Германдық «Гобен» крейсерінің тарихы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Германия Императорлық Әскери-теңіз флотының соғыс крейсері

+ SMS Goeben
SMS Goeben – 1911 жылы суға түсірілген және Германия-Франция соғысының ардагері, генерал Август Карл фон Гобеннің есімімен аталатын Германия Императорлық Әскери-теңіз флотының екінші соғыс крейсері. «Гебен» кемесі бұрынғы неміс соғыс крейсерлерінің жобасына ұқсас болды, бірақ үлкенірек, жақсырақ брондалған және қосымша мұнарада екі қосымша қаруы бар еді. «Гебен» және «Мольтке» салыстырмалы британдық соғыс крейсерлерінен айтарлықтай үлкен және жақсы брондалған. 1912 жылы қолданысқа енгізілгеннен кейін бірнеше ай өткен соң, «Гебен» жеңіл крейсер «Бресслау»пен бірге Германияның Жерорта теңізі дивизиясын құрып, Балқан соғыстары кезінде патрульдік жасады. 1914 жылдың 28 шілдесінде Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін «Гебен» және «Бресслау» Солтүстік Африкадағы француз бекіністерін бомбалады, содан кейін Жерорта теңізіндегі британдық теңіз күштерінен қашып, Константинопольға жетті. 1914 жылдың 16 тамызында екі кеме Осман империясына берілді, ал «Гебен» Осман теңіз флотының флагманы «Явуз Сұлтан Селим» атанды, көбінесе «Явуз» деп қысқартылатын. Қара теңіздегі ресейлік нысандарды бомбалау арқылы ол Түркияны Германия жағынан Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатыстырды. Соғыс кезінде кеме негізінен Қара теңіздегі ресейлік күштерге қарсы операциялар жүргізді, оның ішінде ресейлік соғыс кемелерімен бірнеше нәтижесіз шайқастар болды. 1918 жылдың қаңтарында Эгей теңізіне жасаған шабуылы Имброс шайқасына әкеп соқты, онда «Явуз» екі британдық мониторді батырып жіберді, бірақ өзі миналардан ауыр зақым алды. 1936 жылы ол ресми түрде TCG Yavuz («Түрік Республикасының кемесі Явуз») деп қайта аталды; 1938 жылы ол Мұстафа Кемал Ататүктің мәйітін Стамбулдан Измит қаласына жеткізді. «Явуз» 1950 жылы қызметтен шығарылғанға дейін түрік теңіз флотының флагманы болды. 1973 жылы Батыс Германия үкіметі оны Түркиядан сатып алу туралы ұсынысты қабылдамағаннан кейін кеме құрылыстан алынып тасталды. «Явуз» Германия Императорлық теңіз флоты салған соңғы кеме болды және кез келген теңіз күштерінде ең ұзақ қызмет еткен дредноут типті кеме еді.

Дизайн

1907 жылы Германияның императорлық теңіз флоты (Kaiserliche Marine) Ұлыбританияның Корольдік теңіз флотымен (Royal Navy) қару-жарақ жарысын жалғастыра берген кезде, Рейхсмаринеат (Reichsmarineamt) келесі жылға арналған крейсердің жоспарларын қарастырды. Бюджеттің ұлғаюы негізгі батареяның калибрін алдыңғы крейсерде қолданылған зеңбіректерден арттыру мүмкіндігін тудырды, бірақ теңіз мемлекеттік хатшысы адмирал Альфред фон Тирпиц (Alfred von Tirpitz) бұл ұсынысқа қарсы болды, орнына екі 28 см зеңбірек қосуды жөн көрді. Құрылыс департаменті бұл өзгерісті қолдады, нәтижесінде 1908 және 1909 жылдардағы құрылыс жылдары үшін екі кемеге рұқсат берілді; бірінші болып, содан кейін Гобен (Goeben) салынды. Гобеннің жалпы ұзындығы болды, ені – , ал толық жүктемемен суға бату тереңдігі – . Кеме қалыпты жағдайда және толық жүктемемен қозғалды. Гобенді төрт Парсонс бу турбинасы қуатты етіп, жиырма төрт күмістен тұратын Шульц Торникрофт (Schulz Thornycroft) су құбыры қазандығымен қамтамасыз еткен. Қозғалтқыш жүйесінің қуаты болды, ал ең жоғары жылдамдығы – , бірақ сынақтарда ол бұл жылдамдықтан едәуір асып түсті. кемеде 43 офицер мен 1010 сарбаз қызмет етті. Кемеде он SK L/50 зеңбірегінен тұратын негізгі батареясы бар, олар бес екі зеңбіректік мұнараға орнатылған; олардың біреуі алдыңғы жағында, екеуі ортаңғы бөлігінде эшелонмен орналасқан, ал қалған екеуі артқы жағында бірінен-бірі асып тұрды. Оның қосалқы қарулануы кеменің орталық бөлігіндегі жеке казематтарға орналастырылған он екі SK L/45 зеңбірегінен тұрды. Торпедалық қайықтарға қарсы қорғаныс үшін ол он екі SK L/45 зеңбірегін алып жүрді, сонымен қатар жеке орнатылған. Сондай-ақ, кемеде төрт суасты торпеда түтігі бар еді, алдыңғы және артқы жағында бірер, әрбір бортында бірер. Кеменің бронясы Крупп (Krupp) цементтелген болаттан жасалды. Белдік кеменің оқ-дәрі қоймалары мен қозғалтқыштары орналасқан қамалдың ішінде қалың болды. Белдік екі жаққа қарай қалыңдығы азайды. Қақпақ қалың, белдіктің төменгі жиегіне жалғасу үшін төмен қарай еңкейген. Басты батареяның мұнараларының алдыңғы беті қалың болды, және олар сол сияқты қалыңдықтағы барбеттердің үстіне орналасқан.

As the German Kaiserliche Marine (Imperial Navy) continued in its arms race with the British Royal Navy in 1907, the Reichsmarineamt (Imperial Navy Office) considered plans for the battlecruiser that was to be built for the following year. An increase in the budget raised the possibility of increasing the caliber of the main battery from the guns used in the previous battlecruiser, , to , but Admiral Alfred von Tirpitz, the State Secretary of the Navy, opposed the increase, preferring to add a pair of 28 cm guns instead. The Construction Department supported the change, and ultimately two ships were authorized for the 1908 and 1909 building years; was the first, followed by Goeben. Goeben was long overall, with a beam of and a draft of fully loaded. The ship displaced normally, and at full load. Goeben was powered by four Parsons steam turbines, with steam provided by twenty four coal fired Schulz Thornycroft water tube boilers. The propulsion system was rated at and a top speed of , though she exceeded this speed significantly on her trials. At , the ship had a range of Her crew consisted on 43 officers and 1,010 enlisted men. The ship was armed with a main battery of ten SK L/50 guns mounted in five twin gun turrets; of these, one was placed forward, two were en echelon amidships, and the other two were in a superfiring pair aft. Her secondary armament consisted of twelve SK L/45 guns placed in individual casemates in the central portion of the ship. For defense against torpedo boats, she carried twelve SK L/45 guns, also in individual mounts in the bow, the stern, and around the forward conning tower. She was also equipped with four submerged torpedo tubes, one in the bow, one in the stern, and one on each broadside. The ship's armor consisted of Krupp cemented steel. The belt was thick in the citadel where it covered the ship's ammunition magazines and propulsion machinery spaces. The belt tapered down to on either end. The deck was thick, sloping downward at the side to connect to the bottom edge of the belt. The main battery gun turrets had faces, and they sat atop barbettes that were equally thick.

