Некесіз бірге өмір сүру: тарихи және заманауи аспектілер
Concubinage
Еркек пен әйелдің некесіз қатар өмір сүруі – қытай, жапон сияқты елдерде кең таралған, заңдасқан немесе әлеуметтік құбылыс. Тарихы, мәртебесі жайлы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Некеге тұрмаған кезде әйел мен ер адамның бірге өмір сүруі
State of living together as spouses while unmarried
Конкубинация – екі адам арасындағы жеке және жыныстық қатынас, онда бұл жұп толыққанды некеге түсуге ниеттенбейді немесе мүмкіндігі болмайды. Конкубинат пен неке көбінесе ұқсас саналады, бірақ олар бір-бірін мүлдем жоққа шығарады. Қытайда 20-ғасырға дейін кәнизақтық – әйелдердің құқықтары мен міндеттерін қорғаған ресми және институционалдық тәжірибе болды. Кәнизақтың өмірі оның қожайынының қалауына қарай өте әртүрлі болуы мүмкін. Моңғол шапқыншылығы кезінде шетелдік патшалардың арасында да конкубинация кең таралған. Мэйдзи Жапониясында бұл мәртебе символы ретінде де танымал болды. Құлдық жойылғаннан кейін бұл тәжірибе азайды. Ежелгі Римде бұл тәжірибе конкубинат деп аталып, ағылшын тіліндегі "конкубин" сөзінің латын түбірі болып табылады. Бұл некеден тыс кез келген жыныстық қатынасты, көбінесе бай немесе саяси қуатты ер адам мен төмен әлеуметтік статустағы әйел арасындағы, жыныстық қызмет үшін ұсталған қатынасты білдіреді. Ер адамның некеде болуы маңызды емес еді және кәнизақтың балалары мұраға ие бола алмады. Рим империясы христиан дініне өткеннен кейін, христиан императорлары кәнизақтар мен олардың балаларына әйелдерге берілетін мүлік және мұрагерлік құқықтарын беріп, олардың мәртебесін жақсартты. Еуропалық колониялар мен Америкадағы құл плантацияларында үйленбеген және үйленген ерлер жергілікті әйелдермен ұзақ мерзімді жыныстық қатынасқа түсті. Голландтың Шығыс Индиясында конкубинация нәтижесінде араласқан индоевропалық қауымдастықтар құрылды. Яһуди-христиан әлемінде "конкубин" термині көбінесе әйелдерге ғана қолданылады, бірақ бірге тұратын ер адамды да "конкубин" деп атауға болады. 21-ғасырда кейбір батыс елдерінде конкубинация гендерлік бейтарап заңдық термин ретінде қолданылады, ол бірге тұруды (оның ішінде бір жынысты серіктестер арасындағы бірге тұруды) білдіреді.
Concubinage is an interpersonal and sexual relationship between two people in which the couple does not want to, or cannot, enter into a full marriage. Concubinage and marriage are often regarded as similar, but mutually exclusive. In China, until the 20th century, concubinage was a formal and institutionalized practice that upheld concubines' rights and obligations. A concubine could be freeborn or of slave origin, and her experience could vary tremendously according to her master's whim. During the Mongol conquests, both foreign royals Concubinage was also common in Meiji Japan as a status symbol. The practice declined as a result of the abolition of slavery. In ancient Rome, the practice was formalized as concubinatus, the Latin term from which the English "concubine" is derived. It referred to any extramarital sexual relationship, most often that between a wealthy or politically powerful man and a woman of low social origins kept for sexual service. The marital status of the man was irrelevant and the concubine's children did not receive an inheritance. After the Christianization of the Roman Empire, Christian emperors improved the status of the concubine by granting concubines and their children the sorts of property and inheritance rights usually reserved for wives. In European colonies and American slave plantations, single and married men entered into long term sexual relationships with local women. In the Dutch East Indies, concubinage created mixed race Indo European communities. In the Judeo Christian world, the term concubine has almost exclusively been applied to women, although a cohabiting male may also be called a concubine. In the 21st century, concubinage is used in some Western countries as a gender neutral legal term to refer to cohabitation (including cohabitation between same sex partners).
Этимологиясы мен қолданылуы
"Конкубина" және "конкубинаж" ағылшын терминдері 14 ғасырда пайда болды, олар римдік қоғам мен құқығындағы латын терминдерінен туындаған. "Конкубина" (шамамен 1300 ж.) термині "ер адаммен некеде тұрмай, оныңмен бірге тұратын әйел" деген мағынаны білдіреді, бұл латын тіліндегі concubina (әйел) және concubinus (ер) терминдерінен шыққан. Рим құқығында бұл терминдер "үйленген ер адам немесе әйелмен некеде тұрмайтын адам" дегенді білдірген. Латын терминдері "жату, бірге тұру, қатар өмір сүру" мағынасын беретін concumbere етістігінен алынған, ол "com" префиксі ("бірге, қатар") мен "cubare" ("жату") сөздерінің қосындысынан пайда болған. "Конкубина" термині тарихи және ғылыми әдебиеттерде кеңінен қолданылады және контекстке байланысты мағынасы өзгеруі мүмкін. 21 ғасырда бұл термин көбінесе некеден тыс қарым-қатынасты білдіреді, "жақын дос немесе сексуалдық құл" ретінде, бірақ бастапқы мағынадағы бірге тұру ерекшелігіне осылай мән берілмейді. "Конкубинаж" термині 14 ғасырдың соңында ағылшын тілінде "конкубина болу жағдайы; заңды некеде тұрмай, жақын қарым-қатынаста өмір сүру амалы немесе практикасы" мағынасында пайда болды және латын тілінен көне француз тілі арқылы алынған. АҚШ құқықтық жүйесі де бұл терминді бірге тұруға қатысты қолданған, бірақ ол дамып, қазір ескірген деп саналады.
The English terms "concubine" and "concubinage" appeared in the 14th century, deriving from Latin terms in Roman society and law. The term concubine (c. 1300), meaning "a paramour, a woman who cohabits with a man without being married to him", comes from the Latin concubina (f.) and concubinus (m.), terms that in Roman law meant "one who lives unmarried with a married man or woman". The Latin terms are derived from the verb from concumbere "to lie with, to lie together, to cohabit," an assimilation of "com", a prefix meaning "with, together" and "cubare", meaning "to lie down". Concubine is a term used widely in historical and academic literature, and which varies considerably depending on the context. In the twenty first century, it typically refers explicitly to extramarital affection, "either to a mistress or to a sex slave", without the same emphasis on the cohabiting aspect of the original meaning. Concubinage emerged as an English term in the late 14th century to mean the "state of being a concubine; act or practice of cohabiting in intimacy without legal marriage", and was derived from Latin by means of Old French, The US legal system also used to use the term in reference to cohabitation, but the term never evolved further and is now considered outdated.
