Роуз Уэст – английская серийная убийца, совершавшая преступления с мужем Фредом. Убийства молодых женщин и падчерицы в Глостере, 1971-1987. 10 убийств, тюрьма.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын сериялы кісі өлтірушісі (туған 1953)
English serial killer (born 1953)
Розмари Паулин "Роуз" Уэст (туған 29 қараша 1953 жылы) – ағылшын сериялы кісі өлтіруші, ол күйеуі Фред Уэстпен бірге 1973 және 1987 жылдар аралығында кем дегенде тоғыз жас әйелді азаптап өлтірді; сонымен қатар ол 1971 жылы сегіз жасар әкесінен туған қызы Шарменді де өлтірді. Осы кісі өлтірулердің көп бөлігі Глостердегі Уэсттердің үйінде болды. Уэст 1995 жылы он кісіні өлтіргені үшін сотталғаннан кейін қазір Флоктон, Батыс Йоркширдегі HM түрмесінің Нью-Холл бөлімшесінде отыр. 1994 жылы олардың қамауға алынуынан кейін, Фред Уэст сол жылы сот күтіп тұрғанда түрмеде өз-өзіне қол жұмсады.
Rosemary Pauline "Rose" West (née Letts; born 29 November 1953) is an English serial killer who collaborated with her husband, Fred West, in the torture and murder of at least nine young women between 1973 and 1987; she also murdered her eight year old stepdaughter Charmaine in 1971. The majority of these murders took place at the West residence in Gloucester. West is currently an inmate at HM Prison New Hall, Flockton, West Yorkshire, after being convicted in 1995 of ten murders. Fred West committed suicide in prison that same year while awaiting trial, following the couple's arrest in 1994.
Ерте өмір
Роуз Уэст Розмари Паулин Леттс деп аталды. Ол кедей отбасында туған жеті баланың бесіншісі еді. Розаның анасы депрессиядан зардап шекті және жүктілік кезінде және одан кейін бірден электрлік конвульсивті терапия (ЭКТ) алды; Кейбіреулер бұл емдеу оның қызының босанғанға дейінгі дамуында зақымданулар туындаған болуы мүмкін деп дәлелдеді. Роза Леттс жасөспірім кезінде көңіл-күйі өзгерген, арманға бейім және мектепте нашар жұмыс істеген. Ата-анасы ажырасқаннан кейін ол бастапқыда анасымен бірге тұрып, алты ай бойы Клив мектебінде оқыды, содан кейін Глостерширдің Челтенхэм қаласына жақын Бишоп Клив қаласына әкемен қоныс аударды. Леттс-тің панаоидты шизофрениямен ауыратын әкесі өте зорлық-зомбылыққа бейім еді және Леттс пен оның үлкен әпкесі Патрисияны бірнеше рет жыныстық тұрғыдан қорлады. Жасөспірімдік кезеңнің басында Летт өзінің дамып келе жатқан денесіне қызығушылық танытқан, жас ағасы Грэмнің (1957-жылы туған) қатысуымен үйді жарым-жартылай жасанды түрде айналып жүрді. 13 жасында ол түнгі уақытта тоғыз жасар Грэмдің төсегіне кіріп, оны және оның кіші інісі Гордонды қорлайтын.
Rose West was born Rosemary Pauline Letts in Northam, Devon, to William Andrew "Bill" Letts and Daisy Gwendoline Fuller after a difficult pregnancy. She was the fifth of seven children born into a poor family. Rose's mother suffered from depression and was given electroconvulsive therapy (ECT) both during and immediately after her pregnancy; some have argued that this treatment may have caused prenatal developmental injuries to her daughter. Rose Letts grew up into a moody teenager, prone to daydreaming and performing poorly at school. After her parents separated she initially lived with her mother and attended Cleeve School for six months, then moved in with her father in Bishop's Cleeve, near Cheltenham, Gloucestershire. Letts's father, who suffered from paranoid schizophrenia, was prone to extreme violence and repeatedly sexually abused Letts and her oldest sister Patricia. At the onset of puberty, Letts, reportedly fascinated by her developing body, would deliberately parade naked or semi naked around the house in the presence of her younger brother, Graham (born 1957). On numerous occasions, at the age of 13, she would also creep into nine year old Graham's bed at nightfall and molest him and her youngest brother Gordon.
Фред Уэстпен танысу
Роза Фред Уэсті алғаш рет 1969 жылдың басында Челтенхэмдегі автобус аялдамасында кездестірді, Роза 15 жасқа толғаннан кейін және Фред 27 жаста болған кезде. Бастапқыда Роза Фредтің шаршаған сыртқы түрінен жиренді, бірақ ол күндері оған үнемі бірдей аялдамада бірге отырып, көңіл көрсеткеніне қуанды. Роза Фредпен кездесуге екі рет бас тартқанмен, оны үйіне ертіп келуге рұқсат берді. Фред Розаның жақын жердегі нан дүкенінде жұмыс істейтінін білген соң, белгілі бір әйелді дүкенге кіргізіп, оған сыйлық табыстауын өтінді, сыйлықты «сырттағы бір адам» оған тапсыруын айтты. Бірнеше минуттан кейін Фред дүкенге кіріп, Розаны сол күні кешкісін онымен бірге кездесуге шақырды, ол ұсынысты қабылдады. Одан кейін Роза Фредпен қарым-қатынас бастап, Фредтің алғашқы некесінен болған екі баласы – Кэтрин "Рена" Костеллоның қызы Энн Мари және күйеу баласы Шармейнмен бірге тұратын жылжымалы үйлер саяжайына жиі баратын болды. Роза Фредтің қыздарына қараушы болды, олардың еленбейтінін байқады және бастапқыда оларды қамқорлықпен және сүйіспеншілікпен қабылдады. Танысқандарының алғашқы күндері Роза бірнеше рет Фредті қыздарымен бірге дала гүлдерін жинауға алып шықты. Фредпен алғашқы кездесуінен кейін бірнеше апта өткен соң, Роза Фредтің балаларына толық уақыт күтуші болу үшін нан дүкеніндегі жұмысын тастады; бұл шешім Фредтің жұма күндері ата-анасына жеткілікті ақша беруімен қабылданды, осылайша олардың Роза әлі де нан дүкенінде жалақы алатынына сендіру үшін. Бірнеше айдан кейін Роза Фредті отбасына таныстырды, олар қызының таңдауына қатты наразы болды. Розаның анасы Фредтің мақтанғаны мен үстемдігіне риза болмады және ол патологиялық өтірікші екенін дұрыс түсінді. Оның әкесі бұл қарым-қатынасты қатты мақұлдамады, Фредті тікелей қорқытты және егер ол оның қызымен қарым-қатынасын жалғастырса, әлеуметтік қызметтерге шағымданатынын уәделеді.
Rose first encountered Fred West at a Cheltenham bus stop in early 1969, shortly after Rose had turned 15 and when Fred was aged 27. Initially Rose was repulsed by Fred's unkempt appearance, but quickly became flattered by the attention he continued to lavish on her over the following days as he invariably sat alongside her at the same bus stop. Rose twice refused to go on a date with Fred but allowed him to accompany her home. Having discovered Rose worked in a nearby bread shop, Fred persuaded an unknown woman to enter the premises and present her with a gift accompanied by the explanation that a "man outside" had asked her to present this gift to her. Minutes later, Fred entered the premises and asked Rose to accompany him on a date that evening, an offer she accepted. Shortly thereafter, Rose began a relationship with Fred, becoming a frequent visitor at the caravan park where he lived with the two children from his first marriage to Catherine "Rena" Costello, daughter Anne Marie and stepdaughter Charmaine. Rose became a willing childminder to Fred's daughters, who she noted were neglected and whom she initially treated with care and affection. On several occasions in the early days of their courtship, Rose insisted she and Fred take the girls on excursions to gather wildflowers. Within weeks of her first meeting Fred, Rose left her job at the bread shop in order to become full time nanny to Fred's children; this decision was made with the agreement that Fred would provide her with sufficient money to give to her parents on Fridays to convince them she was still obtaining a salary at the bread shop. Several months later, Rose introduced Fred to her family, who were aghast at their daughter's choice of partner. Rose's mother was unimpressed with Fred's boastful and arrogant behaviour, and correctly concluded he was a pathological liar. Her father vehemently disapproved of the relationship, threatening Fred directly and promising to call social services if he continued to associate with his daughter.
