Деннис Рой Тимбрелл – онтариолық саяхатшы, 1971-1987жж. провинциялық парламент мүшесі, Билл Дэвис және Фрэнк Миллер үкіметтерінде министр болды. Канада саяхаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер Дэннис Рой Тимбрелл (13 қараша 1946 жылы туған) – Канаданың Онтарио провинциясындағы саясаткер. Ол 1971 жылдан 1987 жылға дейін провинциялық парламент депутаты болды және Билл Дэвис пен Фрэнк Миллердің прогрессивті консервативті үкіметтерінде министр қызметін атқарды.
Canadian politician
Dennis Roy Timbrell (born November 13, 1946) is a politician in Ontario, Canada. He was a member of Provincial Parliament (MPP) from 1971 to 1987, and was a Cabinet minister in the Progressive Conservative governments of Bill Davis and Frank Miller.
Өмірбаян
Тимбрелл Онтарио провинциясының Кингстон қаласында дүниеге келді және Онтарио провинциясының Скарборо қаласындағы Вобурн орта мектебінде, сондай-ақ Торонто қаласындағы Йорк университетінде білім алды. Оның інісі Роберт актер және артист, ол Рэсти Райан сахналық есімімен жақсы танымал. Тимбрелл провинциялық саясатқа қатысудан бұрын мұғалім болып жұмыс істеді және 1970 жылдың қаңтарынан 1972 жылдың 1 қыркүйегіне дейін Солтүстік Йорк қаласында кеңесші болып қызмет етті.
Timbrell was born in Kingston, Ontario and educated at Woburn Collegiate Institute in Scarborough, Ontario and York University in Toronto. His brother Robert was an actor and performer, better known by the stage name Rusty Ryan. Timbrell worked as a teacher before entering provincial politics, and served as an alderman in North York from January 1970 until September 1, 1972.
Облыстық саясат
Тимбрелл 1971 жылғы провинциялық сайлауға ПК партиясының кандидат ретінде қатысып, Торонтодағы Дон Миллс сайлау округінен депутат болып сайланды. Ол 1975, 1977, 1981 және 1985 жылғы сайлауларда еш қиындықсыз қайта сайланды.
Timbrell contested 1971 provincial election as a candidate for the PCs, and won election in the Toronto constituency of Don Mills. He was re elected without difficulty in the campaigns of 1975, 1977, 1981 and 1985.
Кабинет
1974 жылғы 26 ақпанда ол Дэвис үкіметінде жастар саясаты үшін жауапты портфельсіз министр болып тағайындалды және 1975 жылғы 15 қаңтарда энергетика министрі атанды. 1977 жылғы 3 ақпанда ол денсаулық сақтау министрі болып жоғарылатылды. Осы маңызды лауазымда бес жыл қызмет еткен соң, 1982 жылғы 13 ақпанда ауыл шаруашылығы және азық-түлік министрі болды.
He became a minister without portfolio responsible for youth in the Davis government on February 26, 1974, and was named as minister of energy on January 15, 1975. On February 3, 1977, he was promoted to minister of health. After serving in this high profile position for five years, he became minister of agriculture and food on February 13, 1982.
