Герман империясының теңіз флоты кемелері

1871-1919 жылдар аралығындағы Германия Императорлық Әскери-теңіз күштері

Германияның 1871-1919 жж. Әскери-теңіз күштері: Кайзерлік флоттың дамуы, Альфред фон Тирпицтің рөлі, Ұлыбританиямен қарулану жарысы. Теңіз күштері тарихы.

28 мин оқу

100%

Дереккөз: Imperial German Navy — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Неміс империясының әскери-теңіз флоты 1871-1919 жылдар аралығында

Неміс империясының әскери-теңіз флоты, немесе Kaiserliche Marine (Императорлық әскери-теңіз флоты) 1871-1919 жылдар аралығында болған Неміс империясының әскери-теңіз күштері болды. Ол негізінен жағалауды қорғауға арналған шағын Пруссия флотынан (1867 жылдан бастап Солтүстік Германия Федеративтік флоты) өркендеді. Вильгельм II императоры флотының қуатын едәуір арттырды. Басты басшысы – адмирал Альфред фон Тирпиц, ол американдық стратег Альфред Тайер Маханның теңіз күштері теориясын қабылдап, флотының көлемін және сапасын арттырды. Осының нәтижесінде Ұлыбританиямен теңіздік қарулану жарысы басталды, себебі неміс флоты әлемдегі ең ірі теңіз күштерінің біріне айналды, ол Корольдік теңіз флотынан кейін екінші орынға таңылды. Бірінші дүниежүзілік соғыста Германияның су үсті флоты тиімсіз болды; оның жалғыз ірі шайқасы – Ютландия шайқасы тең түсті, бірақ соғыстың қалған бөлігінде флотының көп бөлігін портта ұстады. Су асты кемелері флоты едәуір кеңейтілді және U-боттар науқаны кезінде британдық жабдықтау жүйесіне қауіп төндірді. Соғыс бітімінің шарты бойынша Императорлық әскери-теңіз флотының негізгі кемелерін одақтастарға тапсыруға бұйрық берілді, бірақ олар өз экипаждарымен батырылды. Императорлық әскери-теңіз флотының барлық кемелері Seiner Majestät Schiff (Оның Шаңырақты Кемесі) деген мағынаны білдіретін SMS атауын алды.

Жетістіктер

Императорлық әскери-теңіз флоты маңызды операциялық жетістіктерге қол жеткізді. Коронель шайқасында ол Корольдік теңіз флотына жүз жылдан астам уақыттан бері алғашқы ірі жеңіліс сыйлады, бірақ кейіннен Фолкленд аралдары шайқасында неміс кемелер тобы жеңілді, тек бір кеме ғана құрылудан құтылды. Флот Ютландия шайқасындағы теңіз шайқасынан жоғалтқан кемелерінен көп кемені жойған күйде шықты, бірақ осы екі шайқастың стратегиялық маңызы шамалы болды. Императорлық әскери-теңіз флоты соғыс кезінде су асты кемелерін ірі масштабта сәтті қолданған алғашқы флот болды, Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін 375 су асты кемесі құрамына қабылданды, сонымен қатар цеппелиндерді де пайдаланды. Ол Корольдік теңіз флотының кемелерінің санына жетпесе де, Ұлы соғыстың көп бөлігінде жақсырақ оқ-дәрілер мен жанармай сияқты технологиялық артықшылықтарына ие болды, осының арқасында су үстінен жасалған шабуылдан кемелер жарылысқа ұшырап батып кеткен жоқ, алайда ескі пре-дредноут Ютландия шайқасында су астынан жасалған шабуылдан оқ-дәрі қоймасы жарылып, тез батып кетті.

1871-1888 жылдар, император Вильгельм I

Германияның пруссиялық басшылығымен бірігуі 1871 жылы Императорлық теңіз флотының құрылуының шешуші сәті болды. Жаңадан құрылған император Вильгельм I, Пруссия королі ретінде, жаңа империя құрамына кіретін ең күшті мемлекеттің басшысы болған. Теңіз флоты Германияның бірігуіне қатысқан алдыңғы ұйым – Солтүстік Германия конфедерациясының флотымен бірдей болды, ол 1867 жылы Пруссия Корольдігінің теңіз флотын мұра еткен еді. Жаңа империяның конституциясының 53-бабы теңіз флотының тәуелсіз ұйым екенін мойындады, бірақ 1888 жылға дейін оған армия офицерлері басшылық етті және бастапқыда пруссиялық армияның ережелерін қабылдады. Жоғарғы қолбасшылық императорға берілді, бірақ оның алғашқы тағайындалған басшысы – генерал-лейтенант Альбрехт фон Стош болды. Балтық теңізіндегі Киль және Солтүстік теңізіндегі Вильгельмсхавен теңіз флотының негізгі базалары болды. Бұрынғы Теңіз министрлігі 1872 жылдың 1 ақпанында Императорлық адмиралтействоға айналды, ал Стош 1875 жылы адмирал атағын алды. Жаңа Императорлық теңіз флотының басты міндеті бастапқыда жағалауды қорғау болды, Франция мен Ресей Германияның болашақтағы ең мүмкін жаулары деп есептелді. Теңіз флотының міндеті – жау әскерлерінің жағаға қонуына жол бермеу және жағалау қалаларын бомбалаудан қорғау болды. 1872 жылдың наурыз айында офицерлерді даярлау үшін Кильде Германияның Императорлық теңіз академиясы құрылды, содан кейін мамыр айында «Машина инженерлері корпусы», ал 1873 жылдың ақпанында «Медицина корпусы» құрылды. 1879 жылдың шілдесінде торпедалар мен миналармен айналысатын жеке «Торпеда инженерлері корпусы» құрылды. 1883 жылы Стошті генерал граф Лео фон Каприви алмастырды. Осы кезде теңіз флотында жеті бронефрегат және төрт бронекорвет, 400 офицер және 5000 сарбаз болды. Жағалауды қорғау мақсаттары көбінесе өзгермеді, бірақ торпеданы дамытуға жаңа басымдық берілді, ол салыстырмалы түрде кішкентай кемелердің үлкен кемелерге сәтті шабуыл жасауына мүмкіндік берді. 1887 жылдың қазан айында Вильгельмсхавенде бірінші торпедалық дивизия, ал Кильде екінші торпедалық дивизия құрылды. 1887 жылы Каприви он бронефрегат салуды сұрады. Бұл кезде әскерді дамытуға көбірек мән берілді, оның соғыста маңызды болатыны күтілді. Алайда, Киль каналы 1887 жылдың маусым айында салынды, ол Солтүстік теңізді Ютландия түбегі арқылы Балтық теңізімен байланыстырды, бұл неміс кемелеріне басқа елдер бақылайтын сулардан өтуді болдырмай, екі теңіз арасында саяхаттауға мүмкіндік берді. Бұл сауда кемелерінің сапарын қысқартты, бірақ неміс теңіз флотын ең қызықтырған екі аймақты біріктірді, бұл 150 миллион маркаға түсті. Осы кезде Императорлық теңіз флотында 534 офицер және 15 480 сарбаз болды. Теңіз күшін кеңейту идеясына 1888-1914 жылдар аралығында Германия қарулы күштерінің үш басшысы – Вальдерзе, Шлиффен және Мольтке қарсы болды. Императордың ниеттері кеңінен белгілі болғанда оған одан да көп қарсылық білдірілген болар еді. Оның орнына ол теңіз флотын біртіндеп кеңейту жоспарын жүзеге асырды. 1888 жылдың шілдесінде Вильгельм II вице-адмирал Александр фон Монсты адмиралтействоның басшысы етіп тағайындады. Монс «Мерседес» типті темір кемелерін жобалауға жетекшілік етті, олардың төртеуі 1894 жылы әрқайсысы 16 миллион маркаға және 10 000 тонна салмаққа салынды. 1889 жылы Вильгельм II теңіз флотының жоғары деңгейін қайта ұйымдастырды, Теңіз кабинетін (Marine Kabinett) құрды, ол Германия Императорлық әскери кабинетіне тең болды, ол бұрын армия мен теңіз флоты үшін де осы рөлді атқарған. Теңіз кабинетінің басшысы теңіз күштеріне жоғарылатулар, тағайындаулар, әкімшілік және бұйрықтар беру үшін жауапты болды. Капитан Густав фон Сенден Бибран оның бірінші басшысы болып тағайындалды және 1906 жылға дейін сол қызметте болды, содан кейін ұзақ жылдар бойы қызмет еткен адмирал Георг Александр фон Мюллер алмастырды. Императорлық адмиралтейство таратылды және оның міндеттері екі ұйымға бөлінді. Императорлық теңіз флотының жоғарғы бас қолбасшысының жаңа лауазымы құрылды, ол кемелерді орналастыру, стратегия және тактика үшін жауапты болды, бұл армияның жоғарғы қолбасшысына тең болды. Вице-адмирал Макс фон дер Гольц 1889 жылы тағайындалды және 1895 жылға дейін қызмет етті. Кемелерді салу және күтіп ұстау және жабдықтарды алу Императорлық теңіз флотының мемлекеттік хатшысының (Reichsmarineamt) міндеті болды, ол канцлерге жауапты және рейхстагқа теңіз мәселелері бойынша кеңес беретін. Бірінші тағайындалған – контр-адмирал Карл Эдуард Хейснер, содан кейін 1890 жылдан 1897 жылға дейін контр-адмирал Фридрих фон Хольманн болды. Осы үш департамент басшысының әрқайсы Вильгельм II-ге жеке есеп берді. 1895 жылы бес «Бранденбург» типті эскадралық кемелерді салуға қаржы мақұлданды, олар 1902 жылға дейін аяқталды. Кемелер өз уақытында инновациялық болды, күрделі су өткізбейтін бөлімдер жүйесін енгізді және жарылыстарды жұмсарту үшін кеменің қабырғаларына көмір орналастырды. Алайда, кемелер үлкенірек артиллериялық қаруларға бағытталған тенденцияға қарсы болды, «Бранденбург» дизайнынан кіші диаметрлі қарулары болды, бірақ жылдам зарядтау дизайнымен және күшті қосымша қарулармен жабдықталды. Құны әрқайсысы 21 миллион маркаға дейін өсті, ал салмағы 11 500 тоннаға жетті. 1892 жылы Германия «Газелле» қорғалған крейсерін іске қосты, ол үш пернелі болған теңіз кемесінің біріншісі болды. Одан кейін бес «Бремена» типті қорғалған крейсері келді, Германия салған соңғы «қорғалған», «бронеленген» крейсер класы. Кемелер 1898-1900 жылдар аралығында аяқталды, палубалық бронясы болды, бірақ бортында бронясы болмады және шетелдегі міндеттерге арналған. Қаржы тапшылығы ұзақ қашықтықтағы жұмыстарға арналған немесе флоттық жұмыстарға арналған бірнеше крейсер дизайндарын жасау мүмкін болмады. Бронеленген крейсер дизайны жұмысы 1896 жылы басталды және 1900 жылы пайдалануға берілді.

