Карл Райнеке: Неміс композиторы, дирижер және пианист

Кіріспе

Неміс композиторы, дирижер және пианист (1824–1910)

Карл Генрих Карстен Рейнеке (23 маусым 1824 – 10 наурыз 1910) – орта романтика дәуірінде өмір сүрген неміс композиторы, дирижер және пианист.

Өмірбаян

Рейнеке қазіргі Гамбург қаласының Алтона ауданында дүниеге келді; техникалық тұрғыдан алғанда, ол даниялық болып туған, себебі 1864 жылға дейін бұл қала Дания билігінде болды. Ол музыкалық білімінің барлығын әкесінен, (Johann Peter) Рудольф Рейнекеден (22 қараша 1795 – 14 тамыз 1883), музыка мұғалімі және музыка туралы жазушыдан алды. Карл бастапқыда скрипка ойнауға берілді, бірақ кейін назарын фортепианоға бұрды. Жалпы алғанда, ол өзінің аспабы үшін төрт концерт (және басқалардың шығармаларына көптеген каденциялар, оның ішінде өзінің Opus 87 ретінде жарияланған үлкен жиынтық), сондай-ақ скрипка, виолончель, арфа және флейтаға арналған концерттер жазды. 1850/51 жылғы қысында Карл Шурц Парижде Рейнеке қатысқан апталық "музыкалық кештерге" барғанын айтады. 1851 жылы Рейнеке Кельн консерваториясында профессор болды. Келесі жылдары ол Барменде музыкалық директор болып тағайындалды және Бреслаудағы Сингакадемияның академиялық, музыкалық директоры және дирижері болды. 1860 жылы Рейнеке Лейпциг Гевандхаус оркестрінің директоры және Лейпциг консерваториясының композиция және фортепиано профессоры болып тағайындалды. Ол оркестрді үштен астам онжылдық бойы, 1895 жылға дейін басқарды. Ол Брамстың "Неміс реквиемінің" (1869) толық жеті бөлімді нұсқасы сияқты премьераларды өткізді. 1865 жылы Гевандхаус квартеті оның фортепианолық квинтетін, ал 1892 жылы ре мажорлы скрипкалық квартетін тұсаукесермен ұсынды. Рейнеке ең көп танымал "Ундин" флейталық сонатасымен, бірақ ол өз заманының ең ықпалды және жан-жақты музыканттарының бірі ретінде де есте қалады. Ол 1902 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін 35 жыл оқытумен айналысты. Оның шәкірттерінің арасында Эдвард Григ, Базил Харвуд, Чарльз Вильерс Стэнфорд, Кристиан Синдинг, Леош Яначек, Исаак Альбениз, Август Макс Фидлер, Уолтер Ниманн, Йохан Свендсен, Рихард Франк, Феликс Вайнгартнер, Макс Брух, Микалоюс Константинас Чиурлионис, Анна Диллер Старбак, Эрнест Хатчесон, Феликс Фокс, Софи Рохнсток, Август Виндинг, Элизабет Винцер, Микола Лысенко және тағы да көптеген адамдар болды. Консерваториядан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Рейнеке композицияға көбірек уақыт арнады, нәтижесінде үш жүзге жуық шығармасы жарық көрді. Ол бірнеше опера жазды (олардың ешқайсысы бүгінде орындалмайды), соның ішінде "Кёниг Манфред". Осы кезеңде ол Англияға және басқа елдерге концерттік турлар жасады. Оның фортепианода ойнауы әсемдік пен ұқыптылықпен ерекшеленетін мектепке жатады, және бір кезде ол Моцартты орындаушы және аккомпаниатор ретінде теңдесіз болды. 1904 жылы 80 жасқа толғанда, ол Welte Mignon компаниясы үшін жеті шығарманы фортепиано рулонына жаздырып, кез келген форматта ойнаған ең ерте туған пианист болды. Кейіннен ол Aeolian Company компаниясының "Autograph Metrostyle" фортепианоның бейнелеу белгісі жүйесі үшін тағы 14, ал Hupfeld DEA фортепианоның қайта жаңғырту жүйесі үшін қосымша 20 рулон жасады. Рейнеке 85 жасында Лейпцигте қайтыс болды.