Қызмет тарихы

Императорлық әскери-теңіз флоты 1909 жылғы 8 сәуірде Гамбургтегі Блохм және Восс кеме жасау зауытынан "H" деген уақытша атаумен үшінші неміс шайқас крейсері "Гобенді" 201 нөмірмен тапсырыс берді. Оның қазығы 19 тамызда салынды; корпусы аяқталды және кеме 1911 жылғы 28 наурызда суға жіберілді. Кемені жабдықтау жұмыстары жүргізіліп, ол 1912 жылғы 2 шілдеде Германия әскери-теңіз флотына қабылданып алынды. 1912 жылғы қазанда Бірінші Балқан соғысы басталғанда, неміс бас штабы Жерорта теңізіндегі неміс күшін көрсету үшін Жерорта теңізі дивизиясының (Mittelmeer Division) қажеттігін анықтады және осылайша "Гобенді" және жеңіл крейсерді Константинопольге жіберді. Екі кеме 4 қарашада Кильден шығып, 15 қарашада жетті. 1913 жылғы сәуірден бастап "Гобен" Венеция, Пола және Неаполь сияқты Жерорта теңізінің көптеген портына сапар шекті, содан кейін Албания суларына енді. Осы сапардан кейін "Гобен" Полаға оралды және 21 тамыздан 16 қазанға дейін күтімге қалды. 1913 жылғы 29 маусымда Екінші Балқан соғысы басталды және Жерорта теңізі дивизиясы аймақта қалды. 1913 жылғы 23 қазанда контр-адмирал Вильгельм Сухон эскадрилья басшылығын өз қолына алды. "Гобен" және "Бреслау" Жерорта теңізіндегі қызметтерін жалғастырып, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін 80-ге жуық портқа барды. Әскери-теңіз флоты "Гобенді" оның туысы "Молткемен" алмастыруды жоспарлады, бірақ 1914 жылғы 28 маусымда Боснияның Сараево қаласында Австрияның эрцгерцогы Франц Фердинандты өлтіру және Ұлы державалар арасындағы шиеленістің күшеюі бұл жоспарды мүмкінсіз етті. Ол өлтірілгеннен кейін Сухон Орталық державалар мен Үштік Антанта арасында соғыс жақын екенін бағалап, кемелеріне жөндеу үшін Полаға баруға бұйрық берді. Германиядан инженерлер келіп, кемеде жұмыс істеді. "Гобенде" 4460 қазандық құбыры басқа жөндеу жұмыстарымен бірге ауыстырылды. Жөндеу жұмыстары аяқталғаннан кейін кемелер Мессинаға бет бұрды.

Іздеу және

Кайзер Вильгельм II соғыс жағдайында «Гобен» мен «Бреслау» кемелерінің француз әскерлерінің Солтүстік Африкадан Еуропаға қайтуын болдырмау үшін Батыс Жерорта теңізінде шабуылдар жасауы немесе Атлантикаға шығып, эскадрон командирінің қалауынша Германия суларына қайтуға тырысуы керек деп бұйырған еді. 1914 жылдың 3 тамызында екі кеме Алжирге бағыт алғанда Сушон Францияға қарсы соғыс жарияланғаны туралы хабар алды. 3 тамызда «Гобен» француз Алжирінің Филиппвиль қаласын шамамен 10 минут бойы бомбалады, ал «Бреслау» жақын маңдағы Бон қаласын кайзердің бұйрығына сәйкес бомбалады. Тирпиц пен адмирал Уго фон Поль содан кейін Сушонға құпия бұйрықтар жіберіп, оған императордың нұсқауларына тікелей қайшы келіп, оның білмеуінсіз Константинопольге баруды тапсырды. «Гобен» Константинопольге көмірсіз жете алмайтындықтан, Сушон Мессинаға бет алды. Германия британдық бронекрейсерлерімен кездесті, бірақ Германия әлі Ұлыбританиямен соғыспағандықтан екі тарап та атыспады. Британдықтар «Гобен» мен «Бреслау» кемелерін қуып жұмыс істеуге көшті, бірақ неміс кемелері британдықтардан озып, 5 тамызға дейін Мессинаға жетті. Мессинада жанармай құю 2 тамызда Италияның бейтараптығын жариялауымен қиындады. Халықаралық құқық бойынша, соғыс кемелері бейтарап портта 24 сағаттан артық тұруға құқылы емес еді. Порттағы итальяндық теңізшілер «Гобен» мен «Бреслау» кемелеріне неміс көмір тасушысынан көмір алғанда портта шамамен 36 сағатқа қалуға рұқсат берді. Қосымша уақытқа қарамастан, «Гобеннің» отын қоры Константинопольге сапарға жеткіліксіз болды, сондықтан Сушон Эгей теңізінде тағы бір көмір тасушымен кездесуді ұйымдастырды. Француз флоты Батыс Жерорта теңізінде қалды, өйткені Жерорта теңізіндегі француз теңіз күштерінің командирі адмирал Лапэрер немістердің Атлантикаға қашуға тырысатынына немесе Полада австриялықтарға қосылатынына сенімді болды. Сушонның екі кемесі 6 тамызда Мессинадан шығып, теңіздің оңтүстік кіреберісі арқылы шығыс Жерорта теңізіне бағыт алды. Екі британдық бронекрейсер 100 миль қашықтықта болды, ал үшіншісі, , Тунистегі Бизертада көмір қазып жатқан еді. Сушонның жолындағы жалғыз британдық теңіз күштері - төрт бронекрейсерден тұратын 1-ші крейсерлік эскадрилья, және контр-адмирал Эрнест Трубриджтің басқаруында. Немістер бастапқыда Адриатикаға қарай бет алды; бұл әрекет Трубриджді жаңылыстырды, ол Адриатика аузында оларды тоқтату үшін жүзіп кетті. Қателігін түсінгеннен кейін Трубридж бағытын өзгертіп, жеңіл крейсер мен екі эсминецке немістерге торпедалық шабуыл жасауға бұйрық берді. «Бреслаудың» күзетшілері кемелерді байқады, ал қараңғыда олар «Гобенмен» бірге ізденушілерін байқамай қашып кетті. Трубридж 7 тамызда ертерек қуып жете алмады, өйткені оның төрт ескі бронекрейсерінің «Гобенге» қарсы үлкен 28 см-лік пулялармен қаруланған кез келген шабуылы өзін-өзі өлтіру болады деп сенді. Сушонның Константинопольге сапары енді ашық болды. «Гобен» Наксос аралының жанындағы Донусса аралында көмір бункерлерін толтырды. 10 тамыздың кешінде екі кеме Дарданелл бұғазына кірді. Оларды Османдық пикеттік қайығы қарсы алып, Мармара теңізіне дейін жетеледі. Нейтралитет талаптарын сақтау үшін Осман үкіметі кемелерді «жалған сатылым арқылы» өз иелігіне беруді ұсынды. Немістер бұл ұсынысты мақұлдамай тұрып, Осман империясы 11 тамызда кемелерді 80 миллион маркаға сатып алғанын жариялады. Екі кеме 16 тамызда ресми салтанатпен Осман теңіз күштеріне қабылданды. 23 қыркүйекте Сушон түрік флотына қолбасшылық ету ұсынысын қабылдады. «Гобен» «Явуз Сұлтан Селим» деп, ал «Бреслау» «Осман крейсері Миддли» деп аталды; олардың неміс экипаждары Османдық формасын және феске киді.

