Радегаст қаласы: тарихы мен географиясы

Кіріспе

Германияның Саксония-Анхальт жеріндегі қала, Германия қаласы.

Радегаст – Германияның Саксония-Анхальт жеріндегі Анхальт-Биттерфельд ауданындағы шағын қала. Бұл Саксония-Анхальттың ең кішкентай қаласы және аудан орталығы Кётеннен оңтүстікке қарай шамамен 13 км қашықтықта орналасқан. 2010 жылдың 1 қаңтарынан бастап ол Зюдлихес Анхальт қаласының құрамына кіреді.

География

Радегаст Кётен (Анхальт), Вольфен, Биттерфельд және Дессау қалаларының арасында, шамамен ортасында орналасқан.

Географиялық жағдайы

Радегаст аймағы оңтүстік-шығысында "Cösitzer Teich" ұлттық паркімен және оңтүстігінде "Fuhneaue" қорық паркімен шектеседі.

Геология

Радегаст Кётен мәдениетінің жазығының шетінде орналасқан. Бұл жерде Фунь аңғарынан көтеріледі, сондықтан қысқа қашықтықта биіктіктегі айырмашылық шамалы. Қала бұрынғы батпақ жердің ортасында жатыр. Бұл батпақтың жоғарғы қабаты ұзақ жылдар бойы құнарлы болды. Ресми Radegast Chronicle-де былай делінген: "Осы аймақтағы топырақтың төменгі қабаты жаман емес, бірақ тым ылғалды болғандықтан құндылығы төмендеген". Жоғарғы қабат шамамен 150 см тереңдікке дейін шөптер мен батпақ өсімдіктерімен жайылма болып келеді, ол өте құнарлы және тұрақтанған судың әсерінен әктасқа толы. Одан кейін бұрын отын ретінде пайдаланылған торфтың қабаты орналасқан. Жоғарғы қабат су өткізбейтін саз қабатымен шектеледі. Шамалы тереңдікте мұз дәуірінен қалған ірі тас тастарды кездестіруге болады. Ауыл шаруашылығына пайдаланылуы топырақтың сапасын жақсартты. Онда қант қызылшасы мен бидай өсіруге өте қолайлы жағдайлар бар.

Көрші қалалар мен ауылдар

Радегасттың солтүстігіндегі көршілес ауыл Вайссант-Гёльзау деп аталады, шығысында Зехбиц ауылы, оңтүстігінде Зёрбиг қаласы орналасқан, ал батысында Радегаст Косицпен шектеседі, Косиц қазір Зёрбигтің құрамына кіреді.

Қала құрылымы

Қала тарихи қала орталығын және 1930 жылдардың басында салынған, бұрын "Siedlung Heimat" деп аталған тұрғын үй ауданын қамтиды.

