Дитрих Брандис: Тропикалық орман шаруашылығының әкесі
Dietrich Brandis
Дитрих Брандис – неміс ботанігі, Британдық үндістандағы орман шаруашылығының негізін қалаушы. «Үнді ағаштары» кітабының авторы, тропикалық орманды зерттеуші.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс ботаник және орманшы (1824–1907)
German botanist and forester (1824–1907)
Сер Дитрих Брандис (31 наурыз 1824 – 28 мамыр 1907) – неміс-британдық ботаник және орман шаруашылығы академиялық және әкімшілік қызметкері, ол колониялық Үндістанда британдық императорлық орман қызметінде шамамен 30 жыл жұмыс істеді. 1856 жылы ол Бірмадағы британдық мемлекеттік қызметке қабылданды, көп ұзамай Бірмадағы британдық орман шаруашылығы басқармасының басшысы болды және 1864 жылдан 1883 жылға дейін Үндістанда Орман бас инспекторы қызметін атқарды. 1883 жылы ол Еуропаға оралды, уақытын Бонн мен Үлкен Лондон қалаларында бөліп өткізді. Зейнетке шыққаннан кейін ол ғылыми жұмыстарға белсенді түрде кірісіп, «Үнді ағаштары» (1906) атты ең маңызды еңбегін жариялады. Брандис тропикалық орман шаруашылығының негізін қалаушысы деп есептеледі және ғылыми орман шаруашылығының атасы ретінде танылады. Үндістандағы жұмысынан өзге, ол Америка Құрама Штаттарындағы орманды басқаруға да маңызды үлес қосты.
Sir Dietrich Brandis (31 March 1824 – 28 May 1907) was a German British botanist and forestry academic and administrator, who worked with the British Imperial Forestry Service in colonial India for nearly 30 years. He joined the British civil service in Burma in 1856, shortly afterwards became head of the British forestry administration in all of Burma, and served as Inspector General of Forests in India from 1864 to 1883. He returned to Europe in 1883, dividing his time between Bonn and Greater London. In retirement he dedicated himself to scholarly work, resulting in the book Indian Trees (1906), his magnum opus. Brandis is considered the father of tropical forestry and has also been described as the father of scientific forestry. In addition to his work in India, he also had a significant influence on forest management in the United States.
Ерте өмір, білім және отбасы
Патрициялық Брандис отбасының мүшесі Дитрих Брандис Германияның Бонн қаласында дүниеге келді. Ол белгілі философ Кристиан Август Брандистің ұлы болды, ол жас король Оттон I Грекиялықтың тәрбиешісі және Бонн университетінде философия профессоры болған. Оның әкесінің әкесі Иоахим Дитрих Брандис Дания және Норвегия королевасы Марияның жеке дәрігері және Дания Корольдік ғылымдар және әдебиет академиясының мүшесі болды. Ол Копенгагенде биология, Геттингенде ботаника және Бонн университетінде биология мамандығымен қатар география және ежелгі заттарды зерттеді. 1849 жылы ол Бонн университетінде ботаникадан лекция оқуға қабылданды. Оның орман шаруашылығына деген қызығушылығы бастапқыда ботаникалық көзқараспен туды. 1854 жылы ол үнді ғалымы және миссионері Джошуа Маршманның қызы, генерал Хавелоктың әйелінің әпкесі Рейчел Маршманға үйленді. Оның қайын інісі Хавелок Үндістанның генерал-губернаторы Лорд Далхаузидің досы болды, осы байланыс арқасында ол Бірмаға, содан кейін Үндістанға келді. Оның бірінші әйелі 1862 жылы Үндістанда қайтыс болды. 1865-1867 жылдар арасындағы екі жылдық демалысы барысында ол өзінен он сегіз жас кіші Катарина Хассемен танысып, үйленді. Ол онымен бірге Үндістанға көшіп, олардың алты баласы болды, олардың кейбіреулері ересек жасқа жетпеді. Дитрих Брандис – Жоғарғы сот судьясы Бернхард Брандистің әкесі және микробиолог Хеннинг Брандистің атасы.
