрғысынан қарастырды.

Қытай

Қазіргі Реалполитика терминінен бұрын да Қытайда мыңдаған жылдар бойы «реалистік» дәстүр қалыптасқан. Көбінесе Қытай заңгерлігі деп аталады, оның мазмұнының рухы батыс көрермендері үшін оның туыстарының бірі – «Соғыс өнері» арқылы оңай танылуы мүмкін. Қытайдың әкімшілік ұйымдары 12 ғасырдан кешіктірмей басқа да Азия елдеріне, сондай-ақ батыс әкімшілік тәжірибесіне елеулі әсер етті, бұл қазіргі мемлекеттің дамуында маңызды рөл атқарды, оның ішінде мемлекеттік қызметке қабылдау үшін емтихандарды пайдалану да соның ішінде. Көктем және күз кезеңінен бастап (б.з.д. 771–476/403), өз мемлекеттерінің материалдық мүдделерін ілгерілету үшін «реалистік» реформаторларға көңіл бөлінді, Цинь мемлекеті б.з.д. 221 жылы алғашқы Қытай империясын – Цинь әулетін құрды, соның арқасында Қытайдың Соғысатын мемлекеттер кезеңі аяқталды. Осы дәуірде қалыптасқан саяси теория, оның ішінде Конфуцийшілдік, одан кейінгі барлық династияларға әсер етті. Заңшылдар деп аталатындар Конфуцийшілдікке қарағанда таза «Реалполитикалық» көзқарас ұстанады және заңға бағынбаған Шэн Пухайдан шыққан саяси тәсілді қамтиды, ол билеушіге фактілерді анықтау үшін пассивті бақылау жасауды, бірақ өзіне тым көп міндет алмай, байыптылық танытуды талап етеді. Синолог Херрли Г. Криль былай деп жазады: «Егер біреу асыра сілтеуді қаласа, (негізгі реалист) Шен Бухайдың Шу терминін немесе тәсілін «ғылым» деп аударуға және Пухайдың алғашқы саяси ғалым болғанын дәлелдеуге болады», дегенмен Криль «осы шамаға дейін баруға құштар емес». Мысалы, Соң герцогы Сян Соғысатын мемлекеттер кезеңінде Чу мемлекетімен соғысқанда, жау әскері (Жудың басшылығымен) өзеннен өтіп бара жатқанда шабуыл жасау мүмкіндігінен бас тартты. Цинь бұл әскери дәстүрді ескермей, жауының әлсіздіктерін пайдаланды.

Германия

Америка Құрама Штаттарында бұл термин көбінесе билік саясатына ұқсас, ал Германияда Реалполитиканың кері әсері аздау, ол идеалистік (немесе шынайы емес) саясатқа қарсы тұрып, шынайы саясатты білдіреді. Ол әсіресе 19 ғасырдағы ұлтшылдық дәуірімен байланысты. Реалполитика саясаты 1848 жылғы сәтсіз төңкерістерге жауап ретінде мемлекеттерді нығайту және әлеуметтік тәртіпті күшейту құралы ретінде қолданылды. Реалполитиканың ең танымал неміс жақтасы, оған қол жеткізудің бірегей мүмкіндігі мен қолданылған құралдары – Пруссия Корольдігінің Вильгельм I-нің алғашқы канцлері (1862–1890) Отто фон Бисмарк болды. Бисмарк Реалполитиканы Германиядағы Пруссияның үстемдігін орнату үшін пайдаланды. Ол Шлезвиг-Гольштейн мәселесі және Гогенцоллерн кандидатурасы сияқты саяси мәселелерді басқа елдерді қарсылыққа итеру және қажет болған жағдайда өз мақсаттарына жету үшін соғыс тудыру үшін қолданды. Мұндай саясат Бисмаркқа тән болды, ол «нақты» саяси әлемге прагматикалық көзқарас танытты. Тағы бір мысал – оның қызметкерлерді сақтандыру және зейнетақы сияқты социалистердің кейбір әлеуметтік саясатын қабылдауға дайындығы; ол төменнен үлкен өзгерістердің мүмкіндігін болдырмау үшін жоғарыдан кішкентай өзгерістерді енгізді. Сондай-ақ, Пруссияның жеңілген Австриядан аумақ талап етпеуінің сырттай логикасыз көрінуі, бұл кейінірек Германияның бірігуіне әкелген қадам, Реалполитиканың жиі келтірілетін мысалы болып табылады.

