Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық дипломат (1909–1997)
American diplomat (1909–1997)
Дуглас Макартур II (5 шілде 1909 – 15 қараша 1997) – американдық дипломат. Дипломатиялық қызметі барысында ол Жапония, Бельгия, Австрия және Иран елдерінде АҚШ-тың елшісі, сондай-ақ Заңнамалық мәселелер жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары қызметін атқарды. Ол АҚШ генералы Дуглас Макартурдың сіңілі баласы болды.
Douglas MacArthur II (July 5, 1909 – November 15, 1997) was an American diplomat. During his diplomatic career, he served as United States ambassador to Japan, Belgium, Austria, and Iran, as well as Assistant Secretary of State for Legislative Affairs. He was the nephew of the U. S. general Douglas MacArthur.
Ерте өмір және білім
Макартурдың ата-анасы капитан Артур Макартур III және Мэри МакКалла Макартур болды. Анасы арқылы ол Боуман Х. МакКалланың немересі, полковник Хорас Бинни Саргенттің шөбересі және Люциус Манлиус Саргенттің туысқан шөбересі болды. Ол 1909 жылы Пенсильвания штатының Брин-Мор қаласында туған. Макартур Милтон академиясын және Йель колледжін 1932 жылы бітірді. 1934 жылғы 21 тамызда АҚШ-тың болашақ вице-президенті Альбен Барклидің қызы Лора Луиза Барклиге үйленді.
MacArthur's parents were Captain Arthur MacArthur III and Mary McCalla MacArthur. Through his mother, he was a grandson of Bowman H. McCalla, great grandson of Colonel Horace Binney Sargent, and great great grandson of Lucius Manlius Sargent. Named for his uncle, General Douglas MacArthur, he was born in Bryn Mawr, Pennsylvania, in 1909. MacArthur graduated from Milton Academy in Milton, Mass., and from Yale College, Class of 1932. He married Laura Louise Barkley on August 21, 1934, the daughter of future U. S. Vice President Alben Barkley.
Дипломатиялық мансап
Армия офицері болғаннан кейін, Макартур 1935 жылы Ванкуверде қызмет етіп, Сыртқы істер қызметін бастады. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында ол Виши Франциясына жіберілді, 1940 жылдан 1942 жылға дейін АҚШ елшілігінің хатшысы қызметін атқарды және АҚШ Виши үкіметімен қарым-қатынасын үзгеннен кейін Германияның Баден-Баден қаласында басқа АҚШ дипломаттарымен және азаматтармен бірге екі жыл тұтқындалды. 1944 жылдың наурыз айында тұтқындарды алмастырудан кейін ол генерал Дуайт Эйзенхауэрдің саяси штабында қызмет етті, содан кейін 1948 жылға дейін Париждегі АҚШ елшілігінің саяси бөлімін жетектеді. 1949 жылы ол Мемлекеттік департаменттің Батыс Еуропа істері бөлімінің бастығы болды, онда НАТО құрылысына көмектесті, ал 1953 жылдан 1956 жылға дейін Мемлекеттік департамент кеңесшісі болып жұмыс істеді, онда ол SEATO шарты бойынша АҚШ-тың келіссөздерін басқарды.
After serving as an Army officer, MacArthur began his Foreign Service career in 1935 with a post in Vancouver. He was assigned to Vichy France during the early years of World War II, served as secretary of the U. S. Embassy there from 1940 to 1942, and was interned in Baden Baden, Germany with other U. S. diplomatic staff and civilians for two years after the U. S. broke relations with the Vichy government. Following an internee exchange in March 1944, he served as part of General Dwight Eisenhower's political staff and then led the political section of the U. S. Embassy in Paris until 1948. He went on to become chief of the State Department's Division of Western European Affairs in 1949, where he assisted in the formation of NATO, and served as Counselor of the State Department from 1953 to 1956, where he led the U. S. negotiations for the SEATO treaty.
