Кіріспе

Seaslug – Армстронг Уитворт (кейіннен Hawker Siddeley тобының бір бөлігі) Корольдік теңіз күштері үшін жасалған бірінші буындық жер-әуе ракетасы. 1943 жылғы LOPGAP жобасына дейін тарихы жететін бұл ракета 1961 жылы қолданысқа еніп, 1982 жылғы Фолкленд соғысы кезінде де пайдаланылып келді. Seaslug жоғары биіктікте ұшатын барлаушы ұшақтар немесе бомбалаушылар сияқты мақсаттарды, олар қашықтықтан соққы беруге үлкермес бұрын жоюға арналған еді. Бұл ракета жүйесі Корольдік теңіз күштерінің сегіз "Конти" класты эсминецтеріне ғана орнатылды. Seaslug Фолкленд соғысы кезінде әуе шабуылына қарсы ракета ретінде бір рет ғана атылды, бірақ нысананы өткізіп алды. Кейінірек жаңарып жаңартылған соң, оны кемелер мен құрлықтағы нысаналарға қарсы да қолдануға болады. Seaslug-тың орташа қашықтықтағы рөлін өте ұзақ қашықтықтағы Blue Envoy ракетасы алмастыру жоспарланған еді, бірақ жаңа орташа қашықтықтағы Sea Dart жүйесі оған артықшылық берді. Sea Dart 1973 жылы Type 82 эсминецтерінде қолданысқа еніп, 1980-ші жылдардағы Seaslug-ты қызметтен шығарып алды.

Бастапқы тұжырымдама

1943 жылы Германияның Люфтваффе Италияға қарсы одақтастардың операциялары кезінде Жерорта теңізінде кемеге қарсы зымырандар мен басқарылатын бомбаларды қолдана бастады. Бұл қарулар әуеге қарсы артиллерияның қашықтығынан тыс жерден ұшырылды, яғни әуеде толық басымдылығы жоқ теңіз операциялары кемелерден тиімді жауап ала алмайтын шабуылға ұшырау қаупінде болды. Сондықтан ұзақ қашықтықтағы әуеге қарсы құрал қажет болды. 1944 жылдың 16 наурызында "Басқарылатын әуеге қарсы зымыран жобалық комитетінің", яки GAP комитетінің алғашқы отырысы өтті. Әскери-теңіз күштерінің радарларын дамытуға жауапты Адмиралтействоның Сигналдар мекемесі (ASE) ұшақтарды алыс қашықтықтан дәл қадағалауға мүмкіндік беретін радарларды тұйықтау технологиясы бар жаңа радарлар жасаумен айналысты. Бұл LRS.1 атыс басқару жүйесінің бір бөлігі болды, ол үлкен, екі мақсатта қолданылатын қаруларға бомбалаушыларға алыс қашықтықтан шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Сол кездегі Британ армиясының Коссорстағы Брэкемин жобасы ракетаның радар сәулесінің ортасында тұрақтауын қамтамасыз ететін жүйеде жұмыс істеді, бұл қазір "сәулемен басқару" деп аталады. Әскери-теңіз күштері екі идеяны біріктіруге шешім қабылдады, LRS.1 жүйесінің 909 типті радарын және Брэкеминен негізінен ұзын қашықтыққа және кемеде пайдалану үшін беріктігімен ерекшеленетін жаңа зымыранды қолдануды жоспарлады. 1944 жылдың желтоқсан айында GAP жаңа әуеге қарсы қару үшін Әскери-теңіз штабының талаптарын жариялады, ол 50,000 фут (15240 м) биіктіктегі және белгілі бір жылдамдыққа дейінгі нысаналарды жоюға қабілетті болуы керек еді. Бұл жоба бастапқыда LOPGAP деп аталды, яғни "Сұйық оттегі және бензинмен басқарылатын әуеге қарсы зымыран", бірақ көп ұзамай бензинге орнына метанол қолданыла бастады, сондықтан "LOP" аббревиатурасы дұрыс болмай қалды.