Қарым-қатынас
Розаның ата-анасы қыздарына Фредпен кездесуді жалғастыруға тыйым салды, бірақ ол олардың тілегіне қарсы шығып, Глостерширдің әлеуметтік қызметтеріне барып, олардың 15 жасар қызының жасы үлкен ер адаммен жыныстық қатынаста болғанын және оның Фредтің кербенінде жезөкшелікпен айналыса бастағаны туралы аңыз естігенін түсіндірді. 1969 жылдың тамызында Роузды Челтенхемдегі қиындыққа тап болған жасөспірімдер үйіне орналастырды және тек бақыланатын жағдайларда ғана шығуға рұқсат етілді. Розаға демалыс күндері ата-анасына барып қалуға рұқсат берілгенде, ол Фредке жиі баратын. Роза 16 жасқа толғанда қиындыққа тап болған жасөспірімдер үйінен шығып, ата-анасына қайтып оралды, ал Фред ұрлық және төленбеген айыппұл үшін отыз күндік жазасын өтеп жатты. Бостандыққа шыққаннан кейін Роуз ата-анасының үйін тастап, Челтенхэм пәтерінде тұрды. Көп ұзамай Фред әлеуметтік қызметтен Шармен мен Энн Мариді алып кетеді. Розаның әкесі қызын Фредпен көрісуден сақтау үшін соңғы күшін салды, ал Розаны 1970 жылдың ақпан айында полиция хирургі тексерді, ол оның жүкті екенін растады. Осыған жауап ретінде Роуз қайтадан күтімге алынды, бірақ 6 наурызда жүктілігін тоқтатып, отбасына оралатындығы туралы түсінікпен босатылды. Оның орнына Роза Фредпен бірге тұруды таңдады, нәтижесінде әкесі қызына үйіне аяқ баспауға тыйым салды. Үш айдан кейін ерлі-зайыптылар Челтенхэм пәтерінен шығып, Глостердегі Мидленд жолындағы екі қабатты үйдің бірінші қабатты пәтеріне көшіп барды. 1970 жылы 17 қазанда Роза олардың тұңғыш баласын дүниеге әкелді: олар қызы Хизер Энн деп атады (Хизер Розаның өз әкесімен туған болуы мүмкін деген болжамдар бар). Екі айдан кейін Фред автомобильдің дөңгелектері мен көлікке салық салу дискін ұрлағаны үшін түрмеге қамалды. Ол 1971 жылдың 24 маусымына дейін түрмеде отырды. Ол алты жарым ай мерзімде қамауда болған кезде, 17 жасқа толған Роза үш қызға қамқорлық жасады, Шармен мен Анн Мариге Розаны анасы деп атау керек болды. Энн Маридің айтуынша, ол және Шармен Мидленд-роудтағы Розаның қамқорлығында болған уақытында жиі физикалық және эмоционалдық зорлық-зомбылыққа ұшырайтын. Анн-Мари әдетте мойынсұнғыш болған және қорлық-зомбылыққа жауап ретінде эмоцияларды көрсетуге бейім болса да, Шармейн Розаны қайта-қайта ашуландырды, өйткені ол қаншалықты ауырлық көрсеткеніне қарамастан, жыламады немесе қайғы-қасірет немесе құлдықтың белгілерін көрсетпеді. Көп жылдар бойына қараусыз қалып, зорлық-зомбылық көргеніне қарамастан, Шарменнің рухы сынбаған еді және ол Анна Мариге "анам келіп, мені құтқарады" деген сенімін айтты. Кейінірек Анна Мари Розаның қатал сөзіне жауап ретінде: "Менің нағыз анам бізге қарғыс айтпас немесе айқайламас еді" деген сияқты мәлімдемелерді жасай отырып, Розаны қайта-қайта қарсы алған. Шармейннің балалық шағындағы досы Трейси Джайлс Мидленд Роудтың жоғарғы пәтерінде тұрған, кейін ол Уэсттердің пәтеріне хабарсыз кірген, тек Шармейнді, жалаңаш және креслода тұрып, аузын тығып, қолымен белбеумен арқасына байлап, Розаның қолындағы үлкен ағаш қасықпен бірге тұрғандығын көрген оқиғаны еске алады. Джайлстың айтуынша, Шармейн "тыныш және алаңсыз" болған, ал Энн Мари есіктің жанында беті бос күйде тұрған. Ауруханалық жазбалардан Шармейннің сол аяқ-қолдың ауыр жарақаты үшін 1971 жылы 28 наурызда Глостер Корольдік ауруханасының апат бөлімінде емделгенін байқайды. Бұл оқиғаны Роуз үйдегі апаттың салдарынан болған деп түсіндірді.
Rose's parents forbade their daughter from continuing to date Fred, but she defied their wishes, prompting them to visit Gloucestershire social services to explain that their 15 year old daughter was having a sexual relationship with an older man and that they had heard rumours that she had begun to engage in prostitution at Fred's caravan. In response, Rose was placed in a home for troubled teenagers in Cheltenham in August 1969, and only permitted to leave under controlled conditions. When allowed to return home to visit her parents at weekends, Rose almost invariably took the opportunity to visit Fred. On her 16th birthday, Rose left the home for troubled teenagers to return to her parents while Fred was serving a thirty day sentence for theft and unpaid fines. Upon his release, Rose left her parents' home to move into the Cheltenham flat he then lived in. Shortly thereafter, Fred collected Charmaine and Anne Marie from social services. Rose's father made one final effort to prevent his daughter from seeing Fred, and Rose was examined by a police surgeon in February 1970, who confirmed she was pregnant. In response, Rose was again placed into care but was discharged on 6 March on the understanding she would terminate her pregnancy and return to her family. Instead, Rose opted to live with Fred, resulting in her father forbidding his daughter from ever again setting foot in his household. Three months later, the couple vacated the Cheltenham flat and relocated to the ground floor flat of a two storey house at Midland Road in Gloucester. On 17 October 1970, Rose gave birth to their first child: a daughter they named Heather Ann (speculation remains that Heather may have been sired by Rose's own father). Two months later, Fred was imprisoned for the theft of car tyres and a vehicle tax disc. He remained imprisoned until 24 June 1971. As he served this six and a half month sentence, Rose, having just turned 17, looked after the three girls, with Charmaine and Anne Marie being told to refer to Rose as their mother. According to Anne Marie, she and Charmaine were frequently subjected to extensive physical and emotional abuse throughout the time they lived under Rose's care at Midland Road. Although Anne Marie was generally submissive and prone to display emotion in response to the abuse, Charmaine repeatedly infuriated Rose by her stoic refusal to either cry or display any sign of grief or servitude, no matter how severely she was treated. Despite the years of neglect and abuse, Charmaine's spirit had not been broken and she talked wistfully to Anne Marie of the belief she held that her "mummy will come and save me". Anne Marie later recollected her sister repeatedly antagonised Rose by making statements such as: "My real mummy wouldn't swear or shout at us" in response to Rose's scathing language. A childhood friend of Charmaine's named Tracey Giles, who had lived in the upper flat of Midland Road, would later recollect an incident in which she had entered the Wests' flat unannounced only to see Charmaine, naked and standing upon a chair, gagged and with her hands bound behind her back with a belt, as Rose stood alongside the child with a large wooden spoon in her hand. According to Giles, Charmaine had been "calm and unconcerned", while Anne Marie had been standing by the door with a blank expression on her face. Hospital records reveal Charmaine had received treatment for a severe puncture wound to her left ankle in the casualty unit of the Gloucester Royal Hospital on 28 March 1971. This incident was explained by Rose to have resulted from a household accident.
