Кіріспе

Гидеон Джонсон Пиллоу (1806 жылғы 8 маусым – 1878 жылғы 8 қазан) – американдық заңгер, саясаткер, спекулянт, құл иеленуші, мексика-американ соғысы кезінде еріктілер армиясының АҚШ генерал-майоры және америкалық Азамат соғысында Конфедерация бригадасының генерал-майоры. Әскери мансабына дейін Пиллоу заңгерлікпен айналысып, Демократиялық партия саясатында белсенді болды. 1844 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияда Теннесси азаматы Джеймс К. Полк кандидатурасын қолдаған жетекші саясаткер болды. 1847 жылы Пиллоу мексика-американ соғысына қатысу үшін еріктілердің бригадир генералы болып тағайындалды, кейін генерал-майор шеніне көтерілді. Ол жақсы қызмет етті және сол жылы Серро-Гордо мен Чапультепекте жарақат алды. Бірақ, Пиллоу бірқатар хаттар арқылы өзінің қолбасшысы генерал-майор Винфилд Скоттың есебінен американдық жеңістерге қатысқандығын дәріптеуге тырысқанда дау туды. Пиллоуға бағынбағаны үшін әскери сот процесі тағайындалды, бірақ президент Полктің көмегімен сот процесі тергеу комиссиясына дейін төмендетілді, ол 1848 жылы Пиллоуды ақтады. Соғыстан кейін Пиллоу 1850 жылғы Нэшвилл конвенциясына делегат ретінде қатысты, онда ол келісімге қолдау көрсетті. Демократиялық партияны қолдау ісінде белсенді болды. 1861 жылы Азамат соғысы басталғанда, Пиллоу сепаратизмді қолдады және шілде айында Конфедерация армиясының бригадир генералы болып тағайындалды. Пиллоу Миссури штатындағы Белмонт шайқасында одақтың әскерлерін ығыстырғаны үшін Конфедерация Конгресінің алғысын алды. Пиллоу 1862 жылғы 15 ақпандағы Форт-Донельсон шайқасында оның әскерлерінің одақтың қорғаныс шебін уақытша бұзып, Форт-Донельсонның конфедерациялық гарнизонының қашуына мүмкіндік беруі мүмкін болғандығына қарамастан, осы мүмкіндікті пайдаланбады. Келесі күні, форттың тапсырылуы алдында, бригадир генерал Джон Б. Флойд форттың басқаруын Пиллоуға берді, ол өз кезегінде оны бригадир генерал Саймон Бакнерге тапсырды. Флойд пен Пиллоу Бакнер одақтың бригадир генералы Улисс С. Гранттың армиясына гарнизонды тапсырғанға дейін бірнеше көмекшілерімен бірге жеке қашып кетті. Бұл әрекеттері оның әскери мансабы мен беделін құлдыратты. 1863 жылы Стоунс-Ривер шайқасында бригадаға қолбасшылық етті, онда нашар өнер көрсетті және армиядағы аз ғана генералдардың бірі болды, ол бас қолбасшы генерал Брэкстон Брэггтің басшылығын жоғары бағалады. Жауынгерлік міндеттен алынып, соғыстың қалған бөлігінде негізінен жалдау жұмыстарында жұмыс істеді. Соғыстан кейін банкротқа ұшыраған Пиллоу қаржылық жағдайын жақсартты және сәтті заңгерлік мансабын жалғастырды. Ол 1878 жылы Арканзас штатының Хелена қаласының жанында қайтыс болды; бастапқыда Хеленада жерленген, кейін Мемфистегі Элмвуд зиратына қайта жерленді.

