Кіріспе
Резистенциализм – жансыз заттардың көрінетін қастық мінез-құлқына сипаттама беру үшін әдемі теория. Күлкілі идея. Резистенциализм – проблема тудыратын заттардың (мысалы, жоғалған кілттер, принтерлер немесе қашқан секіргіш доп) адамдарға қатысты зұлымдық танытатынын сипаттайтын әдемі теория. Теория бойынша, адамдар мен жансыз заттар арасында соғыс жүріп жатыр, ал заттардың күнделікті тудыратын шағын қиындықтары – екеуінің арасындағы шайқастар. Бұл идея 1948 жылы жаңалық емес еді, сол кезде юморист Пол Дженнингс «Резистенциализм туралы есеп» атты мақаласында осы атауды таңдады. Бұл мақала сол жылы The Spectator газетінде жарияланып, кейін The New York Times газетінде қайта басылды. Сөз латын тіліндегі "res" ("зат"), француз тіліндегі "résister" ("қарсы тұру") және экзистенциализм философиялық мектебінің қосындысынан құралған. Бұл қозғалыс экзистенциализмнің жалпы тұжырымын, әсіресе Жан-Поль Сартрды пародиалайды, ал Дженнингс Резистенциализмнің ойдан шығарылған авторын Пьер-Мари Вентр деп атады. Резистенциализмнің ұраны – "Les choses sont contre nous" ("Нәрселер бізге қарсы").
the humorous idea
Resistentialism is a jocular theory to describe "seemingly spiteful behavior manifested by inanimate objects", where objects that cause problems (like lost keys, printers, or a runaway bouncy ball) are said to exhibit a high degree of malice toward humans. The theory posits a war being fought between humans and inanimate objects, and all the little annoyances that objects cause throughout the day are battles between the two. The concept was not new in 1948 when humorist Paul Jennings coined this name for it in a piece titled "Report on Resistentialism", published in The Spectator that year and reprinted in The New York Times; the word is a blend of the Latin res ("thing"), the French résister ("to resist"), and the existentialism school of philosophy. The movement is a spoof of existentialism in general, and Jean Paul Sartre in particular, Jennings naming the fictional inventor of Resistentialism as Pierre Marie Ventre. The slogan of Resistentialism is "Les choses sont contre nous" ("Things are against us").
Ұқсас ұғымдар
Мерфи заңының тарихы және Finagle заңы мен Sod заңы сияқты ұқсас заңдар немесе салдарлары туралы талқыланғандай, ғаламның қастандыққа бейімділігі ұзақ уақыттан бері әңгімелердің тақырыбы болды және бұл түсінік адамзаттан ертерек болуы мүмкін. Әдебиеттегі мысалдар: американдық кәсіпкер А. Б. Фаркуар 1856 жылы Пенсильвания штатының Йорк қаласына алғаш келген кезде, ол кездескен достарының бірі "бір журналдан тірі емес заттардың табиғи қастандығын баяндайтын мақала оқып отырғанын" айтқан. Мен онымен пікір таластырдым. Табиғаттың қатыгез емес, мейірімді екенін және онда қастандық жоқ екенін жеткіздім. Фридрих Теодор Вишер (1807–1887) өзінің 1879 жылы жарық көрген "Ауш Эйнер" романында "Объектінің қастығы" (Die Tücke des Objekts) тұжырымын дамытты, бұл жансыз заттар адамдарға қарсы құлық жасау туралы комикалық теория. М. Р. Джеймс (1862–1936) 1933 жылы жарық көрген "Жансыз заттардың қастығы" атты қорқынышты әңгімесінде Дженнингстің теориясын болжайды, бірақ құбылыстың табиғаттан тыс сана мен қастыққа толы қауіпті жағын ұсынады. 1920 жылдары Теодор М. Бернштейн "Бернштейннің бірінші заңы" деп аталатын заңды қалыптастырды, ол кішкентай түсіп қалған заттар, мысалы, манжеткалар, тек алуға ең қиын жерде ғана табылады дейді. 1942 жылы Луиза Дикинсон Рич бұл идеяның жаңа емес екенін нақты көрсететіндей етіп айтты. Көкөніс өсіру үшін жерді бұталар мен үлкен тастардан тазалау туралы айта келе, ол әжуалай: "Мен жансыз заттардың қастығына сенемін, ал барлық жансыз заттардың ішінде тастар ең қастысы". Резистенциализм Стивен Винсент Бенеттің "Түнгі қорқыныш №3" өлеңінің негізі болып табылады, оны Джордж Леффертс 1950 жылдардағы X Minus One радио драмалық сериясы үшін сахналады. 