Сэр Стивен Фокс (1627-1716): британдық саяхатшы, Карл II-нің кеңесшісі, және «үш патшалықтағы ең бай қарапайым адам». Royal Hospital Chelsea негізін қалауға үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1627–1716)
British politician (1627 1716)
Сэр Стивен Фокс (27 наурыз 1627 – 28 қазан 1716), Уилтширдегі Фарли, Сомерсеттегі Редлинч Парк, Миддлсек қаласындағы Чисвик және Уайтхолл тұрғыны, король Карл II-нің әкімшісі және сарайшысы, сондай-ақ саясаткер болды. Ол қарапайым отбасыда дүниеге келіп, «үш корольдіктің ең бай адамы» деңгейіне жетті. Ол өзінің байлығының негізін 1661–1676 және 1679–1680 жылдары екі рет атқарған, Ұлыбритания армиясының Жасыл жедел төлем басқарушысы (Paymaster General) лауазымы арқылы жасады. Ол Челси корольдік госпиталінің құрылуына басты күш болды және оған 13 000 фунт стерлинг көмектесті.
Sir Stephen Fox (27 March 1627 – 28 October 1716) of Farley in Wiltshire, of Redlynch Park in Somerset, of Chiswick, Middlesex and of Whitehall, was a royal administrator and courtier to King Charles II, and a politician, who rose from humble origins to become the "richest commoner in the three kingdoms". He made the foundation of his wealth from his tenure of the newly created office of Paymaster General of His Majesty's Forces, which he held twice, in 1661–1676 and 1679–1680. He was the principal force of inspiration behind the founding of the Royal Hospital Chelsea, to which he contributed £13,000.
Шығу тегі
Стивен Фокс – Уильям Фокстың кіші ұлы, Фарли, Уилтширдегі шаруа, оның әйелі Маргарет Пави, Плэйтфорд, Гэмпширдегі Томас Павидің қызы. Оның ең үлкен ағасы Джон Фокс (1611–1691), король Карл II-нің Акатрия хатшысы. Стивеннің қарындасы Джейн Фокс (1639–1710) болды, ол Николас Джонсонға үйленді (1682 жылы қайтыс болды), ол Патша әскерлерінің бас төлемшісі болды.
Stephen Fox was a younger son of William Fox, of Farley, Wiltshire, a yeoman farmer, by his wife Margaret Pavy, a daughter of Thomas Pavy of Plaitford, Hampshire. His eldest surviving brother was John Fox (1611–1691), Clerk of the Acatry to King Charles II. Stephen's sister was Jane Fox (1639–1710), who married Nicholas Johnson (died 1682), who was Paymaster General of His Majesty's Forces
Патша әскердің төлемшісінің жаңа лауазымын құрды, оның бірінші иегері Фокс болды, кеңсесі Уайтхоллдағы Ат сақшыларының қанатында орналасқан. Армияның қаржылық жағдайын жақсартудағы оның табысы, негізінен адалдығы мен сенімділігіне байланысты, Лондон қаласында несие алу қабілетіне байланысты болды, бұл кейін Парламент шешім қабылдағанда оған Қаржы министрлігі қайтаратын еді. Осы мақсатта қабылданған заңдардың түсімдері көбінесе күтілгеннен төмен болды, бұл қарыз болмаған жағдайда әскерге жалақы төленбеуіне әкелді. Дегенмен, Фокс өзі алған қарыздар үшін жеке жауапкершілікке тартылды, ал ол өзіне алған үлкен тәуекел үшін өтемақы ретінде Қаржы министрлігінен алған пайданың бір бөлігін өзінде қалдыруға рұқсат алды. Ол қарыз алған қаражаттың 6% -ын Қаржы министрлігінен алды, бірақ оның көп бөлігін өз кредиторларына төледі. Оған басқа да жеңілдіктер берілді, соның ішінде капиталға және Қаржы министрлігі оған қайтарған пайыздарға 2% бонус, сондай-ақ 1667 жылдан бастап "фунтаж" – әр фунт әскер жалақысынан 4 пенни және 1668 жылдан бастап бір шиллинг алуға рұқсат берілді, бұл әкімшілік шығындарын жабу үшін деп айтылған, бірақ шын мәнінде көбінесе пайда болды. Бұл, тиісінше, әскер жалақысының жиырмадан бір бөлігіне тең болды, Фокс үшін жылдық табыс шамамен 7000 фунт стерлинг, оған жылына 400 фунт стерлинг ресми жалақысы қосылды, сондай-ақ ол 6% -дан төмен мөлшерлемелермен қарыз алудан үнемдеген қаражатты да қосты. 1665 жылдың қаңтарынан 1666 жылдың қыркүйегіне дейінгі 20 айдың ішінде ол әскер жалақысы үшін барлығы 221 000 фунт стерлинг берді, оның өтелуі үшін Қаржы министрлігінен шамамен 13 000 фунт стерлинг пайыз алды. Оған қоса, ол тағы 2% бонус, 3000 фунт стерлинг және фунтаж да алды. Ол бұл лауазымды 1661 жылдан 1676 жылға дейін 15 жыл және 1679–1680 жылдары тағы бір жыл атқарды.