Белмонт шайқасы

Пиллоудың алғашқы шайқасы қараша айында Миссури штатының Белмонт қаласындағы Одақ армиясының бригадир генералы Улисс С. Грантқа қарсы болды. Грант Кентукки штатының Колумбус қаласындағы Конфедерация бекінісінен өзен арқылы орналасқан Миссури штатының Белмонт қаласындағы шағын Конфедерация лагері – Джонстонға шабуыл жасауға шешім қабылдады. Пиллоу Одақ әскеріне орман арқылы шабуыл жасауға бұйрық берді, бұл Одақ әскерлеріне Конфедерация әскерлерін кері итеруге мүмкіндік берді. Бригадир генерал Бенджамин Ф. Читамның көмегімен Пиллоу Конфедерация әскерін қайта ұйымдастырып, қарсы шабуыл жасады. Дегенмен, Пиллоу мен оның командасы 1861 жылдың 6 желтоқсанында Конфедерация Конгресінің алғысына ие болды: «Бірнеше сағат бойы және ең қиын жағдайларда, өздерінен әлдеқайда көп санды және жабдықталған жаудың шабуылын тойтарып, көрсеткен батылдығы үшін; және бастапқыда үлкен апатқа ұшырауы мүмкін болған жағдайды жеңіске айналдырған шеберлігі мен ерлігі үшін». Рұқсатсыз, Пиллоу адамдар мен жабдықтарды Камберленд өзенін қорғауға маңызды болып табылатын Форт-Донельсонға жібере бастады. Көп ұзамай фортқа тағы үш бригадир генерал тағайындалды. Олардың бірі – Джон Б. Флойд, Вирджинияның бұрынғы губернаторы және Джеймс Бьюкененнің соғыс министрі, Пиллоудан жоғары дәрежеде болды, ол командир лауазымынан шеттетіліп, ресми емес екінші командир болып тағайындалды. 14 ақпан күні Флойд және оның бағынышты командирлері форттан шығып, толыққандай Одақ күштері келгенге дейін Одақтың қоршауынан құтылуға тырысуға шешім қабылдады. Пиллоу Одақ күштерін таңқалдыру жоспарын ұсынды, ол қабылданды. Флойд кез келген табысқа жету үшін эвакуация және жүріс тәртібін қоса, операциялардың егжей-тегжейі туралы ешқандай бұйрық бермеді. 1862 жылдың 15 ақпанына дейін Форт-Донельсон шайқасы жалғасқанда, Флойдтың бұйрығымен Пиллоу армияның сол жақ қанатын ресми басқарған генерал, бригадир генерал Бушрод Джонсоннан басқаруды алды, ол Пиллоуға көмектесуді жалғастырды. Флойд қорқып, барлық әскерлерге окопқа қайтуға бұйрық берді. Егер тұтқындалса, мемлекетке опасыздық жасағаны үшін сотталудан қорқатын Флойд армия басшылығын Пиллоуға тапсырды, ол да ұқсас алаңдаушылықтарға ие болды және дереу басшылықты Симон Боливар Бакнерге берді, ол Конфедерацияның ұстанымының тұрақты еместігін айтты. Ақырында ол басқа генералдармен келісіп, фортты және гарнизонды тапсырды, бірақ жеке өзі емес. Пиллоу түнде Камберленд өзенінен шағын қайықпен қашып кетті; Флойд та қашып кетті, Бакнер Грантқа берілгенге дейін Вирджиния әскерінің екі полкін өзімен бірге алып кетті. Кейбір тарихшылар Улисс Грантты Форт-Донельсонға шабуыл жасауға асығысқандығы үшін, жеткілікті күштің болмауына қарамастан, тым асығыс әрекет еткен деп бағалады. Алайда, оның Гидеон Пиллоумен таныстығы оның өзіне сенімділігін арттырды. Ол өзінің естеліктерінде былай жазды: «Мен генерал Пиллоуды Мексикада таныдым және оның қандай күш болса да, қаншалықты аз болса да, оған берілген кез келген бекіністің қаруынан қашып шыға алатынын түсіндім. Мен бұл туралы сол кездегі штаб офицерлеріме айттым. Флойд қолбасшы екенін білдім, бірақ ол солдат емес еді және оның жазғыштың талаптарына бойына беретінін ойладым. Келесі қолбасшы генерал Пиллоу өзінің Мексика соғысындағы қызметімен мақтанатын». Ол генерал Джонстонға, Нэшвиллге, біздің жігіттеріміз көтерілісшілердің мылтық орнында болғаннан кейін және қашып кетуге азық қалғанда, Оңтүстік әскерлерінің күні бойы үлкен табысқа жеткенін хабарлады. Грант сондай-ақ Форт-Донельсонның берілуінен кейін ескі досы Бакнермен кездескенін еске алды, ол оған Пиллоудың қашып кеткенін айтты. Конфедерацияның соғыс кеңесінде, түнде, бекершін Пиллоу оның тұтқындалуы Оңтүстік мақсатына апат әкелетінінен алаңдады. «Ол сіздің оны Оңтүстік Конфедерациясындағы кез келген адамнан гөрі ұстап алуды жөн көретінін ойлайды», - деді Бакнер Грантқа. «Иә», - деп жауап берді Грант, - «Егер мен оны ұстап алғанда, мен оны қайта жібермекпін. Ол сіздерге басшылық ету арқылы бізге көбірек пайда келтіреді»".

Тоқтату және кейінгі командалар

Пиллоу Орталық Кентукки армиясының 3-ші дивизиясына қолбасшы болып тағайындалды, бірақ 16 сәуірде Джефферсон Дэвистің бұйрығымен "әскери операциялардағы ауыр қателіктері салдарынан армияның тапсырылуына" (Форт Донелсон шайқасы) байланысты қызметтен шеттетілді. Шайқас аяқталғаннан кейін, Пиллоу генерал Брэггтің майдан даласындағы шешімдерін қолдаған, Брекинридждің сәтсіз шабуылын сынаған Конфедерация офицерлерінің санатында болды. 1863 жылдың 16 қаңтарынан бастап ол Теннесси армиясының еріктілерді жинау және әскерге шақыру бюросын, сондай-ақ осыған қатысты жұмыстарды басқарды.

Азамат соғысынан кейінгі мансап және өлім

Соғыстан кейін, Pillow банкротқа ұшырады, бірақ бұрынғы губернатор Ишам Г. Харриспен серіктес болып, Теннесси штатының Мемфис қаласында табысты заңгерлік практикасын ашты. Ол 1878 жылдың 8 қазанында 72 жасында Арканзас штатының Филипс округіне жақын жерде қайтыс болды. Алғаш Хелена қаласына жерленген, кейін Мемфис қаласындағы Элмвуд зиратына қайта жерленді.