Бірінші басшылық науқаны
Дэвис партия жетекшісі және премьер-министр лауазымынан кеткеннен кейін, Тимбрелл 1985 жылғы қаңтарда өткен партия басшылығына арналған конвенцияда партия басшылығына үміттенді. Ол өзін орталық-оңшыл кандидат ретінде көрсетті, қызыл тори бәсекелестері Ларри Гроссман мен Рой Макмертриден оңға қарай, бірақ Фрэнк Миллердей оңға қарай емес, демек, Дэвистің прагматикалық, табысты үкімет басқару стилін жалғастыруға ең қабілетті кандидат болды. (Шындығында, сол кезде көптеген ақпарат құралдарының сарапшылары Тимбреллді Дэвистің «клоны» деп атады; осыған сәйкес, 1985 жылғы қаңтардағы конвенцияға Тимбреллдің жақтастары Дэвис пен Тимбреллдің сыртқы келбетін біріктіретін карикатура бейнеленген түймелер тақты). Тимбрелл сайлау кампаниясы барысында жалға беру бағасын реттеуді жоюды қолдаған жалғыз кандидат болды. Оның қолдаушыларының арасында Кит Нортон, Лео Бернье, Маргарет Бирч, Роберт Итон, Гордон Дин, Боб Уэлч және Норм Стерлинг болды. Тимбрелл бірінші кезеңде екінші орынға ие болды, бірақ екінші кезеңде үшінші орынға түсіп, Макмертридің кампаниясының қолдауымен Гроссманнан алты дауыс қалып қойды. 1987 жылы доктор Джон Балквилл Миллердің 30-40 жақтасына Миллердің кампаниясы екінші кезеңде Гроссманға дауыс беруді тапсырғанын мәлімдеді, осылайша оның ілгерілеуіне жол бермеу үшін. Миллердің аға кеңесшісі Лу Парсонс кейін мойындады: «Біз Денниске қарсы жеңіске жете алмас едік. Біздің жеңіс стратегиямыз әрқашан Ларриге қарсы болды, және соңында біз сәтті болдық». Тимбрелл нәтижелер қайта санаудан кейін расталғаннан кейін Гроссманды мәжбүр түрде қолдады. Алайда, ол үшінші кезеңде жеткілікті делегаттар әкелмеді, нәтижесінде Миллер жеңіске жетті. Ол Миллердің кабинетінде әйелдер мәселелеріне жауапты муниципалитеттер ісі және тұрғын үй министрі қызметін сақтап қалды.
Following Davis's resignation as PC leader and as premier, Timbrell sought the party leadership at the January 1985 leadership convention. He positioned himself as a centre right candidate, further to the right of Red Tory rivals Larry Grossman and Roy McMurtry, but not as far to the right as Frank Miller, and therefore the candidate best able to continue Davis' pragmatic, successful style of government. (In fact, many media pundits at the time referred to Timbrell as a "clone" of Davis; playing to this, some of Timbrell's supporters at the January 1985 convention wore buttons that depicted a caricature which morphed the facial features of both Davis and Timbrell into one person). Timbrell was the only candidate to favour eliminating rent controls during the campaign. His supporters included Keith Norton, Leo Bernier, Margaret Birch, Robert Eaton, Gordon Dean, Bob Welch and Norm Sterling. Timbrell placed second on the first ballot, but was eliminated when he fell to third place on the second ballot, six votes behind Grossman who had the backing of McMurtry's campaign. Dr. John Balkwill in 1987 claimed that 30 to 40 Miller supporters were instructed by the Miller campaign to vote for Grossman on the second ballot to prevent him from advancing. Lou Parsons, a senior Miller adviser, later acknowledged, "We wouldn't have won it against Dennis [ ] Our winning strategy was always to be against Larry and in the end we were lucky." Timbrell reluctantly endorsed Grossman after the results were confirmed by a recount. He however did not bring enough delegates on the third ballot and that resulted in Miller's victory. He was retained in Miller's Cabinet as minister of municipal affairs and housing with responsibility for women's issues.