Сингапур

Сингапур мемлекет қайраткері, елдің тұңғыш премьер-министрі болған Ли Куан Ю, көптеген саяси сарапшылар тарапынан Сингапурды басқарудағы салмақты саясаты үшін прагматик саналады. Ол Сингапурдың көрші елдерге қарағанда салыстырмалы түрде кішкентай мемлекет ретінде сақталуының жалғыз жолы – меритократиялық жүйеде мемлекеттік қызметпен қатар, өте тиімді және сыбайлас жемқорлықтан мүлдем ада үкімет құру арқылы олардан өзгешелену деп сенді. Ол сондай-ақ Сингапурдың бейтараптық саясат ұстануымен қатар, стратегиялық орналасуының нәтижесінде елдің тәуелсіздігіне кепілдік беретін күшті әскери күшке ие болуы керек деп ойлады. Азиялық құндылықтарды жақтаған ол, Азия қоғамдарының Батыс қоғамдарынан өзгеше құндылықтары бар екенін, ұлт ретінде, әсіресе Азия елі ретінде табысқа жету үшін осы құндылықтарды сақтаудың маңызды екенін айтты, оның ішінде ұжымдық және қоғамдық сезімдер де бар. Ли Сингапурдың жалғыз табиғи ресурсы – халқының жігерлілігі және олардың қажырлы еңбек ету этикасы екенін айтты, және осы ойды елдің барлық этникалық топтарына жеткізді. Ли жастығында солшыл идеяларды қолдағанмен, көшбасшы ретінде көбінесе консервативті болды, себебі кең ауқымды мемлекеттік әлеуметтік көмек пен субсидиялар адамның табысқа жетуге деген құлшынысын тежейді деген тұжырымға келді. 1975 жылы Чан Хенг Чи Сингапурды саяси белсенділіктен мүлдем айырылған "әкімшілік мемлекет" деп сипаттады, онда идеология мен саясат "ұтымды және ғылыми мемлекеттік басқару әдістерімен" толығымен ығыстырылған. Сингапур мемлекетінің өзін прагматик деп қатаң түрде сипаттауының шын мәнінде идеологиялық жұмысын және саяси табиғатын идеология мен саясаттың жоқтығын мәлімдеу арқылы жасыруға бағытталғаны айтылады. Чуа Бенг Хуат 1995 жылы Сингапурдағы прагматизм риторикасы идеологиялық және гегемониялық сипатқа ие екенін, оны Халықтық әрекет партиясы үкіметі қабылдап, қоғамдық кеңістікте таратып, барлық әкімшілік, жоспарлау және саясат қабылдау функцияларында институционалдық деңгейде бекіткенін мәлімдеді. Көптеген әлемдік көшбасшылар Лидің саяси білімін прагматикалық және "көргенді" деп мойындады. АҚШ-тың бұрынғы президенті Барак Обама Лидің "ақыл-парасатын жеке бағалағанын" айтты. Азиялық құндылықтарды қолдаған Жапонияның бұрынғы премьер-министрі Синдзо Абэ Лиді "Азия тарихындағы ең ұлы көшбасшылардың бірі" және "қазіргі Сингапурдың гүлденуіне негіз салған Азияның ұлы көшбасшысы" деп атады. Австралияның бұрынғы премьер-министрі Тони Эбботт Лиді "біздің аймақтың алып есімді тұлғасы" деп сипаттап, "оның көрегендігі мен нығайлылығының арқасында Сингапур әлемдегі ең табысты елдердің біріне айналды" деді. Генри Киссинджер Лиді "әлемдегі ең табысты прагматиктердің" бірі деп бағалады. Бүгінде оның идеологиясы мен көзқарастары Сингапур Ұлттық университетінің дербес аспирантуралық мектебі – Ли Куан Ю мемлекеттік саясат мектебінде оқытылады.