The unification of Germany under Prussian leadership was the defining point for the creation of the Imperial Navy in 1871. The newly created emperor, Wilhelm I, as King of Prussia, had previously been head of state of the strongest state forming part of the new empire. The navy remained the same as that operated by the empire's predecessor organisation in the unification of Germany, the North German Confederation, which itself in 1867 had inherited the navy of the Kingdom of Prussia. Article 53 of the new Empire's constitution recognised the existence of the Navy as an independent organisation, but until 1888 it was commanded by army officers and initially adopted the same regulations as the Prussian army. Supreme command was vested in the emperor, but its first appointed chief was [[General of the Infantry (Germany) (General of the Infantry) Albrecht von Stosch. Kiel on the Baltic Sea and Wilhelmshaven on the North Sea served as the Navy's principal naval bases. The former Navy Ministry became the Imperial Admiralty on 1 February 1872, while Stosch became formally an admiral in 1875. Initially the main task of the new Imperial Navy was coastal protection, with France and Russia seen as Germany's most likely future enemies. The Imperial Navy's tasks were then to prevent any invasion force from landing and to protect coastal towns from possible bombardment. In March 1872 a German Imperial Naval Academy was created at Kiel for training officers, followed in May by the creation of a 'Machine Engineer Corps', and in February 1873 a 'Medical Corps'. In July 1879 a separate 'Torpedo Engineer Corps' was created dealing with torpedoes and mines. In 1883 Stosch was replaced by another general, Count Leo von Caprivi. At this point the navy had seven armoured frigates and four armoured corvettes, 400 officers and 5,000 ratings. The objectives of coastal defence remained largely unchanged, but there was a new emphasis on development of the torpedo, which offered the possibility of relatively small ships successfully attacking much larger ones. In October 1887 the first torpedo division was created at Wilhelmshaven and the second torpedo division based at Kiel. In 1887 Caprivi requested the construction of ten armoured frigates. Greater importance was placed at this time on development of the army, which was expected to be more important in any war. However, the Kiel Canal was commenced in June 1887, which connected the North Sea with the Baltic through the Jutland peninsula, allowing German ships to travel between the two seas avoiding waters controlled by other countries. This shortened the journey for commercial ships, but specifically united the two areas principally of concern to the German navy, at a cost of 150 million marks. At this time the Imperial Navy had 534 officers and 15,480 men. The concept of expanding naval power, inevitably at the cost of not expanding other forces, was opposed by the three successive heads of the German armed forces, Waldersee, Schlieffen and Moltke between 1888 and 1914. It would also have been more widely opposed, had the Kaiser's intentions been widely known. Instead, he proceeded with a plan to expand the navy slowly, justifying enlargement step by step. In July 1888 Wilhelm II appointed Vice Admiral Alexander von Monts as head of the admiralty. Monts oversaw the design of the , four of which were constructed by 1894 at a cost of 16 million marks each and displacement of 10,000 tons. In 1889 Wilhelm II reorganised top level control of the navy by creating a Navy Cabinet (Marine Kabinett) equivalent to the German Imperial Military Cabinet which had previously functioned in the same capacity for both the army and navy. The Head of the navy cabinet was responsible for promotions, appointments, administration and issuing orders to naval forces. Captain Gustav von Senden Bibran was appointed as its first head and remained so until 1906, when he was replaced by the long serving Admiral Georg Alexander von Müller. The existing Imperial admiralty was abolished and its responsibilities divided between two organisations. A new position of Chief of the Imperial Naval High Command was created, being responsible for ship deployments, strategy and tactics, an equivalent to the supreme commander of the Army. Vice admiral Max von der Goltz was appointed in 1889 and remained in post until 1895. Construction and maintenance of ships and obtaining supplies was the responsibility of the State Secretary of the Imperial Navy Office (Reichsmarineamt), responsible to the chancellor and advising the Reichstag on naval matters. The first appointee was Rear Admiral Karl Eduard Heusner, followed shortly by Rear Admiral Friedrich von Hollmann from 1890 to 1897. Each of these three heads of department reported separately to Wilhelm II. In 1895 funding was agreed for five battleships of the , completed by 1902. The ships were innovative for their time, introducing a complex system of watertight compartments and storing coal along the sides of the ship to help absorb explosions. However, the ships went against the trend for increasingly larger main guns, having smaller diameter guns than the Brandenburg design, but with a quick loading design and more powerful secondary armaments. Costs rose to 21 million marks each, as had size to 11,500 tons. In 1892 Germany had launched the protected cruiser , the first navy ship to have triple propellers. She was succeeded by five protected cruisers, the last 'protected', as distinct from 'armoured' cruiser class constructed by Germany. The ships, completed between 1898 and 1900, had deck armour but not side armour and were intended for overseas duties. Shortages of funding meant it was not possible to create several designs of cruisers specialised for long range work, or more heavily armoured for fleet work. Work commenced on an armoured cruiser design, started in 1896 and commissioned in 1900.