A member of the patrician Brandis family, Dietrich Brandis was born in Bonn, Germany, and was the son of the prominent philosopher Christian August Brandis, who was tutor to the young King Otho of Greece and Professor of Philosophy at the University of Bonn. His grandfather Joachim Dietrich Brandis was personal physician to Queen Marie of Denmark and Norway and a member of the Royal Danish Academy of Sciences and Letters. He studied at the universities of Copenhagen Biology, Göttingen Botany and Bonn Biology major and minor Geography and Antiquites, and in 1849, he took up a post as a lecturer in botany at Bonn. His interest in forest management was initially from a botanical perspective. In 1854, he married Rachel Marshman, a daughter of the Indian scholar and missionary Joshua Marshman and a sister of the wife of General Havelock. His brother in law Havelock was a friend of Lord Dalhousie, the Governor General of India, and it was this connection that brought him to Burma and eventually India. His first wife died in India in 1862, and during a two year sabbatical in Europe from 1865 to 1867, he met and married Katharina Hasse, eighteen years his junior. She moved to India with him and the couple had six children, some of whom did not reach adulthood. Dietrich Brandis was the father of supreme court justice Bernhard Brandis and the grandfather of the microbiologist Henning Brandis.
Британдық Үндістандағы орман шаруашылығының басқарушысы
Басқа табиғи ресурстардың қатарында, Үндістандағы британ үкіметі орман өнімдерін пайдалануға қызығушылық танытты. Ағаштардың кесілуі ешқандай реттелмегендіктен, 1847 мен 1850 жылдар аралығында британ үкіметі Үндістандағы ормандардың жойылып бара жатқанын сезіне бастады. 1850 жылы Эдинбургтегі Британ қауымдастығы Хью Клегорнның ұсынысымен орман қырылуын зерттеу үшін комитет құрды. 1855 жылы Үндістанның генерал-губернаторы Лорд Далхаузи Үндістан үкіметінің меморандумына қол қойды. Ол Джон МакКлелландтан түскен есептерге негізделген, ол сол кезде Британдық Үндістанның бір бөлігі болған Бирмадағы орман шаруашылығын басқарушысы болған.
Among other natural resources, the British government in India was interested in the use of forest produce. The felling of trees was unregulated, and between 1847 and 1850 the British government started to realize that the forests in India were being lost. In 1850, the British Association in Edinburgh formed a committee to study forest destruction at the behest of Hugh Cleghorn. In 1855, Lord Dalhousie, the Governor General of India issued a Memorandum of the Government of India. This was based on reports submitted by John McClelland, then Superintendent of Forests in Burma, at the time part of the British India.
Бірма
Брандис 1856 жылы Британдық мемлекеттік қызметке Шығыс Бирмадағы Пегу дивизиясының тик ормандарының бастығы ретінде кірді. 1858 жылы ол бүкіл Британдық Бирманың императорлық орман әкімшілігінің басшысы болды. Сол кезде Бирманың тик ормандарын әскериленген Карен тайпалары бақылап отырды. Ол "таунгья" жүйесін енгізді, онда Карен ауылдық тұрғындары тик плантацияларын тазарту, отырғызу және арамшөптерді жою жұмысына еңбек күшін ұсынды. Қарсылығында, оларға алғашқы жылдары ағаштардың арасына егін екпеге рұқсат берілді. Тик ағаштары өскен сайын ауыл тұрғындары жаңа жерге көшіріліп, процесс қайталана берді. Осы процестің нәтижесінде көптеген ауыл тұрғындары мемлекеттік орман шаруашылығы қызметіне тәуелді болды және орманды мемлекеттік иеленуге қарсылық күшейді. Академиялық біліміне сүйене отырып, Брандис бастапқыда ботаникамен қызығушылық танытты. Ол Калькуттадан Рангунға жіберген гербарийі мен ботаникалық кітапханасы, оны тасымалдаған кеме құлағанда жоғалып кетті. Бұл оның назарын ботаникалық зерттеулерден орман шаруашылығына аударуға әкелді. Брандистің жұмысына тик ағаштарының көлемін, өсу қарқынын анықтау, жинау жылдамдығын бағалау, зиянкестер мен өрттен орманды қорғау жоспарларын әзірлеу кірді. Ол сонымен қатар ағаш сатып алу ережелерін, тазарту ережелерін және басқарылатын тик алқаптарын – консервацияларды құруды енгізді, оларға консерваторлар болып тағайындалған қызметкерлер жетекшілік етті. Өзінің тәжірибесіне сүйене отырып, ол 1865 жылғы Үндістанның Орман заңын жасауға көмектесті.