LOPGAP

Осы кезде "Фейри авиация компаниясы" Жабдықтау министрлігі үшін ракеталық жобамен жұмыс істеп жатты. "Студж" зымыранға қарағанда қаруланған дрон ұшаққа көбірек ұқсады. Ол нысана алдына ұшырылып, оператор оның жарылғыш бөлігін іске қосқанға дейін оған қарай жылдамды. Оның негізгі мақсаты – жақын қашықтықтағы камикадзе шабуылдарын тоқтату болды. Төмен жылдамдығы мен қолмен басқарылуы кеменің жанындағы аймақтан тысқары жерде ұшқыштарды тоқтатуға жарамсыз екенін көрсетті, сондықтан ол қашықтықтағы қаруларға қарсы күресе алатын ұзын қашықтықты зымыран қажеттілігін қанағаттандырмады. Сондықтан "Фейри" компаниясына "Студж" жобасын тоқтатып, "ЛОПГАП" жобасына көшу бұйырылды. Біраз уақыт бойы "Студж" ұшақтарының корпустары сынақтан өтті. Әуе министрлігі жобаға қарсы болды, себебі ол реактивті ұшақтар өндірісінен ресурстарды тартып алуы мүмкін еді, сондай-ақ Адмиралтейство мен Жабдықтау министрлігі тарапынан да жеделдік болмады. 1945 жылғы наурыз айындағы баяндамада "ЛОПГАП" жүйесінің алғашқы сынақтары екі ай ішінде QF 3.7 дюймдік әуе кемесінен жасалған зениттік орналымдардан жасалуы керек екені айтылды. Осы орналымдар "Студж" және "Брейкмайн" үшін де әртүрлі модификациялармен қолданылған. Болжам бойынша, соңғы жүйе шамамен 6 метрлік болады және екі залпылық құрылғысы 5.25 дюймдік екі зениттік орналыммен бірдей орынды алады. Сәуір айындағы міндеттемеге сәйкес, жүйе 40 000 фут (12192 м) биіктікте ұшатын және ең көп салмағы бар ұшақтарды тудыруға қабілетті болу керек еді.