Екінші көшбасшылық науқаны
Миллер басшылығымен Прогрессивті консервативтік партия 1985 жылғы сайлауда азғын үкіметке дейін қысқарды. 1985 жылдың 17 мамырында кабинеттегі өзгерістерден кейін Тимбрелл бұрынғы лауазымдарын сақтап, сонымен қатар ресурстарды дамыту жөніндегі провинциялық хатшы болып тағайындалды. Миллер үкіметі 1985 жылдың маусым айында Парламентте жеңілді. Оппозицияда Тимбрелл ресми оппозицияның Палата жетекшісі және білім беру және әйелдер мәселелері бойынша партияның сыншысы болды. Миллер көшбасшылық лауазымынан кетті, ал партия 1985 жылдың қараша айында кезекті көшбасшылық конференциясын шақырды. Бұл жарыс Тимбрелл мен Гроссман арасындағы өте жікке бөлетін күрес болды, ол партиядағы терең дауларды көрсетті. Үшінші үміткер Алан Поуп "Тарап таңдамаңыз, Попты таңдаңыз" деген ұранымен үміткерлер арасындағы антагонизмге назар аударды. Алан Иглсон Тимбреллдің сайлауалды штабының тең төрағасы болды. Бұл көшбасшылық сайыста Тимбрелл католиктік мектептерді толық қаржыландыруды (бұрын заң шығарушы органдағы барлық партиялар келіскен болатын) қолдамайтынын мәлімдеді, егер католик емес мұғалімдер мен студенттерге кіруге кепілдік беретін түзетулер енгізілмесе. Католиктік мектептерді қаржыландыруға қарсы тұрақты түрде күрескен Норм Стерлинг Тимбреллдің позициясын мүмкіндікшіл деп сынап, Гроссманға қосылды. Поп алғашқы дауыс беруде үшінші орынды алды, ал кейбіреулер оның Гроссманнан Тимбреллге екінші турда жеңіс сыйлауға мүмкіндігі болғанын сенді, бірақ Поп екі тараптың бірін де қолдамауды жөн көрді. Гроссман екінші турда Тимбреллді он тоғыз дауыспен жеңіп, Тимбреллдің провинциялық саясаттағы мансабын тоқтатты. Ол 1987 жылы қайта сайлануға түспеді, өйткені екі сәтсіз көшбасшылыққа қатысуы оны 250 000 долларлық қарызбен қалдырды. Парламент депутаты болмаса да, Тимбрелл көптеген адамдардың пікірінше, 1990 жылғы Онтарио провинциясының Консервативтік партиясының көшбасшылық жарысында Гроссманның орнын басатын басты үміткер болып саналды, бірақ ол Дианна Каннингхэмді қолдауды жөн көрді, ол ақырында Майк Харриске жеңілді.
The Progressive Conservative Party under Miller's leadership was reduced to a narrow minority government in the 1985 election. Following a cabinet shuffle on May 17, 1985, Timbrell retained his previous postings and was additionally appointed provincial secretary for resource development. Miller's government was defeated in the House in June, 1985. In opposition, Timbrell served as House leader of the Official Opposition and his party's critic for education and women's issues. Miller resigned as leader, and the party called another leadership convention for November 1985. This contest was an extremely divisive struggle between Timbrell and Grossman, which exposed deep divisions in the party. A third candidate, Alan Pope, drew attention to the animosity between the candidates with his slogan, "Don't choose sides, choose Pope". Alan Eagleson was a co chairman of Timbrell's campaign. In this leadership race, Timbrell announced he would not support the full funding of Catholic schools (which had previously been agreed to by all parties in the legislature) unless amendments were put forward guaranteeing entry to non Catholic teachers and students. Norm Sterling, an inveterate opponent of Catholic school funding, derided Timbrell's position as opportunistic and crossed over to Grossman. Pope finished third on the opening ballot and some believed that he could have given Timbrell a second ballot victory over Grossman, though Pope chose not to endorse either side. Grossman defeated Timbrell on the second ballot by nineteen votes, effectively ending Timbrell's career in provincial politics. He did not seek re election in 1987, as his two unsuccessful leadership bids had left him with a debt of $250,000. Despite no longer being an MPP, Timbrell was seen by many as the front runner to succeed Grossman in the 1990 Ontario PC Leadership Race, but he chose not to run, instead supporting the candidacy of Dianne Cunningham, who would eventually lose to Mike Harris.
Жеке сектордағы мансап
Тимбрелл 1991 жылдан 1995 жылға дейін Онтарио ауруханалары қауымдастығының президенті қызметін атқарды. Сондай-ақ, ол 1986 жылдан 1988 жылға дейін Сент-Жозеф денсаулық сақтау жүйесінің (Сент-Жозефтің қарындастары, Морроу Парк) директоры, ал 1986 жылдан 1992 жылға дейін және 1997–2003 жылдары Торонто теология мектебінің директоры болды (1991–1993 жылдары төрағаның орынбасары, 1997–2000 жылдары және 2000–2003 жылдары төраға). Ол Cabot Trust, Confederation Leasing, Confederation Trust, Ontario Blue Cross, United Telemanagement (Canada) Corporation және Eco Power Solutions Inc. сияқты әртүрлі корпорациялардың директоры болып жұмыс істеді.
