USS Stringham (DD–83) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің бірінші дүниежүзілік және екінші дүниежүзілік соғыстардағы эсминеці. Тарихы, құрылысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Wickes класының эсминшісі
Wickes class destroyer
USS Stringham (DD–83) – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен эсминші. Кейін ол Екінші дүниежүзілік соғыста APD-6 болып қызмет етті. Бұл Силас Хортон Стрингем есімімен аталған екінші кеме болды. Stringham 1917 жылдың 19 қыркүйегінде Массачусетс штатының Куинси қаласындағы Fore River кеме құрылысы компаниясында салынды. Кеме 1918 жылдың 30 наурызында Эдвард Б. Хилл ханымның қолдауымен суға түсірілді. Эсминші 1918 жылдың 2 шілдесінде қолданысқа берілді.
USS Stringham (DD–83) was a in the United States Navy during World War I. Later she served in World War II as APD 6. She was the second ship named for Silas Horton Stringham. Stringham was laid down on 19 September 1917 at Quincy, Massachusetts, by the Fore River Shipbuilding Company. The ship was launched on 30 March 1918, sponsored by Mrs. Edward B. Hill. The destroyer was commissioned on 2 July 1918.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Стрингхэмді іске қосылғаннан кейін, Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін конвойлерді сүйемелдеу және суасты қайықтарға қарсы күрес міндеттеріне тағайындалды. 1919 жылы АҚШ-қа оралғаннан кейін ол Атлантика флотының Эсминецтер дивизиясының (DesDiv) 6-шы бөліміне бекітілді. 1919 жылдың желтоқсанынан 1920 жылдың маусымына дейінгі алты айлық кезеңді қоспағанда, ол толыққанды қызметте болды, ал қысқартылған комиссияда болған кезде 1922 жылдың ортасына дейін Атлантика флотында белсенді қызметін жалғастырды. Осы уақытта Әскери-теңіз күштері әріптік-сандық корпус нөмірлерін қабылдады; және Стрингхэм 1920 жылдың 17 шілдесінде DD 83 болып қайта тағайындалды. 1922 жылдың 2 маусымында Филадельфия әскери-теңіз базасында қызметтен босатылды.
Following commissioning, Stringham was assigned to convoy escort and antisubmarine duty through the end of World War I. Upon her return to the United States in 1919, she was assigned to Destroyer Division (DesDiv) 6 of the Atlantic Fleet Destroyer Force. Except for a six month period from December 1919 to June 1920 when she was in reduced commission, Stringham remained fully active with the Atlantic Fleet until the middle of 1922. During that time, alpha numeric hull numbers were adopted by the Navy; and Stringham was redesignated DD 83 effective 17 July 1920. On 2 June 1922, she was decommissioned at the Philadelphia Navy Yard.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1940 жылға дейін ол әрекетсіз күйде болды, содан кейін Норфолк теңіз кемежайына жоғары жылдамдықты көлікке (APD) түрлендіру үшін жіберілді. 1940 жылдың 2 тамызында Стрингем APD-6 болып қайта аталды.
She remained inactive until 1940, when she was apparently moved to the Norfolk Navy Yard for conversion to a high speed transport (APD). On 2 August 1940, Stringham was redesignated APD 6.