The king established a new office of Paymaster of the Forces, of which Fox was the first occupant, with premises in a wing of Horseguards in Whitehall. His success in restoring the financial position of the army stemmed from his ability to raise credit in the City of London, largely thanks to his reputation for honesty and reliability, which would later be repaid to him by the Treasury, when Parliament so voted. The yield from bills passed to this effect were often below that forecast, which in the absence of loans would leave the troops unpaid. Fox, however, was personally liable for the loans he raised, and to compensate him for the great risks he undertook, he was allowed to retain certain profits on his repayment by the Treasury. He charged the Treasury 6% on the funds he had borrowed, but much of that he repaid to his own creditors. He was allowed other perquisites, including 2% bonus on capital and interest repaid to him by the Treasury, and "poundage" from 1667 which allowed him to retain 4 pence, and from 1668 one shilling, in every pound of army pay, ostensibly to cover administration costs, but in reality mostly profit. This therefore amounted to one twentieth of all army pay, an annual income for Fox of about £7,000, added to his official salary of £400 per annum, and whatever he could save from borrowing at rates below 6%. In just 20 months from January 1665 to September 1666 he advanced a total of £221,000 for army pay, on repayment of which he received interest from the Treasury of almost £13,000. In addition he received a further 2% bonus, worth another £3,000 and also poundage. This office he held for 15 years between 1661 and 1676, and for another year in 1679–1680.
Саяси мансап
1661 жылы қарашада ол Солсбериден парламент депутаты болды. 1665 жылы ол рыцарь атағын алды; 27 ақпан 1679 жылы Вестминстерден парламент депутаты болып сайланды және Рочестер графынан кейін Қазыналық комиссар болып тағайындалды, бұл лауазымды жиырма үш жыл бойы және үш патшалық кезеңінде атқарды. 1672 жылы ол Сомерсеттегі Редлинч иелігін сатып алып, 1708–1709 жылдары онда жаңа үй салды. 1680 жылы ол төлем жөніндегі комиссарлық лауазымынан бас тартып, Ат комиссарының бірінші комиссары болды. 1684 жылы ол жалғыз Ат комиссары болды. Король Джеймс II оған римдік католицизміне өту шартымен пэрлік атағын ұсынды, бірақ ол бас тартты, оған қарамастан, оған комиссарлық лауазымдарын сақтауға рұқсат берілді. 1685 жылы ол қайтадан Солсбериден депутат болып сайланды және король қолдаған тұрақты армияға қарсы шықты. Даңқты революция кезінде ол лайықты сақтықтық танытты, бірақ Джеймс қашқаннан кейін, ол жаңа король Уильям III-ке бағынды, ол оны лауазымдарында растады. Ол 1691 және 1695 жылдары Вестминстерден, 1698 жылы Криклейдтен және соңында 1713 жылы тағы да Солсбериден сайланды. Оның ең маңызды еңбегі – Челсидегі Корольдік госпиталін құру, оған ол 13 000 фунт стерлинг салым қосты. Ол мемлекет қайраткері ретінде екінші деңгейде болды, бірақ мемлекеттік қызметкер ретінде өзіне сеніп тапсырылған барлық міндеттерді лайықты түрде орындады. Замандастарының кейбіреулерінен айырмашылығы, ол жемқорлыққа күдік тудырмай, замандастарының құрметін жоғалтпай, елге қызмет ету арқылы байлыққа ие болды.
In November 1661 he became a Member of Parliament for Salisbury. In 1665 he was knighted; was returned as a Member of Parliament for Westminster on 27 February 1679, and succeeded the Earl of Rochester as a Commissioner of the Treasury, filling that office for twenty three years and during three reigns. In 1672 he bought the manor of Redlynch in Somerset, where he built a new house in 1708–1709. In 1680 he resigned the paymastership and was made First Commissioner of Horse. In 1684 he became sole Commissioner of Horse. He was offered a peerage by King James II, on condition of converting to Roman Catholicism, but refused, in spite of which he was allowed to retain his commissionerships. In 1685 he was again an MP for Salisbury, and opposed the bill for a standing army supported by the king. During the Glorious Revolution, he maintained an attitude of decent reserve, but on James's flight, he submitted to the new King William III, who confirmed him in his offices. He was again elected for Westminster in 1691 and 1695, for Cricklade in 1698, and finally in 1713 once more for Salisbury. It is his distinction to have founded Royal Hospital Chelsea, to which he contributed £13,000. As a statesman he was second rate, but as a public servant he creditably discharged all the duties with which he was entrusted. Unlike some other statesmen of his day, he grew rich in the service of the nation without being suspected of corruption or forfeiting the esteem of his contemporaries.
Өлім және жерлеу
Фокс 1716 жылғы 28 қазанда 89 жасында Чизуиктегі үйінде қайтыс болды. Ол Фарлиде қайта жараңдалған шіркеуге жерленді, онда оның қабырғадағы монументі сақталған. Ол 174 000 фунт стерлингтен астам құнды активтер қалдырды. (£-қа баламалы).
Fox died on 28 October 1716, aged 89, at his house in Chiswick. He was buried in the Church he rebuilt at Farley, where survives his mural monument. He left assets with an estimated value of over £174,000. (equivalent to over £ in ).