Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1936–1937 жылдарғы Палестинадағы британдық тергеу
1936–1937 British investigation in Mandatory Palestine
Пилл комиссиясы, ресми түрде Палестина Корольдік комиссиясы деп танылатын, лорд Пилл басқарған британдық корольдік сауал комиссиясы. Комиссия 1936 жылы Ұлыбритания басқаруындағы Палестинада болған алты айлық арабтардың жалпы ереуілінен кейін туындаған қақтығыстың себептерін зерттеу үшін тағайындалды. 1937 жылдың 7 шілдесінде комиссия баяндама жариялады, онда Ұлттар Лигасының мандаты орындалуы мүмкін емес екені және бөлісу қажеттігі алғаш рет айтылды. Араб Жоғарғы Комитеті еврей мемлекеті идеясына қарсы шықты. Олар сондай-ақ еврейлердің көшіп келуі мен жер сатып алу тоқтатылуын талап етті. Кейіннен Еврей агенттігі кеңесі бейбіт шешім табу мақсатында конференция шақыру туралы ұсыныс енгізді, онда Палестина бөлінбеген күйінде қарастырылуы тиіс болды.
The Peel Commission, formally known as the Palestine Royal Commission, was a British Royal Commission of Inquiry, headed by Lord Peel, appointed in 1936 to investigate the causes of conflict in Mandatory Palestine, which was administered by the United Kingdom, following a six month long Arab general strike. On 7 July 1937, the commission published a report that, for the first time, stated that the League of Nations Mandate had become unworkable and recommended partition. The Arab Higher Committee opposed the idea of a Jewish state They also demanded cessation of all Jewish immigration and land purchase. The Jewish Agency Council later attached a request that a conference be convened to explore a peaceful settlement in terms of an undivided Palestine.
Тарих
Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында Осман империясының құлдырауымен Ұлыбританияға Ұлттар Лигасы Палестина аймағын басқаруға мандат берді. Бұл мандат 1948 жылы Ұлыбритания одан шыққанға дейін күшінде болды. Дегенмен, бұл шешім басқа да мәселелерге әкелді, себебі британдықтар Бальфур декларациясын сақтауға тырысып, сонымен бірге аймақтың бұрынғы тұрғындарының құқықтарын қорғауға ұмтылды. Британ үкіметі аймақ үшін көптеген мүмкіндіктерді зерттеді, оның ішінде бөлінуді де қарастырды. Комиссия зорлық-зомбылықтың күшею кезеңінде құрылды; 1936 жылы арабтар мен еврейлер арасында қақтығыстар басталды және ол үш жылға созылды. 1936 жылдың 11 қарашасында комиссия Палестинаға көтерілістің себептерін анықтау үшін келді. Комиссияға тәртіпсіздіктің себептерін анықтау және екі тараптың тағылымдарын бағалау міндеті жүктелді. Хаим Вейцман еврейлер атынан сөз сөйледі. 1936 жылдың 25 қарашасында Пил комиссиясының алдында куәлік берген Вейцман Еуропада 6 миллион еврей бар екенін айтты, олар үшін "әлем олардың тұра алмайтын жерлеріне және кіре алмайтын жерлеріне бөлінген".
With the collapse of the Ottoman Empire at the end of World War I, The United Kingdom was given a mandate by the League of Nations to administer the region known as Palestine. The mandate continued in force until the United Kingdom withdrew from it in 1948. The solution led to other problems, however, as the British sought to honor the Balfour Declaration while protecting the rights of the prior inhabitants of the territory. The British government investigated numerous possibilities for the region, including partition. The commission was established at a time of increased violence; serious clashes between Arabs and Jews broke out in 1936 and were to last three years. On 11 November 1936, the commission arrived in Palestine to investigate the reasons behind the uprising. The commission was charged with determining the cause of the riots, and judging the grievances of both sides. Chaim Weizmann made a speech on behalf of the Jews. On 25 November 1936, testifying before the Peel Commission, Weizmann said that there are in Europe 6,000,000 Jews "for whom the world is divided into places where they cannot live and places where they cannot enter."
