Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық фотограф, теоретик, сыншы және педагог. Майнор Мартин Уайт (9 шілде 1908 - 24 маусым 1976) – американдық фотограф, теоретик, сыншы және педагог. Ол адамдардың фотосуреттерге қалай қарап, олар туралы қалай ойлайтынына және бірнеше рухани және интеллектуалды философиялармен жетекшілік еткен жеке көзқарасына қатты қызығушылық танытты. 1937 жылдан 1976 жылы қайтыс болғанға дейін Уайт мыңдаған қара-ақ және түрлі-түсті пейзаждардың, адамдардың және абстрактілі нысандардың суреттерін түсірді. Олар техникалық шеберлік пен жарық пен көлеңкеге деген күшті сезімді көрсетті. Ол Калифорнияның Көркемсурет мектебі, Рочестер Технология институты және Массачусетс Технология институты сияқты мектептерде, сондай-ақ өз үйінде фотосуретке қатысты көптеген сабақтарды, семинарларды және тренингтерді өткізді. Өмірінің көп бөлігін жасырын гей ретінде өткізді, мұғалімдік қызметінен айырылып қалудан қорқып, өзінің сексуалдық бағытын жасырды. Оның ең әсерлі туындылары – ол оқытқан немесе қарым-қатынаста болған ер адамдардың бейнелері. Ол Aperture фотожурналын құруға көмектесті, ол фотографтар үшін және олардың өзі шығарған жалғыз журнал болып саналады. Ол көп жыл бойы оның редакторы болды. 1976 жылы қайтыс болғаннан кейін Уайт Американың ең ұлы фотографтарының бірі деп мойындалды.
American photographer, theoretician, critic, and educator. Minor Martin White (July 9, 1908 – June 24, 1976) was an American photographer, theoretician, critic, and educator. He had an intense interest in how people viewed and thought about photographs and a personal vision guided by several spiritual and intellectual philosophies. From 1937 until his death in 1976, White made thousands of black and white and color photographs of landscapes, people, and abstract subject matter. They showed technical mastery and a strong sense of light and shadow. He taught many classes, workshops, and retreats on photography, including at schools like the California School of Fine Arts, the Rochester Institute of Technology, and the Massachusetts Institute of Technology, and his home. He lived much of his life as a closeted gay man, not expressing his sexuality out of fear of losing his teaching jobs. Some of his most compelling images are figure studies of men he taught or with whom had relationships. He helped start the photography magazine Aperture, considered the only periodical produced for, and by, photographers practicing the medium as a fine art. He served as its editor for many years. After his death in 1976, White was hailed as one of America's greatest photographers.
Жас кезі: 19081937
Уайт Миннеаполис, Миннесота штатында дүниеге келген. Ол бухгалтер Чарльз Генри Уайт пен тігінші Флоренс Мэй Мартин Уайттың жалғыз баласы болды. Оның есімі әкесінің әкесінің әкесінің атымен бірдей болды. Ортаңғы аты анасының бойжеткен кездегі фамилиясы еді. Балалық шағында ол көп уақытын анасының ата-анасымен бірге өткізді және олардың үлкен бағында ойнағанды ұнатты, бұл кейіннен колледжде ботаниканы оқу шешіміне әсер етті. Оның әкесінің әкесі Джордж Мартин 1915 жылы Уайтке алғашқы фотоаппаратын сыйлады. 1916 жылдан 1922 жылға дейін Уайттың ата-анасы бірнеше рет ажырасып, қайта қосылды. Осы кезеңдерде Уайт анасымен бірге ата-анасының үйінде тұрды. 1922 жылы ата-анасы қайтадан татуласып, 1929 жылға дейін бірге өмір сүрді, содан кейін ажырасып кетті. Уайт орта мектепті бітірген кезде өзінде жасырын гомосексуализм бар екенін сезді. 1927 жылы ол күнделігіне ер адамдарға деген сезімдері туралы жазды, ата-анасы оның рұқсатынсыз оқып шықты. Осыдан кейін ол жазғы демалысқа үйден кетіп, бұл кездесуді қысқа дағдарыс кезеңі деп атады. Күзде ол үйге оралып, Миннесота университетіне ботаника мамандығы бойынша түсті. Оның ата-анасы оның гомосексуализмі туралы ешқашан қайта сөйлеспеді. 1932 жылы Уайт қайтадан университетке түсіп, ботаника мен жазуды оқыды және 1934 жылы бітірді. Келесі семестрде ол магистратурада ботаника курстарын тыңдады. Алты айдан кейін ол ботаник болуға қызығушылық танытпайтынын түсінді. Одан кейінгі екі жыл бойы ол уақыты бос жұмыстар істеп, жазу дағдыларын жетілдірді. Осы уақыт ішінде ол жыныстық махаббат тақырыбында 100 сонеттен тұратын жинақ құрды, бұл оның шығармашылық еңбектерін жүйелеудің алғашқы әрекеті болды.