1897-1906 жылдар аралығында Тирпиц пен Әскери-теңіз флотының шоттары

1897 жылдың 18 маусымында контр-адмирал Альфред фон Тирпиц әскери-теңіз флотының мемлекеттік хатшысы болып тағайындалды және осы лауазымда он тоғыз жыл қызмет етті. Тирпиц Германияның шетелдегі аумақтарын қорғау үшін қажетті кеңейтілген флот құруды қолдады. Ол парламентті флотты кеңейтуге рұқсат беретін бірнеше заң жобаларын қабылдауға көндірді. Германияның сыртқы саясаты, Ото фон Бисмарк саясатындай, Германия интеграциясын және әскери күшін нығайта отырып, шетелдегі ірі державалардың ықпалын ауыртпауға бағытталған еді. Енді Германия басқа елдермен бәсекелесуге тиіс болды. Тирпиц флотты танымал ету мақсатында жарнамалық науқанды бастады. Ол флот туралы танымал журналдар шығарды, Альфред Тейер Маханның «Теңіз күшінің тарихқа әсері» атты еңбегін, онда теңіз күштерінің маңыздылығы дәлелденген, неміс тіліне аударып, газеттерде жариялады, қолдау митингтерін ұйымдастырды және саясаткерлер мен өнеркәсіпшілерді флот сараптамасына шақырды. Саясаткерлерге ықпал ету және жариялау үшін түрлі қысым топтары құрылды. Мұндай ұйымдардың бірі – флот лигасы немесе Flottenverein – болат өнеркәсібінің (Альфред Крупп), кеме жасаушылық орындары мен банктердің басшыларымен құрылды және бір миллионнан астам мүшесі болды. Саяси партияларға әскери-теңіз заңдарын қолдау үшін импортталған астыққа салық салу сияқты жеңілдіктер ұсынылды. 1898 жылдың 10 сәуірінде Рейхстаг бірінші әскери-теңіз заң жобасын қабылдады. Ол 1904 жылдың 1 сәуіріне дейін 19 линкор, 8 бронекрейсер, 12 ірі крейсер және 30 жеңіл крейсерден тұратын флотты ұстауға рұқсат берді. Барлық кемелер есепке алынды, бірақ заң жобасында кемелерді әр 25 жылда бір рет ауыстыру қарастырылған. Флотты басқаруға жыл сайын бес миллион марка бөлінді, кеме жасауға арналған жалпы бюджет 408 миллион марканы құрады. Бұл Германия флотын Франция мен Ресейге қарсы тұруға мүмкіндік беретін күшке жеткізді, бірақ әлемдегі ең ірі флот – Корольдік флоттан кем болатын еді. Қытайдағы Боксерлер көтерілісі мен Бур соғысынан кейін 1900 жылдың 14 маусымында екінші әскери-теңіз заң жобасы қабылданды. Бұл флоттың санын шамамен екі есеге көбейтіп, 38 линкор, 20 бронекрейсер, 38 жеңіл крейсерге жеткізді. Маңыздысы, заң жобасында құрылыс бағдарламасына жұмсалатын жалпы шығынның лимиті белгіленбеген. Флотқа жұмсалатын шығындар салық арқылы өтеуге тым үлкен болды: Рейхстагтың салық салуды кеңейтуге шектеулі өкілеттігі болды, ал Германия штаттарымен келісімдер жасау саяси тұрғыдан мүмкін емес деп есептелді. Оның орнына заң жобасы ірі несиелер есебінен қаржыландырылды. Тирпиц 1899 жылы линкорлардың санын 45-ке дейін жеткізу мүмкіндігін қарастырды, бұл мақсат 1909 жылы 48-ге дейін өсті. Тирпицтің басты мақсаты – Корольдік флотқа теңесетін флот құру еді. Британдық қоғамдық пікір Германияға қарсы болғандықтан, адмирал сэр Джон Фишер екі рет – 1904 және 1908 жылдары – Ұлыбританияның қазіргі теңіздік басымдығын пайдаланып, Германия флотын «Копенгагендеуді» ұсынды, яғни 1801 және 1807 жылдары Корольдік флот Дания флотына қарсы жасағандай, Киль мен Вильгельмшафен теңіз базаларына қарсы алдын ала соққы беруді ұсынды. Тирпиц егер флоттың саны Ұлыбританияның капиталдық кемелерінің үштен екі бөлігіне жетсе, онда қақтығыста жеңіске жету мүмкіндігі бар екенін мәлімдеді. Ұлыбритания бүкіл әлемде флотын ұстап, басқа да теңіз күштерін ескеруге тиіс болды, ал неміс флоты неміс суларында шоғырландырылуы мүмкін еді. Ұлыбританияға төнген қауіпті азайтуға тырысты, бірақ неміс флоты екінші қатарлы басқа флоттармен теңестірілген кезде, оны сынға алуды көздеген бір үлкен флоттың атауын алудан қашу мүмкін емес болды. Тирпиц Германияның теңіз флотына қызығушылық танытқан басқа да екінші дәрежелі державалар онымен одақтасады деп үміттенді. Теңізде қару-жарақ жарысын бастау саясаты Ұлыбританияның қалай жауап бере алатынын дұрыс қарастырмады. 1889 жылғы «Теңіздік қорғаныс туралы» заңда көрсетілген британдық саясат Ұлыбританияның ең үлкен екі қарсыласынан асып түсетін теңіз флотын ұстап тұру болды. Британдық Адмиралтейство Германияның флоты 1906 жылға қарай әлемдегі екінші ірі флот болады деп есептеді. Корольдік флотқа үлкен реформалар жасалды, әсіресе 1904 жылдан 1909 жылға дейін бірінші теңіз лорды ретінде Фишер. 154 ескі кеме, оның ішінде 17 линкор, жаңа кемелерге жол ашу үшін бұзылды. Оқыту және оқ-дәрі бойынша реформалар, кемшіліктерді жою үшін енгізілді, бұл Тирпицтің кемелеріне басымдық беру үшін есептелген. Британдық суларда көбірек капиталдық кемелер орналастырылды. 1902 жылғы Жапониямен жасалған шарттың арқасында кемелерді Шығыс Азиядан шығаруға мүмкіндік болды, ал 1904 жылғы Франциямен жасалған Entente Cordiale Ұлыбританияға Францияның жағалауын қоса, Ла-Манш суларын қорғауға шоғырлануға мүмкіндік берді, ал Франция Британдық мүдделерді Жерорта теңізінде қорғайтын еді. 1906 жылға қарай Ұлыбританияның теңіздегі жалғыз ықтимал қарсыласы Германия екені анық болды. 1899 жылдан 1904 жылға дейін бес «Брауншвейг» классындағы линкорлар 22 миллион маркадан тұратын құнымен салынды. 1901 жылдан 1906 жылға дейін бес «Герман» классындағы линкорлар әрқайсысы шамамен 24 миллион маркаға салынды. Технологиялық жетістіктер оқ-дәрілерді жылдам оттауға мүмкіндік берді, сондықтан «Брауншвейг» классының негізгі қаруы оқ-дәрілерден тұрды. Торпедалардың қашықтығы мен дәлдігінің артуына байланысты, оларға қарсы қорғану үшін кішкентай оқ-дәрілерден тұратын қосымша қаруларға басымдық берілді. 1903 жылдан 1908 жылға дейін салынған бес «Дёйчланд» классындағы линкорлар «Брауншвейг» классымен салыстырылатын қару-жараққа ие болды, бірақ ауыррақ броняға ие болды, әрқайсысы шамамен 24,5 миллион маркаға салынды. Бронекрейсерлерді дамыту да жалғасты. «Fürst Bismarck» дизайны 1902 жылы аяқталған «Prinz Adalbert» дизайнында жақсартылды. 1904 жылы екі «Von der Tann» классындағы кемелер тапсырылды, содан кейін 1905 және 1906 жылдары ұқсас екі «Scharnhorst» классындағы бронекрейсерлер тапсырылды, олардың құны шамамен 17 миллион марканы құрады. «Gneisenau» және «Roon» кемелері 1904 жылдан 1908 жылға дейін салынды және шамамен 20,3 миллион маркаға бағаланды. Негізгі қаруы сегіз оқ-дәрі, ал кішкентай нысаналар үшін алты оқ-дәрі және он сегіз оқ-дәрі болды. 1902 жылдан 1907 жылға дейін салынған сегіз «Бреслау» классындағы жеңіл крейсерлер бұрынғы кемелерден дамытылды. Кемелерде он оқ-дәрі болды және неміс қалаларының аттарымен аталды. «Vаsа» неміс крейсерлерінің арасында алғашқысы болды, ол турбиналық қозғалтқыштармен жабдықталды, сонымен қатар торпедалық катер S 125-те де сынақтан өтті. Турбиналар жылдам, тыныш, жеңіл, сенімді және жоғары жылдамдықтарда үнемді болды. Бірінші британдық тәжірибелік дизайн (эсмин «Turbinia») 1901 жылы салынған және нәтижесінде Тирпиц турбиналарды дамыту үшін арнайы комиссия құрды. 1903 жылға қарай сенімді неміс дизайны болмағандықтан, британдық Parsons турбиналары сатып алынды.

On 18 June 1897 Rear Admiral Alfred von Tirpitz was appointed State Secretary of the Navy, where he remained for nineteen years. Tirpitz advocated the cause of an expanded navy necessary for Germany to defend her territories abroad. He had great success in persuading parliament to pass successive Navy bills authorising expansions of the fleet. German foreign policy as espoused by Otto von Bismarck had been to deflect the interest of great powers abroad while Germany consolidated her integration and military strength. Now Germany was to compete with the rest. Tirpitz started with a publicity campaign aimed at popularising the navy. He created popular magazines about the navy, arranged for Alfred Thayer Mahan's The Influence of Sea Power upon History, which argued the importance of naval forces, to be translated into German and serialised in newspapers, arranged rallies in support and invited politicians and industrialists to naval reviews. Various pressure groups were formed to lobby politicians and spread publicity. One such organisation, the navy league or Flottenverein, was organized by principals in the steel industry (Alfred Krupp), ship yards and banks, gaining more than one million members. Political parties were offered concessions, such as taxes on imported grain, in exchange for their support for naval bills. On 10 April 1898 the first Navy Bill was passed by the Reichstag. It authorised the maintenance of a fleet of 19 battleships, 8 armoured cruisers, 12 large cruisers and 30 light cruisers to be constructed by 1 April 1904. Existing ships were counted in the total, but the bill provided for ships to be replaced every 25 years on an indefinite basis. Five million marks annually was allocated to run the navy, with a total budget of 408 million marks for shipbuilding. This would bring the German fleet to a strength where it could contemplate challenging France or Russia, but would remain clearly inferior to the world's largest fleet, the Royal Navy. Following the Boxer Rebellion in China and the Boer War, a second navy bill was passed on 14 June 1900. This approximately doubled the allocated number of ships to 38 battleships, 20 armoured cruisers, 38 light cruisers. Significantly, the bill set no overall cost limit for the building program. Expenditure for the navy was too great to be met from taxation: the Reichstag had limited powers to extend taxation without entering into negotiations with the constituent German states, and this was considered politically unviable. Instead, the bill was financed by massive loans. Tirpitz, in 1899 was already exploring the possibilities for extending the battleship total to 45, a target which rose to 48 by 1909. Tirpitz's ultimate goal was a fleet capable of rivaling the Royal Navy. As British public opinion was turned against Germany, Admiral Sir John Fisher twice – in 1904 and 1908 – proposed using Britain's current naval superiority to 'Copenhagen' the German fleet, that is, to launch pre emptive strikes against the Kiel and Wilhelmshaven naval bases as the Royal Navy had done against the Danish navy in 1801 and 1807." Tirpitz argued that if the fleet could achieve two thirds the number of capital ships possessed by Britain then it stood a chance of winning in a conflict. Britain had to maintain a fleet throughout the world and consider other naval powers, whereas the German fleet could be concentrated in German waters. Attempts were made to play down the perceived threat to Britain, but once the German fleet reached the position of equalling the other second rank navies, it became impossible to avoid mention of the one great fleet it was intended to challenge. Tirpitz hoped that other second rank powers might ally with Germany, attracted by its navy. The policy of commencing what amounted to a naval arms race did not properly consider how Britain might respond. British policy, stated in the Naval Defence Act of 1889, was to maintain a navy superior to Britain's two largest rivals combined. The British Admiralty estimated that the German navy would be the world's second largest by 1906. Major reforms of the Royal Navy were undertaken, particularly by Fisher as First Sea Lord from 1904 to 1909. 154 older ships, including 17 battleships, were scrapped to make way for newer vessels. Reforms in training and gunnery were introduced to make good perceived deficiencies, which in part Tirpitz had counted upon to provide his ships with a margin of superiority. More capital ships were stationed in British home waters. A treaty with Japan in 1902 meant that ships could be withdrawn from East Asia, while the Entente Cordiale with France in 1904 meant that Britain could concentrate on guarding Channel waters, including the French coast, while France would protect British interests in the Mediterranean. By 1906 it was considered that Britain's only likely naval enemy was Germany. Five battleships of the were constructed from 1899 to 1904 at a cost of 22 million marks per ship. Five ships of the were built between 1901 and 1906 for the slightly greater 24 million marks each. Technological improvements meant that rapid fire guns could be made larger, so the Braunschweig class had a main armament of guns. Due to torpedo improvements in range and accuracy, emphasis was placed on a secondary armament of smaller guns to defend against them. The five s constructed between 1903 and 1908 had similar armament as the Braunschweig class, but heavier armour, for the slightly greater sum of 24.5 million marks each. Development of armoured cruisers also continued. Fürst Bismarcks design was improved upon in the subsequent , completed in 1902. Two ships of the were commissioned in 1904, followed by two similar armoured cruisers commissioned in 1905 and 1906, at costs around 17 million marks each. and followed, between 1904 and 1908, and cost an estimated for 20.3 million marks. Main armament was eight guns, but with six and eighteen guns for smaller targets. Eight light cruisers were constructed between 1902 and 1907, developed from the earlier The ships had ten guns and were named after German towns. was the first German cruiser to be fitted with turbine engines, which were also trialled in torpedo boat S 125. Turbines were faster, quieter, lighter, more reliable and more fuel efficient at high speeds. The first British experimental design (the destroyer ) had been constructed in 1901 and as a result Tirpitz had set up a special commission to develop turbines. No reliable German design was available by 1903, so British Parsons turbines were purchased.

