Ағылшын монархтарының тауар талап ету құқығының тарихы
Purveyance
Ағылшын монархтарының тауар талап ету құқығы – purveyance тарихы. Корольдік үйге тауар, жылқы алу және оның жемқорлыққа ұшырау себептері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия монархтарының тауарларды міндетті түрде алуға болған ежелгі құқығы.
Ancient right of English monarchs to requisition goods
Пурвейанс – бұл ағылшын коронасының корольдік үйіне қажетті азық-түлік және басқа да керек-жарақтарды бағасымен сатып алуға, сондай-ақ корольдік қажеттер үшін аттар мен көлік құралдарын міндетті түрде алуға болған ежелгі артықшылық. 1660 жылы ол толығымен жойылды.
Purveyance was an ancient prerogative right of the English Crown to purchase provisions and other necessaries for the royal household, at an appraised price, and to requisition horses and vehicles for royal use. It was finally abolished in 1660.
Эдвардс I-III тұсында
Оң жақ Англияда он бірінші ғасырдың соңынан он төртінші ғасырға дейін қалыптасты. Теория бойынша, патшаның құқығы оған тұрмыстық және әскери қажеттер үшін тауар жинауға мүмкіндік берді, бірақ әскери мақсаттағысы 1362 жылы тоқтатылды. Жүйенің басты мәселесі – оның сыбайлас жемқор шенеуніктердің теріс пайдалануына ашық болуы еді. Олар жиналған тауарларды өз пайдаларына сататын, немесе патшаға жеткізілмеген немесе жарияланбаған заттар мен ақшаны алу үшін қысым көрсетіп, басқа да түрлі амалдар қолданатын. Осы себепті, ағылшын патшалары сыбайлас жемқорлықты шектеу үшін көптеген, бірақ толыққанды тиімді болмаған заңдар қабылдады. Эдуард I және ағылшын армиясы Шотландияға шапқанда, ондағы ауыл шаруашылығы өнімділігі төмен болғандықтан, провианттарды пайдаланды. Англия сотының бұрыннан келе жатқан дәстүр бойынша кедейлерге азық-түлік сатып алу құқығы болған. Бұл құқық «приз» деп аталды. Эдуард осы құқықты алып, кеңейтіп, «провиант беру» деп аталатын институт құрды. Шерифтер аймақтарда белгіленген бағамен азық-түлік сатып алатын, ал сатушылар үкіметтік бағамен сатуға міндетті болды. Үкімет содан кейін азық-түлікті сақтау жүйесін құрды. Эдуард ағылшыздар бақылауындағы Англияның орталық аймақтарынан Шотландияның оңтүстігіне азық-түлік тасымалдау үшін конвой жүйесін ұйымдастырды. Әкімшілік тарихшылар бұл үкіметтің ұйымдастырушылық қабілетінің үлкен жетістігі екенін айтады, бірақ Эдуард кешігіп және аз төлегендіктен, ол да бір түрлі алаялық еді. Эдуард I көптеген Уэльс жорықтарында да провианттарды пайдаланды, Англси аралы мен Ирландияның өнімдерін қолданды. 1294-8 жылдардағы Гаскониядағы Эдуардтың жорығына наразылықтың басты себебі – провианттардың болуы болды, ал 1298 жылы корольдық әкімшілердің, оның ішінде провиант берушілердің теріс іс-әрекеттеріне қатысты бүкіл ел бойынша тергеу жүргізілді. Провиант беру – ағылшын патшаларының әскерлерін азықтандыру, қамалдары мен гарнизондарын жабдықтау және олардың жылдам жылжымалы сарайларын ұстау үшін тамақ және басқа да қажетті заттар алудың басты тәсілі болып келді. Эдуард II және Эдуард III бұл жүйені кеңінен пайдаланды: біріншісі Шотландияға қарсы сәтсіз жорығында, содан кейін Томас Ланкастерға қарсы азаматтық соғыста, екіншісі Шотландияға қарсы салыстырмалы түрде сәтті жорығында және содан кейін Жүз жылдық соғыс кезінде Францияда. Эдуард III тұсында әскери мақсаттар үшін тауар жинаумен байланысты жемқорлық және теріс пайдалану мәселесі ерекше күшейді. Жүз жылдық соғыстың алғашқы жылдарындағы шағымдар осыншалықты қатты болды, Эдуард III тағы бір бүкіл ел бойынша тергеу бастады және көптеген провиант берушілерді қызметтен шеттетуге мәжбүр болды. Алайда, провиант беру – патшалық құқық есебінен алынатын аса құнды артықшылық болғандықтан, одан бас тарту қиын болды. Тек 1362 жылы Парламент тарапынан қатты қысым көрсетілгеннен кейін Эдуард III әскери мақсаттар үшін провиант беруді тоқтатуға келісті.