Сипаттамалары
Конкубинаттың түрлері барлық мәдениеттерде кездескен, бірақ осы практиканың таралуы және қатысушы адамдардың құқықтары мен үміттері, сондай-ақ осындай қарым-қатынастардан туған балалардың құқықтары, нағашының құқықтық және әлеуметтік мәртебесі, отбасыдағы олардың рөлі және қоғамның осы институтты қабылдауы айқын түрде өзгерген. Конкубинаттық қатынас ерікті түрде, тараптар некеге тұрмауға келісіп немесе күшпен (яғни, құлдық арқылы) болуы мүмкін. Құлдар ұстайтын қоғамдарда көптеген нағашылар құл болған, оларды «құл нағашылар» деп те атаған. Бұл тарихи түрде патриархалдық мәдениеттерде кең таралған. Қатысушы адамдардың мәртебесі мен құқықтары қандай болмасын, олар әдетте заңды жұбайлардан төмен болған, көбінесе мұрагерлік құқықтары шектелген немесе толығымен жойылған. Конкубинат пен неке көбінесе ұқсас, бірақ өзара байланыссыз саналады. Бұрын жұбайлар әлеуметтік жағдай, ұлттық тегі немесе дінінің айырмашылығына байланысты некеге тұруға мүмкіндік алмайтын, немесе ер адам некенің құқықтық және қаржылық салдарынан қашыңқы болғысы келген. Жұбайлардың үйленуіне кедергі келтіретін жағдайларға әлеуметтік мәртебедегі айырмашылықтар, қолданыстағы неке және көп әйел алуға қарсы заңдар, діни немесе кәсіби тыйымдар немесе тиісті органдардың мойындамауы кіруі мүмкін. Конкубинаттағы нағашы әдетте некедегі серігіне немесе үй иесіне қарағанда төмен мәртебеге ие болған, сондықтан көбінесе осы себептен конкубинат некеге балама ретінде таңдалған. Нағашы қоғам үшін «сырттан келген» болуы мүмкін, егер ол шетелдіктер мен азаматтар арасындағы некелерді мойындамаса. Басқа жағдайларда, олар құл немесе кедей отбасынан шыққан, ақсүйек адаммен одақтасуға мүдделі адам болуы мүмкін. Кейбір жағдайларда, римдік сарбаздар сияқты, кейбір әлеуметтік топтарға үйленуге тыйым салынған, ал конкубинат некеге қол жетімді балама болып табылды. Көп әйелділік жағдайында, жеке конкубинатта рұқсат етілген нағашылардың саны айтарлықтай өзгеруі мүмкін. Рим құқығында, моногамия күтілген жерде, қарым-қатынас некеге ұқсас (және балама) болды, бірақ екі тараптың немесе олардың біреуінің некелік сезімі болмауымен, бұл мүлік, мұрагерлік және әлеуметтік мәртебеге қатысты құқықтарды берді. Керісінше, Азия мен Таяу Шығыстың кейбір аймақтарында, ықпалды адамдар қаржылық тұрғыдан қамтамасыз ете алатын көптеген нағашыларды ұстаған. Кейбір патшалық үйлерде мыңдаған нағашылар болған. Мұндай жағдайларда, конкубинат мәртебелі белгі ретінде және ұлдар тудыру үшін пайдаланылған. Көп әйелділікке рұқсат беретін қоғамдарда, нағашының күйеу әйелге қарағанда артықшылықтары болды, өйткені нағашыдан туған балалар заңды деп есептелген, ал күйеу әйелден туған балалар «заңсыз» деп саналды.
Forms of concubinage have existed in all cultures, though the prevalence of the practice and the rights and expectations of the persons involved have varied considerably, as have the rights of the offspring born from such relationships, a concubine's legal and social status, their role within a household and society's perceptions of the institution. A relationship of concubinage could take place voluntarily, with the parties involved agreeing not to enter into marriage, or involuntarily (i. e. through slavery). In slave owning societies, most concubines were slaves, also called "slave concubines". and has been practiced in patriarchal cultures throughout history. Whatever the status and rights of the persons involved, they were typically inferior to those of a legitimate spouse, often with the rights of inheritance being limited or excluded. Concubinage and marriage are often regarded as similar but mutually exclusive. In the past, a couple may not have been able to marry because of differences in social class, ethnicity or religion, or a man might want to avoid the legal and financial complications of marriage. Practical impediments or social disincentives for a couple to marry could include differences in social rank status, an existing marriage and laws against bigamy, religious or professional prohibitions, or a lack of recognition by the appropriate authorities. The concubine in a concubinage tended to have a lower social status than the married party or home owner, and this was often the reason why concubinage was preferred to marriage. A concubine could be an "alien" in a society that did not recognize marriages between foreigners and citizens. Alternatively, they might be a slave, or person from a poor family interested in a union with a man from the nobility. In other cases, some social groups were forbidden to marry, such as Roman soldiers, and concubinage served as a viable alternative to marriage. In polygynous situations, the number of concubines there were permitted within an individual concubinage arrangement has varied greatly. In Roman Law, where monogamy was expected, the relationship was identical (and alternative) to marriage except for the lack of marital affection from both or one of the parties, which conferred rights related to property, inheritance and social rank. By contrast, in parts of Asia and the Middle East, powerful men kept as many concubines as they could financially support. Some royal households had thousands of concubines. In such cases concubinage served as a status symbol and for the production of sons. In societies that accepted polygyny, there were advantages to having a concubine over a mistress, as children from a concubine were legitimate, while children from a mistress would be considered "bastards".