Шармейн Весттің өлтірілуі
Роуз Шарменді Фред түрмеден босатылу күніне дейін, 1971 жылдың 24 маусымында өлтірген деп саналады. Ол 15 маусымда Шарменді, Энн Мари мен Хизерді Фредтің қасына алып кеткені белгілі; Шармейн сол күні немесе одан кейін көп ұзамай өлтірілген деген болжам бар. Соттық стоматологиялық сараптама Фред әлі түрмеде отырған кезде Шармейннің қайтыс болғанын растады, ал Трейси Джайлздың анасы Ширлидің куәлігі Фред босатылғанға дейін Шармейннің қайтыс болғанын куәландырды. Розаның сотында Ширли өзінің екі қызы 1971 жылы 25 Мидленд Роудтың жоғарғы қабатында тұрған кезде Шармейн мен Энн Маримен ойнасқанын айтты. Ширли 1971 жылдың сәуір айында отбасы жоғарғы қабатты босатқаннан кейін, ол Трейсиді маусым айының бір күні Шарменді көруге алып келген, бірақ Трейсиге Роза: "Ол анасымен бірге тұруға кетті, әлдеқандай жақсылық!" деді. Джайлс отбасы сияқты, Роза Шармейннің жоғалуын оның қайда екенін сұраған басқаларға Фредтің бірінші әйелі Кэтрин "Рена" Уэст үлкен қызын Бристольге алып кеткенін айтып түсіндірді. Ол Шарменнің бастауыш мектебінің қызметкерлеріне баланың анасымен бірге Лондонға көшіп кеткенін хабарлады. Фред 24 маусымда түрмеден босатылғанда, ол Энн Маридің әпкесінің қайда екеніне қатысты алаңдауын Реннаның Шарменді алып, туған Шотландиясына оралғанын айтып басаңдатты. Өзінің "Көлеңкеден шығу" атты автобиографиясында, толыққанды ақ нәсілді болған Энн Мари, ал Шармейн жартылай азиялық болған, анасы неге Шарменді ғана алып, өзін емес деп сұрағанда, Фредтің аяусыз: "Ол сені қаламайды, жаным. Сенің түсің дұрыс емес" деп жауап бергенін еске алады. Шармейннің денесі бастапқыда Фред түрмеден босатылғанға дейін Мидленд Роудтағы көмір қоймасында сақталды. Кейін ол оның жалаңаш денесін пәтердің артқы есігіне жақын аулада жерледі және оны бөлшектемегенін қатаң түрде айтты. Кейінгі мәйіт тілімінде дене жамбас тұсында кесілгені анықталды; бұл зақым Фредтің 1976 жылы мүлікте жүргізген құрылыс жұмыстарынан туындауы мүмкін. Шармейннің қаңқасынан бірнеше сүйектер, әсіресе тізеқап, саусақ, білек, бақайыр және тобық сүйектері жоғалған, бұл жоғалған бөліктер естелік ретінде сақталған деген болжамға әкелді. Бұл 1994 жылы эксгумацияланған құрбандардың барлық мәйіт тілімінде ерекше оқиға болып табылды.
Rose is believed to have murdered Charmaine shortly before Fred's prison release date of 24 June 1971. She is known to have taken Charmaine, Anne Marie, and Heather to visit Fred on 15 June; it is believed Charmaine was killed on or very shortly after this date. As well as forensic odontology confirming that Charmaine had died while Fred was still incarcerated, further testimony from Tracey Giles's mother, Shirley, corroborated the fact that Charmaine had died before Fred's release. In her later testimony at Rose's trial, Shirley stated that her two daughters had been playmates of Charmaine and Anne Marie when her family lived in the upper flat of 25 Midland Road in 1971. Shirley further stated that after her family had vacated the upper flat in April 1971, she had brought Tracey to visit Charmaine on one day in June, only for Tracey to be told by Rose: "She's gone to live with her mother, and bloody good riddance!" As with the Giles family, Rose explained Charmaine's disappearance to others who enquired about her whereabouts by claiming that Fred's first wife, Catherine "Rena" West, had taken her eldest daughter to live with her in Bristol. She informed staff at Charmaine's primary school that the child had moved with her mother to London. When Fred was released from prison on 24 June, he allayed Anne Marie's concerns for her sister's whereabouts by claiming her mother Rena had collected Charmaine and returned to her native Scotland. In her autobiography, Out of the Shadows, Anne Mariewho was fully white while Charmaine was of part Asian ethnicityrecollects that when she asked why her mother had collected Charmaine but not her, Fred callously replied: "She wouldn't want you, love. You're the wrong colour." Charmaine's body was initially stowed in the coal cellar of Midland Road until Fred was released from prison. He later buried her naked body in the yard close to the back door of the flat, and he remained adamant he had not dismembered her. A subsequent post mortem suggested the body had been severed at the hip; this damage may have been caused by building work Fred conducted at the property in 1976. Several bonesparticularly patellae, finger, wrist, toe and ankle boneswere missing from Charmaine's skeleton, leading to the speculation the missing parts had been retained as keepsakes. This would prove to be a distinctive finding in all the autopsies of the victims exhumed in 1994.
Кэтрин "Рена" Уэсттің өлтірілуі
Рене Фредпен ажыраған сайын балаларымен ара-тұра байланыста болды. Ол сонымен қатар Фредтің отбасына 1971 жылдың тамыз айының соңғы жартысында Херефордширдің Мач Маркл қаласында барып, балаларының қайда екені мен әл-ауқатын сұраған. Кейінірек Фредтің қайын қарындасы Кристин Реннаның күйзеліске ұшырап, балаларына қатты уайымдайтынын еске алды. Фредтің Мидленд-роуд мекен-жайы берілген Рена онымен қыздарын асырауды талқылау немесе талап ету үшін бетпе-бет келуді көздеді. Бұл Реннаның соңғы рет тірі көрінетін күні. Ол, мүмкін, Фред Форд Популярдың артқы орындығында мас күйінде өлтірілген деп есептеледі. Реннаның денесі табылған кезде оның сүйегімен бірге қысқа металл түтігі табылды, бұл оның өлтірілу алдында жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшырауы мүмкін деген тұжырымға әкеледі. Оның денесі үлкен көлемде бөлшектеніп, пластик пакеттерге салынып, Letterbox Field-те Yewtree Coppice деп аталатын ағаштар тобына жақын жерге көмілді.
Rena maintained sporadic contact with her children on each occasion she and Fred separated. She is also known to have visited Fred's family in Much Marcle, Herefordshire, to enquire as to her children's whereabouts and welfare in the latter half of August 1971. Fred's sister in law, Christine, later recollected Rena was depressed and extremely anxious about her children. Being provided with Fred's Midland Road address, Rena sought to confront himlikely to discuss or demand custody of her daughters. This was the last time Rena was seen alive. She is believed to have been murdered by strangulation, possibly in the back seat of Fred's Ford Popular and likely while intoxicated. When Rena's body was discovered, a short length of metal tubing was found with her remains, leaving open a possibility she had been restrained and subjected to a sexual assault prior to her murder. The body was extensively dismembered, placed into plastic bags and buried close to a cluster of trees, known as Yewtree Coppice, at Letterbox Field.