АЖЖ-ға ауысу

1945 жылы Жаңа басқарылатын зымырандарды сынау орталығы Әуе күштеріне қатысты жабдықтауды бақылаушының басшылығымен құрылды, ал 1946 жылы барлық ағымдағы зымыран жобаларын дамыту Корольдік әуе кемесінің (RAE) жаңа басқарылатын қарулар бөліміне көшірілді, ол көп ұзамай басқарылатын қарулар бөліміне айналды. Олар радиолокацияны дамытуға жауапты болған Әуе министрлігінің есімдері ерекше таңғажайып бөлімі – Телекоммуникациялар зерттеу институтымен (TRE) серіктестікте сәулемен басқару тұжырымдамасын қарастыра бастады. Келесі жылы алдымен Brakemine, содан кейін Stooge зымырандары RAE-ге көшірілді. 1947 жылғы қаңтардағы Әскери-теңіз күштерінің қарауында бағдарламаға Seaslug деген ат берілді. Бұл бастапқыда жоспарланғаннан әлдеқайда ірі қаруды, бір сатылы тік ұшыру мүмкіндігін, жарыққұралдарды (және басқару жүйесін) және жалпы салмақты талап етті. Даму бұрынғысынша жалғасты, бірақ соғыстан кейінгі инженерлік таланттардың кетуіне байланысты айтарлықтай қиындықтар туды. Жаңа анықтама жасалғаннан кейін көп ұзамай бұл жоба да RAE-ге көшірілді. Әскери-теңіз күштерінің Seaslug атауын "Triumph" деп өзгерту әрекеттері сәтсіз аяқталды. Даму баяулады, ал 1947 жылғы шілдеде Адмиралтейство Генри Тизардқа бағдарламаның «күшті басшылығын» талап ету үшін жүгінді. Тизард Қорғаныс ғылыми-зерттеу саясаты комитетінің (DRPC) отырысын шақырып, 1957 жылы қолданысқа енгізілуі тиіс төрт маңызды зымыран бағдарламасын іске асыру процесін бастады: Seaslug, Red Heathen деп аталатын ұзақ қашықтықтағы Армия/Әуе күштері жер-әуе зымыраны, Blue Boar теледидарлық басқарылатын жолсергілі бомба және Red Hawk әуе-әуе зымыраны. 1948 жылғы наурызда DRPC-нің жаңа есебінде төрт жобаға да жеткілікті еңбек күшінің жетпегендігі айтылды және Seaslug басымдық тізімінің төменгі жағына қойылды, соғыс жағдайында әуе шабуылы су асты кемесіне қарағанда сирек болатыны туралы мәлімдеме жасалды. Олардың пікірінше, ұзақ қашықтықтағы Red Heathen қысқа мерзімде маңыздырақ. Адмиралтейство бұл мәселеде басқа пікірде болды және басымдықты өзгертуге қарсы шықты. Әскери-теңіз күштері күтпеген одақтасын Армияда тапты, олар Red Heathen-ді бір қадаммен жылжытудың өте қиын екенін ойлады және Seaslug теңізде де, құрлықта да қолданылуы мүмкін орта қашықтықтағы қарудың негізі болуы мүмкін деп ұсынды. DRPC Red Heathen-ді қажетті ең үлкен қашықтықта дәл басқару туралы алаңдаушылық білдірді. 1948 жылғы қыркүйекте олар 1949 жылы «жоғары басымдық» деңгейіне дейін көтеріліп, Seaslug-ты «сақтандыру шарасы ретінде» дамытуға келісті. Осы өзгерістердің нәтижесінде бағдарлама екі кезеңнен тұрады деп саналды: 1-кезең 1950-ші жылдардың ортасында шамамен 20 миль (32 км) қашықтықтағы зымырандарды жеткізеді, олар негізінен субдыбыстық нысаналарға қарсы қолданылатын болады, ал 1960-шы жылдардың басындағы 2-кезең 150 миль (241 км) қашықтықтағы және үстін дыбыспен қозғалатын ұшақтарға шабуыл жасай алатын болады.

Эксперименттік жүйелер

Осы орталықтандырудан екі сынақ жүйесі пайда болды. CTV.1 – бұл бағытталмалы жүйелерді әзірлеуге арналған, үш RP 3 зымыран қозғалтқышымен ұшырылған және ұшу кезеңінде басқарылған, қуатсыз, Brakemine сияқты кішкентай жүйе. CTV жобалары кейіннен пайда болды, олар бағыттау және басқару жүйелерінің жұмысы үшін телеметрияның көлемін үнемі арттырып отырды. GAP, прототиптік зымыран жобасына қарамастан, таза зерттеуге бағытталған RTV.1 (зымырандық сынақ көлігі) жүйесіне айналды және негізінен ракеталық қозғалтқыштарды сынау платформасы ретінде қолданылды. GAP/RTV.1 күш-жігері бірінші сатының жобалауына бағытталды, ол Seaslug талабына сәйкес келер еді. CTV салыстырмалы түрде кішкентай болғандықтан, Корольдік артиллерия мектебінің бөлігі – Ларкхилл полигонында қауіпсіз түрде ұшырылуы мүмкін еді. Ол парашютпен жабдықталған, оның құлауын тоқтатып, қайта қолдануға мүмкіндік берді. Бұл, Уэльстегі Кардиган шығанағынан RAF Аберпорттан ұшырылған, ұзақ қашықтықтағы RTV үшін мүмкін емес еді. RTV-ларды қайтаруға деген ниет RAAF Woomera Range Complex-тегі параллель ұшыру алаңшасын ашуға және жоғары жылдамдықты парашюттерді әзірлеу бағдарламасына әкелді. RTV сынақтары жалғасқанда, өндірістік зымыранға жақын үлкен нұсқа, RTV.2 жасау туралы шешім қабылданды. Алғашқы сынақтар кезінде жоба одан әрі өзгертіліп, GPV, яғни жалпы мақсаттағы сынақ көлігі деп аталды. Осы бағдарлама аясында бірнеше сұйық зымыран қозғалтқыштары сынақтан өтті. Алғашқы сынақтарда ауырлық центрінің өзгеруі белсенді демпферлеуді қажет еткені анықталды, бұл өз кезегінде фюзеляждың ұзартылуына әкелді, нәтижесінде ол «ұзын цилиндр» деп аталды. Бұл нұсқада алдыңғы жағына орнатылған күшейткіштер қолданылды, олардың шығарылатын газдары ортада орналасқан қанаттардың алдындағы кеңістікте орналасқан еді.

