Финляндия раллисі: жылдамдық пен шеберліктің сынағы

Кіріспе

Моторлық ралли жарысы

Финляндия раллиі (бұрынғы атауы Neste Rally Finland, Neste Oil Rally Finland, 1000 Lakes Rally және Rally of the Thousand Lakes; , Finska rallyt) – Финляндияның орталық бөлігіндегі Финляндия көлдері аймағында өтетін раллилік жарыс. Ралли кең және тегіс қиыршық тас жолдарда, көрінбейтін төбелер мен үлкен секірулермен жүргізіледі. Бұл Әлемдік ралли чемпионатының ең жылдам жарысы және «Раллидің Гран-приі» және «Қиыршық тас жолдағы Гран-при» деп аталады. Финляндия раллиі жыл сайын жүздеген мың көрерменді тартатын, Солтүстік елдердегі ең ірі қоғамдық шаралардың бірі болып табылады. Раллидің Финляндия мен Швециядан басқа елдердің жүргізушілері үшін өте қиын екені белгілі; 1980 жылдарға дейін тек жеті жүргізуші ғана жеңіске жетті, ал бұрынғы кезде жарысқа қатысушылардың басым бөлігі фин және швед жүргізушілері болды. Орталық Финляндия аймағындағы Ювскюля қаласы фин ралли жарыстарының негізгі орны ретінде жиі қызмет етеді, себебі Финляндия раллиі алғаш рет 1951 жылы Ювскюлян Суурайот (Ювскюля Гран-приі) деген атпен өткізілді. Бастапқыда Солтүстік Финляндиядағы Лапландияға дейін созылған төзімділік жарысы, ралли қазіргі ралли форматын қабылдауда алдыңғы қатарда болды, 1950 жылдардың ортасында маршрутты бірнеше арнайы кезеңдерге бөлді. Халықаралық деңгейдегі қызығушылықтың артуымен 1959 жылы Еуропа ралли чемпионаты бағдарламасына енді. 1973 жылы Әлемдік ралли чемпионаты басталғаннан кейін бұл жарыс серияның фин кезеңіне айналды. Финляндия раллиі қазір чемпионаттың ең танымал және беделді раллилерінің бірі болып табылады.

Тарих

Бұл ралли 1970-ші жылдары маңыздылыққа ие бола бастады, ал Ханну Миккола, Маркку Ален, Тимо Салонен, Томми Мякинен және Маркус Гренхольм сияқты жергілікті батырлар осы раллидегі ең табысты есімдер. Сондай-ақ, Стиг Бломквист сияқты швед жүргізушілері де осы раллиде сәтті өнер көрсетті. Осы раллидің скандинавиялық емес жүргізушілер үшін қиындығы сондай, Уолтер Рёрль (бұл раллиде ешқашан қатыспаған) және Мики Биазион (15 жылдық мансабында осы раллиде бар болғаны екі рет қатысқан) сияқты көрнекті бәсекелестердің сирек немесе мүлдем қатыспауына себеп болды.