White was born in Minneapolis, Minnesota. He was the only child of Charles Henry White, a bookkeeper, and Florence May Martin White, a dressmaker. His first name was the same as his paternal great, great grandfather. His middle name was his mother's maiden name. During his early years, he spent a great deal of his time with his maternal grandparents and enjoyed playing in their large garden, later influencing his decision to study botany in college. His grandfather, George Martin, an amateur photographer, gave White his first camera in 1915. From 1916 to 1922, White's parents went through a series of separations. During those periods, White and his mother lived with her parents. His parents reconciled in 1922, remaining together until they finally divorced in 1929. When White graduated from high school, he was aware of his latent homosexuality. In 1927, he wrote about his feelings for men in his diary, which his parents read without his permission. After this, he left home for the summer in what he called a brief crisis period. In the fall, he returned home and entered the University of Minnesota, majoring in botany. His parents never spoke of his homosexuality again. In 1932, White re entered the university, studied botany and writing, and graduated in 1934. The next semester, he took some graduate botany classes. After six months, he decided he lacked the interest to become botanist. He spent the next two years doing odd jobs and exploring his writing skills. During this time, he created a set of 100 sonnets on the theme of sexual love, his first attempt at grouping his creative output.
Еңбек жолын бастау: 1937-1945
1937 жылдың соңында Уайт Сиэтлге көшуді шешті. Ол 35 мм-лік Argus камерасын сатып алып, автобусқа мініп, мақсатына жетті. Портлендте (Орегон) тоқтағаннан кейін, ол сол жерде қалуға бекінді. Келесі екі жарым жыл бойы ол Портлендтегі YMCA-да тұрып, фотографияны жан-жақты зерттеді. YMCA-да жас жігіттер тобына алғашқы фотосурет сабағын берді. Сонымен қатар, Орегон камера клубына қосылып, фотографтардың өнерлерін және жұмыстарын қалай талқылайтынын үйренді. 1938 жылы Уайтке Орегон өнер жобасының фотографы лауазымы ұсынылды, жобаның қаржысы Works Progress Administration есебінен жүзеге асырылды. Бір тапсырма – Портленд қаласының орталық бөлігіндегі тарихи ғимараттарды, жаңа өзен жағалауындағы құрылыс басталғанға дейін суретке түсіру болды. Олардың ішінде Додд ғимаратының аркалары бар еді, онда ғимараттың көлеңкесінде тұрған, жас еркек жыныстық қатынайтын адам өзінің аяқ астын көрсетіп тұрған сурет түсірілген. 1940 жылы Уайт Орегон штатының шығысындағы Ла Гранде өнер орталығында фотографиядан сабақ беруге жұмысқа қабылданды. Ол жұмысына тез арада еніп, аптасына үш күн сабақ берді, жергілікті студенттерге өнер туралы лекция оқыды, жергілікті газет үшін көрмелерге сын жазды және әр апта сайын өнер орталығының жаңалықтары туралы радио хабар таратты. Бос уақытында ол аймақты аралап, пейзаждарды, шаруа қожалықтарын және кішкентай қалалардағы ғимараттарды суретке түсірді. Сондай-ақ ол "Фотография қашан шығармашылыққа толы?" деген алғашқы мақаласын жазды, ол екі жылдан кейін American Photography журналында жарияланды. 