Командалық қайта ұйымдастыру

1899 жылы Императорлық Әскери-теңіз жоғарғы басшылығының орнына Германия Императорлық Әскери-теңіз штабы (Адмиралштаб) келді, ол жоспарлау, офицерлерді даярлау және теңіз барлаумен айналысты. Соғыс уақытында ол жалпы басқаруды өз мойнына алуға тиіс болды, бірақ бейбіт уақытта тек кеңес беруші рөл атқарды. Флоттың түрлі бөлімдерін тікелей басқару сол бөлімдердің командирлеріне жүктелді, олар кайзерге есепті болды. Бұл қайта ұйымдастыру кайзердің кемелерін тікелей бақылауда ұстау қалауына сай келді. Бірақ бұл бұрынғы біртұтас әскери басқару құрылымын бөліп, жалпы қорғаныс жүйесінде теңгерімділікті бұзды. Бұл Альфред фон Тирпицке де пайдалы болды, себебі ол Әскери-теңіз штабының теңіз жоспарына ықпалын жойды, бірақ соғыс кезінде өзінің басқаруын қайта құру мүмкіндігін сақтап қалды. Дегенмен, Вильгельм II өзінің флотын тікелей бақылаудан бас тартпады.

1906-1908 жылдар, Дредноутт және инновация: Бірінші роман

1906 жылғы 3 желтоқсанда Корольдік теңіз күштері жаңа линкор алды. Ол жаңа тұжырымдама бойынша жасалған алғашқы кеме ретінде танымал болды, үлкен калибрлі қару-жарақпен және бірдей калибрлі қару-жарақпен жабдықталған. Ол турбиналық қозғалтқышты жылдамдықты арттыру және қозғалтқыштарға қажетті орынды азайту үшін пайдаланды, ал қаруларды алға қарай ату кезінде үш есе көп, жақтан ату кезінде екі есе көп пайдалануға болатын етіп орналастырды. Бұл жоба бірегей британдық тұжырымдама емес еді, себебі ұқсас кемелер әлемнің түкпір-түкпірінде салынып жатты, сонымен қатар ол неміс теңіз күштерінің кеңеюіне тікелей қарсылық ретінде қарастырылмады, бірақ Германияны теңіз құрылысын қайта қарастыруға дереу мәжбүр етті. Линкордың дизайны жеңілірек бронямен және жоғары жылдамдықпен толықтырылды, ол шайқас крейсеріне айналды. Дизайн революциясы, персонал мен оқытудағы жетістіктер Корольдік теңіз күштерінің үштен екі бөлігіне тең флоттың шайқаста мүмкіндік беретіні туралы неміс болжамдарын күмәнді етті. 1906 жылы Германия табысының 60% армияға жұмсады. Теңіз күштерін одан әрі дамыту үшін үлкен қаражат табу қажет болды, немесе теңіз күштерін кеңейтуден бас тарту қажет еді. 1905 жылдың қыркүйегінде Тирпиц жалғастыру туралы шешім қабылдады, бұл шешім канцлер Бернхард фон Бюлов пен кайзер келісімге келді, ал «Дредноут» әлі жоспарлау кезеңінде болды. Үлкен кемелер табиғи түрде қымбатқа түсер еді, сонымен қатар порттарды, шлюздерді және Киль каналын кеңейтуді қажет ететін еді, бұл да өте қымбатқа түсер еді. Жаңа дредноуттардың бағасы 19 000 тонналық кемелер үшін 36,5 миллион марка (Дредноуттан 17 900 тонна үлкен), ал шайқас крейсерлері үшін 27,5 миллион марка болып бағаланды. Каналды қазуға 60 миллион марка бөлінді. Рейхстаг бағдарламаға келісіп, теңіз заңдарын өзгертетін және дредноут бағдарламасына және қажетті инфрақұрылымға 940 миллион марка бөлетін «Новелланы» (қосымша заң) қабылдады. Жыл сайын екі дредноут және бір шайқас крейсері салынуға тиіс болды. Төрт «S» кемесінің құрылысы 1907 жылы ең жоғары құпиялылықпен басталды. Неміс теңіз кемелерін жобалаудың бас конструкторы Ханс Бюркнер болды. Кемелердің бортындағы броняның қалыңдығы үлкен калибрлі қарулардың калибріне тең болуы керек деген қағида енгізілді, ал кемелер зақымданған жағдайда су басуға төзімді болу үшін ішкі жағынан герметикалық бөліктерге бөлінді. Бұл жобаны турбиналардың орнына поршендік қозғалтқыштарды пайдалану қажеттілігі қиындатты, себебі жеткілікті қуатты және неміс теңіз күштеріне қанағаттандыратын конструкция болған жоқ. Мұнаралар кеменің ортасынан жоғары орналастырылмады, керісінше, бортына орналастырылды, яғни екі мұнара жақтан ату кезінде әрқашан кеменің дұрыс емес жағында болар еді. Негізгі қару-жарақ он екі 28 см-лік зеңбірек болды. Кемелердің барлығы 1910 жылға дейін аяқталды, бюджеттен асып, әрқайсысының құны 37,4 миллион марканы құрады. 1910 жылы олар Кильден Вильгельмсхавенге көшірілді, онда екі жаңа үлкен кемежай аяқталды және тағы басқалары салынып жатты. Бірінші неміс шайқас крейсері 1908 жылдың наурыз айында құрылысы басталды. Төрт Парсонс турбинасы қолданылып, жылдамдық 27 түйінге дейін арттырылды және салмақ азайтылды. Төрт екі зеңбіректі мұнара 28 см-лік зеңбіректерді орнатты; екі орталық мұнаралар кеменің екі жағында орналастырылған, бірақ олар смещендірілді, сондықтан енді екі жаққа да атуға болатын болды. Жоба сәтті деп танылды, бірақ құны 35,5 миллион марка 1906 жылғы қаражаттан едәуір жоғары болды. Жеңіл крейсерлерді дамыту «Газелле» және «Бремен» жеңіл крейсерлерімен жалғасты, олар Тынық мұхитында Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында жасаған әрекеттерімен танымал болды. Кемелердің салмағы 3300 тонна, он 10,5 см жылдам ату қаруларымен және 24 түйінге дейін жылдамдықпен жабдықталған. Құны 7,5 миллион және 6 миллион марканы құрады. 1907 және 1911 жылдар аралығында 4 дана шығарылды, олардың әрқайсысы 4400 тонна және 8 миллион марканы құрады. Олар турбиналармен, он екі 10,5 см-лік зеңбіректермен жабдықталған, сонымен қатар 100 минаны алып жүруге және қоюға жабдықталған. 1907 жылдан бастап барлық торпедалық катерлер турбиналық қозғалтқыштармен жасалды. Олардың маңыздылығына қарамастан, неміс теңіз күштері 1904 жылға дейін басқа эксперимент – су асты кемесі мәселесін шешуден бас тартты. Бірінші су асты кемесі 1906 жылдың желтоқсанында жеткізілді. Бірінші су асты кемесінің салмағы су бетінде 238 тонна, су астында 283 тонна болды. Керосинді қозғалтқыш 10 түйінге дейін жылдамдыққа жетеді, ал су астында жүретін кеме батареямен электр қозғалтқышын пайдаланып 5 түйінде 50 теңіз миліне дейін жүре алатын болды. Кемелер 1897 жылы алғаш рет сәтті пайдаланған Максиме Лаубеуфтың жобасына сәйкес жасалды, екі қабатты корпус пен негізгі экипаждың сыртындағы флотациялық резервуарлармен жабдықталған. Су асты кемесінде алдыңғы жағында бір торпедалық түтік және барлығы үш торпеда болды. Алғашқы қозғалтқыштар шулы және түтінді болды, сондықтан су асты кемесінің тиімділігін арттырған тыныш және таза дизельдік қозғалтқыштар 1910 жылы енгізілді, оларды жау анықтау қиын болды.