The right was developed in England over the course of the late eleventh through the fourteenth centuries. In theory, the king's prerogative allowed him to collect goods needed for both household and military use, but the latter was discontinued in 1362. The primary problem with the system was that it was open to abuse from corrupt officials, who would often requisition goods and sell them for profit or use extortion and other means to obtain items or money that was not passed on or divulged to the king. Accordingly, English kings established numerous, though somewhat ineffectual, statutes in an attempt to limit the corruption. When Edward I and the English Army invaded Scotland, with little agricultural productivity, they used purveyances. The English court had, of old, a right of customary purchase of food for the poor. The right was called prise. Edward took this and grossly expanded it to make the institution called purveyance. The sheriffs would buy food at a set price in the shires and the sellers had to sell at the government price. The government then created a system to store the food. Edward created a convoy system to move mountains of food from the English Midlands to southern Scotland, which the English controlled. Administrative historians say this was a real triumph in organizational power of government, but also a racket because Edward paid late and low. Edward I also employed purveyances for his many Welsh campaigns, utilizing the produce of both the Isle of Anglesey and Ireland. Purveyance was largely the cause for intense dissatisfaction over Edward's campaign in Gascony of 1294–8, and in 1298, a nationwide investigation was held into abuses of royal administrators, including purveyors. Purveyance continued to be the favoured method of the English kings for obtaining food and other necessities for feeding their armies, supplying their castles and garrisons, and supporting their itinerant households. Both Edward II and Edward III used the system heavily: the former in his unsuccessful campaign against Scotland and then in the civil war against Thomas of Lancaster and the latter in his relatively successful campaign against Scotland and then in France during the Hundred Years' War. It was under Edward III that the issue of corruption and abuses that accompanied the collection of goods for military use particularly came to a head. Complaints reached such a feverish pitch in the opening years of the Hundred Years' War that Edward III launched another nationwide investigation, and effectively removed most purveyors from office. However, purveyance was too valuable a royal privilege to surrender, and it was only in 1362, under intense pressure from Parliament, that Edward III agreed to discontinue purveyance for military use.
Генрих V тұсында
Генрих V жүз жылдық соғыс кезінде Францияға қарсы соғысқа дайындалып жатқанда, ол әскери мақсаттар үшін тауар жеткізуді жалғастыруды бұйырды, бірақ барлық жеткізушілердің әділ және ақылға қонымды болуын, шіркеу мүлігінен ешқандай тауар алмауын және лайықты баға төлеуін талап етті. Дегенмен, көптеген жеткізушілер өте жаман мінез-құлық танытып, шаруалардан көптеген азық-түліктерді зорлықпен алып, немесе арзанға сатып алып, қымбатқа сату арқылы пайда табуға тырысты, тіпті мүлдем төлемеді. Қарулы адамдарымен келген жеткізушіге қарсы тұруға шаруалардың көбі батыл болмады. Генрих патша жеткізушілерінің сыбайласқанын мойындап, кез келген капитан немесе әскердің зорлық көрсеткен немесе қиянат жасаған жағдайында, әлгі адамдар патша қазынасының сенашалына жүгінуі керектігін жариялады. Патша Саутгемптонға келген соң толық әділет орнатылатынын мәлімдеді. Патша үйінің қажеттіліктерін қамтамасыз ету үшін тауар жеткізуді сақтап қалу, ақырында Стюарттардың қарсылығына ұшырады.
When Henry V was preparing for war against France during the Hundred Years' War, he ordered the continuance of purveyance for military purposes, but with the supposed order for all purveyors to be fair and reasonable, not to take any goods from church property, and to pay a fair price. However, many of the purveyors behaved notoriously badly, extorting many foodstuffs from the peasants and either buying at a low price and selling at a high price for a profit, or not paying at all. Faced by a purveyor with armed men backing him, most peasants did not dare to resist. King Henry, acknowledging the corruption of his purveyors, included in a proclamation that anyone harassed or aggrieved by any captain or soldier should present themselves to the seneschal of the king's treasury. Complete justice, the king proclaimed, would be given on his arrival at Southampton. The retention of purveyance as a tool for supplying the growing royal household would eventually come under fire with the Stuarts.
Жою
XVII ғасырда патшалыққа жыл сайын шамамен 40 000 фунт стерлинг табыс әкелді. Алайда, Парламент оны тоқтатуды қалады, бірақ Джеймс I қаржылық өтемақысыз осы бақылаудан бас тартпады. Парламент мұның одан әрі жемқорлыққа ұласатынынан қорқып, Джеймс I билігі тұсында жүйеде ешқандай өзгеріс жасалмады. 1656 жылдың 12 желтоқсанында "Пурвейенс" және "Пурвейенс" төлемдерін жою туралы акт қабылданды және 1657 жылдың 9 маусымында бекітілді. Аталған кезеңдегі барлық заңдар Реставрация кезінде күшін жойғандықтан, провайдерлік және басқа феодалдық салықтарды толығымен жойған 1660 жылғы "Жер иелігін жою туралы" акт болды.
In the 17th century, purveyance was worth about £40,000 per year to the crown. However, Parliament wanted to put an end to it, though James I would not relinquish that control without financial compensation. Parliament feared this would lead only to further corruption and no changes were made to the system during the reign of James I. During the Commonwealth an Act for taking away Purveyance and compositions for Purveyance was passed 12 December 1656 and given assent 9 June 1657. Since all laws of that period were declared null and void upon the Restoration, it would be the Tenures Abolition Act 1660, which finally abolished purveyance and other feudal charges.