Кіріспе

Емшектер түрі Еуропалық мик (Mustela lutreola), сондай-ақ орыс мик және Еуразиялық мик деп те аталады, – Еуропаға тән, жартылай сулы өмір өретін мысықтәрізділердің бір түрі. Ол түсі жағынан американдық микке ұқсас, бірақ сәл кішкентай және бас сүйегі кем дамыған. Аты, дене бітімі және мінез-құлқы ұқсас болғанымен, Еуропалық мик американдық микке жақын емес, Еуропалық жолақ итіне (polecat) және Сібір мысығына (колонок) жақынрақ туыс. Еуропалық мик көбінесе қыста қатып қалмайтын орман ағыстарының бойында кездеседі.

Аумақтық және деннингтік мінез-құлық

Еуропалық винк үлкен аумақтарды құрмайды, мүмкін, бұл шағын су қоймаларының жағалауында тамақ көп болуына байланысты. Әрбір аумақтың мөлшері тамаққа қолжетімділікке қарай өзгереді; азық-түлігі аз сулы жайылымдардағы үй аумағы , ал аумақтар үшін қалыпты жағдай – . Жазғы аумақтар қысқы аумақтардан кішідірек. Жағалау бойындағы үй аумағының ұзындығы , ені . Еуропалық винк тұрақты қуыс пен уақытша баспанаға ие. Тұрақты қуыс су тасқыны болмаса, жыл бойы пайдаланылады және су жағасынан кем емес жерде орналасқан. Қуыстың құрылысы күрделі емес, көбінесе диаметрі мен ұзындығы бар бір немесе екі өткелден тұрады, ол ұя камерасына жетеді. Ұя камералары сабанмен, мүкпен, тышқан жүнімен және құс қауырсындарымен төселген.

Диета

Еуропалық винктің тамақтануы әртүрлі, негізінен су және жағалауда тіршілік ететін жануарлармен қоректенеді. Оның американдық норканың тамақтануынан айырмашылығы шамалы. Ең маңызды тамақ көзі – тышқандар, одан кейін – шаяндар, бақалар және су жәндіктері. Су тасқынында балық маңызды тамақ көзі болып табылады, еуропалық винктің салмақты балық аулаған жағдайлары белгілі. Еуропалық винктің күндізгі тамақ қажеттілігі ... Тамақ көп болған кезде, ол тамағын жинап сақтайды.

Қашықтығы мен жағдайы

Еуропалық винк негізінен Еуропамен шектелген. 19 ғасырда оның таралу аймағы кең болған, батыста Солтүстік Испаниядан шығыста Обь өзеніне (Урал тауларының шығысында), ал солтүстікте Архангельск облысынан оңтүстікте Кавказға дейін созылған. Дегенмен, соңғы 150 жылда оның саны 90%-дан астамға төмендеп, көптеген бұрынғы ареалдарынан жойылып немесе күрт азайды. Қазіргі таралу аймағына Солтүстік Испания мен Батыс Франциядағы оқшауланған популяция кіреді, ол Шығыс Еуропадағы (Латвия, Эстония, Беларусь, Украина, Еуропалық Ресейдің орталық аймақтары, Румыниядағы Дунай дельтасы және Солтүстік-Батыс Болгария) негізгі ареалдан айрықша бөлінген. Ол теңіз деңгейінен бастап…