1950 жылдар

Финляндия раллиі Монте-Карло раллиі үшін жеделдетілген іріктеу шарасы ретінде басталды; Монте-Карлоға қатысуға ниет білдірген тридцать фин жүргізушісі болды, бірақ фин және шведтердің квотасына сәйкес келетіні тек 14-і ғана еді. Бұрынғыда, қатысушылар Оңтүстік Финляндиядағы Ханко жарысы арқылы анықталған. Бұл жарыстың регламенті Монте-Карло раллиінен мүлдем өзгеше болды, нәтижесінде Финляндияда Монте-Карло сияқты раллиге сұраныс туды. Жеңімпаз Арво Карлссон, Austin Atlantic көлігін басқарды, ең аз айып ұпайы жинап, маршрут бойындағы және дөңгелекке шығу мен үдеу сынақтарындағы мақсатты уақытқа ең жақын болды. 1952 жылғы жарысқа Хельсинки балама старт алаңы ретінде қосылды, ал қатысушылар саны 48-ге дейін артты. Эйно Эло жолды, үдеу және тежеу сынақтарын айыпсыз аяқтаған жалғыз жүргізуші болды. 1953 жылы Оулу үшінші старт алаңы ретінде қосылды, ал 66 экипаж 2200 шақырымдық қашықтықты екі минуттық интервалмен бастады. 1954 жылғы раллиге «Мың көлдер раллиі» деген халықаралық атау берілді. Енді он бір старт қаласы болды, олардың бірі – көршілес Швециядағы Сундсвалл. 1955 жылы жарыс қазіргі заманғы ралли жарысының форматына жақындады; арнайы кезеңдердің саны он бірге дейін артты, бұл еуропалық раллилер арасындағы рекордты көрсеткіш. Эло және Peugeot бұл жарыстың алғашқы екі мәрте жеңімпаздары атанды. 1956 жылғы раллиде 19 кезең болды. 1957 жылы раллиде шетелдік қатысушылардың рекордты саны тіркелді, ал ұйымдастырушылар маршалдардың жүргізушілермен байланысуына көмектесетін қол тілі жасады. Осы жарыс Финляндия мен Швеция арасындағы халықаралық ралли жарысын басталды, ал тұманды түнді күрделі қисыққа жеті жүргізуші ұшырап, жарыстан шықты. Ағайынды Осму және Эйно Калпала Alfa Romeo Giulietta TI көлігімен үшінші рет жеңіске жетті, бұл итальяндық автомобильдің алғашқы жеңісі болды. 1959 жылы «Мың көлдер раллиі» Еуропа ралли чемпионатының күнтізбесіне енгізілді. Бұл сондай-ақ алғашқы Финляндия ралли чемпионатының есебіне алынған төрт раллидің бірі болды.

Rally Finland was started as a quickly improvised qualifier event for the Monte Carlo Rally; thirty Finnish drivers wanted to take part in Monte Carlo, but only 14 fit within the quotas on Finns and Swedes. Previously, the entries had been decided in the Hanko Run in Southern Finland. The regulations in this race were not close to those of the Monte Carlo Rally, leading to a demand for a Monte Carlo type of rally in Finland. The winner Arvo Karlsson, driving an Austin Atlantic, had accumulated the least penalty points and had been the closest to the target times throughout the route and the special tests involving hillclimbing and acceleration. The 1952 event included Helsinki as an alternative starting point and the field expanded to 48 entries. Eino Elo was the only driver to finish the route and the acceleration and braking tests without penalty points. In 1953, Oulu was added as a third starting point, and 66 crews started the 2,200 kilometre course in two minute intervals. The 1954 running of the rally saw the introduction of the international name "The Rally of the Thousand Lakes". There were now eleven starting cities, one of which was Sundsvall in neighbouring Sweden. In 1955, the event became increasingly closer to the format of a modern rally competition; the number of special stages was increased to eleven, marking the highest amount in any European rally. Elo and Peugeot became the first two time winners of the event. The 1956 rally featured 19 stages totaling
In 1957, the rally had a record number of entries from foreign countries and the organisers developed a sign language that marshals could use to communicate with drivers. The event also started the Finland Sweden international in rallying, seven drivers crashed out on the same curve on a foggy night. Brothers Osmo and Eino Kalpala took a record third win in an Alfa Romeo Giulietta TI, which marked the first victory for an Italian car. In 1959, the 1000 Lakes Rally was included in the European Rally Championship calendar. It was also one of the four rallies that counted towards the first ever Finnish Rally Championship.