Неке
1972 жылы 29 қаңтарда Фред пен Роза үйленді. Салтанатты рәсім Глостер тіркеу кеңсесінде өтті, Фред неке куәлігінде өзін үйленбеген деп жалған мәлімдеді. Отбасы мен достары шақырылмады. Бірнеше айдан кейін Роза екінші баласын күтіп жүргенде, олар Мидленд-роудтан жақын жердегі 25 Кромвелл көшесіне көшіп барды. Бастапқыда Глостер қаласының орталығына жақын орналасқан үш қабатты үй кеңестен жалға алынған; кейін Фред оны кеңестен 7000 фунт стерлингке сатып алды (1972 жылғы 7000 фунт стерлинг соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең). Уэсттердің сатып алуына көмектесу үшін, жоғарғы қабаттардағы көптеген бөлмелер бастапқыда кірістің бір бөлігін табу үшін жатақханаларға айналдырылды. Өз отбасының жеке өмірін сақтау үшін Фред бірінші қабаттағы қорсауға плита мен раковина орнатты, соның арқасында жалдамаға тұрған адамдардың үйдің төменгі қабатына, олардың отбасы тұратын жерге кіруіне қажеттілік болмады. Мүліктің артқы бағына тек Фред пен оның отбасы ғана кіре алатын. 1 маусымда Роза екінші қызын дүниеге әкелді. Оның туған күні Фред пен Розаға баланы Мэй Джун деп атауға себеп болды.
On 29 January 1972, Fred and Rose married. The ceremony took place at Gloucester Register Office, with Fred falsely describing himself as a bachelor on the marriage certificate. No family or friends were invited. Several months later, with Rose pregnant with her second child, the couple moved from Midland Road to an address nearby: 25 Cromwell Street. Initially the three storey home, located close to Gloucester city centre, was rented from the council; Fred later purchased the property from the council for £7,000 (7000.0 in 1972 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). To facilitate the Wests' purchase, many of the upper floor rooms were initially converted into bedsits to supplement the household income. To maintain a degree of privacy for his own family, Fred installed a cooker and a washbasin on the first floor landing in order that their lodgers need not enter the ground floor where his family lived. Only Fred and his family were permitted access to the back garden of the property. On 1 June, Rose gave birth to a second daughter. The date of her birth led Fred and Rose to name the child Mae June.
Проституция
Екінші баласын туғаннан кейін Роуз Cromwell Street-тегі жоғарғы қабаттағы бөлмеден жұмыс істеп, жергілікті журналға өз қызметін жарнамалай бастады. Фред Роузды осы жарнамалар арқылы Глостердің Батыс-Индия қауымдастығынан клиенттер іздеуге шақырды. Оның жезөкшелікпен қатар, Роуз үй ішіндегі еркек және әйел пәтер иелерімен және Фредтің жұмысымен кездескен адамдармен кездейсоқ жыныстық қатынасқа түсті; ол бірнеше адамға ешқандай еркек немесе әйел оны толық қанағаттандыра алмайтындығын мақтанып айтты. Әйелдермен жыныстық қатынасқа түскені кезінде Роуз серіктесін ішінара өшіру немесе серіктесінің денесіне үлкен дильдо енгізу сияқты әрекеттермен серіктесіне төнетін қатыгездік деңгейін біртіндеп арттыратын. Егер әйел қарсылық көрсетті немесе қайғы-қасірет пен қорқынышын білдірсе, Роза қатты қобалжып, әдетте: "Сен мұны қабылдай алатын әйел емессің бе?" - деп сұрайтын. Бұл әйелдердің көпшілігі Роза мен оның күйеуінің (оның әйелі мен оның сүйіктілерімен үшеулік қатынасқа үнемі қатысатын) әйелдерді жыныстық шектеулерінен тыс, әдетте құлдыққа қатысты сеанстар арқылы алып кетуден ерекше ләззат алғаны анық болды. Батыс жыныстық қатынастың кез келген түрінен ерекше ләззат алуды ашық мойындады, ол күшті дәрежеде үстемдік, ауырсыну және зорлық-зомбылықты қамтиды. Осы фетиштерді қанағаттандыру үшін олар құлдық пен шектеу құрылғыларының, журналдар мен фотосуреттердің үлкен коллекциясын жинады, кейін бұл коллекцияны жануарлармен жыныстық қатынас пен балаларды жыныстық қатынаста бейнелеуді бейнелеуге қоса кеңейтті. Роза Уэст отбасының қаржысын бақылады, Фред оған жалақысын береді. Розаның жезөкшелік үшін пайдаланған бөлмесі бүкіл үй ішіне "Мандидің бөлмесі" (Манди Розаның клиенттерімен болған кезде қолданған жұмыс аты) деп белгілі болды және Фреданың клиенттерін көтеретінін көруге мүмкіндік беретін бірнеше жасырын көзқарас тесіктері болды. Фред бөлмеге нәрестеге арналған монитор орнатып, үйдің басқа жерінен тыңдай алады. Бөлмеде жеке бар бар, ал есіктің сыртында қызыл жарық Розаның қашан алаңдатпауы керектігін ескертті. Роза осы бөлменің жалғыз кілтін мойнына байлап алды, ал Фред үйге жеке есікті орнатты, оны клиенттерге келген сайын қоңырау шалуға нұсқау берілді. Розаның жезөкшелікпен тапқан ақшасының көп бөлігі үйді жөндеуге жұмсалды. 1977 жылы Розаның әкесі Билл қызының үйленуіне төзімділік танытып, Фредке деген құрметке ие болды. Фред екеуі бірге "Жасыл фонарь" деп аталатын кафе ашты, бірақ көп ұзамай ол банкрот болды. Биллдің Кромвелл көшесіне барып, қызының қызметінен сұранып жүргені де белгілі. 1983 жылы Роуз сегіз баланы дүниеге әкелді, олардың кем дегенде үшеуі клиенттермен жүкті болды. Фред осы балаларды өз балалары ретінде қабылдап, олардың терісі аға-інілерінен қарарақ екендігін, себебі оның арғы әжесі қара нәсілді әйел болғандығын жалған айтыпты.
Shortly after giving birth to her second child, Rose began to work as a prostitute, operating from an upstairs room at Cromwell Street and advertising her services in a local contact magazine. Fred encouraged Rose to seek clients in Gloucester's West Indian community through these advertisements. In addition to her prostitution, Rose engaged in casual sex with both male and female lodgers within their household, and individuals Fred encountered via his work; she also bragged to several people that no man or woman could completely satisfy her. When engaging in sexual relations with women, Rose would gradually increase the level of brutality to which she subjected her partner, with acts such as partially suffocating her partner or inserting increasingly large dildos into her partner's body. If the woman resisted or expressed any pain or fear, this would greatly excite Rose, who would typically ask: "Aren't you woman enough to take it?" To many of these women, it became apparent Rose and her husband (who regularly participated in threesomes with his wife and her lovers) took a particular pleasure from taking women beyond their sexual limitstypically via sessions involving bondage. The Wests openly admitted to taking a particular pleasure from any form of sex involving a strong measure of dominance, pain and violence. To cater to these fetishes, they amassed a large collection of bondage and restraining devices, magazines and photographs, later expanding this collection to include videos depicting bestiality and graphic sexual abuse of children. Rose controlled the West family finances, with Fred giving her his pay packets. The room Rose used for prostitution was known throughout the household as "Mandy's Room" (Mandy being the working name Rose used when she was with her clients), and had several hidden peepholes allowing Freda longtime voyeurto watch her entertain her clients. Fred also installed a baby monitor in the room, allowing him to listen from elsewhere in the house. The room included a private bar, and a red light outside the door warned when Rose was not to be disturbed. Rose carried the sole key to this room around her neck, and Fred installed a separate doorbell to the household which her clients were instructed to ring whenever they visited. Much of the money earned from Rose's prostitution was spent on home improvements. By 1977, Rose's father Bill had come to tolerate his daughter's marriage, and to develop a grudging respect for Fred. Together, he and Fred opened a café they named The Green Lantern, which was soon insolvent. Bill was also known to visit Cromwell Street to solicit his daughter's services. By 1983, Rose had given birth to eight children, at least three of whom had been conceived by clients. Fred willingly accepted these children as his own and falsely informed them the reason their skin was darker than that of their siblings was because his great grandmother was a black woman.
