Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мурдохит – қорғасын мен мыс оксидтерін біріктіретін минерал, химиялық формуласы (x ≤ 0,5). Ол алғаш рет 1953 жылы Аризона штатының Пинал округіндегі Мамонт Сент-Энтони кенішінде, кен инженері Перси В. Портер таңдап алған 401,5 мг үлгісі арқылы табылды. Портер бұл үлгіні талдауға жіберді, содан кейін Фред А. Хилдебранд ұнтақ рентген суретін түсіргеннен кейін, үлгінің жаңа минерал екенін айтты. Мурдохит алғашқыда кубикалық құрылымға ие деп есептелді. Осы болжамнан кейін, мурдохитке ұқсас құрылымды сипаттағанда "мурдохит типті құрылым" термині қолданыла бастады. Кейін Мурдохиттің октаэдрлі екені анықталды.
Murdochite is a mineral combining lead and copper oxides with the chemical formula (x ≤ 0.5). It was first discovered in 1953 in the Mammoth Saint Anthony Mine in Pinal County, Arizona by Percy W. Porter, a mining engineer who handpicked a 401.5 mg sample. Porter would later submit for analysis and it was then that Fred A. Hildebrand suggested that the sample was a new mineral after taking a powder x ray picture. Murdochite was first suggested to be of a cubic structure. After this suggestion, the term "murdochite type structure" began to be used when describing a structure that is similar to that of murdochite. Murdochite was later found to be octahedral.
Құрамы
Түрлі зерттеулер мүрдохиттің құрамын қарастырды. Мүрдохит алғаш рет ашылғанда, стехиометриялық есептеулер бойынша оның химиялық формуласы Cu6·1Pb0·9O8·O деп анықталды. Бұл жаңа құрамы да қате екені дәлелденді және қазіргі таңда кеңінен қабылданған формула ұсынылды (x ≤ 0,5). Т. Хуни кенінен алынған сынамалар мүрдохиттің жылтыратылған қималарының түсі мен жарық шағылысуы жағынан магнитке ұқсас екенін, бірақ аймақтық бөлінуге байланысты әртүрлі болатынын көрсетеді. Мүрдохиттегі ақшыл аймақтар қараңғы аймақтарға қарағанда қорғасынға байрақ болғандықтан пайда болады.
Various studies have examined the composition of murdochite. When murdochite was first discovered, its chemical formula was determined through stoichiometry to be Cu6·1Pb0·9O8·O. This new composition was also proven incorrect and the formula that is widely accepted today, (x ≤ 0.5), was proposed. Samples from T. Khuni mine indicate that polished sections of murdochite resemble the color and reflectivity of magnetite but vary because of zoning. The lighter zones in murdochite are caused because they are richer in lead than the darker zones.
Атаудың шығу тегі
Мурдохит минералы бір кезде Калифорния университетінің Лос-Анджелес қаласындағы геология профессоры және Америка минералогиялық қоғамының экс-президенті болған Джозеф Мёрдоктың құрметіне аталған. Профессор Мёрдок 1890 жылдың 19 ақпанында дүниеге келіп, 1973 жылдың 31 желтоқсанында 83 жасында қайтыс болды. Мёрдок 1915 жылға дейін Гарвард университетінен геология ғылымдары бойынша бакалавр, магистр және доктор ғылымдарының дәрежелерін алды. Ол 1928 жылы Калифорния университетінің Лос-Анджелес қаласындағы геология факультетіне оқытушы болып орналасқанға дейін геологиялық емес бизнеспен айналысты. Осы жерде Мёрдок геологиялық салаға қайта оралып, 1913-1968 жылдар аралығында 23 жарияланым, он абстракт және көптеген кітаптарға шолулар жариялауға әкелген көптеген мақалалардың авторы болды.
The mineral murdochite is named after Joseph Murdoch, who was once a professor of geology at the University of California, Los Angeles and a past president of the Mineralogical Society of America. Professor Murdoch was born February 19, 1890, and died December 31, 1973, at 83 years of age. Murdoch obtained a baccalaureate degree, an M. S. and a Ph. D. in geologic science by 1915 from Harvard University and would first be involved in a non geological business career before joining the faculty at the department of geology at the University of California, Los Angeles in 1928. It was here that Murdoch returned to work in the geologic field that would lead to the publishing of numerous papers which would include 23 publications ranging from the years 1913–1968, along with ten published abstracts and many book reviews.