Ежелгі Рим
Конкубинат (лат. concubinatus – «конкубинат», қараңыз, сондай-ақ concubina – «конкубина», paelex – «келісім» және concubinus – «келіншек») – түрлі себептермен толық некеге тұруға ниеттенбеген римдік азаматтар арасындағы квази-неке институты. Бұл институт көбінесе теңгерімсіз жұптарда кездесетін, мүшелерінің бірі жоғары әлеуметтік топқа жататын немесе екеуінің бірі босатылған, ал екіншісі еркін туған жағдайда. Алайда, ол контуберниумнан ерекшеленеді, онда кем дегенде бір серіктес құл болған. Еркін азамат пен құлдың арасындағы қарым-қатынас контуберниум деп аталды. Қытайда еркектің бір уақытта бірнеше әйелге ие болуы заңсыз және әлеуметтік тұрғыдан беделсіз саналған, бірақ кәнизактарға ие болу қабылданды. Ерте заманнан бері байлар әйелдеріне қоса, кәнизактарды да сатып алып, үйлеріне әкелген. Ерте жазбаларда ер адам қанша кәнизакқа ие бола алатынына шектеу қойылмаған. Шығыс Хань дәуірінен (б.з. 25–220) бастап, ер адамның кәнизактарының саны заңмен шектелді. Адамның дәрежесі мен тегі жоғары болған сайын, оған рұқсат етілген кәнизактардың саны да көбейді. Кәнизактардың жағдайы мен мәртебесі әртүрлі болды және оның күйеуінің әлеуметтік жағдайына, сондай-ақ оның әйелінің көзқарасына байланысты болды. «Ритуалдар кітабының» «Отбасы үлгісі» тарауында: «Егер некелесу рәсімі болса, ол әйел болады; ал егер ол рәсімдерден бас тартса, кәнизак болады» делінген. Әйелдер некеге қалыңдық әкелсе, кәнизактар әкелмейді. Конкубинатқа неке рәсімдерінсіз де кірісуге болады, ал кәнизакқа күйеуі қайтыс болғаннан кейін қайтадан некеге тұруға немесе туған үйіне оралуға рұқсат етілмейді. Ертеде кәнизактардың қожайындарымен бірге тірідей жерленгені туралы деректер бар, бұл «өлімнен кейін серік болуы» үшін жасалған. Кәнизактардың жағдайы әдетте әйелдерден төмен болды. Кәнизак бала тудырса да, оның балалары әйелдердің балаларынан төмен мәртебеге ие болды, бірақ олар заңсыз балалардан жоғары мәртебеде болды. Кәнизак баласы екі әйелге – биологиялық анасына және заңды анасына (әкесінің әйеліне) балалық парызын орындауға міндетті болды. Кәнизак қайтыс болғаннан кейін, оның ұлдары оған құрбандық шалатын, бірақ бұл құрбандықтар кәнизак немерелерімен жалғастырылмаған, олар тек әкесінің әйеліне ғана құрбандық шалған. Сун династиясына (960–1276) дейін кәнизақты әйелге дейін көтеру әлеуметтік этиканы бұзу саналды. Мин Қытайында (1368–1644) императорға кәнизактарды іріктеудің ресми жүйесі болды. Үміткерлердің жасы көбінесе 14-тен 16-ға дейін болды. Іріктеу критерийлері: ізгілік, мінез-құлық, сыртқы келбет және дене бітімі. Қытай кәнизактарына қойылған шектеулерге қарамастан, тарих пен әдебиетте үлкен билікке және ықпалға қол жеткізген кәнизактар туралы көптеген мысалдар бар. Императрица-Жетім Циси – Қытай тарихындағы ең табысты кәнизактардың бірі. Циси алғашқыда Сяньфэн императорының сарайына нағашы ретінде келді және оның жалғыз тірі ұлын дүниеге әкелді, ол кейіннен Тунчжи императоры болды. Ол күйеуінің өлімінен кейін 47 жыл бойы Цинь Қытайының іс жүзіндегі билеушісі болды. Төрт Ұлы Классикалық Романның бірі – «Қызыл бөлме арманы» (авторы Цао Сюэцзиньнің отбасылық өмірі туралы жартылай автобиографиялық еңбек саналады) конкурбинат ерекшеліктерін зерттейді. Цзя отбасының үш буыны императордың бір танымал кәнизагы Цзя Юаньчуньның көмегімен күш алды, ол еркек кейіпкер Цзя Баоюдың үлкен әпкесі. Ал олардың кіші жарты аға-інілері Цжаоның қыздары Цзя Танчунь мен Цзя Хуанның мінез-құлқы бұрмаланған, өйткені олар кәнизак балалары болды. Императорлардың кәнизактары мен гаремдері ежелгі замандағы әйел оқырмандарға арналған романтикалық романдарында ерекше орын алады. Сюжеттік элемент ретінде, кәнизактардың балалары нақты тарихтағыдан әлдеқайда төмен мәртебеде бейнеленеді. Жайы ду (тұрғындық интригалары) және гонг ду (гарем интригалары) жанрлары билікке жету үшін жасырын түрде айла-шарғы жасаған кәнизактар мен әйелдер мен олардың балаларын көрсетеді. «Сарайдағы патшайымдар» романы мен теледрамасы XXI ғасырдағы Қытайда үлкен жетістікке жетті. Гонконг 1971 жылы Ұлы Цин заң кодексін ресми түрде жойды, осылайша конкурбинат заңсыз деп жарияланды. Макаоның казино магнаты Стэнли Хо 1957 жылы өзінің «екінші әйелін» ресми кәнизагы етіп алды, ал оның «үшінші және төртінші әйелдері» ресми мәртебеге ие емес.