Отбасылық зорлық-зомбылық
Батыс балаларының әрқайсысы жеті жасқа толғанда, оларға үйде орындауға көптеген күнделікті шаруалар міндеттелді; Фред немесе Роза болмаса, олар үйдің сыртында әлеуметтенуге сирек рұқсат алатын, және ата-аналарының қатаң талаптарын орындауға мәжбүр болды, ережелерді бұзған жағдайда, көбінесе дене жазасы түрінде қатаң жазаланды. Балалар екеуінен де зорлық көруден қорқатын, бірақ Роза зорлық-зомбылықтың басым бөлігін жасады. Зорлық кейде түсініксіз, жасырын немесе Розаның ләззаты үшін ғана қолданылатын; ол мұндай шабуылдарда балалардың бетіне немесе қолына із қалдырмауға ерекше көңіл бөлді. Бірінші Хизер, содан кейін оның кіші інісі Стивен (1973 жылы туған) үйден қашып кетті; олар бірнеше апта бойы ауыспалы түрде көшеде қалды немесе достарымен болғаннан кейін Кромвелл көшесіне оралды, қайтып келгенде екеуі де ұрып-сапаланды. 1972 мен 1992 жылдар аралығында Батыс балалары жергілікті ауруханалардың жедел жәрдем бөлімдеріне 31 рет түсті; жарақаттар апаттардың нәтижесі деп түсіндірілді және әлеуметтік қызметтерге хабарланбады. Бірде Стивен ас үйдің еденін сүртіп жатқанда, Роза оның су құйған шенегіне аяғымен басқан. Роза баланың басына шенегімен соққы беріп, содан кейін оның басын және кеудесін бірнеше рет тепті, айқайлап: "Сен мұны әдейі жасадың, кішкентай шошқа!" Тағы бірде Роза жоқ болған ас үй құралына ашуланып, ет кесуге қолданған пышақты алып, Мей Джунның кеудесін бірнеше рет сызып, қабырғаларын жеңіл пышақ жарақаттарымен жапты. Осы уақытта Мей: "Жоқ, анам! Жоқ, анам!" - деп айқайлады, ал Стивен мен Хизер көздерінен жас шығып, тік тұрып қалды. 1974 жылдың тамызында Роза Фредті қолындағы ет кесетін пышақпен қуды. Фред Розаның пышақпен шабуыл жасаған кезде бөлме есігін жауып тастады, нәтижесінде пышақ есікке кіріп кетті, ал Розаның үш саусағынан бірі жараланды, дерлік жұлынып қалды. Роза тыныш түрде қолына сүлгіні орап: "Мынау не істедің, жігіт. Мені қазір ауруханаға апару керек" деді.
When each of the West children reached the age of seven, they were assigned numerous daily chores to perform in the house; they were seldom allowed to socialise outside the household perimeters unless either Fred or Rose were present, and had to follow strict guidelines imposed by their parents, with severe punishmentalmost always physicalbeing the penalty for not conforming to the household rules. The children feared being the recipients of violence from both parents, but Rose inflicted the vast majority of the abuse. The violence was sometimes irrational, indiscreet or just inflicted for Rose's gratification; she always took great care not to mark the children's faces or hands in these assaults. First Heather, and then her younger brother Stephen (born 1973), both ran away from home; they returned to Cromwell Street after several weeks of alternately sleeping rough or staying with friends; they were each beaten upon their return. Between 1972 and 1992, the West children were admitted to the casualty units of local hospitals 31 times; the injuries were explained as accidents and never reported to social services. On one occasion, as Stephen was mopping the kitchen floor with a cloth, Rose accidentally stepped into the bowl of water he had been using. In response, Rose hit the boy over the head with the bowl, then repeatedly kicked him in the head and chest as she shouted: "You did that on purpose, you little swine!" On another occasion, Rose became furious about a missing kitchen utensil, then grabbed a knife she had been using to cut a slab of meat, repeatedly inflicting abrasions to Mae June's chest until her rib cage was covered with light knife wounds. All the while, Mae screamed, "No, Mum! No, Mum!" as Stephen and Heather stood by, helplessly sobbing. On one occasion in August 1974, Rose chased after Fred with a carving knife in her hand; Fred was able to slam shut the door of the room into which he had run as Rose lunged at him with the knife, resulting in the knife embedding itself in the door, and three of Rose's fingers slipping down the blade, almost severing them from her hand. In response, Rose calmly wrapped her hand in a towel and said: "Look what you done, fella. You've got to take me to the hospital now."
Анна Мари Вест
1972 жылдың қыркүйегінде Уэсттер сегіз жасар Анна Мариді 25 Кромвелл көшесіндегі жер астына алып барды. Балаға киімін шешуге бұйрық берілді, Роза баланың күмәндануын байқағаннан кейін көйлегін денесінен жұлып алды. Содан кейін Фред Розаның белсенді қолдауымен оны зорламас бұрын, оны жалаңаш етіп, төсекке байлап, аузын жауып тастады. Зорлаудан кейін Роза баласына былай деп түсіндірді: "Әркім әр қызға солай істейді. Бұл әкенің жұмысы. Еш уайымдамаңыз, ешкімге ештеңе айтпаңыз". Фред пен Роза бұл жыныстық зорлық-зомбылық жалғасатынын анық етіп, егер олар балалардың жыныстық зорлық-зомбылығын ашса, қатты соққы береміз деп қорқытты. Роза кейде Анна Маридің өзін жыныстық тұрғыдан қорлаған, кейіннен оны әртүрлі жиһаздарға байлап, Фредті зорлауға итермелеген немесе жыныстық құрылғылар мен шағын көйлек киіп, үй шаруасын орындауға мәжбүрлеген. Фред пен Роза Анн Мариді 13 жасынан бастап жезөкшелікке мәжбүрледі, клиенттерге ол 16 жаста екенін айтты. Роза қыздың өз жасын айтпауын қамтамасыз ету үшін бұл әрекеттер орын алған кезде әрқашан бөлмеде болған. Бірде, Анна Мари 13-14 жаста болғанда, Роза оны жергілікті барға алып барып, бірнеше стакан арпа шарапын ішуге мәжбүр етті. Бірнеше сағаттан кейін Фред Роза мен Анн Мариді алуға барады. Олар үйден шыққаннан кейін, Роуз Ан Мариді әкесінің көлікінде ұстап, ұрып-соғып: "Сен менің досым бола аласың ба?" - деп сұрады. Әкесі мен өгей анасы оны жыныстық қатынасқа түспей тұрып қорлаған.
In September 1972, the Wests led eight year old Anne Marie to the cellar at 25 Cromwell Street. The child was ordered to undress, with Rose tearing her dress from her body upon noting the child's hesitation. She was then stripped naked, bound to a mattress and gagged before Fred raped her with Rose's active encouragement. After the rape, Rose explained to the child: "Everybody does it to every girl. It's a father's job. Don't worry, and don't say anything to anybody." Making clear these sexual assaults would continue, Fred and Rose then threatened the child with severe beatings if they ever received word she had divulged the sexual abuse she endured at their hands. Rose occasionally sexually abused Anne Marie herself, and later took extreme gratification in degrading her with acts such as binding her to various items of furniture before encouraging Fred to rape her, or forcing her to perform household chores while wearing sexual devices and a mini skirt. Fred and Rose forced Anne Marie into prostitution from the age of 13, telling clients she was aged 16. Rose was always present in the room when these acts occurred to ensure the girl did not reveal her true age. On one occasion when Anne Marie was aged 13 or 14, Rose took her to a local pub, insisting she drink several glasses of barley wine. Several hours later, Fred arrived at the pub to collect Rose and Anne Marie. Once they had left the premises, Anne Marie was bundled into her father's van and beaten by Rose, who asked her: "Do you think you could be my friend?" before she was sexually abused by her father and stepmother.