Kaiser Wilhelm II had ordered that in the event of war, Goeben and Breslau should either conduct raids in the western Mediterranean to prevent the return of French troops from North Africa to Europe, or break out into the Atlantic and attempt to return to German waters, on the squadron commander's discretion. On 3 August 1914, the two ships were en route to Algeria when Souchon received word of the declaration of war against France. Goeben bombarded Philippeville, French Algeria, for about 10 minutes early on 3 August while Breslau shelled nearby Bône, in accordance with the Kaiser's order. Tirpitz and Admiral Hugo von Pohl then transmitted secret orders to Souchon instructing him to sail to Constantinople, in direct contravention of the Kaiser's instructions and without his knowledge. Since Goeben could not reach Constantinople without coaling, Souchon headed for Messina. The Germans encountered the British battlecruisers and , but Germany was not yet at war with Britain and neither side opened fire. The British turned to follow Goeben and Breslau, but the German ships were able to outrun the British, and arrived in Messina by 5 August. Refueling in Messina was complicated by the declaration of Italian neutrality on 2 August. Under international law, combatant ships were permitted only 24 hours in a neutral port. Sympathetic Italian naval authorities in the port allowed Goeben and Breslau to remain in port for around 36 hours while the ships coaled from a German collier. Despite the additional time, Goebens fuel stocks were not sufficient to permit the voyage to Constantinople, so Souchon arranged to rendezvous with another collier in the Aegean Sea. The French fleet remained in the western Mediterranean, since the French naval commander in the Mediterranean, Admiral Lapeyrère, was convinced the Germans would either attempt to escape to the Atlantic or join the Austrians in Pola. Souchon's two ships departed Messina early on 6 August through the southern entrance to the strait and headed for the eastern Mediterranean. The two British battlecruisers were 100 miles away, while a third, , was coaling in Bizerta, Tunisia. The only British naval force in Souchon's way was the 1st Cruiser Squadron, which consisted of the four armored cruisers , , and under the command of Rear Admiral Ernest Troubridge. The Germans headed initially towards the Adriatic in a feint; the move misled Troubridge, who sailed to intercept them in the mouth of the Adriatic. After realizing his mistake, Troubridge reversed course and ordered the light cruiser and two destroyers to launch a torpedo attack on the Germans. Breslaus lookouts spotted the ships, and in the darkness, she and Goeben evaded their pursuers undetected. Troubridge broke off the chase early on 7 August, convinced that any attack by his four older armored cruisers against Goeben—armed with her larger 28 cm guns—would be suicidal. Souchon's journey to Constantinople was now clear. Goeben refilled her coal bunkers off the island of Donoussa near Naxos. During the afternoon of 10 August, the two ships entered the Dardanelles. They were met by an Ottoman picket boat, which guided them through to the Sea of Marmara. To circumvent neutrality requirements, the Ottoman government proposed that the ships be transferred to its ownership "by means of a fictitious sale." Before the Germans could approve this, the Ottomans announced on 11 August that they had purchased the ships for 80 million Marks. In a formal ceremony the two ships were commissioned in the Ottoman Navy on 16 August. On 23 September, Souchon accepted an offer to command the Turkish fleet. Goeben was renamed Yavuz Sultan Selim and Breslau was renamed Ottoman cruiser Midilli; their German crews donned Ottoman uniforms and fezzes.

1914 жыл

29 қазанда «Явуз» Ресей империясына қарсы алғашқы операциясында Севастопольді бомбалады, бірақ Осман империясы Антантамен соғыста болған жоқ; Сучон операцияны Түркияны Германия жағында соғысқа мәжбүрлеу үшін жүргізді. Кемедегі снаряд жарылмады, бірақ аз ғана зақым келтірді. Тағы екі оқ тиіп, шағын зақымдар тудырды. Кеме мен оның эскорттары бомбалау кезінде белсенді емес ресейлік мина даласынан өтті. Түрік суларына қайтып келгенде «Явуз» ресейлік «Прут» мина тасушы кемесімен кездесті, ол 700 минамен бірге өзін-өзі батырды. Соқтығысу кезінде эскорттағы ресейлік эсминец «Лейтенант Пушкин» «Явуздың» қосалқы батареясынан екі оқтан зақымдалды. Бомбалауға жауап ретінде Ресей 1 қарашада соғыс жариялады, осылайша Османлыларды толыққанды әлемдік соғысқа тартты. Франция мен Ұлыбритания 3 қарашада Дарданеллдерді қорғайтын түрік бекіністерін бомбалады және екі күннен кейін ресми түрде соғыс жариялады. Осы шайқастан кейін ресейліктер Қара теңіз флотының барлық күштерін біріктіруі керек деген қорытындыға келді, осылайша «Явуз» оларды жеке-жеке жеңе алмайды. 18 қарашада «Явуз», «Миддлимен» бірге, Қара теңіз флотын Қырым жағалауында кездестірді, ол Требизондты бомбалаудан оралған болатын. Түскі уақыт болғанына қарамастан, ауа райы тұманды болды және бастапқыда ешбір бас кеме көрінбеді. Соғыстан бұрын Қара теңіз флоты бір «бас» кемесінің басқаруымен бірнеше кемеден отты шоғырландыру тәжірибесін жасаған еді, ал ресейлік шайқас кемесі «Евстафи» ресейлік шайқас кемесі «Иоанн Златоуст» «Явузды» көре алғанға дейін отын тоқтатты. Пулемет командаларынан нұсқаулар келгенде, қашықтық «Евстафидің» өзі бағалағаннан асып кеткені анықталды, сондықтан «Евстафи» өзінің деректерін пайдаланып, «Явуз» оң жағына оқ ату үшін бұрылмас бұрын от ашты. Ол алғашқы сальвомен соқты, 12 дюймдік снаряд «Явуздың» қосалқы қаруларын қорғайтын броньды казематқа ішінара еніп кірді. Снаряд жарылып, дайын оқ-дәрілерге тиді, отты қоздырды және барлық қарулы топты өлтірді. Барлығы он үш адам қаза тауып, үшеуі жараланды. «Явуз» жауап беріп, «Евстафидің» ортаңғы түтігіне тиді; снаряд түтіктен өткеннен кейін жарылып, өртке қарсы радионың антеннасын жойды, сондықтан «Евстафи» «Иоанн Златоусттың» қате қашықтық туралы деректерін түзетуге мүмкіндік алмайды. Басқа ресейлік кемелер «Иоанн Златоусттың» дұрыс емес деректерін қолданды немесе «Явузды» көре алмады, сондықтан ешқандай тиімді соққы бермеді. «Явуз» «Евстафиге» тағы төрт рет тиді, бірақ бір снаряд жарылмады, содан кейін Сучон 14 минуттық шайқастан кейін байланысты үзуге шешім қабылдады. 19 снарядтың төртеуі 34 адамды өлтіріп, 24-ін жаралады. Келесі айда, 5-6 желтоқсанда «Явуз» және «Миддли» әскер тасымалдарын қорғады, ал 10 желтоқсанда «Явуз» Батумды бомбалады. 23 желтоқсанда «Явуз» және қорғалған крейсер «Осман крейсері Хамидие» үш көлікті Требизондқа сүйемелдеді. 26 желтоқсанда басқа бір тасымалдау-эскорт операциясынан қайтып келгенде, «Явуз» Босфордан шамамен бір теңіз милі қашықтықта, оң жағындағы басқару мұнарасының астында жарылған минаға соқты. Жарылыс кеме қабығында тесік жасады, бірақ торпедалық бөлім сақталды. Екі минуттан кейін «Явуз» сол жағындағы екінші минаға соқтығысты, ол басты батареяның қанатының алдындағы барбетке тиді. Кеме қабырғасы иілді, бірақ кеменің ішкі бөлігін су өткізбей қорғады. Алайда, кемеге шамамен 600 тонна су кірді. Осман империясында «Явузды» жөндеуге жеткілікті үлкен док болмағандықтан, уақытша жөндеулер болаттан жасалған қоршаулар ішінде жүргізілді, олар зақымдалған корпустың айналасында құрғақ жұмыс аймағын құру үшін сорғыланды. Тесіктер бетонмен жабылды, ол тұрақты жөндеу жұмыстары қажет болғанға дейін бірнеше жыл бойы сақталды.