1950 жылы жарық көрген Клиффорд Д. Симакның "Қырқыс" атты ғылыми-фантастикалық әңгімесінде машиналар өздерін-өздері сезінуге және адам бақылауына қарсы көтерілуге бастайды. Аврам Дэвидсонның 1958 жылы жарық көрген "Немесе барлық теңіздер омармен" атты ғылыми-фантастикалық әңгімесінде жансыз заттар көбейіп, метаморфозаға ұшырайды. Бұл түсінік ағылшын жазушысы Терри Пратчеттің Discworld романдарында кездеседі, онда оны қастық немесе қастылық деп атайды; автордың берген нақты мысалы - бақша шлангтарының, қаншалықты мұқият оралса да, түнде өздігінен ашылып, велосипедті шалғыға байлап тастауы. Ол Пратчеттің "Реальность аудиторларымен" және, мүмкін, Аноямен байланысты, оны ол "көшірмеге жабысатын заттардың құдайы" деп сипаттайды. Томас Пиншонның "V" романында Бенни Профэн кейіпкері бар, ол тек тірі заттармен ғана сәтті жұмыс істей алады деп санайды. Роман барысында тірі және жансыз заттардың арасындағы шекара бұлыңқы болады, мысалы, көбінесе машина болып табылатын Жаман дін қызметкері, SHROUD деп аталатын сөйлейтін қорғаныш костюмі және балалар үшін ойыншық үй жануарлары болуы жоспарланғанын білетін кәрізде тұратын аллигаторлар. Farin Urlaub-тің "Dusche" синглі - әнші үйінің мазмұны оны өлтіруді жоспарлап отыр деп сенетін рок-әні.
The autobiography of American businessman A. B. Farquhar records that soon after he first came to York, Pennsylvania, in 1856, one of the friends he met there "was reading in a magazine an article that set up the natural perversity of inanimate things. I entered into an argument with her. I urged that Nature was not cruel but kind, and that there was no perversity." Friedrich Theodor Vischer (1807–1887), in his novel Auch Einer, first published in 1879, developed the concept of Die Tücke des Objekts (the spite of the object), a comic theory that inanimate objects conspire against humans. M. R. James (1862–1936), in his horror short story "The Malice of Inanimate Objects", first published in 1933, prefigures Jennings' theories, but suggests a more sinister aspect to the phenomenon involving supernatural sentience and malevolence. In the 1920s Theodore M. Bernstein formulated what he jocularly called Bernstein's first law, which is that small dropped objects, such as cufflinks, will be found only in the place most inaccessible for retrieval. Writing in 1942, Louise Dickinson Rich mentioned the idea in a way plainly suggesting that it was not novel. Describing efforts to clear ground of brush and large stones for vegetable growing, she said facetiously, "I do believe in the malevolence of the inanimate, and of all inanimate objects, stones are the most malevolent." Resistentialism is the basis for the poem "Nightmare Number Three" by Stephen Vincent Benét, which was dramatized by George Lefferts for the 1950s radio drama series X Minus One. In Clifford D. Simak's science fiction short story "Skirmish", first published in 1950, machines start to become self aware and revolt against human control. In Avram Davidson's science fiction short story "Or All the Seas with Oysters", first published in 1958, inanimate objects breed and undergo metamorphosis. The concept appears in the Discworld novels of English author Terry Pratchett, where it is referred to as malignity or malignance; one practical example the author gives is the tendency of garden hoses, no matter how carefully one coils and stores them, to unloop themselves overnight and tie the bicycle to the lawnmower. It is associated with Pratchett's Auditors of Reality, and possibly also with Anoia, whom he describes as a "goddess of things that stick in drawers." Thomas Pynchon's novel V. features the character of Benny Profane, who is under the impression that he can only deal successfully with animate objects. Throughout the novel, the dividing line between animate and inanimate objects become blurred, such as the Bad Priest, who is mostly machine, a talking protective suit named SHROUD, and sewer dwelling alligators who are aware that they were intended to be toy pets for children. Farin Urlaub's single "Dusche" is a rock song in which the singer believes the contents of his house are planning to assassinate him.