1960 жылдар

1960 жылғы 1000 көлдер раллиіне 85 қатысушының шамамен жартысы шетелден келді. Ралли Карл Отто Бремердің (Финляндия) Saab машинасымен үштік жеңіске жетіп аяқталды, бірақ фин жүргізушілерінің ең үздігі ашылу кезеңі Харью төбесінен кейін ғана оныншы орынға ие болды. 1960 жылдардың соңында 1000 көлдер раллиі раллидегі "Ұшқан финдердің" бірінші буынының үстемдігіне түсті. 1961 жылы Рауно Аалтонен Паули Тойвоненді жеңіп, ал 1962 жылы Тойвонен жеңімпаз атанды. Эско Кейнанен мен Райнер Эклунд Škoda Felicia көлігімен екінші орынды иеленді. 1962 жылғы жарысқа рекордтық 104 жүргізуші қатысты. Жиырмаға толмаған Симо Лампинен 1963 және 1964 жылдары швед Том Траннан озып, қатарынан екі рет жеңіске жеткен алғашқы жүргізуші болды. 1000 көлдер раллиіне қызығушылық арта түсті. Бұл Монте-Карло раллиінен кейін ең жақсы ұйымдастырылған ралли жарысы және көрермендер саны бойынша Финляндияның ең ірі спорттық шарасы ретінде танылды. 1965 жылы жаттығуларға рұқсат болғандықтан, жылдамдық бұрынғыдан да жоғары болды. 1965 жылы апат салдарынан бір көрермен қаза тапты. 1967 жылы 2000-нан астам, ал 1968 жылы 3000-нан астам адам қатысты. Ұйымдастырушылар мен қиыршық тас жолдар 200-ге жуық машинаны қабылдай алмағандықтан, 1965 жылы 173 қатысушының тек 130-ы ғана жарысқа іліккеніне рұқсат алды. Қатысушылар санымен қатар, он жыл бойы зейнеткерлікке шыққандардың саны да үнемі өсті, ал 1966 жылы 115 жүргізушінің шамамен жартысы 26 кезеңді аяқтамады.

1970 жылдар

1970 жылғы «1000 көлдер» раллиі 52 кезеңнен тұрды, олардың жалпы ұзындығы 460 шақырымды құрады. Шамамен 350 000–500 000 көрермен Микколаның Мякиненнің қатарынан үш рет жеңіске жеткенімен теңдестірілгенін тамашалады. Дегенмен, бұл жарысқа шетелдік қатысушылардың саны азайды, халықаралық баспасөз бұл азаюды финдердің өздерінің жолдарында жеңудің қиындығымен байланыстырды. 1971 жылы раллиде швед жүргізушісі үшінші рет жеңіске жетті; Стиг Бломквист Тапио Райнио мен Маркку Аленді шамалы басып өтті. 1972 жылғы жарыста арнайы кезеңдердің ұзындығы шамамен 700 шақырымға дейін ұлғайтылды. Ювяскюля қалалық аймақта жарыс өткізуге тыйым салғандықтан, дәстүрлі Харью төбесі ралли маршрутынан алынып тасталды. «1000 көлдер» раллиі Әлем ралли чемпионатының алғашқы кестесіндегі бес еуропалық раллидің қатарында болған жоқ. Ол Альпілік ралли («Coupe des Alpes»), Австриялық Альпілік ралли («Österreichische Alpenfahrt»), Польша раллиі және Португалия раллиімен бірге қалған үш еуропалық кешенге таласты. Әлем чемпионаты мәртебесі 13 елден келген 50-ге жуық командадан тұратын күшті халықаралық қатысушылар алаңын қайтадан әкелді. 1974 жылғы жарыста Әлем ралли чемпионатындағы алғашқы қайғылы оқиға орын алды. Оунинпохьядағы апатта алған жарақатынан көлік жүргізушісінің көмекшісі Сеппо Ямся қаза тапты. 1975 жылы ралли маршруты қайтадан құпияға айналды және жарысқа дайындық жаттығуларына қатаң шектеулер қойылды. Миккола рекордтық бесінші жеңіске жетті, ал Toyota жапондық өндірушілердің арасында бірінші болып бұл жарыста жеңіске жетті. 1977 және 1978 жылғы раллилер WRC-ден басқа, жүргізушілер әлем чемпионатының алдындағы FIA ралли жүргізушілері кубогының да бөлігі болды. 1978 жылы трасса Куопиоға дейін созылды, нәтижесінде 45 арнайы кезеңнің 25-і жаңа болды. 1979 жылғы «1000 көлдер» раллиі қабылданған өтінімдердің ең көп санын – 150-ге жеткізді, ал барлық 134 қатысушы раллиді бастауға мүмкіндік алды. Енді әлем чемпионатының ұпайлары жүргізушілерге де, өндірушілерге де берілді. Fiat-тың Алені Ari Vatanen және болашақ чемпион Бьёрн Вальдегардтан оқсып өтіп, жарыста үшінші рет жеңіске жетіп, ең көп ұпай жинады.