On 29 October Yavuz bombarded Sevastopol in her first operation against Imperial Russia, though the Ottoman Empire was not yet at war with the Entente; Souchon conducted the operation to force Turkey into the war on the side of Germany. A shell struck the ship in the after funnel, but it failed to detonate and did negligible damage. Two other hits inflicted minor damage. The ship and her escorts passed through an inactive Russian minefield during the bombardment. As she returned to Turkish waters, Yavuz came across the Russian minelayer Russian minelayer Prut which scuttled herself with 700 mines on board. During the engagement the escorting Russian destroyer Russian destroyer Lieutenant Pushkin was damaged by two of Yavuzs secondary battery shells. In response to the bombardment, Russia declared war on 1 November, thus forcing the Ottomans into the wider world war. France and Great Britain bombarded the Turkish fortresses guarding the Dardanelles on 3 November and formally declared war two days later. From this engagement, the Russians drew the conclusion that the entire Black Sea Fleet would have to remain consolidated so it could not be defeated in detail (one ship at a time) by Yavuz. Yavuz, escorted by Midilli, intercepted the Russian Black Sea Fleet off the Crimean coastline on 18 November as it returned from a bombardment of Trebizond. Despite the noon hour the conditions were foggy and none of the capital ships were spotted initially. The Black Sea Fleet had experimented with concentrating fire from several ships under the control of one "master" ship before the war, and Russian battleship Evstafi held her fire until Russian battleship Ioann Zlatoust, the master ship, could see Yavuz. When the gunnery commands were finally received they showed a range over in excess of Evstafis own estimate of , so Evstafi opened fire using her own data before Yavuz turned to fire her broadside. She scored a hit with her first salvo as a 12 inch shell partially penetrated the armor casemate protecting one of Yavuzs secondary guns. It detonated some of the ready use ammunition, starting a fire that filled the casemate and killed the entire gun crew. A total of thirteen men were killed and three were wounded. Yavuz returned fire and hit Evstafi in the middle funnel; the shell detonated after it passed through the funnel and destroyed the antennae for the fire control radio, so that Evstafi could not correct Ioann Zlatousts inaccurate range data. The other Russian ships either used Ioann Zlatousts incorrect data or never saw Yavuz and failed to register any hits. Yavuz hit Evstafi four more times, although one shell failed to detonate, before Souchon decided to break contact after 14 minutes of combat. The four hits out of nineteen shells fired killed 34 men and wounded 24. The following month, on 5–6 December, Yavuz and Midilli provided protection for troop transports, and on 10 December, Yavuz bombarded Batum. On 23 December, Yavuz and the protected cruiser Ottoman cruiser Hamidiye escorted three transports to Trebizond. While returning from another transport escort operation on 26 December, Yavuz struck a mine that exploded beneath the conning tower, on the starboard side, about one nautical mile outside the Bosphorus. The explosion tore a hole in the ship's hull, but the torpedo bulkhead held. Two minutes later, Yavuz struck a second mine on the port side, just forward of the main battery wing barbette; this tore open a hole. The bulkhead bowed in but retained watertight protection of the ship's interior. However, some 600 tons of water flooded the ship. There was no dock in the Ottoman Empire large enough to service Yavuz, so temporary repairs were effected inside steel cofferdams, which were pumped out to create a dry work area around the damaged hull. The holes were patched with concrete, which held for several years before more permanent work was necessary.

1915 жыл

Әлі зақымдалған "Явуз" 1915 жылғы 28 қаңтарда және 7 ақпанда Босфордан шығып, "Миддлидің" ресейлік флоттан қашуына көмектесті. Содан кейін "Явуз" мамыр айына дейін миналық зақымдануды жөндеу жұмыстарын жүргізді. 1 сәуірде, жөндеу жұмыстары толыққан жоқ "Явуз" "Миддлимен" бірге Босфордан шығып, Одессаны бомбалауға жіберілген "Меджидие" қорғалған крейсерін алып кету үшін кетті. Бірақ күшті ағыстар крейсерлерді шығысқа қарай 15 миль (24 км) Днепр-Буг лиманына (қосылған шығанақ) қарай, Николаевке дейін итермеледі. Батысқа қарай жүзіп бара жатқанда "Меджидие" минаға соқтығып, батып кетті, сондықтан шабуыл тоқтатылды. "Явуз" және "Миддли" Севастополь маңында пайда болып, екі жүк кемесін батырды, ал орыс флоты оларды күні бойы қуып, қараңғыдан кейін торпедалық шабуылға бірнеше эсминецтерді жіберді. Тек бір эсминец, орыс эсминеці "Гневный", қашықтықты жақындатып, шабуыл жасады, бірақ сәтті болмады. "Явуз" және "Миддли" Босфорға аман-есен оралды. 25 сәуірде, одақтастар Галлиполиге түскен күні, ресейлік теңіз күштері Босфорға келді және боғазды қорғайтын бекіністерді бомбалады. Екі күннен кейін "Явуз Сұлтан Селим" Галлиполидегі одақтас әскерлерін бомбалау үшін оңтүстікке қарай Дарданеллге бет алды, "Тургут Рейс" броненосцымен бірге. Олар таңертең ауа шарынан байқалды. Дредноуттан бірінші оқ жақын жерге түскенде, "Явуз" ату позициясынан шығып, "Елизаветаның" жете алмайтын жартасқа жақын жерге орналасты. 30 сәуірде "Явуз" тағы да сынады, бірақ Дарданеллге түрік штабын бомбалауға барған пре-дредноуттан байқалды. Британдық кеме "Явуз" көзден таса болғанға дейін бес оқ атты. 1 мамырда "Явуз" ресейлік флот Босфордың аузындағы бекіністерді бомбалағаннан кейін Босфордағы Бейкос шығанағына бағыт алды. 7 мамыр шамасында "Явуз" Босфордан Севастопольге дейін ресейлік кемелерді іздеуге шықты, бірақ таппады. Басты оқ-дәрісі бітіп қалғандықтан, Севастопольді бомбаламады. 10 мамыр күні таңертең қайтып келе жатқанда "Явуздың" қарауылдары екі ресейлік пре-дредноутты – "Три Свиатителя" және "Пантелеймонды" байқады және от ашты. Алғашқы он минутта екі рет оқ тиді, бірақ кеме қатты зақым алмады. Адмирал Сушон рейдтен шығып, Босфорға қарай бет алды, орыс жеңіл күштері оны қуып жете берді. Сол айда кеменің 15 см-лік екі пулеметі жағаға шығарылып, сол жерде пайдаланылды, ал артқы конструкциядағы төрт 8,8 см-лік пулемет бір уақытта алынып тасталды. 1915 жылдың соңында артқы конструкцияға төрт 8,8 см-лік зениттік қондырғы орнатылды. 18 шілдеде "Миддли" минаға соқтығысты, кеме суға толды және Зонгулдақтан Босфорға көмір конвойын алып жүруге жарамсыз болды. "Явузға" бұл міндет жүктелді, 10 тамызда ол "Хамидиемен" және үш торпедалық қайықпен бірге бес көмір тасымалдағыштан тұратын конвойды сүйемелдеді. Сапар барысында конвойға ресейлік "Морж" класындағы су асты кемесі шабуыл жасап, бір көмір кемесін батырды. Келесі күні "Тюлен" және тағы бір су асты кемесі "Явузға" шабуыл жасауға тырысты, бірақ оқ ату позициясына жете алмады. 5 қыркүйекте екі ресейлік эсминец – "Быстрый" және "Пронзительни" "Хамидиемен" және екі торпедалық қайықпен сүйемелденген түрік конвойына шабуыл жасады. "Хамидие" қарулары ұрыс кезінде бұзылып, түрік әскері "Явузды" шақырды, бірақ ол кеш келді: түрік кемелері орыс эсминецтерінен тұтқындалудан сақтану үшін жағаға отырды. 21 қыркүйекте "Явуз Сұлтан Селим" тағы да Босфордан үш ресейлік эсминецті түрік көмір кемелеріне шабуыл жасаудан қуу үшін жіберілді. Сүйемелдеу миссиясы 14 қарашаға дейін жалғасты, сол күні ресейлік "Морж" су асты кемесі Босфордан тыс жерде "Явузға" екі торпедамен тигізуге жақындады. Адмирал Сушон крейсердің қауіптілігін тым жоғары деп есептеп, конвой жүйесін тоқтатты. Оның орнына Зонгулдақтан Константинопольге бір түндік сапарға жете алатын кемелерге ғана рұқсат берілді, ал Босфордан тыс жерде оларды жасырын су асты кемелерінен қорғау үшін торпедалық қайықтар күтіп алатын болды. Жаздың соңында екі жаңа ресейлік дредноут – "Императрица Мария" және "Императрица Екатерина Великая" құрылысы аяқталды, бұл "Явуздың" әрекеттерін одан әрі шектеді.