A concubinatus (Latin for "concubinage" – see also concubina, "concubine", considered milder than paelex, and concubinus, "bridegroom") was an institution of quasi marriage between Roman citizens who for various reasons did not want to enter into a full marriage. The institution was often found in unbalanced couples, where one of the members belonged to a higher social class or where one of the two was freed and the other one was freeborn. However it differed from a contubernium, where at least one of the partners was a slave. The relationship between a free citizen and a slave or between slaves was known as contubernium. In premodern China it was illegal and socially disreputable for a man to have more than one wife at a time, but it was acceptable to have concubines. From the earliest times wealthy men purchased concubines and added them to their household in addition to their wife. In the earliest records a man could have as many concubines as he could afford to purchase. From the Eastern Han period (AD 25–220) onward, the number of concubines a man could have was limited by law. The higher rank and the more noble identity a man possessed, the more concubines he was permitted to have. A concubine's treatment and situation was variable and was influenced by the social status of the male to whom she was attached, as well as the attitude of his wife. In the Book of Rites chapter on "The Pattern of the Family" it says, "If there were betrothal rites, she became a wife; and if she went without these, a concubine." Wives brought a dowry to a relationship, but concubines did not. A concubinage relationship could be entered into without the ceremonies used in marriages, and neither remarriage nor a return to her natal home in widowhood were allowed to a concubine. There are early records of concubines allegedly being buried alive with their masters to "keep them company in the afterlife". The position of the concubine was generally inferior to that of the wife. Although a concubine could produce heirs, her children would be inferior in social status to a wife's children, although they were of higher status than illegitimate children. The child of a concubine had to show filial duty to two women, their biological mother and their legal mother—the wife of their father. After the death of a concubine, her sons would make an offering to her, but these offerings were not continued by the concubine's grandsons, who only made offerings to their grandfather's wife. Until the Song dynasty (960–1276), it was considered a serious breach of social ethics to promote a concubine to a wife. In Ming China (1368–1644) there was an official system to select concubines for the emperor. The age of the candidates ranged mainly from 14 to 16. Virtues, behavior, character, appearance and body condition were the selection criteria. Despite the limitations imposed on Chinese concubines, there are several examples in history and literature of concubines who achieved great power and influence. Lady Yehenara, otherwise known as Empress Dowager Cixi, was one of the most successful concubines in Chinese history. Cixi first entered the court as a concubine to Xianfeng Emperor and gave birth to his only surviving son, who later became Tongzhi Emperor. She eventually became the de facto ruler of Qing China for 47 years after her husband's death. An examination of concubinage features in one of the Four Great Classical Novels, Dream of the Red Chamber (believed to be a semi autobiographical account of author Cao Xueqin's family life). Three generations of the Jia family are supported by one notable concubine of the emperor, Jia Yuanchun, the full elder sister of the male protagonist Jia Baoyu. In contrast, their younger half siblings by concubine Zhao, Jia Tanchun and Jia Huan, develop distorted personalities because they are the children of a concubine. Emperors' concubines and harems are emphasized in 21st century romantic novels written for female readers and set in ancient times. As a plot element, the children of concubines are depicted with a status much inferior to that in actual history. The zhai dou (，residential intrigue) and gong dou (，harem intrigue) genres show concubines and wives, as well as their children, scheming secretly to gain power. Empresses in the Palace, a gong dou type novel and TV drama, has had great success in 21st century China. Hong Kong officially abolished the Great Qing Legal Code in 1971, thereby making concubinage illegal. Casino magnate Stanley Ho of Macau took his "second wife" as his official concubine in 1957, while his "third and fourth wives" retain no official status.
Моңғолдар
Көп әйелділік және қарындас айыл (көбінесе бағынышты әйелдер) моңғол қоғамында, әсіресе, қуатты моңғолдар арасында кең таралған. Шыңғыс хан, Өгедей хан, Жошы, Толуи және Құбылай хан (басқалармен қатар) көптеген әйелдер мен қарындас айылдарға ие болды. Шыңғыс хан жаулап алған империялар мен қоғамдардан әйелдер мен қарындас айылдарды жиі алып отырды, бұл әйелдер көбінесе тұтқынға алынған немесе оған сыйға берілген ханшайымдар немесе патшайымдар болатын. Шыңғыс ханның ең танымал қарындас айылы – Мөге Хатун. Парсы тарихшысы Ата Малик Джувайнидің сөзіне қарағанда, ол "Бакрин тайпасының басшысы Шыңғыс ханға сыйлаған, және ол оны өте жақсы көрген". Шыңғыс хан қайтыс болғаннан кейін Мөге Хатун Өгедей ханның әйеліне айналды. Өгедей де оны әйелі ретінде бағалап, оны аң ауына жиі алып жүрген.
Polygyny and concubinage were very common in Mongol society, especially for powerful Mongol men. Genghis Khan, Ögedei Khan, Jochi, Tolui, and Kublai Khan (among others) all had many wives and concubines. Genghis Khan frequently acquired wives and concubines from empires and societies that he had conquered, these women were often princesses or queens that were taken captive or gifted to him. Genghis Khan's most famous concubine was Möge Khatun, who, according to the Persian historian Ata Malik Juvayni, was "given to Chinggis Khan by a chief of the Bakrin tribe, and he loved her very much." After Genghis Khan died, Möge Khatun became a wife of Ögedei Khan. Ögedei also favored her as a wife, and she frequently accompanied him on his hunting expeditions.
Жапония
Мейдзи дәуірінде моногамия заңды түрде енгізілгенге дейін ақсүйектер арасында кәнизактер кең таралған. Оның мақсаты – еркек мұрагерлерді қамтамасыз ету еді. Мысалы, императордың кәнизагының ұлы император болу мүмкіндігіне ие болған. Мейдзи императорының жоғары дәрежелі нағашысы Янагахара Наруко император Тайшоны дүниеге әкелді, кейіннен оны император Мейдзидің ресми әйелі, император Харуко заңды түрде асырап алды. Тіпті саудагерлер отбасыларында да кейде мұрагерлерді қамтамасыз ету үшін кәнизактар пайдаланылған. Асако Хироока, Мейдзи қалпына келтіруден кейін күйеуінің отбасын аман қалдыру үшін көп еңбек еткен кәсіпкер, анасының қызы болған. Ол жалғыз қызы Камеконы дүниеге әкелгенде өзінің құнарлылығын жоғалтты, сондықтан күйеуі – онымен жақсы қарым-қатынаста болған – Асаконың қызметшісін кәнизак ретінде алды және одан үш қыз бен бір ұл туды. Камеко, ресми әйелдің баласы болғандықтан, ақсүйекке үйленді және аналық желі арқылы отбасының атын жалғастырды. Самурайлар кәнизак ала алатын, бірақ олардың тегі жоғары дәрежелі самурайлармен тексерілетін. Көп жағдайда кәнизак алу некеге тұрумен теңестірілетін. Кәнизақты ұрлау, әдебиетте жиі кездеседі, бірақ бұл намысқа тигізетін, тіпті қылмыстық әрекет болар еді. Егер кәнизак қарапайым адам болса, оның ата-анасының келісімін алу үшін жарлық ақшасымен немесе салықтан босату туралы хатпен елші жіберілетін. Көп бай саудагерлер самурайдың кәнизагы болудың қарапайым адамның заңды әйелі болудан артық деп есептеген. Саудагердің қызы самурайға үйленгенде, оның отбасының ақшасы самурайдың қарызын төлейтін, ал самурайдың әлеуметтік мәртебесі саудагер отбасының беделін арттыратын. Егер самурайдың қарапайым кәнизагынан ұл туса, ол әкесінің мәртебесіне ие болатын. Кәнизактар кейде зор ықпалға ие болған. Тоётоми Хидэёшидің әйелі Нене кейде күйеуінің шешімдерін өзгертетін, ал оның кәнизагы Ёдо доно Хидэёшидің өлімінен кейін Осака қамалының және Тоётоми кланының де-факто билеушісіне айналды.