Каролина Оуэнс
1972 жылдың қазан айында Уэстс отбасы 17 жасар Каролина Оуэнсті балаларының бала күтіміне алды. Олар оны бір түнде, ол жігітіне барып келгені үшін, Теуксбериден Синдерфордтағы үйіне автостоппен келе жатқанда, оңашадағы ауыл жолында жинап алған. Оуэнс өзінің асыраушысын ұнатпайтынын және жұмыс іздеп жүргенін білген Фред пен Роуз оған үйде тұратын үш балаға бала күтуші ретінде жарты күндік жұмыс ұсынды. Бірнеше күннен кейін Оуэнс 25 Кромвелл көшесіне көшіп, Анна Маримен бөлмеде тұрды, Оуэнс оны "өте тартымды" деп атап өтті. Бұл кезде жезөкшелікпен айналыса бастаған Роуз Оуэнске жас әйелдің оған тұрақты түрде келетін ерлер ағыны туралы сұрағанда, ол массаж жасаушы ретінде жұмыс істейтінін түсіндірді. Оуэнс өзі Весстердің ашық жыныстық қатынасқа түсуіне ұшыраған кезде, ол Кромвелл көшесінен кетіп, үйіне оралу ниеті туралы мәлімдеді. Оуэнстің Синдерфорд пен Тьюксбери арасындағы A40 бойында автостоппен жүру әдетін білген Уэсттер оны өздерінің ортақ қанағаттануы үшін ұрлау жоспарын жасады. Кейінірек Фред бұл ұрлаудың нақты мақсаты Оуэнсті зорлау және өлтіру болғанын мойындады, бірақ оның бастапқы ынтасы әйелі оны ұрлауға көмектесуге дайын болатынын анықтау болды. 1972 жылдың 6 желтоқсанында ерлі-зайыпты Оуэнсті көліктеріне шақырып, бұрынғы мінез-құлқы үшін кешірім сұрап, үйге апарып салуды ұсынды. Оуэнс бұл жаңалықты естігенде, өзін-өзі өлтіруге тырысты.
In October 1972, the Wests hired 17 year old Caroline Owens as their children's nanny. They had picked her up one night on a secluded country road as she hitchhiked from Tewkesbury to her home in Cinderford, having visited her boyfriend. Learning that Owens disliked her stepfather and was looking for a job, Fred and Rose offered her part time employment as a nanny to the three children then in their household, with a promise she would be driven home each Tuesday. Several days later, Owens moved into 25 Cromwell Street and shared a room with Anne Marie, whom Owens noted was "very withdrawn". Rose, who had begun to engage in prostitution by this time, explained to Owens that she worked as a masseuse when the younger woman enquired about the steady stream of men visiting her. When Owens herself became the recipient of the Wests' overt sexual advances, she announced her intentions to leave Cromwell Street and return home. Knowing Owens's habits of hitchhiking along the A40 between Cinderford and Tewkesbury, the Wests formulated a plan to abduct her for their shared gratification. Fred later admitted that the specific intent of this abduction was the rape and likely murder of Owens, but that his initial incentive was to determine whether his wife would be willing to at least assist him in an abduction. On 6 December 1972, the couple lured Owens into their vehicle with an apology for their previous conduct and the offer of a lift home. When Owens heard this news, she attempted suicide.
Тергеу және тұтқындау
1992 жылдың 6 тамызында Фред 13 жасар қызын үш рет зорлаған деп айыпталып, Роуз баланы қатыгездікпен қорлаған деп тұтқындалды. 1993 жылы 7 маусымда олардың қызы сот алдында куәлік беруден бас тартқаннан кейін, оларға қарсы іс қозғалды. Бес баланың барлығы да бала бағу үйіне жіберілді. Бұл оқиға 1987 жылдан бері табылмаған Хизердің жоғалып кетуін ашып, үлкен тергеуді бастады. Полиция 1994 жылы ақпанда Роузды Фредпен бірге Кромвелл көшесіндегі 25 үйден адам сүйектері мен азаптаудың көріністерін тапқаннан кейін тұтқындады. Сот барысында Роуз құрбандарды өлтіргенін жоққа шығарып, күйеуі қылмысты жалғыз жасаған деп мәлімдеді. Сондай-ақ, ол күйеуінің жыныстық зорлық-зомбылығын тоқтатуға тырысқанын мәлімдеді. Роуз күйеуінің іс-әрекетін білмейтінін білдіруді жалғастырды, бірақ ерлі-зайыптыларға қарсы жиналған айғақтар оны он адам өлтіргені үшін соттауға жеткілікті деп саналды: Кромвелл көшесінде табылған жас әйелдер мен Шармен Уэсттің денелері. Фредке Розамен қарым-қатынас жасамас бұрын тағы екі адам өлтіргені үшін айып тағылды. 1994 жылдың ақпан айында Фред ұсталғаннан кейін өзінің тиісті ересегіне, Джанет Личке, Роуз Ширли Робинсонды өлтіргенін және оның денелерін бөлшектеуге көмектескенін, сонымен бірге Робинсонның ұрығын ана құрсағынан жеке алып тастағанын айтты. Кромвелл көшесіндегі ауланың астында 1987 жылы маусымда ата-анасы өмір бойы қорлағаннан кейін өлтірілген Уэсттердің қызы Хизердің денесі табылды. Кейін ол достарына үйінде орын алып жатқан зорлық-зомбылық туралы айта бастады. Кейінірек оның інісі Барри жеті жасында шешесінің Хизердің басын бір-ақ рет тепкенін, ақырында ол қозғалмай қалғанша солай етіп жатқанын айтып береді. Весттер достарына және мүдделі тараптарға ол үйден Девонширдегі демалыс ауылында жұмыс істеуге кеткенін және бірде аға-інілерінің оның жоғалуына қатысты күдіктерін жою үшін Хизерден деп болжанып, телефон арқылы қоңырау шалып, оны ойлап тапқандығын айтты. Тіпті балалары жаман жүріп-тұрғанын байқағанда, Фред: "Егер жақсы жүрмесең, Хизер сияқты ауланың астына түсіп қаларсың", - деп әзілдеп кететін. Бұл олардың жасаған соңғы қазасы. Бермингемдегі HM түрмесінде Фред 1995 жылы 1 қаңтарда асынып, өзін-өзі өлтірді.
On 6 August 1992, Fred was arrested after being accused of raping his 13 year old daughter three times and Rose was arrested for child cruelty. This case against them collapsed on 7 June 1993 when their daughter refused to testify in court. All five of the Wests' younger children were removed from their custody to foster homes. This case brought to light the disappearance of Heather, who had not been seen since 1987 and triggered the major investigation that followed. After police found human remains and apparent signs of torture at 25 Cromwell Street, Rose, along with Fred, was arrested in February 1994. During her trial, Rose denied murdering any of the victims and insisted that her husband had committed the criminal acts alone. She also claimed to have tried to stop one of the sexual assaults her husband committed. Rose continued to profess ignorance of her husband's activities, but the circumstantial evidence that mounted against the couple was considered sufficient to prosecute her for ten murders: those of the young women whose bodies were found at Cromwell Street, and of Charmaine West. Fred was charged with two further murders committed before his association with Rose. After his arrest in February 1994, Fred confided to his appropriate adult, Janet Leach, that Rose had murdered Shirley Robinson and had assisted in her dismemberment, personally removing Robinson's foetus from the womb in the process. Found under the patio at Cromwell Street was the body of the Wests' daughter, Heather, who was murdered in June 1987 after being abused by her parents all her life. It is said that Heather began to tell her friends about the abuse occurring in her home. Barry, her younger brother, would later describe watching, as a seven year old, his mother kick Heather repeatedly about the head until she was no longer moving. The Wests told friends and concerned parties that she had left home to work at a Devonshire holiday village and on one occasion fabricated a phone call, supposedly from Heather, to allay her siblings' suspicions regarding her disappearance. Fred would even taunt his children when they misbehaved by jokingly stating, "If you don't behave, you'll end up under the patio like Heather." This was the last known murder that the pair committed. While on remand at HM Prison Birmingham, Fred killed himself by hanging on 1 January 1995.