On 3 December 1906 the Royal Navy received a new battleship, She became famous as the first of a new concept in battleship design, using all big gun, single size of calibre armament. She used turbine propulsion for greater speed and less space required by the machinery, and guns arranged so that three times as many could be brought to bear when firing ahead, and twice as many when firing broadside. The design was not a uniquely British concept as similar ships were being built around the world, nor was it uniquely intended as a counter to German naval expansion, but the effect was to immediately require Germany to reconsider its naval building program. The battleship design was complemented by the introduction of a variant with lighter armour and greater speed, which became the battlecruiser. The revolution in design, together with improvements in personnel and training severely brought into question the German assumption that a fleet of two thirds the size of the Royal Navy would at least stand a chance in an engagement. By 1906 Germany was already spending 60% of revenue upon the army. Either an enormous sum now had to be found to develop the navy further, or naval expansion had to be abandoned. The decision to continue was taken by Tirpitz in September 1905 and agreed by Chancellor Bernhard von Bülow and the Kaiser, while Dreadnought was still at the planning stage. The larger ships would naturally be more expensive, but also would require enlargement of harbours, locks and the Kiel canal, all of which would be enormously expensive. Estimated cost for new dreadnoughts was placed at 36.5 million marks for 19,000 tons displacement ships (larger than Dreadnought at 17,900 tons), and 27.5 million marks for battle cruisers. 60 million mark was allocated for dredging the canal. The Reichstag was persuaded to agree to the program and passed a Novelle (a supplementary law) amending the navy bills and allocating 940 million marks for a dreadnought program and the necessary infrastructure. Two dreadnoughts and one battlecruiser were to be built each year. Construction of four s began in 1907 under the greatest possible secrecy. The chief German naval designer was Hans Bürkner. A principle was introduced that the thickness of side armour on a ship would equal the calibre of the large guns, while ships were increasingly divided internally into watertight compartments to make them more resistant to flooding when damaged. The design was hampered by the necessity to use reciprocating engines instead of the smaller turbines, since no sufficiently powerful design was available and acceptable to the German navy. Turrets could not be placed above the centre of the ship and instead had to be placed at the side, meaning two of the six turrets would always be on the wrong side of the ship when firing broadsides. Main armament was twelve 28 cm guns. The ships were all completed by 1910, over budget, averaging 37.4 million marks each. In 1910 they were transferred from Kiel to Wilhelmshaven, where two new large docks had been completed and more were under construction. The first German battlecruiser——was commenced March 1908. Four Parsons turbines were used, improving speed to 27 knots and reducing weight. Four twin turrets mounted 28 cm guns; although the two centre turrets were still placed one either side of the ship, they were offset so could now fire either side. The design was considered a success, but the cost at 35.5 million marks was significantly above the 1906 allocation. Light cruiser development continued with the light cruisers, which were to become famous for their actions in the start of World War I in the Pacific. The ships were 3,300 tons, and armed with ten 10.5 cm rapid fire guns and a speed around 24 knots. cost 7.5 million marks, and 6 million marks. Four were produced between 1907 and 1911 at 4,400 tons and around 8 million marks each. These had turbines, twelve 10.5 cm guns as main armament, but were also equipped to carry and lay 100 mines. From 1907 onward, all torpedo boats were constructed using turbine engines. Despite their ultimate importance, the German navy declined to take up the cause of another experiment, the submarine, until 1904. The first submarine, was delivered in December 1906, built by Krupp's Germania yard in Kiel. The first submarine had 238 ton displacement on the surface and 283 tons submerged. The kerosene engine developed 10 knots on the surface with a range of Submerged, the ship could manage 50 nautical miles at 5 knots using battery electric propulsion. The ships followed a design by Maxime Laubeuf first used successfully in 1897, having a double hull and flotation tanks around the outside of the main crew compartments. The submarine had just one torpedo tube at the front and a total of three torpedoes. The early engines were noisy and smoky, so that a considerable boost to the usefulness of the submarine came with the introduction of quieter and cleaner diesel engines in 1910, which were much more difficult for an enemy to detect.

1908 жылдан 1912 жылға дейін, Екінші роман

Германияның кемелерге жұмсаған шығыны үнемі артып келе жатты. 1907 жылы флотқа 290 миллион марка жұмсалды, 1908 жылы бұл көрсеткіш 347 миллион маркаға, яғни ұлттық бюджеттің 24 пайызына жетті, сонымен қатар 500 миллион маркалық бюджет тапшылығы күтілуде. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде, Германияның теңіз шығындарына байланысты мемлекеттік қарызы бір миллиард маркаға артты. Неміс кемелерінің әрқайсысы алдыңғысына қарағанда қымбат болғанымен, британдықтар келесі буын (3 кеме) және (3) линкорлардың құнын төмендетуге қол жеткізді. Британдық крейсерлер неміс кемелерінен де қымбат болды. Жалпы алғанда, неміс кемелері британдық кемелерге қарағанда 30 пайызға қымбат тұсты. Бұл жағдай Рейхстагта одан әрі кеңеюге қарсылықтың күшеюіне себеп болды, әсіресе Ұлыбританияның Германияның кеңейту бағдарламасына тең келіп, тіпті одан да асып түсуге ниеттенгені анық болғанда. 1908 жылы флоттың өзінде жаңа кемелерге жеткілікті қаржы жоқтығы және экипаж тапшылығы туралы шағымдар көбейді. Қаржы министрі Герман фон Штенгель бюджет тапшылығын шешуге жол таба алмағандықтан отставкаға кетті. 1907 жылғы сайлауда Рейхстаг әскери жетістіктерге көбірек бейім болды, себебі бұрынғы парламент Германияның Оңтүстік-Батыс Африкадағы отарларындағы көтерілістерді басуға қаражат бөлген жоқ. Қиындықтарға қарамастан, Тирпиц 1908 жылдың наурыз айында Рейхстагты тағы бір «Новелланы» қабылдауға көндірді. Бұл кемелердің қызмет мерзімін 25 жылдан 20 жылға дейін қысқартты, осы арқылы жылдам жаңғыртуға мүмкіндік берді және жылдық құрылыс деңгейін төрт капиталдық кемеге дейін арттырды. Тирпицтің мақсаты 1914 жылға қарай 16 линкор және 5 линкорлық крейсерден тұратын флот құру, ал 1920 жылға қарай 38 линкор және 20 линкорлық крейсерден тұратын флот құру еді. Сонымен қатар, 38 жеңіл крейсер және 144 торпедалық катер қажет болды. Заң жобасында 1912 жылы құрылыс жылдық екі кемеге дейін төмендеуі көзделген, бірақ Тирпиц бұл шешімді кейінірек өзгерте алатынына сенімді болды. Ол кеме жасау саласына белсенді түрде қатысып жүрген неміс өнеркәсібінің құрылыс деңгейін сақтау үшін жаңа науқанды қолдайды деп күтті. 1909-10 жылдары 22 800 тонналық, 6 мұнарада 12 зеңбірек орнатылған, максималды жылдамдығы 21 теңіз шақырымын құрайтын және құны 46 миллион марка болатын төрт линкор салынды. Мұнаралардың орналасуы кеменің ортасын машиналар үшін пайдалану қажеттілігімен байланысты болды, мұнаралардың орналасуының кемшіліктеріне қарамастан. Енді кемелер торпедалармен жабдықталды. 1909 мен 1913 жылдар арасында салынған «Мерседес» турбиналық қозғалтқыштарды пайдалану арқылы дизайн өзгертілді. Кемеде он 30,5 см-лік зеңбірек болды, ортадағы екі бүйірлік мұнарасы алынып тасталды, бірақ орта сызықта қосымша мұнара орнатылды. «Фон дер Танн» дизайнындағыдай, барлық зеңбіректер екі жақтан да кең жақта атуға мүмкіндік берді, бұл «Хельголанд» дизайнына қарағанда жалпы саны аз болғанына қарамастан, көбірек зеңбіректің атуына мүмкіндік берді. Әдеттегі төрт емес, бес кеме салынды, біреуі флоттың флагманы ретінде тағайындалды. Бір кеме, «Морской», үш емес, екі турбинамен жабдықталды, дизельдік қозғалтқышты қосымша пайдалану жоспарланған, бірақ «Хоуолдт» қозғалтқышы уақытында дайын болған жоқ. Нәтижесінде «Луитпольдтың» максималды жылдамдығы 20 теңіз шақырымын құрады, ал басқа кемелерде 22 теңіз шақырымын құрады. Кемелер алдыңғы кластың кемелеріне қарағанда үлкен болды (24 700 тонна), бірақ құны арзан болды (45 миллион марка). Олар Бірінші дүниежүзілік соғысқа дайындалған Ашық теңіз флотының үшінші эскадрильясының құрамына кірді. 1908 мен 1912 жылдар арасында екі «С» класты кеме салынды, олардың орта сызығында, артқы мұнараның үстіне қосымша мұнара орнатылды, бірақ 28 см-лік зеңбіректер қолданылды. «Ашық теңіз флотының» құрамына кірді, ал «Медитеррандық эскадрильяның» құрамына кірді және Бірінші дүниежүзілік соғысты Осман флотының құрамында өткізді. Кемелердің құны 42,6 және 41,6 миллион марканы құрады, максималды жылдамдығы 28 теңіз шақырымын құрады. «Мольтке» дизайнының сәл кеңейтілген нұсқасы ретінде салынды, максималды жылдамдығы 29 теңіз шақырымын құрады. Барлық крейсерлер 1908 жылдан бастап турбиналық қозғалтқыштармен жабдықталды. 1910-1912 жылдар арасында 4 600 тонналық төрт жеңіл крейсер салынды, олардың әрқайсысының құны шамамен 7,4 миллион марканы құрады. Кемелерге негізгі көмірмен жабдықтаудың тиімділігін арттыру үшін мұнай жағу жүйесі орнатылды. Олардан кейін ұқсас, бірақ сәл үлкен және сәл жылдам «Газелле» және «Бремен» жеңіл крейсерлері пайда болды. 1907 жылы Зондербургте (Кильдің солтүстігінде) теңіз артиллерия мектебі құрылды. Бұл жаңа буын зеңбіректердің қиындықтарын шешуге бағытталған, олардың әлеуетті ұзын қашықтығы үшін оларды осы қашықтықтағы нысаналарға бағыттай алатын аспаптар қажет болды. 1914 жылға қарай, зеңбіректердің көлемі үнемі артып келе жатқанда тәжірибелер жүргізілді. Капиталдық кемелердің жоғары жақтағы мачталарында қашықтықты анықтау құралдарымен жабдықталған бақылау мұнаралары орнатылды, ал кеме дизайны дәлдікті арттыру үшін зеңбіректерді кеменің орта сызығында орналастыру үшін өзгертілді. 1910 жылы екі дизельдік қозғалтқышпен қозғалатын алғашқы суасты қайығының құрылысы басталды. U 19 алғашқы неміс суасты қайығынан екі есе үлкен болды, 8 теңіз шақырымымен круиздік жылдамдықта немесе 15 теңіз шақырымы максималды жылдамдықта бес есе көп қашықтыққа саяхаттады. Алдыңғы және артқы бөліктерде екі торпедалық түтік болды, ал алты торпеда тасымалданды. Кемелер 80 метр тереңдікте жұмыс істеуге арналған, бірақ 90 метрге дейін сүңгіп кетуге мүмкіндік берді.