Singaporean statesman Lee Kuan Yew, who served as the country's first prime minister, has been considered by many political analysts as a pragmatist for his erudite policies in his governance of Singapore. He believed that the only way Singapore could survive as a relatively small nation as compared to its neighbours was to contrast itself from them, by building up a highly effective and non corrupt government, in addition to a civil service, under a meritocratic system. He also believed that Singapore was to stay neutral but also possess a strong military capability, believing that it serves as a guarantor of the country's independence due to its strategic position. A strong advocate for Asian values, he argued that Asian societies had different values from Western societies and that practicing such values was vital to succeed as a nation, especially as an Asian country, which includes collectivism and communitarianism. Lee described Singapore's only natural resources as being the grit of its people as well as their strong work ethic, propelling this mindset to all ethnic groups of the country. Although Lee supported left wing ideas in his young adulthood, he was largely conservative as a leader, concluding that extensive state welfare and subsidies blunted the individual's drive to succeed. In 1975, Chan Heng Chee described Singapore as a depoliticised "administrative state", where ideology and politics had triumphantly been replaced by "rational and scientific modes of public administration". It is suggested that by doggedly describing itself as pragmatic, the Singaporean state is actually disguising its ideological work and political nature through an assertion of the absence of ideology and politics. Chua Beng Huat argued in 1995 that the rhetoric of pragmatism in Singapore is ideological and hegemonic in nature, adopted and disseminated in the public sphere by the People's Action Party government and institutionalised throughout the state in all its administrative, planning, and policy making functions. Many world leaders affirmed Lee's political knowledge as being pragmatist and "insightful". Former President of the United States, Barack Obama, stated that he "personally appreciated [Lee's] wisdom." Former Prime Minister of Japan, Shinzo Abe, who had also championed for Asian values, stated that Lee was "one of the greatest leaders of modern times that Asia has ever produced" and a "great Asian leader who laid the foundation for the prosperity of Singapore today." Former Prime Minister of Australia, Tony Abbott, mentioned that Lee was a "giant of our region" and that "thanks to his vision and determination, Singapore is one of the world's most successful countries." Henry Kissinger described Lee as one of the "world's most successful pragmatists". Today, his ideologies and views are now taught at the Lee Kuan Yew School of Public Policy, an autonomous postgraduate school of the National University of Singapore .

Ұлыбритания

Э. Х. Карр – либералды реалист және солшыл британдық тарихшы, халықаралық қатынастар теориясының маманы. Ол утопиялық емес, реалистік халықаралық саясатты қолдады. Карр реализмді – қалыптасқан жағдайдың дұрыс екенін қабылдау деп түсіндірді. Оның пікірінше, саясатта моральдық өлшем болмайды, сәттілік – дұрыс, ал сәтсіздік – бұрыс. Карр большевиктердің Ресей азамат соғысында жеңіске жететініне сенді және «Реалполитика» қағидаларына сүйене отырып, британ премьер-министрі Дэвид Ллойд Джорджтың соғыс министрі Уинстон Черчилльдің большевиктерге қарсы Ақ қозғалысты әскери түрде қолдауына қарсылығын жақтады. Карр Черчилльдің большевиктерге қарсы тұруын ақылсыздық деп есептеді, себебі Ресей большевиктер басшылығымен қайтадан күшті державаға айналуы мүмкін еді.

