Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Итальяндық мүсінші
Italian sculptor
Винченцо Джемито (16 шілде 1852 – 1 наурыз 1929) – итальяндық мүсінші және суретші. Ол туған Неаполь, Рим және Париж қалаларындағы танымал суретшілердің студияларында жұмыс істегенімен, көбінесе өзіндік білім алған деп есептеледі, осының арқасында сол кездегі ерекше туындыларды жасады, сезімталдықты керемет реализммен ауыстырды. Оның туындылары 1924 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының өнер сайысындағы мүсікшілік іс-шараның бір бөлігі болды.
Vincenzo Gemito (July 16, 1852 – March 1, 1929) was an Italian sculptor and artist. Although he worked in various studios of well known artists in his native Naples, Rome and Paris, he is considered to have largely been self taught, the reason he produced such distinctive works for that time, replacing sentiment with outstanding realism. His work was part of the sculpture event in the art competition at the 1924 Summer Olympics.
Өмірбаян
Гемито Неаполь қаласында кедей ағаш кесуші отбасында дүниеге келді. Туғаннан кейін бір күні анасы оны Делл’Аннунциата балалар үйінің сатыларына тастап кетті, оны жетім балалармен бірге тәрбиеледі. Оған, итальян тілінде "туылған" деген мағына беретін "generato" сөзіне байланысты Геннито деген тегі берілді, мұндай атау жетім балаларға жиі қойылды, бірақ балалар үйінің жазбаларында бұл аты Джемито деп өзгерді. 1852 жылдың 30 шілдесінде оны жас отбасы асырап алды. Әкесі қолөнерші болғандықтан, Джемитоның кішкентай кезінен өнерге бейімділігі байқалды. Ол 10 жасқа дейін суретші және мүсінші Эммануэле Кагьяноның шеберханасында шәкірт болып жұмыс істеді, бұл оның шеберлігі мен тапқырлығын көрсетті, содан кейін ол осы қасиеттерімен танымал болды. Ол сонымен қатар Станислао Листаның шеберханасында да жұмыс істеді. 12 жасында Неаполь көркемсурет академиясына оқуға түсті (онда ол суретші Антонио Манчинимен өмір бойы дос болды), сондай-ақ Доменико Маджоре академиясында кешкі сабақтарға қатысты. Ол 16 жасында өзінің ең танымал туындыларының бірі – "Ойыншы" ("Иль Джокаторе") атты терракотадан жасалған мүсінін жасады. Бұл мүсін Неапольдегі Promotrice көрмесінде үлкен қызығушылық тудырды, сондықтан король Виктор Эммануэль II оны сатып алып, Museo di Capodimonte мұражайына тұрақты көрмеге қойды. 1877 жылы Джемито Парижге көшіп, онда танымал француз суретшісі Жан Луи Эрнест Мейсоньенің жақын досы болды. Парижде түрлі материалдардан жаңа туындылар жасағанда, ол өз шығармаларын танымал салон мен галереяларда, сондай-ақ 1878 жылғы Дүниежүзілік көрмеде көрсетті. Ал өткен жылы Париж салонында ол бірнеше жыл бойы жетілдіруге тырысқан "Неаполитандық балықшы жігіті" мүсінін көрсетіп, үлкен жетістікке жетті. Бұл туындыға деген құрмет оған кең танылу мен портреттерге көп тапсырыс алуға мүмкіндік берді. Ол Парижде үш жыл тұрғаннан кейін серігі қайтыс болғаннан кейін Неапольге оралды (1880). Ол қысқа уақытқа Капри аралына барып, Анна Кутолоға үйленді. 1883 жылы ол Неапольдегі Мергелина көшесінде өз құю шеберханасын салғанымен, әдеттен тыс жұмыс істеуге деген құштарлығын тағы да көрсетті. Ол бұл шеберхананы Ренессанс дәуірінде қолданылған қола құюдың жоғалған балауыз әдісін қайта жаңғырту үшін салған. 1887 жылы Джемитоға Неапольдің Корольдік сарайының сыртында орнатылатын Киелі Рим императоры Карл V-нің мәрмәр мүсінін жасау тапсырылды. Мәрмәр Гемито үшін ең қолайлы материал болмады, сондықтан ол бұл жұмыстың өзінің қабілетіне сай емес деп алаңдады. Ол психикалық күйзеліске ұшырап, бір бөлмелі пәтерге көшіп, психикалық ауруханада емделді. Келесі 21 жыл бойы ол сурет салумен айналысты, бірақ жалғыз өмір сүрді. Тек 1909 жылы ол қайтадан мүсін жасауға кірісіп, тағы да шедевр туындыларын жасады. Өмірінің соңғы жылдары Гемито алтын мен күміс өңдеумен айналысты, және оның күрделі әрі нәзік туындылары бүгінде көптеген адамдардың құрметіне ие. 1952 жылы Италияда Гемитоның туғанына 100 жыл толуына орай почта маркасы шығарылды.
Gemito was born in Naples to a poor woodcutter's family. The day after his birth, his mother left him on the steps of the dell'Annunziata orphanage and he was taken in to live with the other foundlings. He was given the surname Genito for generato (“born” in Italian), as was common for orphans, but this somehow became Gemito in orphanage records. On July 30, 1852, he was adopted by a young family that had recently lost a child. The father was an artisan, and as a young child Gemito was probably encouraged to use his hands. He was working as an apprentice in painter and sculptor Emanuele Caggiano's studio before he was 10 years old, demonstrating a dexterity and inventiveness which he eventually became famous for. He also worked in Stanislao Lista's studio. As a 12 year old he was enrolled at the Naples Academy of Fine Arts (where he became a lifelong friend of artist Antonio Mancini), and also attended the Domenico Maggiore Academy for night classes. He moulded the terracotta piece, The Player, (Il Giocatore), one of his most famous works, when only 16 years old. It created excitement when exhibited at the Promotrice in Naples, so much so that King Victor Emmanuel II purchased it and presented it to the Museo di Capodimonte for permanent display. Gemito moved to Paris in 1877 where he found a great friend in noted French artist Jean Louis Ernest Meissonier. As he was creating new works in various media in Paris, he also exhibited his works in noted salons and galleries, and at the Universal Exposition of 1878. It was at the Paris Salon the previous year where he experienced a triumph, with the showing of his Neapolitan Fisherboy, which he had worked on for some years to perfect. The acclaim surrounding that work brought him widespread fame, and lucrative commissions for portraits. He remained in Paris three years before returning to Naples (1880) after his partner died. He went to Capri for a short time, where he married Anna Cutolo. In 1883 he once again demonstrated his determination to work outside the norm when he constructed his own foundry on the via Mergellina in Naples. He did so to revive the lost wax process for bronze casting, which had been used during the Renaissance. In 1887, Gemito was commissioned to create a marble statue of the Holy Roman Emperor, Charles V, to be erected outside the Royal Palace of Naples. Marble was the least liked medium for Gemito, and he fretted that this work was below his capabilities. He suffered a mental breakdown and withdrew to a one room apartment, and spent periods in a mental hospital. For the next 21 years he worked on drawing but remained a recluse, and it wasn't until 1909 that he resumed sculpting to once again produce masterful works. In his later years, Gemito turned to gold and silver smithing, and his intricate and delicate works are much admired today. In 1952, a postage stamp was issued in Italy to celebrate the 100 years since Gemito's birth.