German expenditure on ships was steadily rising. In 1907, 290 million marks was spent on the fleet, rising to 347 million marks or 24 percent of the national budget in 1908, with a predicted budget deficit of 500 million marks. By the outbreak of World War I, one billion marks had been added to Germany's national debt because of naval expenditures. While each German ship was more expensive than the last, the British managed to reduce the cost of the succeeding generations of (3 ships) and (3) battleships. Successive British battlecruisers were more expensive, but less so than their German equivalents. Overall, German ships were some 30% more expensive than the British. This all contributed to growing opposition in the Reichstag to any further expansion, particularly when it was clear that Britain intended to match and exceed any German expansion program. In the fleet itself, complaints were beginning to be made in 1908 about underfunding and shortages of crews for the new ships. The State Secretary of the Treasury, Hermann von Stengel, resigned because he could see no way to resolve the budget deficit. The elections of 1907 had returned a Reichstag more favourable to military exploits, following the refusal of the previous parliament to grant funds to suppress uprisings in colonies in German South West Africa. Despite the difficulties, Tirpitz persuaded the Reichstag to pass a further Novelle in March 1908. This reduced the service life for ships from 25 years to 20 years, allowing for faster modernisation, and increased the building rate to four capital ships per year. Tirpitz's target was a fleet of 16 battleships and 5 battlecruisers by 1914, and 38 battleships and 20 battlecruisers by 1920. There were also to be 38 light cruisers, and 144 torpedo boats. The bill contained a restriction, that building would fall to two ships per year in 1912, but Tirpitz was confident of changing this at a later date. He anticipated that German industry, now heavily involved in shipbuilding, would back a campaign to maintain a higher construction rate. Four battleships of the were laid down in 1909–10, with displacements of 22,800 tons, twelve guns in 6 turrets, reciprocating engines generating a maximum speed of 21 knots, and a price tag of 46 million marks. Again, the turret configuration was dictated by the need to use the centre of the ship for machinery, despite the disadvantage of the turret layout. The ships were now equipped with torpedoes. The s built between 1909 and 1913 introduced a change in design as turbine engines were finally approved. The ships had ten 30.5 cm guns, losing two of the centre side turrets but gaining an additional turret astern on the centre line. As with the Von der Tann design, which was drawn up at a similar time, all guns could be fired either side in broadsides, meaning more guns could come to bear than with the Helgoland design, despite having fewer in total. Five ships were constructed rather than the usual four, one to act as a fleet flagship. One ship, the , was equipped with only two turbines rather than three, with the intention of having an additional diesel engine for cruising, but the Howaldt engine could not be developed in time. Luitpold had a top speed of 20 knots as a result, compared to 22 knots for the other ships. The ships were larger than the preceding class at 24,700 tons, but cheaper at 45 million marks. They formed part of the third squadron of the High Seas Fleet as it was constituted for World War I. Between 1908 and 1912 two s were constructed, adding an extra turret on the centre line astern, raised above the aft turret, but still using 28 cm guns. became part of the High Seas Fleet, but became part of the Mediterranean squadron and spent World War I as part of the Ottoman navy. The ships cost 42.6 and 41.6 million marks, with maximum speed of 28 knots. was constructed as a slightly enlarged version of the Moltke design, reaching a maximum speed of 29 knots. All cruisers were equipped with turbine engines from 1908 onwards. Between 1910 and 1912 four light cruisers were constructed of 4,600 tons, at around 7.4 million marks each. The ships were fitted with oil burners to improve the effectiveness of their main coal fueling. These were followed by the similar but slightly enlarged and marginally faster and light cruisers. In 1907 a naval artillery school was established at Sonderburg (north of Kiel). This aimed to address the difficulties with the new generation of guns, which with potentially greater range required aiming devices capable of directing them at targets at those extreme ranges. By 1914, experiments were being conducted with guns in increasing sizes up to Capital ships were fitted with spotting tops high up on masts with range finding equipment, while ship design was altered to place turrets on the centre line of the ship for improved accuracy. Construction began in 1910 of the first submarine powered by twin diesel engines. U 19 was twice the size of the first German submarine, had five times the range at cruising at 8 knots, or 15 knots maximum. There were now two bow and two stern torpedo tubes, with six torpedoes carried. The ships were designed to operate at a depth of , though could go to .