Тарих

"Frates de Radegiz" атаулары туралы алғашқы жазба 1244 жылы жасалған. Келесі ғасырларда меншігі бірнеше рет ауысты, бұл туралы кейбір құжаттарда айтылған. 1612 жылы Радегаст князьдік кеңсеге айналды. 1727 жылы ауыл Ангальт-Дессау князі Леопольдтан жәрменке және қала құқығын алды, бірақ қала құқықтары 1852 жылға дейін қолданылмады. 1685-1688 жылдары Радегаст пен Зербиг арасындағы Фуне өзенінің жазығында бөгет салынды, ол Магдебург пен Лейпциг қалалары арасындағы маңызды сауда жолын құрды. 1688 жылы осы жолға "Theure Christian" деп аталатын шекара тасы орнатылды. Ол бұрынғы Саксония және Ангальт-Дессау жерлерінің шекарасын белгіледі. 1702 жылы Радегаст жәрменкелік қалаға айналды, сондай-ақ сол жылы Радегасттың алғашқы шіркеуінің құрылысы басталды. Шіркеу мұнарасы 1752 жылы құлап, кейін қайта салынды. Сол кезде екі тарихи қонақ үй салынды, олардың екеуі де бүгінге дейін сақталған. 1780 жылдан бастап Зирвогель есімді жалған ақша жасаушы 1786 жылы түрмеге қамалғанға дейін қалада қылмыстық істерін жасады. 1820 жылы императорлық пошта кеңсесі ашылды. Алғашқы жылдары ол Радегаст қаласы және Вехлау, Ленневиц, Риесдорф, Коза, Фернсдорф, Вейсхандт станциясы, Приесдорф және Косиц ауылдары үшін қарапайым пошта станциясы болды. 1929 жылы телефон станциясы орнатылды. Пошта кеңсесі 1999 жылдың 6 сәуірінде жабылды. Келесі жылдары қала кеңейді. 1867 жылы тұрғындардың саны 885 адамды құрады. 1859 жылы ликер зауыты, ал 1860 жылы қант фабрикасы ашылды, онда ең жақсы кезде 120 адам жұмыс істеді. 1930 жылы фабрика жабылып, көптеген ғимараттар бұзылды, бірақ кейбіреулері бүгінге дейін сақталған. 1871 жылы Германия мен Франция арасындағы 1870-1871 жылдардағы соғыс аяқталғандығын белгілеу үшін нарық алаңына емен ағашы отырғызылды. "Friedenseiche" ("бейбітшілік емені") деп аталатын бұл ағаш бүгінде Радегасттың символы және табиғи ескерткіш болып табылады. Екі жылдан кейін, 1873 жылы Радегаст өрт сөндіру бригадасы құрылды. 1874 жылы шіркеудің негізгі бөлігі қайта салынды. Шіркеу мұнарасы 35 метр биіктікке дейін көтерілді. 1897 жылы теміржол ашылды және келесі жылдары кеңейтілді, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында Радегасттың теміржол тарихы аяқталды, өйткені теміржол Совет Одағына өтемақы ретінде таратылды. 1939 жылдан бастап ол Радегаст және Зербиг қалалары арасында жүктерді, бірақ жолаушыларды тасымалдамайтын болды. Шағын қалада мәдениет дамыды: 1911 жылы "Британия" футбол командасы құрылды, содан кейін 1919 жылы бағбандар клубы құрылды. 1925 жылы қалада 911 адам тұрды. Сондай-ақ осы жылы жаңа қалалық әкімдік құрылды. 1934 жылы жаңа мектеп ғимаратының құрылысы басталды. Бір жылдан кейін ғана жаңа мектеп ашылды. Студенттер мұнда 1990-шы жылдардың соңына дейін оқыды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін экономиканың жаңа саласы ашылды, өйткені 1951 жылы Радегаст иелігінде жылқы шаруашылығы басталды. Радегаст жылқы шаруашылығы тарихында көптеген жүлделі, сәтті аттар мен спорттық аттар өсірілді. 1991 жылдан бастап жылқы шаруашылығы "Landgestüt des Landes Sachsen Anhalt" ("Саксония-Анхальт мемлекеттік жылқы шаруашылығы") деп аталды, бірақ 1997 жылы шаруашылық жабылып, "Landgestüt" Пруссендорфқа көшірілді. 1999 жылы Радегаст жылқы шаруашылығы жеке меншікке сатылды. 1994 жылдың 1 сәуірінде Радегаст "Verwaltungsgemeinschaft Gölzau Görzig" бірлестігіне қосылды, ол сол күні "Anhalt Süd" деп аталды. 2005 жылдың 1 қаңтарынан бастап ол "Verwaltungsgemeinschaft Südliches Anhalt" деп аталады.

The first written document mentioning "Frates de Radegiz" dates from 1244. In the following centuries, the ownership changed a few times, which was mentioned in some documents. In 1612, Radegast became a princely office. In 1727 the village received market and city rights from Prince Leopold of Anhalt Dessau, but the city rights were not exercised until 1852. From 1685 to 1688, a dam was built in the lowland of the river Fuhne between Radegast and Zörbig, which created an important trade route between the cities of Magdeburg and Leipzig. In 1688 a boundary stone named the "Theure Christian" was set at this route. It marked the boundary between the former countries of Saxony and Anhalt Dessau. In 1702 Radegast became a market town, and in the same year the building of Radegast's first church began. The church tower collapsed in 1752 and was rebuilt subsequently. Two historical guesthouses were built at that time; both of them exist today. From 1780 on a counterfeiter named Ziervogel did his foul work in the town, until he was imprisoned in 1786. In 1820 the imperial post office was opened. In the first years of its existence it was a simple post station for the town of Radegast and the villages Wehlau, Lennewitz, Riesdorf, Cosa, Fernsdorf, Station Weißandt, Priesdorf and Cösitz. In 1929 a telephone exchange was installed. The post office was closed on April 6, 1999. In the following years the town expanded. The number of inhabitants was 885 in 1867. Already in 1859 a liqueur factory was founded, followed by a sugar refinery in 1860, where up to 120 people worked at its best times. In 1930 the refinery was closed and most of the buildings were pulled down, but some of them exist until today. In 1871 an oak tree was planted at the market place as a symbol for the end of the war between Germany and France, which lasted from 1870 to 1871. The tree called "Friedenseiche" ("oak of peace") is a mark of Radegast today and a natural landmark. Two years later, in 1873, the fire brigade of Radegast was founded. In 1874 the nave of the church was rebuilt. The tower of the church was raised to a height of 35 m.

A railway was opened in 1897 and extended in the following years, but at the end of World War II the railway history of Radegast came to an end because the railway was disassembled as reparation payment to the Soviet Union. Since 1939 it had transported goods but no more passengers between the towns of Radegast and Zörbig. Culture developed in the small town: In 1911 a football team named "Britannia" was founded, followed by a gardeners' club in 1919. In 1925, 911 people lived in the town. Also in this year a new town hall was established. In 1934 the construction work on a new school house started. Only one year later the new school was inaugurated. Students were taught here until the late 1990s. After World War II ended, a new sector of the economy was opened up, as the horse breeding started at the Radegast domain in 1951. The Radegast stud farm created a lot of prize winning, successful saddle and sports horses in its history which is rich on tradition. From 1991 on the stud farm was called "Landgestüt des Landes Sachsen Anhalt" ("official stud farm of Saxony Anhalt"), but in 1997 the farm was closed, and the "Landgestüt" moved to Prussendorf. In 1999 the Radegast stud farm was sold to private owners. On April 1, 1994 Radegast joined the "Verwaltungsgemeinschaft Gölzau Görzig", which was renamed to "Anhalt Süd" on the same date. Since January 1, 2005 it is called "Verwaltungsgemeinschaft Südliches Anhalt".