502-жоба

Эксперименттік жұмыс жүріп жатқанда, Өнімдер министрлігі өндірістік жүйелерді құру үшін өнеркәсіптік команда құра бастады. 1949 жылы бұл "502 жобасы" тобының құрылуына әкелді, наурыз айында Armstrong Whitworth Aircraft және Sperry, қыркүйекте GEC компаниялары қосылды. 1949 жылғы 29 шілдедегі Штабтық міндеттаманың жаңартылуында ең жоғары қашықтық көрсетілмеді, ал ең төменгі биіктік 55 000 фут деп белгіленді, бірақ 45 000 фут та қабылданатын болды. Кейінгі жаңартулар қашықтықты арттырып, содан кейін белгілі бір мақсатқа жеткізді. Мақсаттар 1G-де маневр жасайды деп есептелді, сондықтан зымыран теңіз деңгейінде 4G, ал 40 000 фут биіктікте 2,5G жылдамдығымен маневр жасауы керек болды. Қосымша талаптардың бірі – 6 секунд ішінде мақсатты ауыстыру қабілеті. Жобалаушылар ең жоғары қашықтықты 30 000 ярдқа дейін белгіледі, оның ішінде қозғалтқыш тоқтағаннан кейін жағалай ұшуға кеткен уақыт та ескерілді. Бұл көрсеткіш заманауи АҚШ-тың Terrier дизайнынан 50%-ға жоғары болды. Ең жоғары қашықтықтағы оқ тигізу ықтималдығы 40% деп бағаланды. Сол кездегі Ұлыбритания және Франция корольдік әскери-теңіз күштерінің стандарттары бойынша (NATO ADM 1/28039 стандарты "K15") нысанаға тию "соққы" деп есептелді, яғни нысана тигеннен кейін 15 секунд ішінде жойылды. Ал АҚШ стандарттарында нысанаға кез келген зақым келтіру "соққы" болып саналды. Осы себепті, Ұлыбритания зымырандарының "соққы" тигізу ықтималдығы АҚШ-қа қарағанда төмендеу болғанымен, шындығында олар әлдеқайда қауіптірек болды. Сондықтан үш зымыранды бірден ату үшін үш орындық ұшқыш құрал қажет болды. Бірақ ортаңғы зымыранға қол жеткізу техникалық қызмет көрсетуді қиындататыны анықталғаннан кейін, бұл көрсеткіш екі орындық ұшқыш құралға дейін төмендетілді.