Құлдырау

Еуропалық норка санының азаюы туралы ең алғашқы жазбалар Германияда тіркелді, ол 18 ғасырдың ортасына қарай бірнеше аймақта жойылып кеткен. Швейцарияда да осындай үрдіс байқалды, 20 ғасырда норка туралы ешқандай жарияланым жарық көрмеді. Австрияда норкалар туралы мәліметтер 18 ғасырдың соңында тоқтатылған. 1930-1950 жылдары Еуропалық норка Польшада, Венгрияда, Чехословакияда және, мүмкін, Болгарияда жойылып кетті. Финляндияда негізгі азаю 1920-1950 жылдары болды, ал 1970 жылдары түрдің жойылып кеткені есептелді, бірақ 1990 жылдары бірнеше мысалдар тіркелді. Латвияда еуропалық норка көп жылдар бойы жойылып кеткені саналды, 1992 жылы бір дана ұсталғанға дейін. Литвада соңғы мысалдар 1978-1979 жылдары ұсталды. Эстония мен Беларусьте еуропалық норканың саны 1980 жылдары күрт азайды, 1990 жылдары екі елдің солтүстік-шығыс аймақтарында тек бірнеше шағын, бөлінген популяциялар тіркелді. Украинадағы еуропалық норканың саны 1950 жылдардың соңында азая бастады, қазіргі уақытта тек Украина Карпат өзендерінің жоғарғы ағысында бірнеше шағын және оқшауланған популяциялар тіркелген. Молдавияда олардың саны 1930 жылдары өте тез төмендеді, соңғы белгілі популяция 1980 жылдардың соңында Румыния шекарасындағы Прут өзенінің төменгі ағысымен шектелді. Румынияда еуропалық норка бұрын өте көп және кең таралған, 1960 жылы 8000-10000 дана ұсталған. Қазіргі уақытта румындық норка популяциясы Дунай дельтасында ғана кездеседі. Еуропалық Ресейде еуропалық норка 20 ғасырдың басында кең таралған, бірақ 1950-1970 жылдары азая бастады. Олардың негізгі ареалы Тверь облысында болды, бірақ 1990 жылдары азаю байқалды, бұл американдық норканың аймақты мекендеуімен күшейді. 1981-1989 жылдар аралығында Курил аралдарының екеуіне 388 еуропалық норка әкелінді, бірақ 1990 жылдары олардың саны бастапқыда босатылғаннан кем болды. Францияда және Испанияда оқшауланған ареал бар, ол Бретаньден Солтүстік Испанияға дейін созылады. 1990 жылдардағы деректер бойынша, еуропалық норка осы бұрынғы ареалдың солтүстік жартысынан жоғалып кеткен. Мұндай гибридтеу жабайы табиғатта өте сирек кездеседі және әдетте тек еуропалық норканың саны азайған жерлерде ғана байқалады. Полекат-норқа гибридінің бет маскасы нашар анықталған, құлақтарында сары түк, сұр-сары түк және ұзын, қоңыр қорғаныш түк болады. Еркектер еуропалық полекаттардың ең үлкен өлшемдеріне жетеді (салмағы және ұзындығы бойынша), ал ұрғашылары еуропалық норкалардың ұрғашыларынан әлдеқайда ірі (салмағы және ұзындығы бойынша). Полекат-норқа гибридтерінің көпшілігінің бас сүйектері норкаға қарағанда полекатқа көбірек ұқсайды. Тұтқындықтағы алғашқы гибрид 1978 жылы Новосибирскідегі совет зоологы Дмитрий Терновский жасаған. Бастапқыда олардың терісі үшін өсірілді (ол ата-ана түрлерінен де құндырақ болды), бірақ еуропалық норка популяциясының азаюына байланысты олардың өсірілуі азайды. Ловат өзенінің жоғарғы ағысындағы бос жүретін гибридтердің мінез-құлқына қатысты зерттеулер гибридтердің таза норкаларға қарағанда сулы мекендерден тез адасатынын және гибридтің үлкен мөлшері (әсіресе еркектерде) кіріп кетуге кедергі келтірсе де, олардың аумақтарына екі ата-ана түрінің де кіретінін көрсетті. Жазғы кезеңде жабайы гибридтердің диетасы көбінесе норкаға ұқсас, өйткені олар негізінен бақалармен қоректенеді. Қыста олардың диетасы полекаттарға көбірек ұқсас, жаздағыға қарағанда кеміргіштердің үлесі артады, бірақ олар әлі де бақаларға көп тәуелді және полекаттар сияқты өлекселерді сирек жейді.

Жауыздық

Еуропалық винттің жыртқыштарына еуропалық поликат, американдық винт, алтын бүркіт, ірі түйгін және қызыл түлкі жатады. Қасқыр мен еуразиялық рысь жойылған аймақтарда, сондай-ақ қазіргі заманғы орман шаруашылығы дамыған жерлерде қызыл түлкінің саны күрт өсті. Қызыл түлкілердің мустелидтерді аулайтыны мәлім болғандықтан, еуропалық винтті түлкілердің тым көп аулауы ықтимал себеп болуы мүмкін, бірақ Финляндияда 20 ғасырдың басында түлкі саны төмен болғандықтан, мұндай фактор болмаған деп есептеледі.