Still damaged, Yavuz sortied from the Bosphorus on 28 January and again on 7 February 1915 to help Midilli escape the Russian fleet; she also covered the return of Hamidiye. Yavuz then underwent repair work to the mine damage until May. On 1 April, with repairs incomplete, Yavuz left the Bosphorus in company with Midilli to cover the withdrawal of Hamidiye and the protected cruiser Ottoman cruiser Mecidiye, which had been sent to bombard Odessa. Strong currents, however, forced the cruisers 15 mile (24 km) east to the approaches of the Dnieper Bug Liman (bay) that led to Nikolayev. As they sailed west after a course correction, Mecidiye struck a mine and sank, so this attack had to be aborted. After Yavuz and Midilli appeared off Sevastopol and sank two cargo steamers, the Russian fleet chased them all day, and detached several destroyers after dusk to attempt a torpedo attack. Only one destroyer, Russian destroyer Gnevny, was able to close the distance and launch an attack, which missed. Yavuz and Midilli returned to the Bosphorus unharmed. On 25 April, the same day the Allies landed at Gallipoli, Russian naval forces arrived off the Bosphorus and bombarded the forts guarding the strait. Two days later Yavuz Sultan Selim headed south to the Dardanelles to bombard Allied troops at Gallipoli, accompanied by the pre dreadnought battleship Ottoman battleship Turgut Reis. They were spotted at dawn from a kite balloon as they were getting into position. When the first round from the dreadnought landed close by, Yavuz moved out of firing position, close to the cliffs, where Queen Elizabeth could not engage her. On 30 April Yavuz tried again, but was spotted from the pre dreadnought which had moved into the Dardanelles to bombard the Turkish headquarters at Çanakkale. The British ship only managed to fire five rounds before Yavuz moved out of her line of sight. On 1 May, Yavuz sailed to the Bay of Beikos in the Bosphorus after the Russian fleet bombarded the fortifications at the mouth of the Bosphorus. Around 7 May, Yavuz sortied from the Bosphorus in search of Russian ships as far as Sevastopol, but found none. Running short on main gun ammunition, she did not bombard Sevastopol. While returning on the morning of 10 May, Yavuzs lookouts spotted two Russian pre dreadnoughts, Russian battleship Tri Sviatitelia and Russian battleship Panteleimon, and she opened fire. Within the first ten minutes she had been hit twice, although she was not seriously damaged. Admiral Souchon disengaged and headed for the Bosphorus, pursued by Russian light forces. Later that month two of the ship's 15 cm guns were taken ashore for use there, and the four 8.8 cm guns in the aft superstructure were removed at the same time. Four 8.8 cm anti aircraft were installed on the aft superstructure by the end of 1915. On 18 July, Midilli struck a mine; the ship took on some of water and was no longer able to escort coal convoys from Zonguldak to the Bosphorus. Yavuz was assigned to the task, and on 10 August she escorted a convoy of five coal transports, along with Hamidiye and three torpedo boats. During transit, the convoy was attacked by the Russian submarine [[Morzh class submarine, which sank one of the colliers. The following day, Tyulen and another submarine tried to attack Yavuz as well, though they were unable to reach a firing position. Two Russian destroyers, Russian destroyer Bystry and Russian destroyer Pronzitelni, attacked a Turkish convoy escorted by Hamidiye and two torpedo boats on 5 September. Hamidiyes guns broke down during combat, and the Turks summoned Yavuz, but she arrived too late: the Turkish colliers had already been beached to avoid capture by the Russian destroyers. On 21 September, Yavuz Sultan Selim was again sent out of the Bosphorus to drive off three Russian destroyers which had been attacking Turkish coal ships. Escort missions continued until 14 November, when the submarine Russian submarine Morzh nearly hit Yavuz with two torpedoes just outside the Bosphorus. Admiral Souchon decided the risk to the battlecruiser was too great, and suspended the convoy system. In its stead, only those ships fast enough to make the journey from Zonguldak to Constantinople in a single night were permitted; outside the Bosphorus they would be met by torpedo boats to defend them against the lurking submarines. By the end of the summer, the completion of two new Russian dreadnought battleships, Russian battleship Imperatritsa Mariya and Russian battleship Imperatritsa Ekaterina Velikaya, further curtailed Yavuzs activities.

1916-1917 жылдар

Адмирал Сучон 8 қаңтарда Явузды Зонгулдаққа жіберді, аймақтағы ресейлік эсминстерден бос көмір тасығыш кемені қорғау үшін, бірақ ресейліктер Явуз келгенге дейін тасығыш кемені баттырды. Босфорға қайтып келе жатқанда Явуз «Императрица Екатеринамен» кездесті. Екі кеме 18 500 метр қашықтықта басталган қысқа артиллериялық шайқасқа түсті. Явуз оңтүстік-батысқа бұрылып, шайқастың алғашқы төрт минутында бас қаруларынан бес залп жасады. Екі кеме де соққы тигізбеді, бірақ Явузға жақын жерге түскен снарядтардың сынықтары тиді. Бұл Қара теңіздегі дредноуттар арасындағы жалғыз шайқас болды. Түрік крейсері «Императрица Екатеринадан» жылдам болғанымен, түбі қатты залалданған және винт шахталарының жағдайы нашар болды. Бұл Явузға күшті ресейлік соғыс кемесінен қашуды қиындатты. Кавказ жорығы кезінде ресейлік күштер Осман империясының аумағына елеулі үлкен табысқа жеткенін хабарлады. Ресей армиясының одан әрі ілгерілеуін тоқтату үшін Явуз 4 ақпанда 429 офицер мен сарбазды, тау артиллериясы батареясын, пулемет және авиация бөлімшелерін, 1000 мылтық пен 300 оқ-дәрі жәшігін Трапезонтқа жөнелтті. 4 наурызда ресейлік теңіз күштері Атина портының екі жағына 2100 сарбаздан тұратын жасақты, таулық қарулар мен жылқыларды түсірді. Түрік әскері дайындықсыз болды және шегінуге мәжбүр болды. Маусым айында Кавата шығанағында, Трапезонттан шамамен 5 шақырым қашықтықта тағы бір десант түсірілді. Маусымның соңында түрік әскері қарсы шабуылға көшіп, ресейлік шепке шамамен 20 шақырымға енді. Явуз мен Миддли түрік шабуылын қолдау үшін жағалау операцияларын жүргізді. 4 шілдеде Явуз Туапсе портын бомбалады, нәтижесінде бір кеме мен моторлы қайық батты. Түрік кемелері солтүстікке қарай жүзіп, екі ресейлік дредноут Севастопольден оларға шабуыл жасауға тырысқанда, олардың артынан айналып өтуді көздеді. Содан кейін олар Босфорға оралды, онда Явуз винт шахталарын жөндеу үшін қыркүйекке дейін докқа қойылды. Көмір тапшылығы нашарлай берді, нәтижесінде адмирал Сучон 1917 жылға дейін Явуз мен Миддлидің операцияларын тоқтатуға мәжбүр болды. 1917 жылдың 10 шілдесінде Грекияның Модрос қаласынан ұшып келген Корольдік әскери-әуе күштерінің Handley Page Type O бомбалаушысы Явузды 243,84 метр биіктіктен сегіз бомбамен бомбалауға тырысты. Бомбалар тиіспесе де, ол Османдық эсминеці «Ядигар-и-Миллетті» батырды, бұл Бірінші дүниежүзілік соғыста әуе шабуылынан батқан ең үлкен кеме болды. 1917 жылдың желтоқсанында Ресей мен Осман империясы арасында бейбіт келісімге қол қойылды, ал 1918 жылдың наурызында Брест-Литовск шартымен бекітілген большевик революциясынан кейін Шығыс Түркиядан көмір қайтадан келе бастады.