Before monogamy was legally imposed in the Meiji period, concubinage was common among the nobility. Its purpose was to ensure male heirs. For example, the son of an Imperial concubine often had a chance of becoming emperor. Yanagihara Naruko, a high ranking concubine of Emperor Meiji, gave birth to Emperor Taishō, who was later legally adopted by Empress Haruko, Emperor Meiji's formal wife. Even among merchant families, concubinage was occasionally used to ensure heirs. Asako Hirooka, an entrepreneur who was the daughter of a concubine, worked hard to help her husband's family survive after the Meiji Restoration. She lost her fertility giving birth to her only daughter, Kameko; so her husband—with whom she got along well—took Asako's maid servant as a concubine and fathered three daughters and a son with her. Kameko, as the child of the formal wife, married a noble man and matrilineally carried on the family name. A samurai could take concubines but their backgrounds were checked by higher ranked samurai. In many cases, taking a concubine was akin to a marriage. Kidnapping a concubine, although common in fiction, would have been shameful, if not criminal. If the concubine was a commoner, a messenger was sent with betrothal money or a note for exemption of tax to ask for her parents' acceptance. Even though the woman would not be a legal wife, a situation normally considered a demotion, many wealthy merchants believed that being the concubine of a samurai was superior to being the legal wife of a commoner. When a merchant's daughter married a samurai, her family's money erased the samurai's debts, and the samurai's social status improved the standing of the merchant family. If a samurai's commoner concubine gave birth to a son, the son could inherit his father's social status. Concubines sometimes wielded significant influence. Nene, wife of Toyotomi Hideyoshi, was known to overrule her husband's decisions at times and Yodo dono, his concubine, became the de facto master of Osaka castle and the Toyotomi clan after Hideyoshi's death.
Корея
Жосон монархтарының әр түрлі дәрежедегі ішкі әйелдері бар гаремі болған. Мёнсон ханшайымы ұл таба білді, бұл оның күйеуінің ұлдарының билікке ие болуына тосқауыл қойды. Ішкі әйелдерден туған балалар көбінесе некеге қатысты мәселелерде төмен бағаланатын. Бір әйелдің қызы, сол әлеуметтік топтың ұлына үйлене алмайтын. Мысалы, Чан Нок Су – қала әкімінің қызы, бастапқыда құлға тұрмысқа шығып, кейіннен Ёнсангуннің жоғары дәрежелі ішкі әйелі болды. 1392 жылы құрылған Жосон әулетінде еркін және құл ата-ананың балаларының еркін немесе құл саналуы керек пе деген мәселе талқыланды. Оқымысты шенеуніктің әкесінен және құл ішкі әйелден туған бала әрқашан еркін болып есептелген, бірақ ол мемлекеттік қызметке орналаса алмайтын.
Joseon monarchs had a harem which contained concubines of different ranks. Empress Myeongseong managed to have sons, preventing sons of concubines from getting power. Children of concubines often had lower value in account of marriage. A daughter of concubine could not marry a wife born son of the same class. For example, Jang Nok su was a concubine born daughter of a mayor, who was initially married to a slave servant, and later became a high ranking concubine of Yeonsangun. The Joseon dynasty established in 1392 debated whether the children of a free parent and a slave parent should be considered free or slave. The child of a scholar official father and a slave concubine mother was always free, although the child could not occupy government positions.
Үндістан
Индуизм қоғамында әйелдермен неке қиюға тиімсіз саналған әйелдермен, мысалы, төменгі кастадан шыққан немесе индус емес әйелдермен қатар тұру практикасы болған. Конкубинаттан туған балалар анасының касталық санатына жататын. Ортағасырлық Раджастханда билеуші Раджпут әулеттерінде пашван, хавас, пардаят деп аталатын әйелдер жиі кездесетін. Егер билеуші олардың сұлулығына тәнті болса, оларды ресми некесіз ұстап отырған. 16-20 ғасырлар аралығында элиталық Раджпут үйлерінде конкубинат кең таралған. Билеушіге тартымды көрінген қызметші немесе құл әйелдер нағашы (хавас, павас деп аталатын) дәрежесіне көтерілуі мүмкін еді. Конкубинатқа қабылдау рәсімі неке рәсімінен ерекшеленетін. Раджпуттар қол сұғылмайтын касталардан кәнизак алмай, шарандар, брахмандар және басқа Раджпуттардан да бас тартқан. Кейде әйелдер күйеулерімен қашып, олардың кәнизактері болып қалатын жағдайлар да болған.
In Hindu society, concubinage was practiced with women with whom marriage was undesirable, such as a woman from a lower caste or a non Hindu woman. Children born of concubinage followed the caste categorization of the mother. In medieval Rajasthan, the ruling Rajput family often had certain women called paswan, khawaas, pardayat. These women were kept by the ruler if their beauty had impressed him, but without formal marriage. Concubinage was practiced in elite Rajput households between 16th and 20th centuries. Female slave servants or slave performers could be elevated to the rank of concubine (called khavas, pavas) if a ruler found them attractive. The entry into concubinage was marked by a ritual; however, this ritual differentiated from rituals marking marriage. Rajputs did not take concubines from the untouchable castes and refrained from taking Charans, Brahmins, and other Rajputs. There are instances of wives eloping with their Rajput lovers and becoming their concubines.
Викингтер
Көп әйел алу викингтер арасында кең таралған, ал бай және қуатты викингтерде көп әйелдер мен қалыңдықтар болған. Викингтер әйелдерді сатып алып немесе тұтқынға түсіріп, оларды әйелдері немесе қалыңдықтары етіп алатын. Викингтер үшін қалыңдық ұстау құлдықпен байланысты болды; викингтер еркіндікке шыққан әйелдерді де, құлдарды да қалыңдықтары ретінде ұстаған. Викингтер қоғамындағы көп әйелділік қатынастар орташа еркек үшін үйленуге жарамды әйелдердің жетіспеуіне алып келген болуы мүмкін; көп әйелділік қоғамдағы еркектер арасындағы бәсекелестікті күшейтеді, себебі ол мәртебесін арттыру және жыныстық қанағат іздеу сияқты тәуекелді әрекеттерге баруға дайын, үйленбеген еркектердің тобын құрайды. Осылайша, орташа викинг еркегі лайықты әйелдерді табу үшін байлық пен билікке ие болу үшін қауіпті әрекеттер жасауға мәжбүр болуы мүмкін еді. Бұл тұжырымды 11 ғасырда тарихшы Дудо Сент-Квентин өзінің толыққанды қияли емес "Норман тарихында" айтқан. Ольстер жылнамаларында (The Annals of Ulster) raptio көрсетілген, онда 821 жылы викингтер ирландиялық ауылды тонап, "көптеген әйелдерді тұтқынға алып кеткені" жазылған.