Timbrell served as president of the Ontario Hospital Association from 1991 to 1995. He also served as a director of the St. Joseph's Health System (Sisters of St. Joseph, Morrow Park) from 1986 to 1988 and a director of the Toronto School of Theology from 1986 to 1992 and in 1997–2003 (vice chairman from 1991 to 1993 and in 1997–2000, chairman from 2000 to 2003). He has served as a director of various corporations, including Cabot Trust, Confederation Leasing, Confederation Trust, Ontario Blue Cross, United Telemanagement (Canada) Corporation and Eco Power Solutions Inc.
2001 жылдан 2005 жылға дейін Тимбрелл Онтарио Денсаулық сақтау министрлігімен Оттава ауруханасының қадағалаушысы, содан кейін Ниагара денсаулық сақтау жүйесінің және Hotel Dieu ауруханасының (Сент-Катаринес) тергеушісі, сондай-ақ Ватерлоо аймағындағы Гранд Ривер және Сент-Мэри ауруханаларының тергеушісі ретінде жұмыс істеді. Оның осы ауруханалардың басшылығымен жұмысы, әрбір мекеменің ерекше ерекшеліктерін күшейтіп, тиісті салаларын үйлестіре отырып, минималды қайталауды қамтамасыз ететін жаңа/өзгертілген мандаттарға әкелді. Оттавада Тимбрелл TOH қызмет көрсететін кең аймақтан таңдалған жаңа басқарушылар кеңесінің тағайындалуын қадағалады; аурухананың қолданыстағы бас директорын қызметтен босатып, аға командадан жаңа президентті тағайындады және вице-президент және бас операциялық директор лауазымын құрды. Тимбрелл қадағалаушы немесе тергеуші болған барлық ауруханалар соңғы жиырма жылда дамып, күшейді. Ол бастапқыда консервативтік үкіметпен тағайындалды және либералдық үкіметпен де өз қызметін табысты жалғастырды. OHA президенті ретіндегі бұрынғы қызметінде ол NDP денсаулық сақтау министрі (қазіргі сенатор) Фрэнсис Ланкинмен өте жемісті қарым-қатынас орнатты, бұл Онтариодағы барлық ауруханаларға тікелей әсер ететін министрліктің бағдарламалары мен саясатын жақсартуға септігін тигізді.
From 2001 to 2005 Timbrell was engaged by the Ontario Ministry of Health to act as Supervisor of The Ottawa Hospital and then Investigator of The Niagara Health System and Hotel Dieu Hospital (St. Catharines) as well as Investigator of the Grand River and St. Mary's Hospitals in Waterloo Region. His work with the leadership of these hospitals resulted in renewed/revised mandates which emphasized the unique attributes of each institution while ensuring minimal overlap and with co ordination of their respective areas of expertise. In Ottawa Timbrell oversaw the recruitment of a complete new Board of Governors, drawn from the vast region served by TOH; having dismissed the incumbent CEO of the Hospital, he appointed a new President from the ranks of the Senior Team and created the position of Vice President and Chief Operating Officer. All of the Hospitals for which Timbrell was Supervisor or Investigator have gone from strength to strength in the last twenty years. He was originally appointed by a PC Government and successfully continued his roles with a Liberal Government. In his earlier role as President of the OHA, he established a very productive relationship with NDP Health Minister (now Senator) Frances Lankin which contributed to significant improvements in Ministry programs and policies directly affecting all hospitals in Ontario.
Федералды саясат
1997 жылы және тағы да 2000 жылы Тимбрелл Онтарионың шығыс бөлігіндегі Принс-Эдвард—Хэстингс сайлау округінде федералды прогрессивті консервативті кандидат ретінде Ұлыбритания парламентіне кандидат болды. 1997 жылғы федералды сайлауда Тимбрелл 21,5% дауыспен либерал Лайл Ванклифтен кейін екінші орын алды. 2000 жылғы сайлауда Тимбрелл 20,3% дауыспен үшінші орын алды.
In 1997 and again in 2000 Timbrell campaigned for a seat in the House of Commons as the federal Progressive Conservative candidate in the eastern Ontario riding of Prince Edward—Hastings In the 1997 federal election, Timbrell placed second to Liberal Lyle Vanclief, with 21.5% of the vote. In the 2000 election, Timbrell placed third with 20.3% of the vote.