Admiral Souchon sent Yavuz to Zonguldak on 8 January to protect an approaching empty collier from Russian destroyers in the area, but the Russians sank the transport ship before Yavuz arrived. On the return trip to the Bosphorus, Yavuz encountered Imperatritsa Ekaterina. The two ships engaged in a brief artillery duel, beginning at a range of 18,500 meters. Yavuz turned to the southwest, and in the first four minutes of the engagement, fired five salvos from her main guns. Neither ship scored any hits, though shell splinters from near misses struck Yavuz. This was the only battle between dreadnoughts on the Black Sea to ever occur. Though nominally much faster than Imperatritsa Ekaterina, the Turkish battlecruiser's bottom was badly fouled and her propeller shafts were in poor condition. This made it difficult for Yavuz to escape from the powerful Russian battleship, which was reported to have reached
Russian forces were making significant gains into Ottoman territory during the Caucasus Campaign. In an attempt to prevent further advances by the Russian army, Yavuz rushed 429 officers and men, a mountain artillery battery, machine gun and aviation units, 1,000 rifles, and 300 cases of munitions to Trebizond on 4 February. On 4 March, the Russian navy landed a detachment of some 2,100 men, along with mountain guns and horses, on either side of the port of Atina. The Turks were caught by surprise and forced to evacuate. Another landing took place at Kavata Bay, some 5 miles east of Trebizond, in June. In late June, the Turks counterattacked and penetrated around 20 miles into the Russian lines. Yavuz and Midilli conducted a series of coastal operations to support the Turkish attacks. On 4 July, Yavuz shelled the port of Tuapse, where she sank a steamer and a motor schooner. The Turkish ships sailed northward to circle back behind the Russians before the two Russian dreadnoughts left Sevastopol to try to attack them. They then returned to the Bosphorus, where Yavuz was docked for repairs to her propeller shafts until September. The coal shortage continued to worsen until Admiral Souchon was forced to suspend operations by Yavuz and Midilli through 1917. Early on 10 July 1917, a Royal Naval Air Service Handley Page Type O bomber, flying from Moudros, Greece, tried to bomb Yavuz from 243.84 m with eight bombs. It missed but instead sank the destroyer Ottoman destroyer Yadigar i Millet, the largest ship sunk by air during the First World War. After an armistice between Russia and the Ottoman Empire was signed in December 1917 following the Bolshevik revolution, formalized in the Treaty of Brest Litovsk in March 1918, coal started to arrive again from eastern Turkey.

1918 жыл

20 қаңтар 1918 жылы Явуз және Миддли вице-адмирал Хуберт фон Ребер Пашвицтің басқаруымен Дарданеллден шықты, ол алдыңғы қыркүйек айында Сушонды алмастырған еді. Ребер Пашвицтің ниеті – одақтас теңіз күштерін Палестинадан аудартып, ондағы түрік күштерін қолдау болды. Бөгезден шыққаннан кейін, Имброс шайқасы деп белгілі болған шайқаста Явуз екі мониторды кездестіріп, батырды, олар тіреусіз және оларды күзетуге тиіс пре-дредноуттармен қолдау көрсетілмеген еді. Ребер Пашвиц содан кейін Мудрос портына баруға шешім қабылдады; онда британдық пре-дредноут линкоры түрік кемелеріне шабуыл жасау үшін бу көтеріп тұрды. Жолда Миддли бірнеше минаға шағылысып, батып кетті, ал Явуз үш минаға шағылысты. Дарданеллге қайтып, британдық эсминецтер «Вендетта» және «Ренаун» тарапынан қуылғаннан кейін, ол Дарданеллден сырт, Нагара нүктесінің жанында жағаға тірелді. Британдықтар Явузға «№2 қанат» Корольдік теңіз әуе күштерінен келген бомбалаушылармен шабуыл жасады, ол жерде тұрып, екі рет соқты, бірақ жеңіл ұшақтың бомбалары айтарлықтай зақым келтіруге жеткіліксіз болды. 24 қаңтар кешкісін монитор «Харди» Явузды бомбалауға тырысты, бірақ түрік артиллериясының отынан қашу үшін кері шегінуге мәжбүр болды, он рет атып шықты. Зақымдалған кемені жою үшін суасты қайығы жіберілді, бірақ ол кешікті; ескі неміс пре-дредноуты «Тургут Рейс» Явузды сүйреп алып, оны Константинопольдің қауіпсіздігіне қайтарды. Явуз ауыр зақымдардан қиын жағдайда болды; корпустың айналасына қайтадан бөгеттер салынды, жөндеу жұмыстары 7 тамыздан 19 қазанға дейін жалғасты. Жөндеу жұмыстары жүргізілгенге дейін Явуз 30 наурыз 1918 жылы Брест-Литовск келісіміне қол қойылғаннан кейін Османдық келісім комиссиясының мүшелерін Одессаға сүйеп әкелді. Константинопольге оралғаннан кейін ол мамыр айында Севастопольге барды, онда корпусы тазартылды және кейбір тесіктер жөнделді. Явуз және бірнеше эсминецтер 28 маусымда Новороссийскіге кетіп, қалған кеңес кемелерін ұстауға бару үшін, бірақ түрік кемелері келген кезде олар суға батырылған еді. Эсминецтер қалды, бірақ Явуз Севастопольге қайта оралды. 14 шілдеде кеме соғыстың соңына дейін тоқтатылды. Севастопольде док жұмысшылары кеме түбінен өсекті сыпырып тастады. Явуз кейін Константинопольге оралды, онда 7 тамыздан 19 қазанға дейін миналардың зақымдаған үш аймағының біреуін жөндеу үшін бетондық бөгет орнатылды. Германия теңіз флоты 2 қарашада кемеге меншік құқығын түрік үкіметіне ресми түрде тапсырды. Осман империясы мен Батыс одақтастары арасындағы Севр келісімінің шарттарына сәйкес, Явуз соғыс өтемақысы ретінде Корольдік теңіз флотына берілуі керек еді, бірақ бұл Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін бірден басталған Түрік тәуелсіздік соғысының салдарынан орындалмады, өйткені Грекия құлап жатқан Осман империясынан аумақтарды басып алуға тырысты. Соғыстан жеңіске жеткен жаңа Түркиядан кейін Севр келісімі жойылды және оның орнына 1923 жылы Лозанна келісіміне қол қойылды. Бұл келісім бойынша жаңа түрік республикасы Явузды қоса алғанда, флотының көп бөлігін сақтап қалды.