Polygyny was common among Vikings, and rich and powerful Viking men tended to have many wives and concubines. Viking men would often buy or capture women and make them into their wives or concubines. Concubinage for Vikings was connected to slavery; the Vikings took both free women and slaves as concubines. Polygynous relationships in Viking society may have led to a shortage of eligible women for the average male; polygyny increases male–male competition in society because it creates a pool of unmarried men willing to engage in risky status elevating and sex seeking behaviors. Thus, the average Viking man could have been forced to perform riskier actions to gain wealth and power to be able to find suitable women. The concept was expressed in the 11th century by historian Dudo of Saint Quentin in his semi imaginary History of The Normans. The Annals of Ulster depicts raptio and states that in 821 the Vikings plundered an Irish village and "carried off a great number of women into captivity".
Ертедегі христиан діні мен феодализм
Патристикалық жазушылар дамытқан христиандық мораль негізінен ерлер мен әйелдер арасындағы одақтың жалғыз нысаны ретінде некені қолдады. Әулие Августин мен Әулие Жером екеуі де қарындастық институтын қатаң айыптады. Император Юстиниан өзінің алтыншы ғасыр заң кодексінде, яғни Corpus Iuris Civilis-те, қарындастар мен олардың балаларына әдетте жұбайларға берілетін мүлік және мұрагерлік құқықтарын берді. Ол қарындастық институтын некеге жақындатты, бірақ қарындастық тұрақты және моногамды болуы керек деген христиандық талапты да қайталады. Христиандық айыптау мен римдік құқықтық жүйемен байланысты әлеуметтік үзіліс арасындағы екі көзқарас бүкіл орта ғасырлар бойына қайшылықта болды, және 14- мен 15-шы ғасырларда шіркеу өзінің билігіндегі аумақтарда қарындастықты заңсыз деп жариялады.
The Christian morals developed by Patristic writers largely promoted marriage as the only form of union between men and women. Both Saint Augustine and Saint Jerome strongly condemned the institution of concubinage. Emperor Justinian in his great sixth century code, the Corpus Iurus Civilis, granted to concubines and their children the sorts of property and inheritance rights usually reserved for wives. He brought the institution of concubinatus closer to marriage, but he also repeated the Christian injunction that concubinage must be permanent and monogamous. The two views, Christian condemnation and secular continuity with the Roman legal system, continued to be in conflict throughout the entire Middle Ages, until in the 14th and 15th centuries the Church outlawed concubinage in the territories under its control.
Таяу Шығыс
[[Файл:Tizian 123. jpg|thumb|upright|Хуррем Сұлтан (Роксолана) – Сүлеймен Шаһтың сүйікті сарай қызы және кейіннен әйелі болған. Сүлеймен оған үйлену арқылы Осман дәстүрін бұзып, бір әйелге адал болды. Ислам діні сарай қыздарының мәселесіне заңдық шектеулер мен тәртіп енгізіп, оларды босатуға ынталандырды. Ислам сондай-ақ, әйел құлдарды тәрбиелеуді, азат етуді немесе исламды қабылдап, көпқұдайлықтан және адалсыздықтан бас тартса, үйленуге рұқсат берді. Ислам ғалымдары нақты түсіндірмелерде келіспесе де, көптеген адамдар Құранның 23:6 аятында некеге тұрғаннан кейін сарай қыздарымен қарым-қатынас жасауға рұқсат етілгендігі айтылған деп санайды, себебі Ислам некесіз жыныстық қатынасты тыйымдайды. Сарай қыздарының балалары некеде болсын, болмасын заңды деп есептеледі, ал ер адамның өлімінен кейін босатылған әйел құл азат болады. Дәлелдерге сәйкес, сарай қыздарының мәртебесі әйел құлдардан жоғары болған. Әбу Ханифа және басқалар сарай қыздарына қатысты ұялылық пен сыйлылықты ұсынды, оларды үйде қамтамасыз етуді, олардың ар-ұятын сақтауды және оларды сату немесе достарымен немесе туыстарымен бөлісу үшін пайдаланбауды кеңес берді. Саид Әбул Ала Маудуди былай түсіндіреді: «Жеке мүшелерін қорғау туралы жалпы бұйрықтан екі санаттағы әйелдер алынған: әйелдер және заңды түрде иеленген әйелдер». Кейбіреулер сарай қыздары исламнан бұрынғы дәстүр болған және исламда оны сақтауға рұқсат етілгенін айтады, яһудилер мен мұсылман емес адамдар оларды оқытып, үйретіп, содан кейін азат етуге құқылы болған. Басқалары исламда сарай қыздары 19 ғасырға дейін қолданылып келгенін мәлімдейді. Ибраһимдік діндердің дәстүрлерінде Ибраһимнің Хажар есімді сарай қызы болған, ол бастапқыда оның әйелі Сараның құлы болған. Хажардың тарихы Ислам тарихының басында сарай қыздарына деген көзқарасқа әсер еткен. Сикаинига исламда сарай қыздарының болуының бір себебі «әйел құлдардың жыныстық қажеттіліктерін қанағаттандыру және мұсылман қауымындағы әдепсіздіктің таралуын болдырмау» болғанын жазады. Исламның көптеген мектептері сарай қыздарының қожайынына моногамды болуын талап ететін қарым-қатынасқа шектеу қойды (бірақ қожайынның оған моногамды болуы міндетті емес), бірақ Сикаинганың айтуынша, шындығында бұл әрқашан орындалмаған және әйел құлдар қожайынның үйінің басқа ер адамдарының назарына ілікті. немесе кейінгі халифаттарда. Алғашқы сенімінен бас тартып, исламды қабылдаған құл әйелдерді азат етуге немесе оларды ресми некеге қосуға ынталандырылды. Әртүрлі мұсылман династияларының кеңеюі сарай қыздарын сатып алу, басқа билеушілерден сыйлық ретінде алу және соғыс тұтқындары арқылы алуға әкелді. Көптеген сарай қыздарына ие болу мәртебеліліктің белгісі болды. Аббасид халифаларының көпшілігі сарай қыздарынан туған. Сол сияқты Осман империясының сұлтандары көбінесе сарай қыздарының ұлдары болған. Нәтижесінде сарай қыздары Осман саясатына белгілі бір дәрежеде ықпал ете бастады. Көптеген сарай қыздары әлеуметтік желілер құрып, жеке байлық жинады, бұл оларға әлеуметтік мәртебеде көтерілуге мүмкіндік берді. Бұл практика 19 ғасырда құлдықты жоюмен азайды. Осман сұлтандары некеге қарағанда сарай қыздарын артық көретін көрінеді, сондықтан бір кезде барлық ханшайымдар сарай қыздарынан туған. Осман сұлтандарының жұбайлары көбінесе түрік немесе мұсылман болмаған. Лесли Пирс мұның себебі сарай қыздың ханшайым немесе жергілікті элитаның қызы сияқты саяси ықпалға ие болмайтындығымен байланысты болды деп санайды. Осман сұлтандары әр сарай қызынан бір ұл тапқан көрінеді; яғни, сарай қызы ұл туғаннан кейін сұлтан онымен қарым-қатынас жасамайтын. Бұл әр ұлдың билігін шектеді.