Америка Құрама Штаттары

Американдық реалполитика 1960 жылдары поляк-американдық Збигнев Бжезинскийдің ықпалымен қалыптасты, ол кейін Джимми Картердің Ұлттық қауіпсіздік жөніндегі кеңесшісі болды. Маккарти дәуіріндегі жауынгерлікке және Джон Фостер Даллестің Шығыс блогын әскери жолмен "азат ету" туралы айтқандарына қарамастан, Бжезинский президенттер Джон Ф. Кеннеди мен Линдон Б. Джонсонға кеңес берген кезде Кеңес Одағымен "бейбіт қарым-қатынас" орнатуды ұсынды. АҚШ-тың мүддесі үшін антисоветтік насихатты жариялауға қызығушылық танытпаған Бжезинский елдің коммунистік үкіметтер мен халықпен жиі байланыс арқылы табысқа жететініне сенді. Бжезинский Шығыс блоктағы адамдардың қиын экономикалық жағдайын, әсіресе тауар тапшылығын және олардың Кеңес Одағына деген адалдығының ортақ идеологиядан емес, тарихи қажеттіліктен туғанын жақсы білді. Бжезинский осы елдерді экономикалық мүмкіндіктермен, сондай-ақ білім беру және мәдени алмасу арқылы қызықтыруды ұсынды, бұл зиялыларға ұнайтын еді, содан кейін либералдану белгілерін көрсеткен немесе Мәскеуге аз тәуелді болған үкіметтерге көмектесуді ұсынды. Осы тәсіл арқылы Бжезинский "бос саяси сөздерге реалистік, эволюциялық балама ұсынды". Генри Киссинджер Ричард Никсонның Мемлекеттік хатшысы ретінде Ақ үйге реалполитика саясатын ресми түрде енгізген. Бұл контексте саясат басқа күшті елдермен саяси доктриналарға немесе этикаға емес, нақты жағдайға қарай қарым-қатынас жасауды білдірді, мысалы, Никсонның АҚШ-тың коммунизмге қарсылығына және бұрынғы ұстанымдарына қарамастан, Қытай Халық Республикасымен дипломатиялық қарым-қатынас орнатуы. Тағы бір мысал – 1973 жылғы Йом-Киппур соғысынан кейін Киссинджердің "шатл дипломатиясын" қолдануы, ол израильдіктерді мұнай дағдарысының салдарынан туған саяси жағдайды ескере отырып, Синайдан ішінара шығуға көндірді. Киссинджер өзінің "реалполитика" терминін ешқашан қолданбағанын және оның либералдық және реалистік сыртқы саясат саясаткерлері тарапынан жақтастарды анықтау, сынау және таңдау үшін қолданылатынын айтты. Киссинджер Мемлекеттік хатшы және Ұлттық қауіпсіздік жөніндегі кеңесші ретінде қызмет еткен кезінде жасағандарын реалполитиканы стандартты саясатқа айналдыру емес, мемлекеттік қайраткер болу шеңберінде қарастырды. Бұл саяси ой-санау Киссинджердің "Қайта жаңғырған әлем" кітабында және тарихшы Джон Бьюдің "Реалполитика" кітабында көрсетілген. Киссинджер мемлекеттік қайраткердің рөлі – "күштердің нақты қатынасын тану және осы білімді өзінің мақсаттарына жету үшін пайдалану қабілеті" екенін айтты. Осы тұрғысынан реалполитика принциптері АҚШ саясатына әсер ете алатынын, бірақ оны стандартты саясат ретінде емес көруге болады. Реалполитиканың ауқымы мен ықпалы жағдайдың қажеттіліктеріне бейімделетін прагматикалық және икемді саясатта көрінеді. Мұндай саясатты Барак Обама әкімшілігінде де байқауға болады. Бью Обама әкімшілігінің осы бағытын атап өтті, Обаманың бас кеңесшісі Рахм Эммануэль The New York Times газетіндегі мақаласында барлығы оны идеалист пен реалистке бөлуге тырысқанын, бірақ "егер оны бір санатқа жатқызу керек болса, ол, бәлкім, Буш 41 сияқты, көбірек реалполитикалық болар [ ] Ұлтыңыздың мүдделеріне қатысты салқынқанды болуыңыз керек". Реалполитика идеологиялық саясаттан ерекшеленеді, өйткені ол белгілі бір ережелермен шектелмейді, керісінше мақсатқа бағытталған және тек практикалық жағдайлармен ғана шектеледі. Реалполитика ұлттық мүдделерді қамтамасыз етудің ең тиімді жолдарына бағытталғандықтан, ол көбінесе идеологиялық принциптерден бас тартуды талап етеді. Мысалы, суық соғыс кезінде АҚШ көбінесе адам құқықтарын бұзатын авторитарлық режимдерді қолдады, бұл теориялық тұрғыдан аймақтық тұрақтылықтың ұлттық мүддесін қамтамасыз ету үшін жасалды. Суық соғыс аяқталғаннан кейін де бұл практика жалғасты. Соңғы кезде бұрынғы елші Деннис Росс өзінің 2007 жылғы "Мемлекеттік шеберлік: Американың әлемдегі беделін қалай қалпына келтіру керек" кітабында сыртқы саясаттың осы тәсілін жақтады. Қарсылықты және идеалды типтерді қарастыратын болсақ, саяси идеологтар басқа факторлардан гөрі принциптерді ұстануға бейім. Мұндай адамдар немесе топтар өз идеалдарынан бас тартқан деп санайтын келісімдерді қабылдамайды және ұзақ мерзімді мақсаттарға жету үшін саяси пайдадан бас тартады.