Brandis joined the British civil service in 1856 as superintendent of the teak forests of Pegu division in eastern Burma. In 1858 he became head of the imperial forest administration of all of British Burma. During that time Burma's teak forests were controlled by militant Karen tribals. He introduced the "taungya" system, in which Karen villagers provided labour for clearing, planting and weeding teak plantations. In return, they were allowed to plant crops for the first few years between the trees. As the teak trees grew, villagers were moved to new land and the process was repeated. As a result of this process, many villagers became dependent on the state forestry service and local resistance to the state takeover of forests became increasingly difficult. Based on his academic training, Brandis was initially interested in botany. His herbarium and botanical library, which he shipped from Calcutta to Rangoon, were lost when the boat carrying it capsized. This loss led him to shift his focus from botanical studies to forestry. Brandis' work included the determination of teak volume, rate of growth, identifying rate of harvest, developing forest protection plans against pests and fire. He also introduced timber purchase rules, clearing rules and the establishment of managed teak areas called conservancies with officers who were appointed as Conservators. Based on his experience, he helped formulate the Indian Forest Act of 1865.
Үндістанның орман шаруашылығын басқаруға үлесі
1864 жылы Брандис Үндістандағы Орман инспекторының Бас инспекторы болды және бұл қызметте 20 жыл жұмыс істеді. Ол жаңа орман заңдарын жасады және зерттеу мен оқу орындарын құруға көмектесті. Дехрадун қаласындағы Императорлық Орман мектебін оның өзі негіздеген. Брандис 1878 жылы Үнді империясының серігі атағын алды, ал 1887 жылы сол орденнің қолбасшысы болды. Брандис Раджпутана және Майсурдың Канс (ормандық алқаптары) қасиетті тоғайларын, 1879 жылы сапарлаған Гаро және Хасия төбелерін, 1868 жылы Куоргтың Деваракадусын, 1882 жылы Мадрас президенттігіндегі Салем ауданының таулы жоталарын, Елагиридегі Свами Шоласын, Джавадидегі Пудурдағы қасиетті тоғайды және Шеваройдағы бірнеше қасиетті ормандарды сипаттап жазды. Ол Үндістанда орманды қорғауды жергілікті халықпен ресми түрде байланыстырған алғашқылардың бірі болды. Сонымен қатар, ол Солтүстік-Батыс және Орталық Үндістанның орман флорасына, жалпы Үндістан ағаштарына қызығушылық танытты. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін де Брандис Үндістан орман шаруашылығы саласында жұмыс істей берді және 75 жасында өзінің негізгі ботаникалық еңбегін – 4400 түрді қамтитын «Үндістан ағаштары» кітабын жазды. Алғаш рет 1906 жылы жарық көрген бұл кітап кейін бірнеше рет қайта басылды, соңғы рет 1971 жылы. Өзінің қызмет кезеңінде ол ұзақ жылдар бойы М.П. Балахатта орманшыларды даярлау институтының директоры болып қызмет атқарды.
In 1864 Brandis became Inspector General of Forests in India, a position he served in for 20 years. He formulated new forest legislation and helped establish research and training institutions. The Imperial Forest School at Dehradun was founded by him. Brandis was created a Companion of the Indian Empire in 1878, and he became a Knight Commander of the same order in 1887. Brandis documented the sacred groves in Rajputana and Kans (woodlands) of Mysore, the Garo and Khasia hills, which he visited in 1879, the Devarakadus of Coorg in 1868, the hill ranges of the Salem district in the Madras Presidency in 1882, the Swami Shola on the Yelagiris, the sacred grove at Pudur on the Javadis and several sacred forests on the Shevaroys. He was among the earliest in India to formally link forest protection with local peoples. He also took an interest in the forest flora of northwest and central India and of Indian trees in general. Even after retirement, Brandis continued to work on Indian forestry and, at the age of 75, he started his principal botanical work, Indian Trees, dealing with 4400 species. It was first published in 1906 and re issued several times afterwards, the last time in 1971. He was posted at Balaghat in M. P. as a principal of forester training institute for a long time in his service period.