1912 жылдан 1914 жылға дейін, Үшінші роман

Әскери-теңіз флотына жұмсалатын қаражат жыл өткен сайын өсіп отырды. 1909 жылы канцлер Бернхард фон Бюлов пен қазынашылық министрі Рейнхольд фон Сидо дефицитті азайту үшін салықты көбейтетін жаңа бюджетті қабылдауға тырысты. Социал-демократиялық партиялар тауарларға салынатын салықтың көтерілуін қабылдамады, ал консерваторлар мұралық салықтың көтерілуіне қарсы болды. Бюлов пен Сидо жеңіліске ұшырап, отставкаға кетті, ал Теобальд фон Бетман Холлвег канцлер болды. Оның шешімін табуға тырысқан әрекеті – британдықтармен келісілген теңіз құрылысын баяулату туралы келіссөздер бастау болды. 1911 жылы Агадир дағдарысы Франция мен Германияны қақтығысқа әкелгенде келіссөздер сәтсіз аяқталды. Германия Францияны Мароккода еркіндік беру үшін Орта Конгодағы аумақты беруге «сендіруге» тырысты. Бұл Германияның экспансиялық мақсаттарына байланысты Ұлыбританияда алаңдаушылықты арттырып, Ұлыбританияны Франциямен тығыз қарым-қатынас орнатуға, соның ішінде теңіз ынтымақтастығына итермеледі. Тирпиц бұл жағдайды тағы да әскери-теңіз күштерін кеңейту және жыл сайын төрт кеме салуды 1912 жылға дейін жалғастыру үшін мүмкіндік ретінде қарастырды. 1912 жылдың қаңтар айындағы сайлауда әскери экспансияға қарсы шыққан Социал-демократтар ең үлкен партияға айналған Рейхстагқа келді. Әскери-теңіз флотына жұмсалатын шығындардың үнемі өсіп келе жатқанын ескерген неміс армиясы өзінің көлемін Францияға жақындату үшін 136 000 адамнан көбейтуді талап етті. 1912 жылы ақпанда британдық соғыс министрі виконт Холдейн Берлинге келді. Осы арада Ұлыбританияда Адмиралтействоның бірінші лорды Уинстон Черчилль неміс теңіз флотын «зияраттануға арналған зат» деп сипаттаған баяндама жасады, бұл Германияда қорлау деп саналды. Әңгімелесулер еш нәтиже бермеді, кім не ұсынды деген сұраққа жауап қайтарумен аяқталды. Бетман Холлвег армияға кететін шығындардың кепілдендірілген үлесін талап етті, бірақ армия офицерлері оны ашық қолдаудан бас тартқанда сәтсіз аяқталды. Тирпиц алты жаңа капиталды кемелерді талап етті және 1912 жылы сәуірде қабылданған жаңа бірлескен әскери бюджетте 15 000 қосымша теңізшімен бірге үшін алды. Жаңа кемелер, қазіргі резервтік флагман және төрт резервтік линкерлермен бірге Ашық теңіз флотының жаңа эскадрильясына айналды. Барлығы флотта сегіз линкерлік, он екі ірі крейсерлік және отыз кіші, сонымен қатар шетелде қызмет ететін қосымша крейсерлік бес эскадрилья болады. Тирпиц алмастыру бағдарламасымен, бұрынғы кемелердің жағалау қорғанысы эскадрильясы алтыншы флоттық эскадрильяға айналады, ал қазіргі сегіз жауынгерлік крейсерлерге тағы сегіз қосылады. Жоба бойынша 1920 жылға қарай 100 000 адамнан тұратын негізгі флоттың құрамына 49 линкер мен 28 линкерлік крейсер кіруі керек еді. Кейзер британдықтар туралы: «Біз оларды қабырғаға тіреуге алдық» деп айтты. Тирпицке көбірек кемелерді алуға мүмкіндік берілсе де, әскери шығындардың үлесі 1912 жылы және одан кейін, 1911 жылы 35% -дан 1912 жылы 33% -ға және 1913 жылы 25% -ға дейін төмендеді. Бұл әскери жоспарлаушылардың Еуропадағы құрлықтағы соғыс күшейе түсуі мүмкін деген көзқарасының өзгеруін және Тирпицтің теңіз флотын пайдалану арқылы дүниежүзілік кеңею жоспарын тастап кетуін көрсетті. 1912 жылы генерал фон Мольтке: «Мен соғыс болмай қоймайды деп ойлаймын, және неғұрлым ертерек болса, соғұрлым жақсы» деп түсіндірді. Кейзердің інісі, Пруссияның адмиралы ханзада Генрих, әскери-теңіз флотының құны тым жоғары деп есептеді. Британияда Черчилль Германияның әрбір кемесіне екі үлкен кеме салу ниеті туралы мәлімдеді және флотты Жерорта теңізінен Ла-Манш суларына дейін жылжыту үшін қайта ұйымдастырды. Британдық әскери-теңіз офицерлерін қызмет еткен уақытына емес, еңбегі мен қабілетіне қарай жоғарылату саясаты енгізілді, бұл Джеллико мен Биттидің тез жоғарылатуын көрсетті, екеуі де алдағы Бірінші дүниежүзілік соғыста маңызды рөл атқарды. 1913 жылы француздар мен британиялықтар Германияға қарсы бірлескен теңіз әрекеттерін жоспарлады, ал Франция өзінің Атлантика флотын Бресттен Тулонға көшіріп, британдық кемелердің орнына қойды. Британия да жаңа соғыс кемелерінің мүмкіндіктерін кеңейту арқылы қару-жарақ жарысын күшейтті. 1912 жылы 32 мың тонналық бес кемеде пулеметтер болады және олар толықтай мұнаймен жабдықталады, бұл 25 түйін жылдамдығына мүмкіндік береді. 1912-13 жылдары Германия 27 000 тонналық және 26-27 түйіндік ең жоғары жылдамдықты, әрқайсысы 56-59 миллион марканы құрайтын үш кемесі бар, соғыс крейсерлеріне назар аударды. Бұл кемелерде екі 30,5 см пушкасы орналасқан төрт мұнара болды, ал мұнаралар кеменің екі басында орналасқан, ал ішкі мұнара сыртқы мұнарадан биік орналасқан. Германияда жасалған алғашқы кемелердің бірі болып, оған зениттік қарулар орнатылды. 1913 жылы Германия британдық шақыруға жауап ретінде екі жаңа линкерді жасауға кірісті. Бұл кемелер Ютланд шайқасынан кейін ғана пайдалануға берілді, сондықтан соғыстың ешқандай маңызды теңіз шайқасында қатыспады. Олардың суыруы 28 600 тонна, экипажы 1100 адам және жылдамдығы 22 түйін, құны 50 миллион марка болды. Пушкалар алдыңғы жауынгерлік крейсерлердегідей орналасқан, бірақ олардың диаметрі енді үлкен болды. Кемелерде төрт 8,8 см зениттік және сонымен қатар сегіз 15 см жеңіл пушкасы болды, бірақ олар көмірмен жұмыс істеді. Кеменің жанындағы көмір қоймалары снарядтардан қорғауға көмектеседі деп есептелді, бірақ Германияда мұнайдың сенімді қоры болмады. Осы сыныптан тағы екі кеме кейінірек жасауға кірісті, бірақ олар аяқталған жоқ. 1912-1913 жылдары Германияда ресейлік теңіз күштері үшін үш жеңіл крейсер құрылысы басталды, олардың құны шамамен 9 миллион марканы құрады. Кемелер Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда тартып алынды, олар «Грейф», «Бремен» және «Висбаден» аталды. Тағы екі үлкен крейсер, «Дрезден» және «Эмден» тағы да құрылысқа кірісті және 1915 жылы пайдалануға берілді. AG Vulcan компаниясы Кильде 1914 жылға дейін 800 тоннаға дейін жеткен V 25-тен V 30-ға дейінгі торпедалық катерлер көптеп салынды. 1912 жылы Германия Жерорта теңізіндегі эскадрилья құрды, оған «Гебен» жауынгерлік крейсері және «Бреслау» жеңіл крейсері кірді.

Spending on the navy increased inexorably year by year. In 1909 Chancellor Bernhard von Bülow and Treasury Secretary Reinhold von Sydow attempted to pass a new budget boosting taxes in an attempt to reduce the deficit. The Social Democratic parties refused to accept the increased taxes on goods, while the conservatives opposed increases in inheritance taxes. Bülow and Sydow resigned in defeat and Theobald von Bethmann Hollweg became Chancellor. His attempted solution was to initiate negotiations with Britain for an agreed slow down in naval building. Negotiations came to nothing when in 1911 the Agadir Crisis brought France and Germany into conflict. Germany attempted to 'persuade' France to cede territory in the Middle Congo in return for giving France a free hand in Morocco. The effect was to raise concerns in Britain over Germany's expansionist aims, and encouraged Britain to form a closer relationship with France, including naval cooperation. Tirpitz saw this once again as an opportunity to press for naval expansion and the continuation of the four capital ships per year building rate into 1912. The January 1912 elections brought a Reichstag where the Social Democrats, opposed to military expansion, became the largest party. The German army, mindful of the steadily increasing proportion of spending going to the navy, demanded an increase of 136,000 men to bring its size closer to that of France. In February 1912 the British war minister, Viscount Haldane, came to Berlin to discuss possible limits to naval expansion. Meanwhile, in Britain, the First Lord of the Admiralty Winston Churchill made a speech describing the German navy as a 'luxury', which was considered an insult when reported in Germany. The talks came to nothing, ending in recriminations over who had offered what. Bethmann Hollweg argued for a guaranteed proportion of expenditure for the army, but failed when army officers refused to support him publicly. Tirpitz argued for six new capital ships, and got three, together with 15,000 additional sailors in a new combined military budget passed in April 1912. The new ships, together with the existing reserve flagship and four reserve battleships were to become one new squadron for the High Seas Fleet. In all the fleet would have five squadrons of eight battleships, twelve large cruisers and thirty small, plus additional cruisers for overseas duties. Tirpitz intended that with the rolling program of replacements, the existing coastal defence squadron of old ships would become a sixth fleet squadron, while the eight existing battle cruisers would be joined by eight more as replacements for the large cruisers presently in the overseas squadrons. The plan envisaged a main fleet of 100,000 men, 49 battleships and 28 battlecruisers by 1920. The Kaiser commented of the British, " we have them up against the wall." Although Tirpitz had succeeded in getting more ships, the proportion of military expenditure on the navy declined in 1912 and thereafter, from 35% in 1911 to 33% in 1912 and 25% in 1913. This reflected a change in attitude amongst military planners that a land war in Europe was increasingly likely, and a turning away from Tirpitz's scheme for worldwide expansion using the navy. In 1912 General von Moltke commented, "I consider war to be unavoidable, and the sooner the better." The Kaiser's younger brother, Admiral Prince Heinrich of Prussia, considered that the cost of the navy was now too great. In Britain, Churchill announced an intention to build two capital ships for every one constructed by Germany, and reorganised the fleet to move battleships from the Mediterranean to Channel waters. A policy was introduced of promoting British naval officers by merit and ability rather than time served, which saw rapid promotions for Jellicoe and Beatty, both of whom had important roles in the forthcoming World War I. By 1913 the French and British had plans in place for joint naval action against Germany, and France moved its Atlantic fleet from Brest to Toulon, replacing British ships. Britain also escalated the arms race by expanding the capabilities of its new battleships. The five 1912 of 32,000 tons would have guns and would be completely oil fuelled, allowing a speed of 25 knots. For 1912–13 Germany concentrated on battlecruisers, with three ships of 27,000 tons and 26–27 knots maximum speed, costing 56–59 million marks each. These had four turrets mounting two 30.5 cm guns arranged in two turrets either end, with the inner turret superfiring over the outer. was the first German ship to have anti aircraft guns fitted. In 1913, Germany responded to the British challenge by laying down two battleships. These did not enter service until after the Battle of Jutland, so failed to take part in any major naval action of the war. They had displacement of 28,600 tons, a crew of 1,100 and a speed of 22 knots, costing 50 million marks. Guns were arranged in the same pattern as the preceding battle cruisers, but were now increased to diameter. The ships had four 8.8 cm anti aircraft and also sixteen 15 cm lighter guns, but were coal fuelled. It was considered that coal bunkers at the sides of the ship added to protection against penetrating shells, but Germany also did not have a reliable supply of fuel oil. Two more ships of the class were later laid down, but never completed. Three light cruisers commenced construction in German yards in 1912–1913 ordered by the Russian Navy, costing around 9 million marks. The ships were seized at the outbreak of World War I becoming , and Two larger cruisers, and were also commenced and entered service in 1915. More torpedo boats were constructed, with gradually increasing sizes having reached 800 tons for the V 25 to V 30 craft constructed by AG Vulcan in Kiel before 1914. In 1912 Germany created a Mediterranean squadron consisting of the battlecruiser Goeben and light cruiser Breslau.