Сот
1995 жылдың ақпан айында сотқа дейінгі отырыста Роуз он адамды өлтіргені жөніндегі айыптар бойынша өзін кінәлі емес деп таныды (Фредтің өзін-өзі өлтіргеннен кейін Шарменді өлтіру алғашқы тоғыз айыпқа қосылды, ал екі қызды зорлау және жас қыздарға қатысты ұятсыз әрекеттер жөніндегі айыптар кейін қарау үшін алынып тасталды), бірақ оның адвокаты Роуздың жас қыздарды садистік физикалық және сексуалдық зорлық-зомбылыққа салуға дайын екенін көрсететін жағдайлық дәлелдерді мойындады. Оның Уинчестер Корольдік Сотындағы (Winchester Crown Court) сот процесі 1995 жылдың 3 қазанында басталды, сот төрағасы – Мантелл мырза және қазылар алқасы қатысты. Соттың маңызды шешімі – Фред пен Роуздың үш әйелді сексуалдық зорлауына қатысты куәліктерді қабылдау болды, мұнда прокуратура бұл әрекеттердің кісі өлтіруде қайталанатын мінез-құлық үлгісін көрсеткенін дәлелдеді.
At pretrial proceedings in February 1995, Rose pleaded not guilty to ten charges of murder (the murder of Charmaine having been added to the original nine after Fred's suicide, and two counts of rape and indecent assault of young girls having been dropped with a view for later resubmission) though her counsel conceded that circumstantial evidence indicated Rose's willingness to subject young girls to sadistic physical and sexual abuse. Her trial at Winchester Crown Court began on 3 October 1995, with Mr Justice Mantell and a jury. An important early decision by the judge was to admit testimony related to the sexual assault of three women by Fred and Rose, accepting the prosecution's argument that it established a pattern of behaviour repeated in the murders.
Қылмыстық іс
Прокурор Брайан Левесон өзінің ашылу сөзінде Уэсттерді садистік, жыныстық құмарлықпен айналысатын кісі өлтірушілер ретінде бейнеледі, Кромвелл көшесі мен Мидленд жолынан табылған денелерді "сөзбен жеткізуге келмейтін қорқынышты" деп сипаттады; "[Жәбірленушілердің] жер бетіндегі соңғы сәттері осы әйел мен оның күйеуінің жыныстық тәлкекке салуының құрбандары болды". Ол Фредтің Шармейн өлтірілген кезде түрмеде болғанын көрсетті; Фред пен Розаның Каролин Оуэнсқа тірі қалғанын қабылдауынан сабақ алғанын айтты.
In his opening statement, prosecutor Brian Leveson portrayed the Wests as sadistic sex obsessed murderers, terming the bodies discovered at Cromwell Street and Midland Road "more terrible than words can express"; "[The victims'] last moments on earth were as objects of the sexual depravity of this woman and her husband". He pointed out that Fred had been incarcerated when Charmaine was killed; claimed that Fred and Rose had each learned from their mistake in allowing Caroline Owens to live;
Қорғаудың куәлігі
Фергюсон Роузбен Фредтің кездеспес бұрын, осы сотта қаралып жатқандарға ұқсас кемінде бір адамды өлтіргенін, ал айыптау тарапының ісі көбінесе тікелей дәлелдерге емес, жанама дәлелдерге негізделгенін баса айтты. Ол Роза Фредтің садизмінің қаншалықты терең екенін білмейтінін мәлімдеп, қазылар алқасын оның өміріне араласушылық және үстемдік танытуына немқұрайлы қарауға шақырды. Өзінің адвокатының кеңесіне қарамастан, Роза куәлік берді; оның мінез-құлқы кейде мұңды да, көз жасымен толған, кейде көтеріңкі де, әзілге құмар болды. Бала кезінде сексуалдық зорлыққа ұшырап, қатыгез және үстемдік танытқан адамға тұрмысқа шыққан өзін жәбірленуші деп сипаттағанда жылады, бірақ "әрқашан жүкті болу" сияқты мәселелер туралы әзілдеді және бір құрбанның "көздік шексіздігін" сипаттағанда күлді. Роза сондай-ақ Кромвелл көшесінде жерленген алты құрбанмен ешқашан кездеспегенін және Оуэнсқа жасаған шабуыл туралы өте аз есте сақтайтынын айтты. Кәрізде жерленген құрбандардың және құрбан Элисон Чемберстің суреттері көрсетілгенде, Левесон оларды таниды ма деп сұрағанда, Розаның беті қызарып, "Жоқ, мырза" деп жауап бергенде бірнеше рет дірілдеді. Кромвелл көшесіндегі өмір туралы сұраққа Роза Фредпен бөлек өмір сүргенін мәлімдеді, бұл олардың мекенжайына келген немесе тұрған куәгерлердің бұрынғы куәліктеріне қайшы келді. Розаның үлкен баласымен қарым-қатынасы туралы айтқанда, ол Хизермен қарым-қатынасының шиеленіскенін мойындады, содан кейін сотқа қызының лесбиянка екенін және бауырларын физикалық және психологиялық түрде зорлағанын мәлімдеді. Осы айыптауларға қарамастан, Роза қызын жақсы көргенін және оның өлімі туралы ештеңе білмейтінін айтты. Хизердің жоғалуына қатысты Фред екеуінің берген қарама-қайшы түсіндірмелері туралы сұраққа Роза бұл сәйкессіздіктер Хизер үйден кеткеннен кейін онымен телефон арқылы сөйлескеннен туындағанын мәлімдеді. Розаның сотындағы соңғы куә – Фредтің тағайындалған сенімді серігі Джанет Лич, оны прокуратура 7 қарашада Фредтің 3 қарашада сотқа берген мойындау жазбаларына қарсылық білдіру үшін шақырды. Лич бұл рөлі арқылы Фред оны сенімді серігі ретінде қарастыра бастағанын және оған 25 ақпандағы тұтқындалуына дейін Роузбен барлық кісі өлтірулерге толық жауапкершілікті алуға келіскенін айтты. Фред Розаның Шармейнды оның тұтқындалуы кезінде өлтіргенін және Робинсонды өлтіргенін де жариялады. Ол сондай-ақ Розаның Робинсонның денесін қиюға қатысқанын, тіпті оның өлімінен кейін баласын алып тастағанын мойындады. Розаға тағылған қалған сегіз кісі өлтіру туралы Лич Фред Розаның осы кісі өлтірулерде "маңызды рөл атқарғанын" айтты. Қарсы сұрақтарға жауап берген кезде Лич Фергюсонға бұрын ұлттық газетке өзінің оқиғасын 100 000 фунт стерлингке сатқаны туралы жалған куәлік бергенін мойындады, бірақ ол куәлігінің шыншылдығына берік болды. Осы куәліктің кезінде Лич құлап, сот алты күнге тоқтатылды. 13 қарашада ол қайтадан тергеуге қатысты.