1940-1942 жылдар
1940 жылдың 11 желтоқсанында Норфолк қаласында қайтадан қолданысқа кірді, содан кейін 1942 жылдың ортасына дейін сол жерден операциялар жүргізді. Оның міндеттері негізінен шығыс жағалау бойындағы және Кариб теңізіндегі әртүрлі базаларға конвойлерді сүйемелдеуден тұрды. 1942 жылдың 18 сәуірінде Стрингем жаудың суасты қайығына шабуыл жасады, бірақ шабуылдан кейін көп ұзамай қара майдың бетке шығуына қарамастан, оны жойғанын растай алмады. Келесі күні ол Норфолкке кіріп, шілде айының бірінші аптасында Чесапик шығанағында амфибиялық жаттығуларға қатысты. 6 шілдеде ол Панама каналына бағытталған конвоймен бірге Норфолктан жолға шықты. 13 шілдеде каналдан өтіп, Оңтүстік-Шығыс Тынық мұхитының қолбасшысына есеп берді және батысқа қарай жалғастырды. Фиджи және Қоғам аралдарында тоқтағаннан кейін, 14 тамызда Жаңа Гебрид аралдарындағы Эспириту Сантоға жетті. Екі күннен кейін ол Гуадалканалдағы плацдармды қорғаған теңізшілерге көмек көрсету үшін көптеген жабдықтау сапарларының біріншісіне шықты. Гуадалканалдағы кампания Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тынық мұхитында жүргізілген амфибиялық операциялардың арасында ерекше болды. Америка Құрама Штаттары да, Жапония да теңіз күштерінің басымдығына ие болған жоқ, бұл басқа жағдайларда үлкен күштердің жеңісін қамтамасыз етті. Салыстырмалы теңдік екі тараптың теңіз күштерін бір-бірінің жабдықтау желілеріне үнемі қауіп төндірді. Осы себепті екі тарап та жоғары жылдамдықты көлікке, Стрингем сияқты конверттелген эсминецтерге сүйенді, олар көлікке лайықты қаруланған және күшті қаруланған кемелерден қашуға жеткілікті жылдам болды. Америкалық флоттың ірі бөлімдерінің үлесін жоққа шығаруға болмайды, бірақ Гуадалканал үшін күрес үлкен дәрежеде жоғары жылдамдықты көліктердің шайқасы болды. Стрингем және оған ұқсас жоғары жылдамдықты көліктер жапондық әріптестерінен гөрі жақсы нәтижелер көрсетті. Олар теңізшілерді жабдықтап отырды. 23 тамызда, Стрингемнің Гуадалканалға екінші рет баруы кезінде торпеда оның кормасына жақын өтті, және ол дереу шабуылға шықты. Ол 11 тереңдік зарядын тастады, суасты қайығын бетке шығуға мәжбүр етті, содан кейін байланыс үзілді. Экипаж сол кезде суасты қайығын батқан деп ойласа да, кейінірек тексерулер олардың жеңісін растамады. Суасты қайығымен болған қақтығыстан кейін көп ұзамай Стрингемге Тулагиге бұрынғы күні торпедаланған "Blue" эсминцін сүйреуге тырысқан кемелер тобына қосылуға бұйрық берілді. Алайда, Шығыс Соломон шайқасының жақындауы осы әлсіз топты "Blue" эсминцін тастап, паналауға мәжбүр етті. Осыған сәйкес, "Blue" 23 тамызда сағат 22:23-те батып кетті. Стрингем 5 қазанға дейін Соломон аралдарында жабдықтауды жалғастырды, содан кейін Калифорния жағалауына қайту үшін Жаңа Каледониядан жолға шықты.
On 11 December 1940, she was recommissioned at Norfolk, whence she operated until mid 1942. Her duties consisted primarily of escorting coastal convoys from point to point along the eastern seaboard and to various bases in the Caribbean Sea. On 18 April 1942, Stringham attacked an enemy submarine, but could not confirm a kill, even though heavy black oil surfaced soon after her attack. On the following day, she put into Norfolk and participated in amphibious exercises in the Chesapeake Bay through the first week in July. On 6 July, she got underway from Norfolk in company with a convoy bound for the Panama Canal. She transited the canal on 13 July, reported to the Commander, Southeastern Pacific, and continued west. After stops in the Society and Fiji Islands, she reached Espiritu Santo, in the New Hebrides, on 14 August. Two days later, she put to sea on the first of many resupply voyages to help bolster the marines defending the beachhead on Guadalcanal. The Guadalcanal campaign was unique among the amphibious operations conducted in the Pacific during World War II. Neither the United States nor Japan enjoyed the overwhelming naval superiority which in almost every other case ensured victory for the greater force. Relative equality made the naval forces of each side a constant threat to the supply lines of the other. Consequently, both sides relied upon the high speed transport, converted destroyers like Stringham, which were well armed for transports and fast enough to evade more powerfully armed warships. While the contribution of the larger elements of the American fleet cannot be overlooked, the struggle for Guadalcanal was to a great extent the battle of the high speed transport. Stringham and similar high speed transports succeeded where their Japanese counterparts failed. They kept the marines supplied. On 23 August, during Stringhams second run to Guadalcanal, a torpedo passed her close astern; and she immediately charged to the attack. She dropped 11 depth charges; forced the submarine to broach; and then lost contact. Although her crew thought at the time they had sunk the submarine, subsequent checking failed to verify their victory. Not long after her scrape with the submarine, Stringham was ordered out to join the group of ships attempting to tow the destroyer Blue, torpedoed the previous evening, into Tulagi. The imminence of the Battle of the Eastern Solomons, however, forced that weak formation to abandon Blue and seek shelter. Accordingly, Blue sank at 2223 on 23 August. Stringham resumed her supply runs in the Solomons until 5 October, when she got underway from New Caledonia to return to the California coast.