Талаптардың өзгеруі

"SeaSlug" жүйесі алғаш қарастырылғанда, үш түрлі арнайы зымыран тасымалдау кемесі қарастырылды. Таск-форс кемесі флоттың әуе қорғанысын қамтамасыз ете алатын және осы міндетпен жүктелетін кеме болжанатын. Океан конвойын сүйемелдеуші кеме теңіз конвойларын тікелей қорғайтын, ал жағалау конвойын сүйемелдеуші кеме жағалауға жақын жердегі конвойларды қорғайтын. Сол кезде әуе кемелері конвойлар мен флоттарды теңізде жеткілікті түрде қорғай алады деп есептелді, сондықтан назар жағалау конвойын сүйемелдеуге аударылды. 1953 жылдың мамыр айынан бастап Beachy Head кластық жөндеу кемесі осы құрылғыны сынау үшін прототиптік сүйемелдеуші кемеге айналдырылды. Бұл рөл үшін ең тығыз сақтау қажет болды, сондықтан зымыранның базалық бөлігінде бір ғана күшейткіш орналастырылатын бастапқы дизайн жасалды. Бұл заманауи дизайн сияқты өте ұзын конструкцияға әкелді, бірақ кейін фюзеляждың айналасына орналасқан төрт кіші күшейткіштерге ауыстырылды, бұл жалпы ұзындығын шамамен 20 футқа (6 метрге) дейін қысқартты. Күшейткіштер зымыранның қанаттарымен шектелген диаметрде орналастырылды, сақтау кезінде оның диаметрін арттырмады. Егер күшейткіштердің бірі жұмыс істемесе, итеру күші айтарлықтай бұрылысқа түсуі мүмкін еді, бұл мәселе кейін күшейткіштерді алға жылжыту арқылы шешілді, осылайша олардың шығарылысы зымыранның ауырлық орталығына жақын болды, зымыранның кішкентай басқару беттерінің тиімділігін сақтауға мүмкіндік берді. Американдық Terrier зымыраны керісінше 13 футқа (4 метрге) дейін қысқа болды, бірақ бұл қосымша тандемді күшейткішті қажет етті, бұл жалпы ұзындығын 28 футқа (9 метрге) дейін ұзартты. 1954 жылы, теңіз күштерінің болашақ операцияларын қайта қарау кезінде, кеңестіктерге қарсы "ыстық соғыстан" үшінші әлемдегі "салқын соғыстарға" көшу орын алды. Осы қайта қараудың нәтижесінде болашақ толыққанды қарулы крейсер класын жою және Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің эсминецтерін 15-ші типті фрегаттарға қайта жаңарту сияқты өзгерістер енгізілді. Жаңа жағдай әуе кемелерімен әуеден қорғауға кепілдік беруге мүмкіндік бермеді, сондықтан таск-форс өлшемді топтар үшін әуе қорғанысын қамтамасыз ету ең басты мәселе болды. Әуе кемелерін салуды қысқарту және флотты төртке дейін шектеу зымыран кемелерін салуға қаражатты босатті. 1954 жылдың қазан айында жаңа дизайн пайда болды, ол ұрыс кезінде флотпен бірге жылдамдыққа ие болуды, қару-жарақты тек өзін-өзі қорғау үшін шектеуді және бір қос зымыран шақыру құрылғысын тасымалдауды талап етті. Дизайн үнемі өзгертіліп, қолайлы нұсқаны табуға тырысты. Олар 1953 жылы 60-90 зымыран тасымалдайтын орташа өлшемді крейсермен және 900-ден астам экипажбен басталды. Адмирал Ральф Эдвардс бір үлкен кемеге қарағанда 10-20 зымыранмен жабдықталған көптеген кішкентай кемелердің пайдалырақ болатынын атап өтті, бірақ мұндай кемені жобалау әрекеттері қару-жараққа орын бар, бірақ оларды пайдалануға қажетті экипаж жоқ болатын кемеге әкелді. 1955 жылдың мамыр айында екі шектің арасындағы дизайн жоспарларының әртүрлі нұсқалары 9850 тоннадан 4550 тоннаға дейін салыстырылды. Ұдайы салыстырулар мен түзетулерден кейін, жоспарлар ақыры County кластық эсминецке айналды.