The 1970 1000 Lakes had a record 52 stages, which totaled 460 competitive kilometres. An estimated audience of 350,000–500,000 spectators watched Mikkola match Mäkinen's feat of three wins in a row. However, the event suffered a drop in the number of foreign entries, which the international press attributed to the difficulty of defeating the Finns on their own roads. In 1971, the rally was won by a Swedish driver for the third time; Stig Blomqvist finished well ahead of Tapio Rainio and Markku Alén. The 1972 event increased the length of special stages to almost 700 km. The traditional Harju hill stage was left out of the route as Jyväskylä had banned racing in the city area. The 1000 Lakes was not among the five European rallies guaranteed a spot in the inaugural World Rally Championship calendar. It competed for the remaining three Europe based entries with the Coupe des Alpes (Alpine Rally), Österreichische Alpenfahrt (Austrian Alpine Rally), Rally Poland and Rallye de Portugal. The world championship status had brought back a strong international field of about 50 teams from 13 different countries. The 1974 event was marred by the first fatal accident for a competitor in the World Rally Championship. Co driver Seppo Jämsä died of injuries sustained in a crash in Ouninpohja. The rally route became a secret again in 1975, and pre event practice was heavily limited. Mikkola drove to a record fifth victory and Toyota became the first Japanese manufacturer to win the event. The 1977 and 1978 rallies were, in addition to the WRC, part of the FIA Cup for Rally Drivers, the predecessor to the drivers' world championship. In 1978, the course stretched to Kuopio and as a result 25 of the 45 special stages were new. The 1979 1000 Lakes raised the highest number of accepted entries to 150, and all 134 competitors could start the rally. World championship points were now awarded for drivers as well as for manufacturers. Fiat's Alén collected most by taking his third win in the event, ahead of Ari Vatanen and eventual champion Björn Waldegård.

1980 жылдар

1980 жылғы маусымда 1000 көлдер раллиі өндірушілер арасындағы әлем чемпионаты мәртебесін жоғалтты және тек жүргізушілер арасындағы әлем чемпионаты ретінде бірінші және соңғы рет өткізілді. Раллиде Ювяскюля қаласының орталығында өткен Харжу асфальт кезеңі қайтадан пайда болды. 1980 жылы әлемде алғаш рет іс-қимыл және қауіпсіздік туралы нұсқаулар шығарылғанмен, 1980-жылдардың басында бірнеше ауыр апаттар орын алды. 1981 жылғы раллиде австриялық жүргізуші Франц Виттман төртінші кезеңнің финишінен кейін Audi Quattro көлігінің бақылауын жоғалтып, кезең аяқталуына жауапты бес адамды қағып кетті. «АКК Моторспорт» төрағасы Рауль Фалин ауруханаға жеткізілгеннен кейін жарақаттарынан көз жұмды. Ол бірнеше рет машинасын аударып, рұқсат етілмеген аймақта тұрған көрермендерге соқтығысты. Барлығы 150-ден астам қатысушы тексеруден өтті. Көшбасшы Audi зауыттық жүргізушілері Ханну Миккола мен Стиг Бломквист арқылы бірінші және екінші орындарды иеленді, командалық бұйрықтар оларды жарыстың соңғы жартысында өз орнында ұстады. 1983 жылғы раллиде 180 көлік қатысты, олардың жүзден астамы финиш сызығына жетпеді. Миккола Бломквисті еңсеріп, бұл жарыстағы жеңістерінің санын жетіге жеткізді, бұл көрсеткіш бүгінгі күнге дейін сақталып тұр. Микколаның Оунинпохья кезеңіндегі уақыты 11:56 болды, бұл төрт жыл бұрынғы көрсеткішін 52 секундқа асып түсті. 1984 жылы жарты миллионнан астам көрермен күтілді және шамамен 5000 маршал тағайындалды. Ватанен жарысты жеңіп алды, ал Peugeot Group B класындағы соңғы екі жылдағы табысын жалғастырды, Тимо Салонен 1985 және 1986 жылдары жеңіске жетті. 1985 жылғы жарыс жүргізушілер арасындағы әлем чемпионатының алғаш рет Финляндияда шешілгенімен танылды; Салонен үш раллиге дейін титулға ие болды. 1986 жылы маршрут орташа жылдамдықты FISA шектеуінің 110 км/сағ деңгейіне жақындату үшін өзгертілді. Көшбасшы жүргізушілер лимиттен жиі асып түссе де, FISA ұйымдастырушыларға 10 пайыздық икемділік берді. 1988 жылғы жарысқа 214 жүргізуші тіркелді, ал ұйымдастырушылар 200 жүргізушіні жарысқа қатысуға жіберді. Монако князі Альберт II жарысты тамашалау үшін келді және бұрынғы Аленнің Lancia көлігінде бірнеше кезеңдерді жүргізуді жоспарлады. Жарыс тарихындағы ең тартысты бәсекелердің бірінде Toyota-ның Юха Канккуненің Lancia-ның Маркку Аленнен 39 кезеңнің 33-інен кейін екі секундқа ғана озып кетті. Бірақ келесі кезеңде Канккуненнің қозғалтқышы істен шықты.