On 20 January 1918, Yavuz and Midilli left the Dardanelles under the command of Vice Admiral Hubert von Rebeur Paschwitz, who had replaced Souchon the previous September. Rebeur Paschwitz's intention was to draw Allied naval forces away from Palestine in support of Turkish forces there. Outside the straits, in the course of what became known as the Battle of Imbros, Yavuz surprised and sank the monitors and which were at anchor and unsupported by the pre dreadnoughts that should have been guarding them. Rebeur Paschwitz then decided to proceed to the port of Mudros; there the British pre dreadnought battleship was raising steam to attack the Turkish ships. While en route, Midilli struck several mines and sank; Yavuz hit three mines as well. Retreating to the Dardanelles and pursued by the British destroyers and , she was intentionally beached near Nagara Point just outside the Dardanelles. The British attacked Yavuz with bombers from No. 2 Wing of the Royal Naval Air Service while she was grounded and hit her twice, but the bombs from the light aircraft were not heavy enough to do any serious damage. The monitor attempted to shell Yavuz on the evening of 24 January, but only managed to fire ten rounds before withdrawing to escape the Turkish artillery fire. The submarine was sent to destroy the damaged ship, but was too late; the old ex German pre dreadnought Turgut Reis had towed Yavuz off and returned her to the safety of Constantinople. Yavuz was crippled by the extensive damage; cofferdams were again built around the hull, and repairs lasted from 7 August to 19 October. Before the repair work was carried out, Yavuz escorted the members of the Ottoman Armistice Commission to Odessa on 30 March 1918, after the Treaty of Brest Litovsk was signed. After returning to Constantinople she sailed in May to Sevastopol where she had her hull cleaned and some leaks repaired. Yavuz and several destroyers sailed for Novorossiysk on 28 June to intern the remaining Soviet warships, but they had already been scuttled when the Turkish ships arrived. The destroyers remained, but Yavuz returned to Sevastopol. On 14 July the ship was laid up for the rest of the war. While in Sevastopol, dockyard workers scraped fouling from the ship's bottom. Yavuz subsequently returned to Constantinople, where from 7 August to 19 October a concrete cofferdam was installed to repair one of the three areas damaged by mines. The German navy formally transferred ownership of the vessel to the Turkish government on 2 November. According to the terms of the Treaty of Sèvres between the Ottoman Empire and the Western Allies, Yavuz was to have been handed over to the Royal Navy as war reparations, but this was not done due to the Turkish War of Independence, which broke out immediately after World War I ended, as Greece attempted to seize territory from the crumbling Ottoman Empire. After modern Turkey emerged from the war victorious, the Treaty of Sèvres was discarded and the Treaty of Lausanne was signed in its place in 1923. Under this treaty, the new Turkish republic retained possession of much of its fleet, including Yavuz.

Соғыстан кейінгі қызмет

1920 жылдары Явузды жаңа елдің флотының басты бөлігі ретінде қайта жаңарту міндеттемесі, әртүрлі теңіз саясатының жалғыз тұрақты элементі болды. Соғыс крейсері 1926 жылға дейін Измитте қалды, ол күтімсіз күйде болды: оның екі қазандығы ғана жұмыс істеді, рульдеуге де, бу шығаруға да жарамсыз еді, және 1918 жылы минадан алған екі зақымы жөнделмей қалды. "Явуз" кемесін қайта жаңарту үшін Германиядан жаңа жүзуші док сатып алуға жеткілікті қаражат жиналды, себебі кемені ауыр теңізде суға батып кету қаупінен тасымалдау мүмкін емес еді. 1926 жылдың желтоқсанында француз компаниясы Atelier et Chantiers de St. Nazaire Penhöet, Гёльчук теңіз кеме құрылыс зауытында жүргізілетін келесі жөндеуді қадағалауға келісімшарт жасады. Жұмыс үш жыл (1927–1930) бойы жүргізілді; доктың бірнеше бөліктері суды шығарып тастау кезінде құлағандықтан жұмыс кейінге шегерілді. "Явуз" қайтадан суға шығарылмас бұрын аздап зақымдалды, және жөндеу жұмыстары басталғанға дейін докты жөндеу қажет болды. Теңіз министрі Ихсан Бей (Ихсан Эрявуз), осы тергеу барысында парақорлыққа кінәлі деп танылды. Алаяқтыққа қатысты тағы бірнеше шағымдар Теңіз министрлігінің таратылуына себеп болды. Түрік әскери штабының бастығы маршал Февзи теңіз құрылысына қарсы болды және алаяқтыққа қатысты айыптаулардан кейін барлық теңіз құрылысын тоқтатты. Соғыс крейсерін жөндеу жұмыстары 1928 жылдың қыркүйегінде Грекия теңіз күштері Түркия жағалауында кең ауқымды теңіз жаттығуларын өткізгеннен кейін және түрік үкіметі Грекияның теңіздегі басымдығына қарсы тұру қажеттігін сезінгеннен кейін ғана қарқынды жүргізілді. Түрік әскері Италиядан төрт эсминец пен екі су асты кемесін тапсырыс берді. Грекия үкіметі "Явуз" қайтадан пайдалануға берілгенін білгеннен кейін, Вашингтон келісімі үлгісінде, екі жаңа крейсерді салу құқығын сақтап қалуға болатынын білгенде, теңіз құрылысынан 10 жылдық үзіліс жасауды ұсынды. Түркия үкіметі бұл ұсынысты қабылдамады және кеменің Қара теңізде кеңестік теңіз күштерінің күшейіп келе жатқан күшіне қарсы тұру үшін арналғанын мәлімдеді. Жөндеу барысында минадан алған зақымдар жөнделді, су сыйымдылығы арттырылды және корпусы сәл қайта өңделді. Ұзындығы жарты метрге қысқартылды, бірақ ені ұлғайтылды. "Явуз" жаңа қазандықтармен және бас қарулары үшін француздық атыс басқару жүйесімен жабдықталды. Екі 15 см-лік зеңбірек казематтан алынып тасталды. Ютландия шайқасынан алынған сабақтарды ескере отырып, броньдық қорғанысы жаңартылмады, және оның қоймаларының үстіндегі бронясы болды. 1930 жылы қайтадан пайдалануға берілген "Явуз" түрік теңіз күштерінің флагманы ретінде өз қызметін жалғастырды және жылдамдық сынақтарында күткеннен жақсы нәтижелер көрсетті; одан кейінгі оқ-дәрі және атыс басқару сынақтары да сәтті өтті. Соғыс крейсерін қорғау үшін қажетті төрт эсминец 1931 және 1932 жылдар аралығында қызметке кірісті; бірақ олардың өнімділігі жобалық сипаттамаларға сәйкес келмеді. "Явуздың" қайтадан пайдалануына жауап ретінде Кеңес Одағы 1929 жылдың соңында Балтық теңізінен "Парижская Коммуна" жауынгерлік кемесі мен "Профинтерн" жеңіл крейсерін Қара теңізіне көшірді. Грекия үкіметі де екі эсминецке тапсырыс берді. 1933 жылы ол премьер-министр Исмет Инонуді Варнадан Стамбулға алып барды, ал келесі жылы Иран шахын Трапезонттан Самсунға жеткізді. 1930 жылы "Явуз Сұлтан Селимнің" есімі ресми түрде "Явуз Сұлтанға", ал 1936 жылы "Явузға" қысқартылды. 1938 жылы тағы бір қысқа жөндеу жүргізілді, сол жылдың қарашасында ол Мустафа Кемаль Ататүрктің сүйегін Стамбулдан Измит қаласына жеткізді. 1937 жылы британдық теңіз атташесі оның және басқа да теңіз кемелерінің нашар авиацияға қарсы қарулануына байланысты ескіргенін айтты, бірақ 1938 жылы түрік үкіметі күшті кеңейтуді жоспарлай бастады. Бұл жоспар бойынша, су бетіндегі флот екі 10 000 тонналық крейсер мен он екі эсминецтен тұруы керек еді. "Явуз" екінші крейсер пайдалануға берілгенге дейін, 1945 жылға дейін сақталады, ал теңіз күштері 1950 және 1960 жылдар аралығында 23 000 тонналық кеме салуды күтеді. Кеме құрылысы бағдарламасы жүзеге аспады, себебі кемелерді құратын шетелдік кеме жасау орындары екінші дүниежүзілік соғысқа дейін өз елдерінің қажеттіліктеріне назар аударды. "Явуз" екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде қызмет етті, бірақ Түркия соғыста бейтарап болды. "Явуз" Гёльчук қаласында торпедалық торлармен және күштелген зениттік бөлімшелермен қорғалды. Кеменің бағытын анықтауды қиындату үшін оның негізгі мачтысы алынып тасталды. 1939 жылдың қарашасында ол және [[Ресейдің жауынгерлік кемесі "Севастополь" (1911)]] Қара теңіз айманындағы ең ірі кемелер еді, ал "Life" журналы "Явуздың" Кеңес кемесінен жақсырақ екенін хабарлады, себебі соңғысы нашар күйде болды. 1941 жылы оның авиацияға қарсы қарулары төрт 76 мм, он 40 мм және төрт 20 мм зеңбіректермен күшейтілді. Кейіннен олар жиырма екі 40 мм және жиырма төрт 20 мм зеңбіректерге дейін арттырылды. 1943 жылы кемеге магниттік миналардан қорғау үшін дегауссинг жабдықтары орнатылды (және бірнеше басқа түрік соғыс кемелеріне де). 1946 жылдың 5 сәуірінде американдық жауынгерлік кеме "Миссури", жеңіл крейсер "Провиденс" және эсминец "Пауэр" түрік елшісі Мүнир Эртегүннің сүйегін қайтару үшін Стамбулға келді. "Явуз" Босфорда кемелерді қарсы алды, онда "Явуз" және "Миссури" 19 зеңбірекпен салют жасады. 1948 жылдан кейін кеме Измит немесе Гёльчук қалаларында орналасқан. Кеме әр жылғы қыркүйек айында өткізілетін теңіз маневрлеріне қатысуын жалғастырды, 1950 жылға дейін. 1950 жылдың 20 желтоқсанында ол активтік қызметтен шығарылды және 1954 жылдың 14 қарашасында теңіз тізілімінен алынды. Түркия 1952 жылы НАТО-ға қосылған кезде кемеге B70 борты нөмірі тағайындалды. Кеме теңіз тізілімінен алынғанмен, ол 1960 жылға дейін Соғыс Флоты Командирі мен Мина Флоты Командирінің тұрақты штаб-пәтері ретінде пайдаланыла берді. 1963 жылы түрік үкіметі кемені мұражай кемесі ретінде Батыс Германия үкіметіне сатуды ұсынды, бірақ ұсыныс қабылданбады. Кемені сақтауға қаржылай мүмкіндігі болмағандықтан, Түркия 1971 жылы кемені M. K. E. Seyman компаниясына мақұлдады. 1973 жылдың 7 маусымында ол мақұлдау орындарына буксирленді, ал жұмыс 1976 жылдың ақпанында аяқталды. Жою кезінде ол АҚШ-тан басқа елдердегі соңғы дредноут болды. Ол Императорлық Германия теңіз күштері салған соңғы кеме және кез келген теңіз күштеріндегі ең ұзақ қызмет еткен дредноут болды. Кеменің бірнеше бөліктері сақталды, оның ішінде үш винті (Теңіз Командиріне және Стамбул теңіз мұражайына жіберілді) және оның алдыңғы мачтысы (теңіз академиясына орнатылды).