Сынау

GAP негізінде жасалған үлгілердің сынаққа ұшырылуы, қазір Rocket Test Vehicle 1, немесе RTV.1 деп белгілі, 1956 жылдың қазан айында сәуле бойымен бағытталуын көрсетті. Әскери-теңіз күштері 1957 жылы флотты кең ауқымда жаңғыртуды жоспарлағандықтан, Seaslug-ты 1956 жылы қызметке енгізуді қалады. Осы мақсатта, теңіз күштерінің кемелердегі жанар майға қатысты алаңдаушылықтарына қарамастан, сұйық отынды пайдалануға келісті. Алайда, 1956 жылы Саммерфилд зерттеу станциясында қажетті ұшу қашықтығын қамтамасыз ететін жаңа қатты отынмен жұмыс істейтін зымыран жасалды. Келесі төрт жыл бойына RAE Aberporth-тағы Клаузен айналмалы платформасы мен Girdle Ness пайдаланылып, үздіксіз сынақтар жүргізілді. Теңіздегі сынақтардың соңғы сериясы, онда 16 сәтті ұшыру орындалды, 1961 жылы зымыранды қызметке енгізуге мүмкіндік берді. 250-ден астам ұшырудан кейін, 1962 жылы Seaslug Mark 1, сондай-ақ Guided Weapon System 1, немесе GWS.1, County класындағы кемелерге енгізілді, әрқайсысы бір жұп зымыранды ұшыру құрылғысымен, бір атыс басқару жиынтығымен және 30 зымыраннан тұратын толық қару жүйесімен жабдықталды. Seaslug қаруланған крейсерлерді жасау жобасы 1957 жылы тоқтатылды. Seaslug нысандардың биіктігі, қашықтығы және бағыты туралы ақпаратты қажет етті. 1955 жылы Корольдік теңіз күштері Seaslug қаруланған крейсерлер мен эсминецтерде осы мақсатта 984 типті радарды пайдалануды қарастырды. Дамыту барысында радардың күтілген салмағы екі есеге өсті, оны крейсерлерге орнату әлі де мүмкін болса да, эсминецтер үшін қабылданбады, себебі бұл олардың 4,5 дюймдік артиллериялық қаруларын жоюға әкелмек. Артиллериялық қару теңіз күштерінің соғыс қимылдарынан тыс кең ауқымды міндеттері үшін маңызды деп есептелді. County класындағы эсминецтердің бірінші партиясы үшін табылған шешім – оларды 984 типті радармен жабдықталған кемелермен байланыстыру болды. Эсминецтерге Comprehensive Display System (CDS) жүйесінің қысқартылған нұсқасы берілді, ол DPD (Digital Picture Transmission or Translation) деп аталатын CDS байланыс қабылдағышы арқылы қуаттандырылды. County кемелеріндегі соңғы жиынтық, шын мәнінде, эсминецке қарағанда крейсерге жақын типті болды және өте күрделі болды: 965 типті радар ерте ескерту үшін (P диапазоны, 450 кВт ең жоғары қуаты, 175 км-ден астам қашықтық), County Batch 2-дегі екі антенналы AKE 2 екі түрлі жиілік параметрлеріне ие болды; 992Q типті нысананы көрсету радары (3 ГГц, 1,75 МВт ең жоғары қуаты, 90 км қашықтық); 278 типті биіктік анықтау құрылғысы (80–90 км); 901 типті зымыранды бағыттау радары (X диапазоны, 70 км қашықтық), Sea Slug Mk 2-де үздіксіз толқын сигналы болды (бірақ ол әлі де сәуле бойымен бағытталу радары болды); 904 типті атыс басқару радары (MRS 3 жүйесінде қолданылады, X диапазоны, 50 кВт, 35 км қашықтық) жер үстіндегі нысаналарды анықтау үшін.