Мүшелік
Комиссия төрағасы Уильям Пил, 1-ші граф Пил болды, ал төраға орынбасары 9-шы баронет сэр Хорас Рембольд болды. Басқа мүшелері: сэр Лори Хаммонд, сэр Моррис Картер, сэр Гарольд Моррис және Реджинальд Купленд.
The Chairman of the Commission was William Peel, 1st Earl Peel and the Vice Chairman was Sir Horace Rumbold, 9th Baronet. The other members were Sir Laurie Hammond, Sir Morris Carter, Sir Harold Morris, and Reginald Coupland.
Яһудилердің реакциясы
1937 жылғы 20 тамызда Сионистік жиырмасыншы конгресс Балфур декларациясы кезінде еврей ұлттық ошағы бүкіл тарихи Палестинада, соның ішінде Трансиорданияда құрылуы тиіс екендігі түсінілгенін, ал Декларацияда Палестинаның еврей мемлекетіне айналу мүмкіндігі көзделгенін мәлімдеді. Конгрестегі кейбір топтар Пил баяндамасын қолдап, кейін шекаралар түзетуге болатынын айтса, басқалары бұл ұсынысқа қарсы болды, себебі еврей мемлекеті тым кішкентай болар еді. Конгресс Пил комиссиясы ұсынған нақты шекараларды қабылдамауға шешім қабылдады, бірақ өкілдігіне Палестинада еврей мемлекеті үшін тиімді жоспарды келісуге уәкілеттік берді. Пил комиссиясынан кейін еврей агенттігі мемлекет құруды жоспарлау үшін комиссиялар құрды. Ол кезде ол "Мандатты үкіметпен қатар жұмыс істейтін үкіметке" тең толық әкімшілік құрылымды құрған болатын. Аризона университетінің профессоры Чарльз Д. Смит: «Вейцман мен Бен-Гурион [Пил комиссиясы] ұсынған шекаралармен байланысты болуға міндетті емес деп ойлады. Бұл болашақта кеңейтілетін уақытша шекаралар ретінде қарастырылуы мүмкін» деп санайды. Екі еврей басшысы, Хаим Вейцман мен Бен-Гурион, Сионистік конгреске Пил ұсыныстарын келіссөздер үшін негіз ретінде мақұлдауға көндірді. 1937 жылғы Блоудан конференциясында араб әлемінің барлық елдерінен келген партиялар Палестинаны бөлуді де, еврей мемлекетін құруды да қабылдамады, осылайша бүкіл Палестинаға талап етті.
On 20 August 1937, the Twentieth Zionist Congress expressed that, at the time of the Balfour Declaration, it was understood that the Jewish National Home was to be established in the whole of historic Palestine, including Trans Jordan, and that inherent in the Declaration was the possibility of the evolution of Palestine into a Jewish State. While some factions at the Congress supported the Peel Report, arguing that later the borders could be adjusted, others opposed the proposal because the Jewish State would be too small. The Congress decided to reject the specific borders recommended by the Peel Commission, but empowered its executive to negotiate a more favorable plan for a Jewish State in Palestine. In the wake of the Peel Commission the Jewish Agency set up committees to begin planning for the state. At the time, it had already created a complete administrative apparatus amounting to "a Government existing side by side with the Mandatory Government." University of Arizona professor Charles D. Smith suggests that, "Weizmann and Ben Gurion did not feel they had to be bound by the borders proposed [by the Peel Commission]. These could be considered temporary boundaries to be expanded in the future." The two main Jewish leaders, Chaim Weizmann and Ben Gurion, had convinced the Zionist Congress to approve equivocally the Peel recommendations as a basis for more negotiation. At the Bloudan Conference of 1937, parties from all over the Arab world rejected both the partition and establishment of a Jewish state in Palestine, thus claiming all of Palestine.