For the 1980 season, the 1000 Lakes Rally lost its status as a world championship event for manufacturers, running for the first and last time only as a world drivers' championship event. The rally saw the return of the short Harju asphalt stage held in the center of Jyväskylä. Although the rally became the first in the world to issue action and safety instructions in 1980, several serious accidents marred the event in the early 1980s. At the 1981 rally, Austrian driver Franz Wittmann lost control of his Audi Quattro after the finish line of the fourth stage and crashed into five end of stage officials. Raul Falin, the chairman of AKK Motorsport, died of his injuries soon after reaching the hospital. He rolled his car several times and hit a wall of people who had been spectating in a forbidden area. All over 150 contestants passed the inspection. Dominant Audi took a one two with its factory drivers Hannu Mikkola and Stig Blomqvist, with team orders keeping them in their positions for the last half of the race. The 1983 rally featured a field of 180 cars, over a hundred of which failed to make it to the finish. Mikkola edged out Blomqvist to extend the event record to a still standing seven wins. Mikkola's time on the Ouninpohja stage was 11:56; 52 seconds faster than his time just four years ago. In 1984, over half a million spectators were expected and about 5,000 marshals were appointed. Vatanen won the event and Peugeot continued their success in the last two Group B years, as Timo Salonen drove to victory in 1985 and 1986. The 1985 event marked the first time the drivers' world championship had been decided in Finland; Salonen captured the title with three rallies to go. In 1986, the route was modified to bring the average speeds closer to the FISA limit of 110 km/h. The top drivers exceeded the limit almost regularly, but FISA had given the organisers a 10 percent flexibility. A record 214 drivers signed up for the 1988 event and 200 were qualified to start by the organisers. Albert II, Prince of Monaco arrived to follow the event and was scheduled to drive a few stages in an ex Alén Lancia. In one of the tightest duels in the event's history, Toyota's Juha Kankkunen led Lancia's Markku Alén by just two seconds after 33 of the 39 stages. Kankkunen's engine failed on the next stage,