Қызмет көрсету

1960 жылдары «Сейслаг» – жоғары өнімділікке ие қару болды, бір рет атудың өлтіру ықтималдығы 92% құрады, бірақ басқа дереккөздер төмен өлтіру ықтималдығын көрсетеді: Mk 1 үшін 75%, ал Mk 2 үшін 65%. «County» класындағы алғашқы төрт кеме (Batch 1) «Seaslug Mk 1» жүйесімен жұмыс істеді, ал соңғы төрт кеме (Batch 2) «ADAWS» командалық-бақылау жүйесімен жабдықталды, бұл оларға күштірек «Mk 2» нұсқасын орнатуға мүмкіндік берді. 1968 жылы «Batch 1» кемелерін «ADAWS» жүйесімен жаңарту туралы ұсыныстан бас тартты. Фолкленд соғысы кезінде «Seaslug» әуе нысанасына қарсы бір рет ғана қолданылды, бірақ сәттілікке жетпеді. 1982 жылдың 21 мамырында Фолкленд сауынында, «Antrim» кемесі, бұрын «Seaslug» қоймасынан өткен жарылмаған 1000 фунт салмақтағы бомбасы болған, IAI «Dagger» истребительдерінің екінші толқынына қарсы бір зымыран (кейбір дереккөздер екі зымыран деседі) атып, құлатпады. Зымыран басқарылмайтын болды, себебі ұшақ тым төмен болғандықтан анықтау мүмкін болмады; ату мақсаты – ұшқышты қорқыту және өрт қаупін тудырған зымыранды кемеден алып тастау еді. Жер-жер бетінен нысанаға тигізудегі алғашқы қолданылуы 26 мамыр күні жағалаудағы бомбалау кезінде болды, сол кезде кеме Порт-Стенли әуежайына «Seaslug» зымырандарын атып, бірнеше тікұшақты және радар орнатылымын жойғанын мәлімдеді. «Seaslug Mk 1» соңғы рет 1981 жылдың желтоқсанында, әрекеттегі соңғы «GWS1» (немесе «Batch 1») кемесімен атылды. «Fife» және қалған «GWS2» кемелері 1982 және 1987 жылдар аралығында Чилиге сатылды. Бастапқыда британ үкіметі чилиліктердің кемелерді «Seadart» жүйесімен жұмыс істеу үшін жаңарту пакетін қабылдайды деп үміттене білді, бірақ бұл ұсыныс қабылданбады және кемелер «Seaslug» жүйесімен толықтай берілді. Кейіннен чилилік кемелер «Seaslug» ұшырғышының орнына кеңейтілген ұшу палубасымен жабдықталды.

Ядролық нұсқа (құрылмаған)

Сонымен қатар, Winkle кодовый атымен ядролық қаруланған нұсқасы жоспарланды. Winkle ешқашан жасалмады, себебі ол Pixie-мен тез алмастырылды – өте кішкентай, күшейтілмеген, толығымен плутонийден тұратын бөлінетін ядросы бар, Маралингада сынақтан өткен қару. Бұл, өз кезегінде, Gwen-мен алмастырылды – АҚШ-тың W54 Gnat күшейтілмеген қаруының британдық нұсқасы, оның қуаты шамамен 0,5–2 килотонна тротилге тең. Соңғы таңдалған боеголовка Tony болды – W44 Tsetse күшейтілген қаруының британдық нұсқасы, бірақ Seaslug үшін барлық ядролық опциялар кейіннен тоқтатылды және Seaslug-тың ядролық қаруланған ешқандай нұсқасы қолданылған жоқ.

Корольдік теңіз флоты

County класындағы эсминецтер Seaslug зымыраны және оған қатысты басқару жабдықтарын тасымалдау үшін арнайы салынған. Зымырандар оқ-дәрі қоймасының алдындағы орталық галереяда құрастырылып, содан кейін кордегі ұңғымаға жіберілетін. Оқ-дәрі қоймасы кеменің орта тұсында орналасқан. Тасымалдау жүйесі ядролық соғыс ортасында жұмыс істеуді ескере отырып жоспарланған, сондықтан толығымен жабық болды.

Чилидің әскери-теңіз флоты

Кейбір "Каунти" класты эсминецтер Чили теңіз күштері үшін Чилиге сатылды. Жүйе 1990-шы жылдардың басында Чили сатып алған төрт кемені қайта жарақтандырғаннан кейін қолданыстан шығарылды.