Ferguson emphasised that Fred, before meeting Rose, had committed at least one murder strikingly similar to those at issue in the present trial, and that the prosecution's case was largely circumstantial. He contended that Rose was unaware of the extent of Fred's sadism and urged the jury to not be prejudiced by her promiscuity and domineering manner. Against the advice of her counsel, Rose herself testified; her affect sometimes morose and tearful, sometimes upbeat and humorous. She wept while describing herself as a victim of child sexual abuse who naively married a violent and domineering man, but joked about issues such as her "always being pregnant" and laughed while describing one victim's "grandfather glasses". Rose also claimed never to have met six of the victims buried at Cromwell Street, and to recall very little of her assault on Owens. When shown photographs of the victims buried in the cellar and of victim Alison Chambers, and asked by Leveson whether she recognised any of their faces, Rose's face turned bright red and she repeatedly stuttered as she replied, "No, sir." When questioned as to life at Cromwell Street, Rose claimed she and Fred had lived separate lives, which was inconsistent with the earlier testimony of witnesses who had visited or lodged at their address. In reference to her relationship with her eldest child, Rose admitted her relations with Heather were strained before claiming to the court that her daughter was a lesbian who had physically and psychologically abused her siblings. Despite these allegations, Rose stated she had loved her daughter and held no knowledge of her murder. Further questioned as to the contradictory explanations she and Fred had given as to Heather's disappearance, Rose claimed these discrepancies had stemmed from telephone conversations she had had with Heather after she had left home. The final witness at Rose's trial was Fred's appointed appropriate adult, Janet Leach, whom the prosecution had called to testify on 7 November in rebuttal to the tape recordings of Fred's confession which had been played to the court on 3 November, in which he had stressed Rose had "known nothing at all" about the murders. Leach testified that through this role, Fred had gradually begun to view her as a confidante, and had confided in her that on the evening prior to his 25 February arrest, he and Rose had formed a pact whereby he would take full responsibility for all the murders, many of which he had privately described to her as being "some of Rose's mistakes". Fred had further divulged that Rose had indeed murdered Charmaine while he had been incarcerated and had also murdered Robinson. He had also confided that Rose had participated in the mutilation and dismemberment of Robinson, having personally removed her child from her womb after her death. In reference to the remaining eight murders for which Rose was charged, Leach testified that Fred had confided Rose had "played a major part" in these murders. Upon cross examination, Leach did concede to Ferguson she had earlier lied under oath about having sold her story to a national newspaper for £100,000, although she was adamant as to the sincerity of her testimony. While delivering this testimony, Leach collapsed and the trial was adjourned for six days. She returned to complete her cross examination on 13 November.
Сенім
Жеті апталық дәлелдерден кейін судья қазылар алқасына нұсқау берді, кінәлі деп табу үшін жанама дәлелдердің жеткілікті екенін және егер екі адам кісі өлтіруге қатысса, заң оларды кім осы қылмысты жасағанына қарамастан теңдей кінәлі деп есептейтінін баса айтты. 1995 жылдың 21 және 22 қарашасында қазылар алқасы барлық он кісі өлтіру фактісі бойынша бірауыздан кінәлі деп шешім шығарды. Оның қылмыстарын "ұжасты және әдепсіз" деп сипаттаған судья Мантелл Роузды өмір бойына бас бостандығынан айырды, оның ешқашан мерзімінен бұрын босатылмауы тиіс екенін қатаң айтты. Кейіннен Лорд-бас судья Роуз кем дегенде жиырма бес жыл түрмеде болуы керек деп шешті, бірақ 1997 жылдың шілдесінде Ішкі істер министрі Джек Стро Роузға өмір бойына жаза тағайындады. Бұл қазіргі заманда Ұлыбританияда әйелге тағайындалған өмір бойына жазаның екінші жағдайы болды, алғашқысы 1990 жылы сериялық кісі өлтіруші Майра Хиндлиге тағайындалған.
After seven weeks of evidence the judge instructed the jury, emphasising that circumstantial evidence can be sufficient for a finding of guilt and that if two people take part in a murder the law considers them equally guilty regardless of which of them did the deed. On 21 and 22 November 1995, the jury returned unanimous guilty verdicts for all ten murders. Terming her crimes "appalling and depraved", Mr Justice Mantell sentenced Rose to life imprisonment, emphasising that she should never be paroled. The Lord Chief Justice later decided that she should spend at least twenty five years in prison, but in July 1997, Home Secretary Jack Straw subjected Rose to a whole life tariff. This was the second instance of a whole life tariff imposed on a woman in the UK in modern times, the first being serial killer Myra Hindley in 1990.
Шағым
Кінәлі деп танылғаннан кейін бірден Роуз өзінің он кісі өлтіру туралы айыпталуларына қатысты Апелляциялық сотқа шағым түсірді. Ол күйеуінің (тергеу кезінде полицияға отызға дейін адамды өлтіргенін мойындаған) кісі өлтіруді жеке өзі жасағанын мәлімдеді, сондай-ақ Фредтің өзі де оны құрбан еткенін және ол жыныстық шабуылдың бірін тоқтатуға тырысқанын қайта баяндады. Алайда, 1996 жылдың 18 наурызында Апелляциялық сот оның апелляциясын қараудан бас тартты. 2001 жылдың қыркүйегінде Роуз өзінің кінәсіз екенін сақтай отырып, бұдан былай айыпталуларына қатысты шағымданудан бас тартатынын жариялады.
Almost immediately after being found guilty, Rose lodged an appeal against her ten murder convictions with the Court of Appeal, claiming that her husband (who had confessed to police during questioning that he had murdered up to thirty people) had committed the murders single handedly, restating her claims that she had also been victimised by Fred and that she tried to prevent one of the sexual assaults. On 18 March 1996, however, the Court of Appeal refused to consider her application for an appeal to be heard. In September 2001, Rose announced her intention not to lodge further appeals against her convictions while maintaining her innocence.
Түрмеде қалу
Бастапқыда Роуз Миддлсекстегі Бронзфилд түрмесінде А санатындағы қылмыскер ретінде қамалды; кейін ол Дарем графтығындағы Лоу Ньютон түрмесіне ауыстырылды. 1995 жылдың мамыр айында Роуз бен Моорс қылмыскері Майра Хиндли екеуі де сол кезде Дурхам түрмесінде қамауда болған (Роуз тергеу изоляторында болды) «достық қарым-қатынас» құрғандары туралы хабар тарады. Хиндли бұл айыптауларды жоққа шығарды. Роуз олардың бір қанатта болғандықтан бір-бірін таныс екенін мойындады, бірақ екеуінің «мәмілесі болған» деген қосымша болжамдарды жоққа шығарды. 2019 жылы ол Батыс Йоркширдегі New Hall түрмесіне ауыстырылды. Хабарларға сәйкес, жаңа ғана Лоу Ньютонға ауыстырылған сериалдық кісі өлтіруші Джоанна Деннехи, Уэсті өлтірумен қорқытқан, және осы себепті ол ауыстырылған, бірақ ресми дереккөздер бұл хабарлардың рас еместігін мәлімдеді.
Initially, Rose was incarcerated at HM Prison Bronzefield, Middlesex, as a Category A prisoner; she was later transferred to HM Prison Low Newton in County Durham. It was first reported in May 1995 that Rose and the Moors murderer Myra Hindleywho were both incarcerated in HM Prison Durham at the time (Rose was on remand)had formed a "friendship". Hindley denied the claims. Rose acknowledged that they knew each other from being on the same wing, but denied further speculation that the two were "having an affair". In 2019, she was transferred to HM Prison New Hall in West Yorkshire. It was reported that serial killer Joanna Dennehy, who had just been transferred to Low Newton, had threatened to kill West and this was the reason for her transfer, although official sources stated that the reports were untrue.