1990 жылдар

1990 жылы 40 жылдығына арналған шара Тампереге дейінгі маршрутпен өтті және шамамен 450 000 – 500 000 көрерменді қамтыды. Toyota-ның испандық пилоты Карлос Сайнц Финляндия мен Швециядан тыс раллиде жеңіске жеткен алғашқы бәсекелес атанды. Ол апта басында Весала кезеңінде түнгі жаттығу барысында апатқа ұшырап, жеңіл жарақат алған еді. Сайнцтің жетістігі көп ұзамай қайталанды: 1988 жылы тұңғыш рет подиумға көтерілген француз пилоты Дидье Ауриоль 1992 жылы Лансия командаласы Канкуненді жеңіп, бірінші орынды иеленді. Канкунен 1993 жылы үш жылдың ішінде екінші рет жеңіске жетті. 1994 жылы ралли Neste 1000 Lakes Rally деп атала бастады, себебі Neste титулдық демеуші болды. Жамсадағы Химос тау шаңғысы курортының еңісінде жаңа супер арнайы кезең салынды және ол көрермендердің арасында тез танымал болды. 1994-1996 жылдар аралығында WRC кезеңдерінің ауысуына байланысты 1995 жылғы Финляндия раллиі 2 литрлік әлем кубогының (әдетте Формула 2 деп аталады) бөлігіне ғана кірді. Осының салдарынан көрермендер саны азайды. Оқиға трагикалық жағдаймен де сүйемелдеді. Жаңбырлы және желді Хасси кезеңінде 20 жастағы көрермен Бруно Тири басқарған «нөлдік» машинаның келе жатқанын естімеді. Соққыға ұшырап, ауаға көтерілгеннен кейін, ол бұрылыстан тысқары шығып, жол белгісіне және бетон тосқағышқа соқтығысты. 45 жастағы бельгиялық турист Людо Брайерге 38 минут ішінде жедел жәрдем көрсетілді, бірақ алған жарақаты салдарынан көп ұзамай қайтыс болды. Салтанатты марапаттау рәсімінде Орталық Финляндияның пилоттары тұғырға көтерілді: Томми Мякинен Канкунен мен Ярмо Китолехтодан озып үшінші рет қатарынан жеңіске жетті. 1997 жылы AKK Motorsport маркетингтік компаниясы ұйымдастырушылықты өз мойнына алды, ал WRC командалары жарыс қауіпсіздігіне атқарылған жұмысы үшін марапатталды. Гиппоста жаңа супер арнайы кезең және 1600 орындық VIP аймағы салынды. Келесі жылы командалар жарысты «Жылдың раллиі» деп таныды. Жарысқа қатысушылардың арасында 1997 жылы 33-ші, ал 1998 жылы 24-ші орын алған хоккей жұлдызы және автоспорт жанкүйері Теему Селянне де болды. Бұл шара он жыл бойы экологиялық сынға ұшырады: 1997 жылы наразылық акцияларына шамамен жүз адам, ал 1998 жылы екі жүздей адам қатысты. 1997 жылы Jyväskylä университетінде AKK, Jyväskylä және Rally Finland қаржыландыруымен жүргізілген зерттеуде экологиялық әсері шағын деп бағаланды; ралли машиналарының, тікұшақтардың және динамиктердің шуы ең үлкен зиянды келтіретін фактор деп есептелді. 1999 жылы Харью маршруттан алынып тасталды, ал Руухимяки кезеңінің ең жылдам үш пилотына қосымша ұпайлар берілді, бұл жарыс Yle телеарнасы арқылы әлемнің миллиондаған көрермендеріне тікелей эфирде көрсетілді.

The 40th anniversary event in 1990 featured a route stretching to Tampere and gathered a large audience, roughly estimated at 450,000–500,000. Toyota's Spanish driver Carlos Sainz became the first competitor outside Finland and Sweden to win the rally. He had been slightly injured earlier during the week, when he crashed during a night time practice run in the Vesala stage. Sainz's feat was soon repeated; Didier Auriol, who had become the first Frenchman on the podium in his debut in 1988, beat his Lancia teammate Kankkunen to the win in 1992. Kankkunen took his second win in three years in 1993. In 1994, the rally was renamed to Neste 1000 Lakes Rally as Neste became the title sponsor. A new super special stage was built at a slope of the Himos ski centre in Jämsä and it quickly proved popular among spectators. Due to the WRC round rotation from 1994 to 1996, the 1995 Rally Finland was only part of the 2 litre World Cup (better known as Formula 2). As a result, audience numbers dropped. The event was also overshadowed by a fatal accident. During the rainy and windy Hassi stage, a 20 year old spectator did not hear the zero car driven by Bruno Thiry coming. After hitting a bump and getting airborne, he missed the curve and went straight, hitting a road sign and a concrete barrier. 45 year old Belgian tourist Ludo Briers was operated on within 38 minutes, but his injuries soon proved fatal. In a subdued celebration, drivers from Central Finland manned the podium; Tommi Mäkinen took his third win in a row, ahead of Kankkunen and Jarmo Kytölehto. In 1997, AKK Sports, the marketing company of AKK Motorsport, took over as the organiser and the WRC teams awarded the event for its safety efforts. A new super special stage was built at Hippos, along with a VIP village for 1,600 people. In the following year, teams voted the event as the Rally of the Year. Entry lists included ice hockey star and auto racing enthusiast Teemu Selänne, who finished 33rd in 1997 and 24th in 1998. The event also attracted environmental criticism throughout the decade; protests gathered about a hundred participants in 1997 and two hundred in 1998. In a 1997 study by the University of Jyväskylä, partly funded by AKK, Jyväskylä and Rally Finland, the environmental impact was estimated to be small; the noise from the rally cars, helicopters and speakers was considered the biggest harm. In 1999, Harju was dropped from the route and extra points were awarded to the three fastest drivers of the Ruuhimäki stage, which was televised live by Yle to millions around the world.