1943 жыл
Алты апта "Мэре Айленд" әскери-теңіз базасында болғаннан кейін, ол Оңтүстік Тынық мұхитына қарай жолға шықты. Бірақ, 1943 жылғы 26 ақпанда Расселл аралдарындағы Пепасала шығанағында болғанда, қатты дауыл салдарынан рифке тіреліп қалды. Рифтен шығуға тырысқанда, "Хамфрис" эсминцімен соқтығысудан қашып, кері жүріп оң жақ винтін зақымдады. Тулагидегі жедел жөндеуден кейін, 16 сәуірде "Мэре Айлендке" қайта бағытталды. Келесі алты айда "Стрингем" американдық күштермен бірге Соломон аралдарындағы баспалдақтарды басып өтті. Тамыздың ортасында ол Соломон аралдарының орталық бөлігіндегі Велла Лавеллаға шабуылға қатысты. Бұл операция Жапонияның Коломангараға жабдық жеткізуін тоқтатты және американдықтарға маңызды әуе базаларын ұсынды. 27 қазанда ол және тағы алты APD, сондай-ақ басқа да кіші кемелермен бірге, Жаңа Зеландиялық әскерін Қазына аралдары тобындағы Моно және Стирлинг аралдарына түсірді. Қараша айында ол Бугенвильге шабуылда, Император Аугуста шығанағында қолдау көрсетті. Рождестводан кейін "Стрингем" Нью-Британияның батыс жағындағы Глостер мүйісінде Бисмарк кедергісін айналып өткен американдық күштерге қосылды. Осы позициядан олар екі бағытта жылжуға мүмкіндік алды: батысқа қарай Жаңа Гвинеяға шабуыл жасауға немесе солтүстікке қарай Кавиенг пен Рабаулды оқшаулауға. "Стрингем" әр бағытта бір операцияға қатысты.
After six weeks in the Mare Island Navy Yard, she got underway for the South Pacific. Her return to action, however, was short lived for—while operating in Pepasala Bay in the Russell Islands on 26 February 1943—a heavy squall forced her aground on a reef. In maneuvering clear of the reef, she was forced to back down to avoid a collision with the destroyer Humphreys and damaged her starboard propeller. After emergency repairs at Tulagi, she was routed back to Mare Island, where she arrived on 16 April. Over the next six months, Stringham advanced up the Solomons staircase with the American forces. In mid August, she participated in the landings at Vella Lavella in the central Solomons. That operation cut the Japanese supply lines to Kolombangara and delivered vital air bases to the Americans. On 27 October, she and six other APDs, along with various smaller ships, put a force of New Zealanders ashore at Mono and Stirling islands in the Treasury Islands sub group. November found her supporting the assault on Bougainville at Empress Augusta Bay. On the day after Christmas, Stringham joined the American forces which outflanked the Bismarck Barrier at Cape Gloucester, near the western terminus of New Britain. From that position, they could move in two directions—west to pounce upon the back of the New Guinea hen or north to the Admiralties to isolate Kavieng and Rabaul. Stringham participated in one operation in each direction.
