Кіріспе

Сүтқоректілер тобы (қоян (мармот))

Чипмунк – Sciuridae, батпақшы тұқымдасына жататын, жолақты шағын кеміргіштер. Нақтырақ айтқанда, олар жер мармоттары (Marmotini) тобына жатады. Чипмунктер Солтүстік Америкада кездеседі, Сібірлік чипмунк Азияда негізінен таралған, басқаша айтқанда ол ерекше жағдай.

Таксономия және жүйелеу

Чипмунктарды бір туыс, Тамиас немесе үш туыс ретінде жіктеуге болады: Тамиас, оның ішінде шығыс чипмунк (T. striatus) – жалғыз тірі мүшесі; Эутамиас, оның ішінде Сібір чипмунк (E. sibiricus) – жалғыз тірі мүшесі; және Неотамиас, оның ішінде қалған 23 түрі бар, көбінесе Солтүстік Американың батысында таралған. Бұл жіктелулер чипмунктардың морфологиялық ұқсастығына байланысты кіші туыс ретінде қарастырылды. Осының салдарынан, ХХ ғасырдағы көптеген таксономиялық жіктемелерде чипмунктар бір туысқа жатқызылды. Дегенмен, митохондриялық ДНК зерттеулері үш чипмунк тобының арасындағы айырмашылықтың Мармота мен Спермофилус арасындағы генетикалық айырмашылыққа тең екенін көрсетті, сондықтан осы үш туыстық жіктелу мұнда қабылданды. Бұл жалпы атау бастапқыда «читмунк» деп жазылуы мүмкін, бұл жергілікті Одава (Оттава) тілінен алынған «jidmoonh» сөзінен шыққан, ол «қызыл сорғыш» дегенді білдіреді (қ. Ожибве ᐊᒋᑕᒨ ajidamoo). Оксфорд ағылшын сөздігіндегі ең ерте нұсқасы 1842 жылдан бастап «чипмонк» деп тіркелген. Басқа ерте формалары «chipmuck» және «chipminck» болса, ал 1830 жылдары оларды «chip squirrels» деп те атаған, бұл олардың шығаратын дыбысына сілтеме жасаған болуы мүмкін. XIX ғасырдың ортасында Джон Джеймс Одубон мен оның ұлдары Солтүстік Американың төрт аяқты жануарлары атты еңбегіне чипмунктың литографиясын қосты, оны «чиппинг сорғыш [немесе] хаки» деп атады. Чипмунктарды «жер сорғыштары» деп те атайды (бірақ «жер сорғыштары» атауы Спермофилус туысына жататын басқа сорғыштарға да қатысты болуы мүмкін).

Диета

Шошқаның тамағы негізінен тұқымдардан, жаңғақтардан және басқа жемістерден, сондай-ақ бүршіктерден тұрады. Адамдардың жанында шошқалар егілген астық пен көкөністерді, сондай-ақ шаруашылықтар мен бақшалардан өсімдіктерді жей алады, сондықтан оларды кейде зиянкестер деп есептейді. Шошқалар көбінесе жерде азық іздейді, бірақ жаңғақтар мен емен жемісі сияқты жаңғақтарды алу үшін ағаштарға көтеріледі. Күздің басында көптеген шошқа түрлері қысқа сақтауға жарамды азық-түлік жинап қоюға кіріседі. Олар көбінесе азық-түліктерін қорларындағы қоймада сақтайды және көктемге дейін ұяларында қалады, кейбір басқа түрлерден айырмашылығы, олар көптеген шағын азық-түлік қоймаларын жасайды.

Экология және тіршілік тарихы

Шығыс шұбарлары, шұбарлардың ең ірілері, көктемнің басында және жаздың басында жұптасады, жылына екі рет төрт немесе бес бала туады. Батыс шұбарлары жылына бір рет қана көбейеді. Балалар шамамен алты аптадан кейін қуыстан шығып, келесі екі аптада өз бетінше тіршілік ете бастайды. Бұл кішкентай сүтқоректілер орман экожүйелерінде бірнеше маңызды функцияларды атқарады. Ағаш тұқымдарын жинау және жинақтау әрекеттері көшеттердің өсуіне маңызды үлес қосады. Олар көптеген түрлі саңырауқұлақтарды тұтынады, соның ішінде ағаштармен симбиоздық микориза қатынастарында қатысатындарын, және осы және басқа микофаг сүтқоректілермен бірге дамыған, сондықтан ауа арқылы спораларын тарату қабілетін жоғалтқан жер асты спорокарптарының (трюфельдердің) спораларын таратудың маңызды векторы болып табылады. Шұбарлар ұзындығы бірнеше метрден асатын, жақсы жасырылған бірнеше кіреберістері бар кең қуыстар салады. Ұйықтайтын жерлері қабықтардан таза ұсталады, ал нәжістер жинақталған шұңқырларда сақталады. Шығыс шұбарлары қыста ұйқыға кетеді, ал батыс шұбарлары олай етпейді, қуыстарында сақталған қоректік заттарға сенеді. Шұбарлар түрлі жыртқыш сүтқоректілер мен құстар үшін маңызды азық көзі болып табылады, бірақ олардың өзі де мүмкіндігі келгенде жыртқыштар, әсіресе құстардың жұмыртқалары мен балапандарымен айналысады, мысалы, шығыс шұбарлары мен тау көкқұстары (Siala currucoides) жағдайында. Шұбарлар әдетте үш жылдай өмір сүреді, бірақ тұтқында тоғыз жылға дейін өмір сүргендері де кездеседі. Шұбарлар күндіз белсенді болады. Тұтқында олар күніне шамамен 15 сағат ұйықтайды деген қауесет бар. Жасырынып ұйықтай алатын сүтқоректілердің, мысалы, кеміргіштер мен жарыстар, оларға ұйықтау үшін көбірек уақыт керек болады деп есептеледі.