2000 жылдар

Жылдар бойы раллидің Ювяскюлядан Оңтүстік Финляндияға жақсырақ жағдайлар үшін көшуі туралы әңгімелер тарағаннан кейін, Тампере 1999 жылдан кейін шараны қабылдау ниетін білдірді. Ювяскюля шараны сақтап қалды, бірақ штаб-пәтер жаңадан салынған Paviljonki конгресс және сауда-көрме орталығына көшірілді. Бұрын Лаявуори 30 жыл бойы жарыс орталығы болып қызмет еткен. 2000 жылы Финляндия раллиінің 50-ші мәресінде Peugeot-тің Маркус Гренхольм жеңіске жетіп, бұл жарыста үстемдік танытты. 2002 жылы ағылшын Ричард Бернс командаласы Гренхольмға қарсы тұрып, раллиде жеңіске жеткен үшінші скандинавиялық емес қатысушы болуға тырысты, бірақ жарысқа көшбасшылық етіп тұрғанда Оунинпохьядағы секіруде көлігі бұзылып қалды. Келесі шетелдік жеңімпаз келесі жылы Ford командасының эстондық пилоты Маркко Мартин болды. Бұл жарыстың тарихында алғаш рет фин пилоттарының ешқайсысы жүлделі үштікке ілеспеді. 2004 жылы Финляндия раллиі үшінші жыл қатарынан «Жыл раллиі» атағын жеңіп алды. Лахти жарысқа қатысқанына қарамастан, Ювяскюляны ралли штаб-пәтері ретінде сақтап қалу туралы бірауыздан шешім қабылданды. 2005 жылы Гренхольм әлемдік раллидегі ең жоғары орташа жылдамдық бойынша рекорд орнатты, ол әлі де күшінде. 2007 жылғы Финляндия раллиінде Гренхольм Микколаның жеңіс рекордын қайталады және бір WRC жарысын жеті рет жеңіп алған алғашқы пилот атанды. 2008 жылғы раллиде Себастьен Лёб скандинавиялық емес жеңімпаздар тізіміне енді. Бұл сондай-ақ Citroën үшін 1962 жылдан бергі алғашқы жеңіс болды. 2009 жылы Әлемдік ралли чемпионаты кезеңдерді ауыстыру жүйесін қайта енгізгеннен кейін, Финляндия раллиі WRC промоутері International Sportsworld Communicators (ISC) компаниясымен бес жылдық келісімшартқа қол қойды, бұл шараның жыл сайын күнтізбеде қалуын қамтамасыз етті. 2010 жылғы жарыста маңызды өзгеріс болды: ралли үш күннің орнына екі күнге қысқартылып, сенбі күні аяқталды. Ford командасының фин пилоттары Микко Хирвонен мен Яри-Матти Латвала 2009 және 2010 жылдары дебюттік үй жеңістерін тойлады. 2011 жылғы Финляндия раллиінде Лёб екі рет жеңіске жеткен алғашқы фин емес пилот болып тарихқа енді. Шара Оңтүстікке қарай Лахтиге дейін кеңейтілді және маршрутқа классикалық ралли көліктері қосылды, өйткені кейбір кезеңдер Лахти тарихи раллиінің бөлігі болды.