American Realpolitik began in the 1960s with the influence of Polish American Zbigniew Brzezinski, later National Security Advisor to Jimmy Carter. Contrary to McCarthy era hostility and John Foster Dulles's talk of the military "liberation" of the Eastern Bloc, Brzezinski proposed "peaceful engagement" with the Soviet Union while he advised Presidents John F. Kennedy and Lyndon B. Johnson. Brzezinski, uninterested in promoting anti Soviet propaganda for the benefit of the United States, felt the country would be more successful through frequent interactions with regimes and people under communist rule. Brzezinski knew the tough economic realities of those living in the Eastern Bloc, particularly the permanent shortage of goods, and that their attachment to the Soviet Union was born of historic necessity, rather than common ideology. Brzezinski suggested enticing these countries economically and through educational and cultural exchanges, which would appeal to intellectuals, followed by favouritism for regimes showing signs of liberalisation or less reliance on Moscow. Through that approach, Brzezinski "offered a realistic, evolutionary alternative to empty political rhetoric." Henry Kissinger has been credited with formally introducing the policy of Realpolitik to the White House as Secretary of State to Richard Nixon. In that context, the policy meant dealing with other powerful nations in a practical manner, rather than on the basis of political doctrine or ethics such as Nixon's diplomacy with the People's Republic of China despite U. S. opposition to communism and the previous doctrine of containment. Another example is Kissinger's use of shuttle diplomacy after the Yom Kippur War in 1973, when he persuaded the Israelis to withdraw partially from the Sinai in deference to the political realities created by the oil crisis. Kissinger himself said that he had never used the term Realpolitik and stated that it is used by both liberal and realist foreign policy thinkers to label, criticise, and facilitate a choosing of sides. Kissinger had looked at what he implemented while he served as Secretary of State and National Security Advisor not in the confines of making Realpolitik a standard policy, but within the terms of being a statesman. That political mindset can be seen in Kissinger's book A World Restored and was pointed out by historian John Bew in his book Realpolitik. Kissinger went on to say that the role of the statesman is "the ability to recognize the real relationship of forces and to make this knowledge serve his ends." In that context, one can see how Realpolitik principles can influence U. S. policy but not as standard policy. The reach and influence of Realpolitik is found instead in pragmatic and flexible policy that changes to the needs of the situation. That type of policymaking could be seen as recently as in the administration of Barack Obama. Bew made note of that direction in the Obama administration, when Obama's chief of staff, Rahm Emanuel, remarked in an article in The New York Times that everyone wanted to break it down into contrasts of idealist and realist, but "if you had to put him in a category, he's probably more realpolitik, like Bush 41 [ ] You’ve got to be cold blooded about the self interests of your nation." Realpolitik is distinct from ideological politics in that it is not dictated by a fixed set of rules but instead tends to be goal oriented, limited only by practical exigencies. Since Realpolitik is ordered toward the most practical means of securing national interests, it can often entail compromising on ideological principles. For example, during the Cold War, the United States often supported authoritarian regimes that were human rights violators to secure theoretically the greater national interest of regional stability. After the end of the Cold War, this practice continued. Most recently, former Ambassador Dennis Ross advocated that approach to foreign policy in his 2007 book Statecraft: And How to Restore America's Standing in the World. For the purposes of contrast and speaking in ideal types, political ideologues would tend to favor principle over other considerations. Such individuals or groups can reject compromises that they see as the abandonment of their ideals and so may sacrifice political gain, in favor of adhering to principles that they believe to be constitutive of long term goals.