Жапониядағы елші
1956 жылдың желтоқсан айында Макартур Жапониядағы АҚШ елшісі болып тағайындалды және 1957 жылдың ақпан айында өзінің сенім грамотасын тапсырды. Алайда, жаңа шарт Жапониядағы Анпо наразылықтарымен күшті қарсылыққа ұшырады және үлкен қиындықпен ратификацияланды. 1960 жылдың маусым айында наразылықтардың өршуімен, Макартур ірі газеттердің бас редакторларын және NHK телеарнасының басшыларын кеңсесіне шақырып, шарт туралы жағымды жариялауды талап етті. Содан кейін 10 маусымда Макартур қасақана "Хагерти оқиғасы" (ハガチー事件, Hagachii jiken) деп аталатын оқиғаны тудырды. Сол күні түстен кейін Макартур Токионың Ханеда әуежайынан қара көлікте шығып, өзімен бірге президент Эйзенхауэрдің баспасөз хатшысы Джеймс Хагертиді алып кетті. Хагерти Эйзенхауэрдің жоспарланған сапарына дайындалу үшін Жапонияға келген болатын. Макартур көлікті қасақана наразылық жасап тұрған көпшіліктің ішіне тікелей бағыттап жіберді. Көлікке шабуыл жасалып, терезелері мен артқы шамдары сындырылды, дөңгелектері кесілді және наразылар көліктің үстінде биледі. Ақырында, Макартур мен Хагертиді АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің тікұшағы құтқарып алды. Макартур осы оқиғаны тудыру арқылы Жапон үкіметін Эйзенхауэрдің сапары алдында наразылықтарды басу үшін күшті полиция шараларын қабылдауға мәжбүр етеді деп үміттенеді. Алайда, Макартурдың бұл әрекеті кері нәтиже берді, өйткені "Хагерти оқиғасы" туралы кеңінен тараған ақпарат премьер-министр Нобусуке Кишиді Эйзенхауэрдің сапарын қауіпсіздікке байланысты алаңдауларға байланысты тоқтатуға мәжбүр етті. 1974 жылы Макартурдың Жапонияның сыртқы істер министрі Айичиро Фудзиямамен американдық ядролық қаруларын Жапония аумағы арқылы транзиттен өткізуге рұқсат беру туралы құпия келісім жасасқандығы белгілі болды.
MacArthur was appointed as U. S. Ambassador to Japan in December 1956 and presented his credentials in February 1957. However, the new treaty was met with the massive Anpo Protests in Japan, and was only ratified with great difficulty. As the protests grew in size in June 1960, MacArthur summoned the heads of major newspapers and television station NHK to his office and demanded more favorable coverage of the treaty. Then on June 10, MacArthur deliberately provoked the so called "Hagerty Incident" (ハガチー事件, Hagachii jiken). That afternoon, MacArthur was leaving Tokyo's Haneda Airport in a black car carrying himself and President Eisenhower's press secretary James Hagerty, who had just arrived in Japan to prepare for a planned visit by Eisenhower, when MacArthur ordered that the car be deliberately driven into a large crowd of anti treaty protesters. The mob surrounded the car and proceeded to smash the car's windows and tail lights, slash its tires, and dance on the roof until MacArthur and Hagerty finally had to be rescued by a U. S. Marines helicopter. MacArthur had hoped that by provoking the incident, he would force the Japanese government to carry out a more forceful police response to suppress the protests ahead of Eisenhower's planned arrival. However, MacArthur's gambit backfired, as widespread shock at the Hagerty Incident helped force prime minister Nobusuke Kishi to cancel Eisenhower's visit, for fears that his safety could not be guaranteed. It was revealed in 1974 that MacArthur had negotiated a secret agreement with the Japanese foreign minister Aiichiro Fujiyama to allow the transit of American nuclear weapons through Japanese territory.
Басқа лауазымдар
Жапониядағы қызметтен кейін МакАртур Бельгиядағы елші (1961–1965), Мемлекеттік хатшының орынбасары (1965–1967), Австриядағы елші (1967–1969) және Ирандағы елші (1969–1972) болып қызмет етті. Соңғы қызметінде 1970 жылы Ирандық оппозициялық ұйым Можахеддин-е Халк тарапынан ұрлау әрекетінен құтылды.
Following his time in Japan, MacArthur served as Ambassador to Belgium (1961–1965), Assistant Secretary of State (1965–1967), Ambassador to Austria (1967–1969) and Ambassador to Iran (1969–1972). While in the latter post, he escaped an attempted kidnapping by Mojahedin e Khalq, an Iranian dissident organization in 1970.
Кейінгі өмір және өлім
1997 жылы МакАртур Вашингтон қаласында қайтыс болды.