After years of rumours of the rally moving from Jyväskylä to Southern Finland for better accommodations, Tampere announced its intention to host the event after 1999. Jyväskylä retained the event but the headquarters were relocated to the large newly built Paviljonki congress and trade fair centre. Previously, Laajavuori had served as the competition centre for 30 years. The 50th running of the Rally Finland in 2000 was won by Peugeot's Marcus Grönholm, who would go on to dominate the event. In 2002, Englishman Richard Burns challenged teammate Grönholm to become the third non Nordic competitor to win the rally, but broke his car on a jump in Ouninpohja while leading the event. The next foreign winner was Ford's Estonian driver Markko Märtin in the following year. For the first time in the history of the event, no Finnish driver made it onto the podium. Rally Finland was chosen the "Rally of the Year" for the third year in a row in 2004. Despite Lahti entering the race, a unanimous decision was made to keep Jyväskylä as the rally headquarters. In 2005, Grönholm set the still standing record for the highest average speed in a world rally; In the 2007 Rally Finland, Grönholm equalled Mikkola's win record and became the first driver to win the same WRC event seven times. At the 2008 rally, Sébastien Loeb added his name to the list of non Nordic winners. This also marked Citroën's first win since 1962. As the World Rally Championship reintroduced round rotation in 2009, Rally Finland signed a five year contract with WRC promoter International Sportsworld Communicators (ISC), insuring that the event stays in the calendar annually. The 2010 event saw a major change; the rally was run in two days instead of three and finished on Saturday. Ford's Finns Mikko Hirvonen and Jari Matti Latvala took their debut home wins in 2009 and 2010, respectively. At the 2011 Rally Finland, Loeb made history by becoming the first non Finn to win the event twice. The event expanded to Lahti in the south and brought classic rally cars to the route, as some of the stages were also part of the Lahti Historic Rally.

Географиялық ерекшеліктері

Финляндия раллиі тегіс және кең қиыршық тас жолдар, көптеген үлкен секірулер (немесе юмптар) және соқыр төбелермен танымал. Бұл әлемдік ралли чемпионатындағы ең жылдам ралли болып табылады, 2015 жылы орташа жылдамдығы 125,4 км/сағ құрады. Орташа жылдамдық бойынша әлемдегі ең жылдам тоғыз раллидің сегізін Финляндия раллиі құрайды. Көптеген секірулердің болуы салдарынан "Мың секірудің раллиі" деген лақап аты берілді. Формула-1 әлем чемпионы Кими Райкконен бұл жарыстың "қиыршық тас жолдарда асфальтта жүргендей сезім беретінін" айтты. "Сидней Морнинг Геральд" газетінің мәліметінше, бұл жолдар әлем чемпионатындағы ең жақсы жолдар саналады. Жоғары жылдамдықтағы бұрыштар көбінесе ағаштармен қоршалғандықтан, жарыста жеңіске жету үшін мұқият жасалған бағыт карталары және дұрыс жарыс жолдары қажет; кішкентай қателіктер үлкен апаттарға әкелуі мүмкін. Монте-Карло раллиі мен Уэльс раллиі ғана одан көп қатысушыны тартқан. Уэльс ГБ раллиімен бірге, бұл ралли WRC тарихындағы барлық маусымдардың дерлік біреуінде болған жалғыз жарыс. WRC командалары Финляндия раллиін 1998, 2002, 2003 және 2004 жылдары "Жыл раллиі" деп таныды. 2005 және 2006 жылдары Оунинпохья кезеңі екі бөлікке бөлінді, себебі Петтер Солберг 2004 жылы FIA-ның ең жоғары орташа жылдамдық шегін (130 км/сағ) асырып кеткен. 2007 жылы ереже өзгертілді және Оунинпохья қайтадан толық нұсқада өткізілді, бірақ ұйымдастырушылар үш шиканды қосты. Дегенмен, 2008 жылы бұл кезең маршруттан шығарылды. "AKK Sports" компаниясының басқарушы директоры Ярмо Махонен: "Бұл мәселе өткен жылы FIA-мен талқыланды, сол кезде біз Оунинпохьяны маршрутымыздың бір бөлігі ретінде сақтап қалдық. Осы жылы қауіпсіздік мақсатында оны жоюға мәжбүрміз", - деді. 2012 жылы Оунинпохья кезеңі қайтадан маршрутқа қосылды және сонымен қатар күш кезеңі ретінде де өткізілді. Кезеңнің биіктігі 97 метрден 180 метрге дейін ауыспайды.