Елтаңбасы

Радегасттың гербі күміс түсті фонда бейнеленген, оның оң жағында қызыл мұнара орналасқан. Мұнараның жанында, жоғары қарай көтерілетін қызыл қабырға және жабық алтын қақпасы бар. Қабырға бойымен басына тәж киген, мойнында жағасы бар қара аю басып келеді. Ангальт-Дессау князі Леопольд Радегастқа базар және қала құқығын берген кезде, қалаға осы гербті де сыйлады, ол Бернбург гербіне ұқсас. Радегаст гербінің ескі нұсқалары кері көрсетілген болуы мүмкін, себебі оларда мұнара сол жақта, ал қабырға оң жақта бейнеленген.

Мәдениет және туризм

Радегаст мәдениетінде клубтар мен қоғамдық ұйымдардың әрекеттерінің іздері бүгінге дейін сақталған. Радегаст жергілікті тарих және дәстүрлі киімдер қоғамы дәстүрлерді күтіп ұстайды.

Мұражайлар

Радегаст қаласында жергілікті тарихқа арналған шағын бөлме бар, онда келушілер ежелгі заманда Ангальттағы адамдардың қалай өмір сүргенін көре алады. Қалада сондай-ақ, жаңадан салынған жалған монета жасау ошағы бар. Жыл сайын коллекционерлер үшін Радегаст тарихымен байланысты мотивтер салынған жаңа монеталар дайындалады.

Тарихи маңызды ғимараттар

Радегаст қаласы тарихының ең көне растамаларының бірін Радегаст пен Зорбиг арасындағы бұрынғы байланыс жолында табуға болады. Бұл "Теур Христиан" деп аталатын архитектуралық ескерткіш. Бірақ Радегаст қаласында тағы да көптеген тарихи ғимараттар бар: "Принц фон Анхальт" ("Анхальт князі") және "Дас вайсе Росс" ("Ақ жылқы") есімді екі ескі қонақ үйі бар. Басқа тарихи ескерткіштерге бұрынғы императорлық пошта станциясы және ескі теміржол станциясы жатады. Ескі Анхальт аймағында қолданылған әдеттегі біртекті құрылыс әдісін бүгінге дейін тарихи базар алаңында көруге болады.

Саябақтар

"Bürgerpark" елді мекенде орналасқан. Сонымен қатар Фуна өзенінің жайылымы және жақын орналасқан "Cösitzer Teich" ұлттық паркі серуендеушілер мен табиғатты жақсы көретіндерді шақырады.

Табиғи ескерткіштер

Базардың ортасындағы "Фридензейке" – шамамен 135 жылдық – табиғи ескерткіш. Ол сонымен қатар 1870-1871 жылдардағы Германия мен Франция арасындағы соғыстың аяқталуының символы болып табылады.

Құрметті азаматтар

Луи Хект (11 қараша 1841 – 11 қаңтар 1931) – Ол диірменші және 1891 жылдан 1925 жылға дейін Радегаст қаласының мэрі болды. Қартайғандықтан қала әкімі қызметінен кетуге мәжбүр болды. Қала оның еңбегі үшін ризашылық білдіріп, оны құрметті азамат атандырды. Өлген соң Радегаст қалалық зиратына жерленді.

Белгілі ұлдары мен қыздары

Хорст Каспар (20 қаңтар 1913 – 27 желтоқсан 1952) – Ол Радегаст қаласында әскери шенеуніктің ұлы ретінде дүниеге келді және 1930-1940 жылдары кинода және театрларда белгілі актер атанды.

Маңызды тұрғындар

Франц Пауль Баге (25 қараша 1876 – 1 желтоқсан 1938) – мұғалім, аймақтық ақын және археолог. Ол "Диделдейдің батырлары" деп аударылатын диалектілік роман "Die Helden vom Dideldei" кітабын жазды және 1908 жылдан 1933 жылға дейін Радегаст қаласында мұғалім және мектеп директоры болып жұмыс істеді. Ол да Радегаст қорымында жерленген. Франц Эберт (1 мамыр 1877 – 21 желтоқсан 1936) – кірпіш салушы болып жұмыс істеді және Радегаст қалалық кеңесінде әлеуметтік демократтардың өкілі болды. Эберт 1919 жылы бау-бақшашылар клубын құрып, кедейлердің құқықтары үшін күресті. Ол да Радегаст қорымында жерленген. Бүгінде қалада "Франц Эберт көшесі" бар.