Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ортағасырлық ағылшын жер салығы. Тальяж немесе таллиаж (француз тіліндегі tailler сөзінен, яғни бүтіннен бөліп алынған бөлік) бастапқыда кез келген салықты білдірген болуы мүмкін, бірақ Англия мен Францияда жерді пайдалану немесе жер иеленуге салынатын салыққа айналды. Кейін Англияда бұл қалалар, борон және патшалық иеліктерге тәж тарапынан жүргізілетін бағалаумен шектелді. Факты бойынша, тальяж – жер салығы еді.
Medieval English land tax
Tallage or talliage (from the French tailler, i. e. a part cut out of the whole) may have signified at first any tax, but became in England and France a land use or land tenure tax. Later in England it was further limited to assessments by the crown upon cities, boroughs, and royal domains. In effect, tallage was a land tax.
Англия
Англияда жер салығы белгісіз емес еді, өйткені англосаксон патшалары осы негізде Данегельдті мерзімді түрде жинаған, бірақ Нормандар Англияға феодалдық міндет ретінде таллаж әкелді. Бұл сөз алғаш рет Генрих II тұсында король мен барондар талап еткен кездейсоқ төлем – auxilium burgi сөзінің синонимі ретінде пайда болды. Генрихтің ұлдары тұсында ол патшалық кірістің кең таралған көзіне айналды. Ол 1215 жылғы Магна Хартада айыпталып, 1283 жылы парламентте бекітілген жалпы үсыныс пайдасына қолдануы іс жүзінде тоқтатылды. Таллаж енгізуге тағы үш рет әрекет жасалды және ол 1340 жылы Эдуард III тұсында Англияда ресми түрде жойылды, осы кезде парламенттің ортақ алымдарды енгізуге келісімі қажет болды. 25 Эдв. 1 (34 Эдв. 1. Стат. 4 The Statutes at Large) заңы, De Tallagio non Concedendo, патшалықтың заңдары арасында басылғанмен, 1628 жылғы Құқық петициясының кіріспесінде заң ретінде келтірілді және 1637 жылғы Джон Хэмпден ісінде судьялармен сілтеме жасалды, бірақ бұл Confirmatio Cartarum-ның толық емес және беделсіз тұжырымы болуы мүмкін. 1210 жылы Иоанн яһудилерден 60 000 маркаға (40 000 фунт стерлинг) дейін таллаж жинаған болуы мүмкін деген хабар бар. Генрих III тұсында 4000 (1225) және 5000 (1270) маркалық таллаждар туралы жазбалар да бар.
Land taxes were not unknown in England, as the Anglo Saxon kings had periodically levied a Danegeld on that basis, but tallage was brought to England by the Normans as a feudal duty. The word first appeared in the reign of Henry II as a synonym for the auxilium burgi, which was an occasional payment exacted by king and barons. Under Henry's sons it became a common source of royal revenue. It was condemned in the Magna Carta of 1215, and its imposition practically ceased by 1283 in favour of a general grant made in Parliament. There were three further attempts to impose tallage, and it was formally abolished in England in 1340 under Edward III, when Parliament's consent to the imposition of common charges became required. The famous statute of 25 Edw. 1 (34 Edw. 1. Stat. 4 in The Statutes at Large), De Tallagio non Concedendo, though it is printed among the statutes of the realm, and was cited as a statute in the preamble to the Petition of Right in 1628, and by the judges in John Hampden's case in 1637, is probably an imperfect and unauthoritative abstract of the Confirmatio Cartarum. It was reported that John may have imposed a tallage upon Jews in 1210 to the extent of 60,000 marks (£40,000). There are likewise records of tallages under Henry III of 4,000 marks (1225) and 5,000 marks (1270).
Франция
Тальяж Францияда одан да ұзаққа созылды, онда ол корольдік салық болып саналды және жер иелері өз шаруаларынан жинаған салық еді. Ол «таль» деп аталды және Жүз жылдық соғыс кезінде кеңінен қолданылды. Францияда ол Француз революциясына дейін жойылмады.
Tallage lasted much longer in France, where it was a royal tax and one of estate owners with tenants. It came to be called 'taille' and was much used during the Hundred Years' War. It was not abolished in France until the French Revolution.
Германия
Германия мемлекеттерінде тальяж ешқашан кеңінен дамыған жоқ. Ол феодалдық міндеттердің орнына феодалдық иеге төленетін шағын салық ретінде қалып, басқа феодалдық міндеттермен бірге жойылды.
Tallage never became significantly developed in the German states. It remained a small tax owed to a feudal lord in lieu of other feudal duties, dying out along with other feudal duties.