Әуе қуаты

1891 жылы әуе шарымен сынақтар басталды, бірақ нәтижелер қанағаттандырмайтын болды және теңіз күштері ешқайсысын сатып алмады. 1895 жылы граф Фердинанд фон Цеппелин өзінің жаңа қатаң дирижабльдеріне әскери және теңіз күштерінің қызығушылығын тудыруға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. «Цеппелин» дирижабльдері тым баяу деп есептелді және су үстінде сенімді жұмыс істеуіне қатысты алаңдаушылықтар болды. 1909 жылы теңіз күштері кемелерден ұшақтарды ұшыру туралы ұсыныстарды қабылдамады, ал 1910 жылы Цеппелиннің дирижабльдерін де қабылдамады. Соңында 1911 жылы ұшақтармен сынақтар басталды және 1912 жылы Тирпиц теңіз барлауы үшін бірінші дирижабльді 850 000 маркаға сатып алуға келісті. Бұл машинаның Ұлыбритания үстінде жұмыс істеуге жеткіліксіз қашықтығы болды, бірақ ұшақтарға қарсы қолдануға арналған пулеметтері және тәжірибелік бомбалары болды. Келесі жылы тағы он машинаға тапсырыс берілді және Берлинге жақын Иоганнистальда жаңа теңіз әуе бөлімі құрылды. Алайда, 1913 жылдың қыркүйегінде L 1 дауылда жойылды, ал келесі айда L 2 газ жарылысынан жоғалып кетті. Жеткізілмеген машиналарға берілген тапсырыстар алынып тасталды, нәтижесінде теңіз күштерінде бір ғана машина қалды – L 3. 1910 жылы ханзада Генрих ұшуды үйреніп, теңіз авиациясын қолдады. 1911 жылы Albatros гидроұшақтарымен тәжірибелер жүргізілді, ал 1912 жылы Тирпиц гидроұшақтарды сынау үшін 200 000 марка бөлді. Curtiss гидроұшағы қабылданды. 1913 жылға қарай төрт ұшақ болды, олардың ішінде британдық Sopwith та болды, және 1918 жылға қарай алты теңіз әуе станциясын құрудың ұзақ мерзімді жоспарлары жасалды. 1914 жылға қарай Marine Fliegerabteilung, армияның жақсы дамыған Fliegertruppe құрлықтағы авиациялық бөлімшелерінің теңдес бөлімі, он екі гидроұшақтан және бір құрлықтағы ұшақтан тұрады және 8,5 миллион маркалық бюджетке ие болды. 1914 жылы флотпен бірге жұмыс істейтін гидроұшақтарды сынау нәтижелері көңіл көншітпеді; қатысқан төрт ұшақтың бірі құлады, біреуі ұшыра алмады және тек біреуі барлық міндеттерді орындады. Ең табысты ұшақ британдық үлгі болды, және шындығында, Ұлыбританиядағы тәжірибелер Уинстон Черчилльтің қолдауымен жүргізілді, олар паромдар мен лайнерлерді гидроұшақ тасымалдағыштарына айналдыруды қамтыды.

Naval trials of balloons began in 1891, but the results were unsatisfactory and none were purchased by the navy. In 1895 Count Ferdinand von Zeppelin attempted to interest both the army and navy in his new rigid airships, but without success. The Zeppelin rigids were considered too slow and there were concerns with their reliability operating over water. In 1909 the navy rejected proposals for aircraft to be launched from ships, and again in 1910 declined Zeppelin's airships. Finally in 1911, trials with aircraft began and in 1912 Tirpitz agreed to purchase the first airship for naval reconnaissance at a cost of 850,000 marks. The machine had insufficient range to operate over Britain, but had machine guns for use against aircraft and experimental bombs. The following year ten more were ordered and a new naval air division was created at Johannisthal, near Berlin. However, in September 1913 L 1 was destroyed in a storm, while the following month L 2 was lost in a gas explosion. Orders for the undelivered machines were cancelled, leaving the navy with one machine, the L 3. In 1910 Prince Heinrich had learned to fly and supported the cause of naval aviation. In 1911 experiments took place with Albatros seaplanes and in 1912 Tirpitz authorized 200,000 marks for seaplane trials. The Curtiss seaplane was adopted. By 1913 there were four aeroplanes, now including a British Sopwith, and long term plans to create six naval air stations by 1918. By 1914, the Marine Fliegerabteilung, the naval counterpart to the well established Fliegertruppe land based aviation units of the Army, comprised twelve seaplanes and one landplane and disposed of a budget of 8.5 million marks. Trials in 1914 using seaplanes operating with the fleet were less than impressive; out of four taking part one crashed, one was unable to take off and only one succeeded in all tasks. The most successful aircraft had been the British design, and indeed experiments in Britain had been proceeding with the support of Winston Churchill, and included converting ferries and liners into seaplane carriers.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Германияның императорлық әскери-теңіз флотында 22 пре-дредноут, 14 дредноут және 4 жеңіл крейсер болды. 1914 жылдың тамызы мен қарашасы арасында тағы үш "Кениг" классының кемелері құрылып аяқталды, ал 1916 жылы екі "Байерн" классының линкоры пайдалануға берілді. "Дерфлингер" және басқа да жеңіл крейсерлер 1914 жылдың қыркүйегінде, 1916 жылдың наурызында және 1917 жылдың мамырында сәйкесінше аяқталды. Ең соңғы пре-дредноуттардан басқаларының барлығы дерлік тез арада қызметтен шығарылды, осылайша олардың экипаждары тиімдірек кемелерге ауыстырылды. Әскери-теңіз флотының негізгі күштері Ашық теңіз флоты және U-кемелер флоты болуға тиіс болды. Кішігірім флоттар неміс теңіз үстіндегі протектораттарына орналастырылды, олардың ең маңыздысы Циньдаодағы Шығыс Азия эскадрильясына жіберілді. Неміс әскери-теңіз флотының U-кемелері 1915 жылдың 7 мамырында жолаушылар лайнері мен қосымша крейсерді батыруға да үлкен үлес қосты, бұл оқиға АҚШ-тың екі жылдан кейін, 1917 жылы соғысқа қосылуына себеп болған маңызды оқиғалардың бірі болды.

Әскери-теңіз әскері

Теңіз жауынгерлері Seebataillone (теңіз батальондары) деп аталды. Олар Пруссия теңіз күштерінде, Солтүстік Германия Федералды теңіз күштерінде, Императорлық Германия теңіз күштерінде және қазіргі Германия теңіз күштерінде қызмет етті.

Соғыстан кейінгі

Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, әскери-теңіз флотының қазіргі заманғы кемелерінің көп бөлігі (барлығы 74) Скапа-Флоуға (1918 жылдың қарашасы) интернирленді, онда флотының барлық кемелері (кейбір ерекшеліктерден басқа) 1919 жылдың 21 маусымында командирі, контр-адмирал Людвиг фон Ройтердің бұйрығымен экипаждары тарапынан батырылды. Эрнест Кокс кейіннен Скапа-Флоудағы көптеген кемелерді құтқарып алды. Императорлық әскери-теңіз флотының аман қалған кемелері Веймар республикасының рейхсмаринасын құруға негіз болды.

Рангылар мен рейтингтер

Императорлық Германия әскери-теңіз күштерінің шендер мен лауазымдар жүйесі Пруссияның және басқа солтүстік мемлекеттердің теңіз күштерінің жүйелерін біріктірген.

Пайдаланылған әдебиеттер

Фрэнкс, Норман, Бейли, Фрэнк В., Гест, Расселл. Сызықтардан жоғары: Неміс әуе қызметінің, Әскери-теңіз әуе қызметінің және Фландрия теңіз жаяу әскерлерінің аса және ұрысшы бөлімшелері, 1914–1918 жылдар. Grub Street, 1993. , Халперн, Пол Г. Бірінші дүниежүзілік соғыстың теңіз тарихы (Аннаполис: Теңіз институтының баспасы, 1995). Леман, Эрнст А.; Мингос, Говард. Зеппелиндер: Әуе кемелерінің дамуы, Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Зеппелиндердің әуе шабуылы тарихы. VI тарау: "Солтүстік теңіздегі патрульдеу – Ютландиядағы Зеппелиндер" (онлайн тарау).

Негізгі дереккөздер

Шир, адмирал Рейнхард. Германияның Ашық теңіз флоты Бірінші дүниежүзілік соғыста (Frontline Books, 2014).

Неміс тілінде

Корд Эберспехер: "Неміс Янцзы патрульдері". Германияның империализм дәуіріндегі Қытайдағы канонерлік саясаты 1900–1914 жж. (Неміс Янцзы патрулі. Империализм дәуіріндегі Қытайдағы неміс канонерлік дипломатиясы), Бохум 2004. Герхард Вихманн: Латын Америкасындағы пруссиялық-неміс теңіз күштері 1866–1914 жж. (Латын Америкасындағы пруссиялық неміс теңіз күштері 1866–1914 ж. Неміс канонерлік саясатын зерттеу), Бремен 2002, Шнайдер, Деннис: Неміс империясындағы флот саясаты, 1890-шы жылдардан бастап Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуына дейін, GRIN Verlag 2009.