[[File:Tizian 123. jpg|thumb|upright|Hurrem Sultan (Roxalena) was the "favorite concubine" of Suleiman the Magnificent and later his wife. Suleiman became monogamous with her, breaking Ottoman custom. Islam introduced legal restrictions and discipline to the concubinage and encouraged manumission. Islam furthermore endorsed educating, freeing or marrying female slaves if they embrace Islam abandoning polytheism or infidelity. Islamic scholars have disagreed on the exact interpretation, but verse 23:6 in the Quran is believed by many to say that it is allowed to have sexual intercourse with concubines after marrying them, as Islam forbids sexual intercourse outside of marriage. Children of concubines are generally declared as legitimate with or without wedlock, and the mother of a free child was considered free upon the death of the male partner. There is evidence that concubines had a higher rank than female slaves. Abu Hanifa and others argued for modesty like practices for the concubine, recommending that the concubine be established in the home and their chastity be protected and not to misuse them for sale or sharing with friends or kins. Sayyid Abul Ala Maududi explains that "two categories of women have been excluded from the general command of guarding the private parts: (a) wives, (b) women who are legally in one's possession". Some contend that concubinage was a pre Islamic custom that was allowed to be practiced under Islam, with Jews and non Muslim people to marry a concubine after teaching her, instructing her well and then giving her freedom. Others contend that concubines in Islam remained in use until the 19th century. In the traditions of the Abrahamic religions, Abraham had a concubine named Hagar, who was originally a slave of his wife Sarah. The story of Hagar would affect how concubinage was perceived in early Islamic history. Sikainiga writes that one rationale for concubinage in Islam was that "it satisfied the sexual desire of the female slaves and thereby prevented the spread of immorality in the Muslim community." Most Islamic schools of thought restricted concubinage to a relationship where the female slave was required to be monogamous to her master, (though the master's monogamy to her is not required), but according to Sikainga, in reality this was not always practiced and female slaves were targeted by other men of the master's household. or in numerous later Caliphates. It was encouraged to manumit slave women who rejected their initial faith and embraced Islam, or to bring them into formal marriage. The expansion of various Muslim dynasties resulted in acquisitions of concubines, through purchase, gifts from other rulers, and captives of war. To have a large number of concubines became a symbol of status. Almost all Abbasid caliphs were born to concubines. Similarly, the sultans of the Ottoman empire were often the son of a concubine. As a result, concubines came to exercise a degree of influence over Ottoman politics. Many concubines developed social networks, and accumulated personal wealth, both of which allowed them to rise on social status. The practice declined with the abolition of slavery, starting in the 19th century. Ottoman sultans appeared to have preferred concubinage to marriage, and for a time all royal children were born of concubines. The consorts of Ottoman sultans were often neither Turkish, nor Muslim by birth. Leslie Peirce argues that this was because a concubine would not have the political leverage that would be possessed by a princess or a daughter of the local elite. Ottoman sultans also appeared to have only one son with each concubine; that is once a concubine gave birth to a son, the sultan would no longer have intercourse with her. This limited the power of each son.
Америка Құрама Штаттары
Америка Құрама Штаттары мен Конфедерациядағы құлдармен қарым-қатынас кейде эвфемизм ретінде "нағашылық" деп аталатын. Өмір бойына созылған қарым-қатынастардан бастап, бір реттік немесе жүйелі жыныстық қатынасқа дейін, құлдармен жасалған мұндай қарым-қатынастар, меншік ретінде қаралатын адам мен оның заңды иесі арасындағы күштің теңсіздігін көрсетеді. Құлдардың жеке меншігі заңмен бекітілген кезде, құл адамның өз заңды тұлғасына қатысты ешқандай заңдық құқығы болмады, оны басқа тұлға заңды түрде бақылай алды; сондықтан құл өмірінің ешқандай саласында нақты және заңды келісім бере алмады. Құлдыққа түскен адамның келісім беруге қабілетсіздігінің себебі, құл иесінің құлға қатысты әрекеттер мен жарияланымдарды, оның ішінде махаббат, тартымдылық және келісімді сыйлықтар мен жазалар арқылы заңды түрде мәжбүрлеу мүмкіндігінде жатыр. Алайда, заң бойынша, АҚШ және Конфедерация штаттарындағы құлдық, құлдың заңды тұлғасын иеленуді заңмен анықтап, күшімен жүзеге асырды; яғни, құлдың иесі заңды келісімнің өкілі болып табылды, ол құлдың дене мүшелерінің толықтығына және құлдың барлық іс-әрекеттеріне, заңмен реттелген немесе шектелген жағдайларды қоспағанда, заңдағы келісімнің жалғыз көзі болды. Құлдық АҚШ заңдарында, сондай-ақ халықаралық әдет-ғұрып заңдарында адамзатқа қарсы қылмыс ретінде танылғандықтан, құлдықтың заңдық негізі мәңгілікке жоққа шығарылды, сондай-ақ құл иелерінің зорлық-зомбылық жасау арқылы алған кез келген өкілдік келісімге, жыныстық немесе басқа да құлдарға қатысты кез келген құқыққа да жол берілмейді. Америка Құрама Штаттарындағы еріккен ерлер кейде әйел құлдарды алып, олармен "нағашылық" деп аталатын қарым-қатынас жасады. Бұл көптеген ұрпақ аралас нәсілді құлдардың пайда болуына әкелді, олардың кейбіреулері Америка Азамат соғысына дейін заңды түрде ақ деп есептелді (африкалық тегі сегізден аз, яғни әжесінің әкесіне тең). Кейбір жағдайларда, ерлер құл әйелдермен ұзақ мерзімді қарым-қатынаста болып, оларға және олардың аралас нәсілді балаларына бостандық берді, балаларына оқушылыққа алу, білім беру және капитал беруді қамтамасыз етті. Томас Джефферсон мен Салли Хемингстің арасындағы қарым-қатынас осыған мысал. Мұндай келісімдер соғыстан бұрынғы кезеңде Американың оңтүстігінде кеңінен таралған.