Зейнеткерлік
1883 жылы Үндістанның орман бас инспекторы лауазымынан зейнетке шыққаннан кейін ол Боннға оралды, бірақ келесі жылдары Англияға жиі сапар шекті. 1900 жылдан 1906 жылға дейін ол Ұлы Лондонның Кью қаласында тұрақты түрде өмір сүрді. Сонымен қатар, ол Англиядағы Корольдік Үндістан инженерлік колледжінде орман шаруашылығы студенттерін сегіз жыл бойы (1888–1896) оқытты. Америка мәселелеріне деген қызығушылығы оны Еуропаға келген американдық орманшыларға ерекше көңіл көрсетуге жетеледі, ал 1904 жылы президент Теодор Рузвельт оған жеке алғыс хат жолдады. Оның орнын Корольдік инженерлер полковнигі Фредерик Бейли бас орман инспекторы лауазымына тағайындалды. 1906 жылдың соңында Боннға оралғаннан кейін ол көп ұзамай ауруханаға жатты және бірнеше айдан кейін 1907 жылдың 28 мамырында қайтыс болды.
After his retirement from the position as Inspector General of Forests in India in 1883, he returned to Bonn, but frequently visited England in the following years. From 1900 until 1906 he lived permanently in Kew in Greater London. He also supervised training of forestry students at the Royal Indian Engineering College in England for eight years (1888–1896). His interest in American affairs led him to take special care of American foresters visiting Europe, for which he received a personal letter of thanks by President Theodore Roosevelt in 1904. He was succeeded as Inspector General of Forests by Lt Col Frederick Bailey of the Royal Engineers. Shortly after returning to Bonn in late 1906, he was hospitalized and died a few months later on 28 May 1907.
Кең ықпал ету
Брандис Англиядағы Куперс-Хиллде орман шаруашылығы білімін берумен де айналысты. Ол сондай-ақ Бертольд Риббентроп, В. Шлих және Германияның К. А. Шенк (Гисен университетінде қонақ профессор болып жұмыс істеген кезде), сондай-ақ Америка Құрама Штаттарының Гиффорд Пиншот және Генри Грейвс (USDA Forest Service қызметінің бірінші және екінші басшылары) сияқты көптеген адамдарға әсер етіп, оларды тәлімгерлікке алды. Пиншот, Грейвс және Германияға оқуға келген басқа да мамандарға кеңес беру арқылы ол Америка Құрама Штаттарындағы орман шаруашылығы қозғалысына ықпал етті, сондай-ақ АҚШ ұлттық орман жүйесін құруға қатысқан Чарльз Спраг Сарджент және Франклин Хоу сияқты көптеген адамдармен жасаған ауқымды хат алмасулары арқылы да әсер етті. Пиншот АҚШ-та кәсіби орман шаруашылығын енгізу және 1905 жылы Орман қызметін қалай құру туралы Брандистің кеңесіне көп сүйенді. Оның ықпалы соншалық зор болғандықтан, президент Рузвельт 1896 жылы оған «Сэр Дитрих Брандиске, Америка Құрама Штаттарындағы орман шаруашылығына қосқан үлесіне деген жоғары құрметіммен. Теодор Рузвельт» деген жазумен сурет жіберді.
Brandis was also involved in forestry education in England at Coopers' Hill. He also influenced and mentored many like Berthold Ribbentrop, W. Schlich and C. A. Schenck of Germany (while a visiting professor at the University of Giessen), and Gifford Pinchot and Henry Graves (the first and second chiefs of the USDA Forest Service) of the United States. He influenced the forestry movement in the United States by mentoring Pinchot, Graves, and others who came to study with him in Germany, and through his voluminous correspondence with many other men, such as Charles Sprague Sargent and Franklin Hough involved in establishing the U. S. national forest system. Pinchot relied heavily upon Brandis' advice for introducing professional forest management in the U. S. and on how to structure the Forest Service in 1905. His influence was so great that President Roosevelt sent him a photograph in 1896 with the inscription
"To Sir Dietrich Brandis, in high appreciation of his services to forestry in the United States. From Theodore Roosevelt."