1944 жыл
1944 жылдың 2 қаңтарында ол Жаңа Гвинеядағы Саидорға десант түсірген күштерді қолдады; ал наурыз айында Эмирауға шабуыл жасауға көмектесті. Осы екі операцияның арасында Стрингем Бука мен Жаңа Ирландия арасында орналасқан Соломон аралдарының ең солтүстік тобы – Грин аралдарына әскерлерді тасымалдауға көмектесті. 1944 жылдың көктемінде американдық әскери саясат Жапонияға Орталық Тынық мұхиты арқылы басып кіру жолына көбірек назар аударды. Сәйкесінше, Стрингем теңізшілермен бірге Гавайиге қайтып келді; және ол да, оның жолаушылары да Мариан аралдарына шабуылға дайындық бастады. Шабуыл жасаған әскерлердің алғашқы толқындары 15 маусымда Саипан жағалауына десант түсірді. Стрингем келесі күні теңізшілерін шығарды және 19 және 20 маусымдағы Филиппин теңізіндегі шайқас кезінде Саипан маңында патрульдеді. 22 маусымда Су астындағы диверсиялық топ (UDT) 7 Мариан операциясының Тиниан кезеңі үшін Брукстен оған ауысты. Десантқа дейін жоғары жылдамдықты тасымалдаушы Тинианға үзір-кідіріссіз бомбалау және қысым көрсету оқтарын атты. 10 шілдеде ол екі мүмкін десант алаңын барлау үшін UDT өкілдерін жағаға жіберді; ал 24 шілдеде шабуыл басталғанға дейін оның су астындағы диверсанттары Тиниан қаласында күндізгі алдау операциясына қатысып, жапондықтардың назарын нақты десант алаңдарынан аударды. 28 шілдеде ол Мариан аралдарындағы UDT 7-мен жұмысын аяқтап, Эниветок атолы арқылы Эспириту-Сантоға бет бұрды. Стрингем Флорида аралындағы Пурвис шығанағында, Палау аралдарына шабуылға дайындық жаттығулары кезінде 5 қыркүйекте UDT 7 оған қосылды. 12 қыркүйекте ол және оның су астындағы диверсанттары 32.5-ші топпен бірге Ангаур жағалауында болды. 10:35-те ол UDT өкілдерін Пелелиудегі ауыр миналық далалардан өту үшін түсірді. Осы түстен кейін ол Афоаны Коссол өткеліне буксирледі, содан кейін 27 қыркүйекке дейін UDT командаларымен жұмыс істеді, содан кейін Манусқа бағыт алды. Ол жерде ол Клемсонмен бірге тіреліп тұрды. 3 қазан күні түнде Клемсон өртеніп, Стрингем кемесінің орта және артқы бөліктеріне өрт тарады, UDT командаларының резеңке қайықтары мен жарылғыш заттар салынған қаптары өртенді. Желілер кесілгеннен кейін Стрингем тірегіштен алыстады, ал оның экипажы ақыры өртті бақылауға алды.
On 2 January 1944, she supported the forces which landed at Saidor, New Guinea; and, in March, she assisted in the invasion of Emirau. Between these two operations, Stringham helped land troops in the Green Islands, the northernmost subgroup of the Solomons, located between Buka and New Ireland. During the spring of 1944, American military thinking focused increasingly upon the Central Pacific invasion route to Japan. Accordingly, Stringham returned to Hawaii with marines embarked; and both she and her passengers commenced preparations for the invasion of the Marianas. The initial waves of assault troops stormed the beaches at Saipan on 15 June. Stringham discharged her marines the following day and patrolled off Saipan throughout the Battle of the Philippine Sea on 19 and 20 June. On 22 June, Underwater Demolition Team (UDT) 7 shifted to her from Brooks for the Tinian phase of the Marianas operation. Until the landings, the high speed transport conducted sporadic bombardment and harassment fire on Tinian. On 10 July, she sent her UDT men ashore to reconnoiter the two potential landing sites; and, just before the actual assault began on 24 July, her frogmen participated in a daylight feint at Tinian Town to divert Japanese attention from the actual landing sites. On 28 July, she completed her work with UDT 7 in the Marianas and headed for Espiritu Santo, via Eniwetok Atoll. Stringham, was at Purvis Bay, Florida Island, in the midst of exercises preparatory to the invasion of the Palaus when UDT 7 rejoined her on 5 September. By 12 September, she and her frogmen were off the coast of Angaur with Task Group 32.5. At 1035, she disembarked the UDT men at Peleliu to clear a path through heavy minefields. That afternoon, she towed Afoa to Kossol Passage, and then returned to work with the UDT teams until 27 September, when she headed for Manus. There she was moored alongside Clemson. On the night of 3 October, a fire broke out on Clemson and swept across Stringham amidships and aft, igniting the UDT teams' rubber boats and bags of explosives. Stringham drifted from her moorings after the lines were cut, and her crew finally got the fire under control.