Relationships with slaves in the United States and the Confederacy were sometimes euphemistically referred to as concubinary. From lifelong to single or serial sexual visitations, these relationships with enslaved people illustrate a radical power imbalance between a human owned as chattel, and the legal owner of same. When personal ownership of slaves was enshrined in the law, an enslaved person had no legal power over their own legal personhood, the legal control to which was held by another entity; therefore, a slave could never give real and legal consent in any aspect of their life. The inability to give any kind of consent when enslaved is in part due to the ability of a slave master to legally coerce acts and declarations including those of affection, attraction, and consent through rewards and punishments. Legally however, the concept of chattel slavery in the United States and Confederate States defined and enforced in the law owning the legal personhood of a slave; meaning that the proxy for legal consent was found with the slave's master, who was the sole source of consent in the law to the bodily integrity and all efforts of that slave except as regulated or limited by law. With slavery being recognized as a crime against humanity in the United States law, as well as in international customary law, the legal basis of slavery is repudiated for all time, as are any rights which owner rapists had had to exercise any proxy consent, sexual or otherwise for their slaves. Free men in the United States sometimes took female slaves in relationships which they referred to as concubinage, This led to generations of multiracial slaves, some of whom were otherwise considered legally white (one eighth or less African, equivalent to a great grandparent) before the American Civil War. In some cases, men had long term relationships with enslaved women, giving them and their mixed race children freedom and providing their children with apprenticeships, education and transfer of capital. A relationship between Thomas Jefferson and Sally Hemings is an example of this. Such arrangements were more prevalent in the American South during the antebellum period.
Пласаж
Луизианада және бұрынғы француз территорияларында пласаж деп аталатын, ресми қалыптасқан конкубинаж жүйесі дамыды. Еуропалық ерлер құл немесе бос түсті әйелдерді сүйіктісі ретінде алды, оларға қалыңмал, үй немесе басқа да мүлік беру туралы келісім жасағаннан кейін, ал кейде құл болған жағдайда, олардың балаларына бостандық пен білім беруді ұсынды. Әсіресе Жаңа Орлеанда, үшінші, бос түсті адамдардың тобы қалыптасты. Олардың көпшілігі білімді, қолөнершілер және мүлік иелері болды. Француз тілінде сөйлеп, католицизмді ұстанатын осы әйелдер француз және афроамерикандық мәдениеттерді біріктіріп, еуропалықтар мен құлдардың арасында бірегей топ жасады. Израильдіктердің арасында ерлер әйелдерін, конкубиналарын мойындады және мұндай әйелдер заңды әйелдермен бірдей құқықтарға ие болды.
In Louisiana and former French territories, a formalized system of concubinage called plaçage developed. European men took enslaved or free women of color as mistresses after making arrangements to give them a dowry, house or other transfer of property, and sometimes, if they were enslaved, offering freedom and education for their children. A third class of free people of color developed, especially in New Orleans. Many became educated, artisans and property owners. French speaking and practicing Catholicism, these women combined French and African American culture and created an elite between those of European descent and the slaves. Among the Israelites, men commonly acknowledged their concubines, and such women enjoyed the same rights in the house as legitimate wives.
Ортағасырлық және қазіргі заманғы иудаизм
Яһуди дінінде кәнизақтар еврейше "пилегеш" терминімен аталады. Бұл термин ежелгі грекше "паллакис" сөзінен алынған, ол "үйінде тұратын сүйікті" дегенді білдіреді. Бабыл Талмуды бойынша, Иерусалим Талмудындағы бір пікір, кәнизаққа да неке шарты берілуі керек, бірақ ажырасу шарттарын көрсететін бап болмауы тиіс. Нахманид, Самуил бен Ури Шрага Фёбус және Якоб Эмден сияқты еврей ойшылдары кәнизақтың болуына тыйым салу қажет деген пікірге қарсы шықты. Осы тыйымдарға қарамастан, кәнизақтық Осман империясының еврей үйлерінде кең таралды және мұсылман үйлеріндегі дәстүрге ұқсас болды. Қазіргі Израиль мемлекетінің еврей тілінде "пилегеш" сөзі көбінесе ағылшын тіліндегі "сүйікті" сөзінің мағынасында қолданылады, яғни заңды түрде мойындалмаған, некеден тыс қатынастағы әйелді білдіреді. "Пилегеш" терминін некеге дейінгі, некесіз немесе некеден тыс қарым-қатынас түрі ретінде танымал етуге әрекеттер жасалып жатыр (бұл, заң шығарушының пікірінше, еврей заңымен рұқсат етілген).
In Judaism, concubines are referred to by the Hebrew term pilegesh The term is a loanword from Ancient Greek παλλακίς, meaning "a mistress staying in house". According to the Babylonian Talmud, One opinion in the Jerusalem Talmud argues that the concubine should also receive a marriage contract, but without a clause specifying a divorce settlement. Other Jewish thinkers, such as Nahmanides, Samuel ben Uri Shraga Phoebus, and Jacob Emden, strongly objected to the idea that concubines should be forbidden. Despite these prohibitions, concubinage remained widespread among Jewish households of the Ottoman empire and resembled the practice among the Muslim households. In the Hebrew of the contemporary State of Israel, pilegesh is often used as the equivalent of the English word "mistress"—i. e., the female partner in extramarital relations—regardless of legal recognition. Attempts have been initiated to popularise pilegesh as a form of premarital, non marital or extramarital relationship (which, according to the perspective of the enacting person(s), is permitted by Jewish law).
Конкубинат және құлдық
Кейбір жағдайларда, қалыңдық институты еркіндікпен байланысты, некеге жақын қатынастан мүлдем бөлініп кетіп, еркін әйелдің қалыңдыққа ие болуына тыйым салынды және бұл институт тек құлдарға ғана арналды. Мұндай қалыңдық түрлері тарих бойы патриархалдық мәдениеттерде кең таралған. Көптеген қоғамдар қалыңдық бала туғаннан кейін оны автоматты түрде босатып жіберген. Қалыңдықтарды босату заңмен міндеттелмеген қоғамдарда да, көбінесе босату амалы қолданылған.
In some context, the institution of concubinage diverged from a free quasi marital cohabitation to the extent that it was forbidden to a free woman to be involved in a concubinage and the institution was reserved only to slaves. This type of concubinage was practiced in patriarchal cultures throughout history. Many societies automatically freed the concubine after she had a child. Among societies that did not legally require the manumission of concubines, it was usually done anyway.