Reinecke was born in what is today the Hamburg district of Altona; technically he was born a Dane, as until 1864 the town was under Danish rule. He received all his musical instruction from his father, (Johann Peter) Rudolf Reinecke (22 November 179514 August 1883), a music teacher and writer on musical subjects. Carl first devoted himself to violin playing, but later on turned his attention to the piano. Overall, he wrote four concertos for his instrument (and many cadenzas for others' works, including a large set published as his Opus 87), as well as concertos for violin, cello, harp and flute. In the winter of 1850/51, Carl Schurz reports attending weekly "musical evenings" in Paris where Reinecke was in attendance. In 1851, Reinecke became a professor at the Cologne Conservatory. In ensuing years he was appointed musical director in Barmen, and became the academic, musical director and conductor of the Singakademie at Breslau. In 1860, Reinecke was appointed director of the Leipzig Gewandhaus Orchestra and professor of composition and piano at the Leipzig Conservatory. He led the orchestra for more than three decades, until 1895. He conducted premieres such as the full seven movement version of Brahms's A German Requiem (1869). In 1865 the Gewandhaus Quartett premiered his piano quintet, and in 1892 his D major string quartet. Reinecke is best known for his flute sonata "Undine", but he is also remembered as one of the most influential and versatile musicians of his time. He served as a teacher for 35 years, until his retirement in 1902. His students included Edvard Grieg, Basil Harwood, Charles Villiers Stanford, Christian Sinding, Leoš Janáček, Isaac Albéniz, August Max Fiedler, Walter Niemann, Johan Svendsen, Richard Franck, Felix Weingartner, Max Bruch, Mikalojus Konstantinas Čiurlionis, Anna Diller Starbuck, Ernest Hutcheson, Felix Fox, Sofie Rohnstock, August Winding, Elisabeth Wintzer, Mykola Lysenko, and many others. After retirement from the conservatory, Reinecke devoted his time to composition, resulting in almost three hundred published works. He wrote several operas (none of which are performed today) including König Manfred. During this time, he frequently made concert tours to England and elsewhere. His piano playing belonged to a school in which grace and neatness were characteristic, and at one time he was probably unrivaled as a Mozart player and an accompanist. In 1904 at the age of 80, he made recordings of seven works playing on piano roll for the Welte Mignon company, making him the earliest born pianist to have his playing preserved in any format. He subsequently made a further 14 for the Aeolian Company's "Autograph Metrostyle" piano roll visual marking system and an additional 20 for the Hupfeld DEA reproducing piano roll system. Reinecke died in Leipzig at age 85.

Шығармалары

Флейта мен оркестр үшін баллада, ре минор, Op. 288 (1908) (соңғы опус нөмірі)
Фортепиано концерті №1, фа-диез минор, Op. 72, 1860
Фортепиано концерті №2, ми минор, Op. 120, 1872
Фортепиано концерті №3, до мажор, Op. 144, 1877
Фортепиано концерті №4, си минор, Op. 254, 1900
Гриль минорындағы струнный серенада, Op. 242, шамамен 1898 жыл
Фортепиано, гобой және мүйіз үшін трио, ля минор, Op. 188, 1886
Фортепиано, кларнет және виола үшін трио, ля, Op. 264
Фортепиано, кларнет және мүйіз үшін трио, си-бемоль, Op. 274, 1905
Жел аспаптары үшін октет, си-бемоль, Op. 216, 1892
Флейта, гобой, кларнет, 2 мүйіз және фагот үшін секстет, си-бемоль, Op. 271
Бес струнный квартет (Op. 16, ми-бемоль, 1843; Op. 30, фа, 1851; Op. 132, до, 1874; Op. 211, ре мажор, 1890; және Op. 287)
Органдық соната, Op. 284
Сол қолға арналған фортепиано сонатасы, Op. 179, 1884
Струнный трио, до минор, Op. 249
Флейтаға арналған соната (Ундина сонатасы), Op. 167, 1882
Виолончель мен фортепианоға арналған сонаталар (үш, ля минор, Op. 42, 1847-48; ре мажор, Op. 89, 1866; және соль мажор, Op. 238, 1897, cpo-да жазылған)
Үш жеңіл фортепиано триосы, Op. 159a
Фортепиано триосы, Op. 230
Виола мен фортепианоға арналған үш фантазиялық пьеса, Op. 43 (Виола мен фортепианоға арналған үш фантазиялық шығарма)