During the 1920s, a commitment to refurbish Yavuz as the centerpiece of the new country's fleet was the only constant element of the various naval policies which were put forward. The battlecruiser remained in İzmit until 1926, in a neglected state: only two of her boilers worked, she could not steer or steam, and she still had two unrepaired scars from the mine damage in 1918. Enough money was raised to allow the purchase of a new floating dock from Germany, as Yavuz could not be towed anywhere without risk of her sinking in rough seas. The French company Atelier et Chantiers de St. Nazaire Penhöet was contracted in December 1926 to oversee the subsequent refit, which was carried out by the Gölcük Naval Shipyard. Work proceeded over three years (1927–1930); it was delayed when several compartments of the dock collapsed while being pumped out. Yavuz was slightly damaged before she could be refloated and the dock had to be repaired before the repair work could begin. The Minister of Marine, Ihsan Bey (İhsan Eryavuz), was convicted of embezzlement in the resulting investigation. Other delays were caused by fraud charges which resulted in the abolition of the Ministry of Marine. The Turkish Military's Chief of Staff, Marshal Fevzi, opposed naval construction and slowed down all naval building programs following the fraud charges. Intensive work on the battlecruiser only began after the Greek Navy conducted a large scale naval exercise off Turkey in September 1928 and the Turkish Government perceived a need to counter Greece's naval superiority. The Turks also ordered four destroyers and two submarines from Italian shipyards. The Greek Government proposed a 10 year "holiday" from naval building modeled on the Washington Treaty when it learned that Yavuz was to be brought back into service, though it reserved the right to build two new cruisers. The Turkish Government rejected this proposal, and claimed that the ship was intended to counter the growing strength of the Soviet Navy in the Black Sea. Over the course of the refit, the mine damage was repaired, her displacement was increased to , and the hull was slightly reworked. She was reduced in length by a half meter but her beam increased by Yavuz was equipped with new boilers and a French fire control system for her main battery guns. Two of the 15 cm guns were removed from their casemate positions. Her armor protection was not upgraded to take the lessons of the Battle of Jutland into account, and she had only of armor above her magazines. Yavuz was recommissioned in 1930, resuming her role as flagship of the Turkish Navy, and performed better than expected in her speed trials; her subsequent gunnery and fire control trials were also successful. The four destroyers, which were needed to protect the battlecruiser, entered service between 1931 and 1932; their performance never met the design specifications. In response to Yavuzs return to service, the Soviet Union transferred the battleship Soviet battleship Parizhskaya Kommuna and light cruiser Soviet cruiser Profintern from the Baltic in late 1929 to ensure that the Black Sea Fleet retained parity with the Turkish Navy. The Greek Government also responded by ordering two destroyers. In 1933, she took Prime Minister İsmet İnönü from Varna to Istanbul and carried the Shah of Iran from Trebizond to Samsun the following year. Yavuz Sultan Selim had her name officially shortened to Yavuz Sultan in 1930 and then to Yavuz in 1936. Another short refit was conducted in 1938, and in November that year she carried the remains of Mustafa Kemal Atatürk from Istanbul to İzmit. She and the other ships of the navy were considered outdated by the British Naval Attache by 1937, partly due to their substandard anti aircraft armament, but in 1938 the Turkish government began planning to expand the force. Under these plans the surface fleet was to comprise two 10,000 ton cruisers and twelve destroyers. Yavuz would be retained until the second cruiser was commissioned in 1945, and the navy expected to build a 23,000 ton ship between 1950 and 1960. The naval building program did not come about, as the foreign shipyards which were to build the ships concentrated on the needs of their own nations leading up to World War II. Yavuz remained in service throughout World War II, but Turkey remained neutral during the conflict. Yavuz was kept at Gölcük, defended by torpedo nets and reinforced anti aircraft units. The ship had her main mast removed to make it more difficult to determine her course. In November 1939 she and [[Russian battleship Sevastopol (1911) were the only capital ships in the Black Sea region, and Life magazine reported that Yavuz was superior to the Soviet ship because the latter was in poor condition. In 1941, her anti aircraft battery was strengthened to four guns, ten guns, and four guns. These were later increased to twenty two 40 mm guns and twenty four 20 mm guns. Degaussing equipment was installed aboard the ship (and several other Turkish warships) in 1943 to protect them against magnetic mines. On 5 April 1946, the American battleship Missouri, light cruiser Providence, and destroyer Power arrived in Istanbul to return the remains of Turkish ambassador Münir Ertegün. Yavuz greeted the ships in the Bosphorus, where she and Missouri exchanged 19 gun salutes. After 1948, the ship was stationed in either İzmit or Gölcük. The ship continued to participate in the annual fleet maneuvers that were held every September until 1950. She was decommissioned from active service on 20 December 1950 and stricken from the Navy register on 14 November 1954. When Turkey joined NATO in 1952, the ship was assigned the hull number B70. Though the ship had been removed from the naval register, she continued to be used as a stationary headquarters of the Battle Fleet Command and the Mine Fleet Command until 1960. The Turkish government offered to sell the ship to the West German government in 1963 as a museum ship, but the offer was declined. Unable to afford the cost of preserving the ship itself, Turkey sold the ship to M. K. E. Seyman in 1971 for scrapping. She was towed to the breakers on 7 June 1973, and the work was completed in February 1976. By the time of her disposal she was the last dreadnought in existence outside the United States. She was the last surviving ship built by the Imperial German Navy, and the longest serving dreadnought type ship in any navy. Several parts of the ship have been preserved, including three of her screws (which were sent to the Naval Command and to the Istanbul Naval Museum) and her foremast (which was placed at the naval academy).