1945 жыл
Стрингхэм күрделі жөндеу, жөндеу және өзгерістер жасау үшін Америка Құрама Штаттарына оралды. Ол 1945 жылдың 17 наурызына дейін Батыс Тынық мұхитына қайта оралмады. Сайпандағы оңтүстік қорғаныс тобына қосылып, 26 наурызда Окинаваға қарай шықты. Жоғары жылдамдықты көлік 2 сәуірде, бастапқы шабуылдан кейін Окинаваға жетті және 7 сәуірге дейін көлік аймағын күзетті, содан кейін Гуамға бет бұрды. Осы уақыт ішінде Стрингхэм екі камикадзеге қарсы тұрды, біреуі 3 сәуірде, екіншісі 6 сәуірде. Біріншісі LST 599-ды қиратты, ал екіншісі Стрингхэмнің қарқынды зениттік отына шыдамай, жойғышқа шабуыл жасады, бірақ екі американдық кемесіне де тие алмады. Стрингхэм Гуамнан Рюки аралдарына тағы бір конвойды сүйемелдеп, 22 сәуірде Окинаваға жетті. Ол бес күн бойы сол аймақта болды, содан кейін Гуамға қайтып оралды. Осы сапарда жапондық камикадзе шабуылына ұшыраған «Комфорт» госпитальдық кемесіне көмек көрсетті. «Комфорт» өздігінен бағытын жалғастыра алды, бірақ Стрингхэм оны Уикс алмастырғанға дейін күзетіп отырды. Гуамда Стрингхэм Ла Валеттенің соқтығысынан зардап шекті. АПД-ның оң жағы, оның мостигі, алдыңғы экипаж бөлімі және көптеген электр жабдықтары зақымдалды. Осыған байланысты Стрингхэм кең ауқымды жөндеу үшін Сан-Диегоға қайтаруға бұйрық берілді. 19 маусымда Сан-Диегоға кіріп, эсминецке қайта айналдыру процесін бастады. 25 маусымда бұрынғы DD 83 деген атауын қайта алды. Тамыз айында соғыс аяқталып, Стрингхэмнің түрленуі тоқтатылды. Сол айдың соңында оны Филадельфияда қызметтен босатуға шешім қабылданды. Қыркүйекте Сан-Диегодан шығып, Панама каналы арқылы Филадельфияға бағытталды, онда 26 қыркүйекте 4-ші Әскери-теңіз ауданының бас қолбасшысына баяндады. 1945 жылдың 9 қарашасында қызметтен босатылды, ал 1945 жылдың 5 желтоқсанында Әскери-теңіз тізімінен алынып тасталды. Стрингхэм 1946 жылдың наурыз айында Филадельфияда металл тескісіне берілді.
Stringham returned to the United States for overhaul, repairs, and alterations. She did not return to the western Pacific until 17 March 1945. She joined the southern defense group at Saipan and sortied with it for Okinawa on 26 March. The high speed transport arrived off Okinawa on 2 April, the day following the initial assault, and screened the transport area until 7 April, when she headed for Guam. During that time, Stringham took two kamikazes under fire, one on 3 April and one on 6 April. The former succeeded in crashing LST 599 while the latter gave up his plunge in the face of Stringhams heavy antiaircraft fire, dove on a destroyer, but missed both American ships. Stringham screened another convoy from Guam to the Ryukyus, reaching Okinawa on 22 April. She remained in the vicinity for five relatively uneventful days; then headed back to Guam. On this voyage, she rendered assistance to the hospital ship, Comfort, which had been crashed by a Japanese kamikaze. Comfort was able to resume course without assistance, but Stringham shepherded her until relieved by Wickes. While at Guam, Stringham was rammed by La Vallette, a battle casualty. The APD's starboard side was damaged, as was her bridge, her forward crew's compartment, and much of her electrical equipment. Because of this, Stringham was ordered back to San Diego for extensive repairs. On 19 June, she entered San Diego and began conversion back to a destroyer; and, on 25 June, she resumed her former designation, DD 83. In August, the end of the war brought a halt to Stringhams conversion. Later that month, it was determined that she would be decommissioned at Philadelphia. In September, she sailed from San Diego, transited the Panama Canal, and proceeded to Philadelphia, where she reported for duty to the Commandant, 4th Naval District, on 26 September. She was decommissioned on 9 November 1945, and her name was struck from the Navy list on 5 December 1945. Stringham was scrapped at Philadelphia in March 1946.