Пәкістан

Пакистан мен АҚШ арасындағы қарым-қатынас 1970-ші жылдары Пакистанның ядролық бағдарламасына байланысты шиеленісті болды. Иран революциясы аясында президент Джимми Картер Пакистанмен қарым-қатынасты жақсартуға ниеттенді. Генерал Мұхаммед Зия-ұл-Хак 1977 жылы елде саяси жағдайдың ушығуына байланысты әскери жағдай енгізілгеннен кейін билікке келді. Зия Кеңес-Ауған соғысы кезінде АҚШ-пен келісімге келу арқылы Пакистанның стратегиялық мүдделерін қамтамасыз ету мүмкіндігін түсінді. Пакистанның стратегиялық геосаяси орналасуы АҚШ үшін өте маңызды болды, ол Пакистанға қаржылық және әскери көмек көрсетті, соның ішінде Кеңес-Ауған соғысы кезінде General Dynamics F-16 Fighting Falcon және қаржылық жәрдем берді. Зия бастапқыда АҚШ ұсынған 400 миллион доллар көлеміндегі көмектен бас тартты (Картер әкімшілігі кезінде), оны "мардымсыз" деп сипаттады. Бірақ Рональд Рейган президенттік лауазымға қайта келгенде және "Циклон" операциясын қаржыландыруды және Пакистанға көмек көрсетуді арттыруға тырысқанда, АҚШ мен Пакистан 3,2 миллиард долларлық әскери және экономикалық көмек пакеті туралы келісімге келді. Зияның басшылығымен Пакистан Ауғанстанның кеңестік үкіметіне қарсы "Циклон" операциясымен бірлесіп, ауған моджахедтерін даярлауда маңызды рөл атқарды. Пакистан АҚШ-пен одақтас болғанымен, Ауған соғысы кезінде Кеңес Одағымен де дипломатиялық қарым-қатынасты сақтап тұрды, бұл шынайы серіктестікке емес, тәжірибелі дипломатияға негізделген еді. Зияның президенттік кезеңіндегі саяси реализмнің маңызды шешімдерінің бірі – Пакистанның ядролық бағдарламасындағы рөлі болды. Халықаралық қысымға қарамастан, ол санкциялар туралы ескертулерді елемеді және халықаралық нормалардан гөрі ұлттық мүддеге басымдық берді. Ядролық қаруды жасау 1974 жылы сәтті ядролық сынақтар өткізген Пакистанның тарихи қарсыласы Үндістанға қарсы тиімді қорғаныс құралы ретінде қарастырылды.