1942 жылдың сәуір айында Уайт АҚШ армиясына шақырылып, өзінің гомосексуалдығын жасырды. Портлендтен кетер алдында, ол тарихи Портленд ғимараттарының көптеген негативтерін Орегон тарихи қоғамына тапсырды. Уайт Екінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы екі жылын Гавайиде және Австралияда өткізді. Кейіннен ол Филиппиннің оңтүстігіндегі дивизиялық барлау бөлімінің бастығы болды. Ол сол кезде суретке түсірудің орнына өлеңдер мен ұзақ өлеңдер жазуды жөн көрді. Оның үш ұзын өлеңі – "Элегиялар", "Сөз бостандығы үшін еркін өлең" және "Кіші өсиет" – соғыс тәжірибесі мен қиын жағдайларда адамдардың арасындағы байланыс туралы айтады. Кейіннен ол "Кіші өсиет" мәтінін "Ампутациялар" атты фотосериясында пайдаланды. Соғыстан кейін Уайт Нью-Йорк қаласына барып, Колумбия университетіне түсті. Нью-Йоркте ол Бомонт және Нэнси Ньюхоллмен танысып, жақын дос болды, олар Музейдегі жаңадан құрылған фотография бөлімінде жұмыс істеді. Олардың көмегімен Уайтке музей фотографы лауазымы ұсынылды. Ол Нэнси Ньюхоллмен көптеген сағаттар бойы сөйлесіп, ол оны біліммен қаруландырып, фотографиядағы ойлау және бағыт-бағдарына зор әсер еткенін айтты.
In late 1937, White decided to move to Seattle. He purchased a 35mm Argus camera and hopped a bus to his intended destination. After stopping in Portland, Oregon, he decided to stay there. For the next two and a half years, he lived at the Portland YMCA and explored photography in depth. He taught his first photography class at the YMCA to a small group of young adults. He also joined the Oregon Camera Club and learned how photographers discuss their craft and work. In 1938, White was offered a job as photographer for the Oregon Art Project, funded by the Works Progress Administration. One assignment was to photograph historic buildings in downtown Portland before they were demolished for a new riverfront development. These included Arches of the Dodd Building, which featured a young male prostitute standing in the shadow of the building and pointing at his crotch. In 1940, White was hired to teach photography at the La Grande Art Center in eastern Oregon. He quickly became immersed in his work, taught classes three days a week, lectured on art to local students, reviewed exhibitions for the local newspaper, and delivered a weekly radio broadcast about activities at the Art Center. In his spare time, he traveled throughout the region taking photographs of the landscape, farms, and small town buildings. He also wrote his first article on photography, "When is Photography Creative?," published two years later in American Photography magazine. In April 1942, White was drafted into the United States Army and hid his homosexuality. Before departing Portland, he left most of his negatives of historic Portland buildings with the Oregon Historical Society. White spent the first two years of World War II in Hawaii and in Australia. Later, he became Chief of the Divisional Intelligence Branch in the southern Philippines. He rarely photographed during this time, choosing to write poetry and extended verse. Three of his longer poems, "Elegies," "Free Verse for the Freedom of Speech," and "Minor Testament," addressed his war experiences and the bonds of men under extreme conditions. Later, he used text from "Minor Testament" in his photographic sequence Amputations. After the war, White traveled to New York City and enrolled in Columbia University. While in New York, he met and became close friends with Beaumont and Nancy Newhall, who worked in the newly formed photography department at the Museum of Modern Art. Through them, White was offered a job as a museum photographer. He spent many hours talking with Nancy Newhall, who he said educated him and strongly influenced his thinking and direction in photography.
Карьерасының ортасы: 1946-1964
1946 жылдың ақпан айында Уайт Нью-Йоркте фотограф Альфред Стиглицпен бірнеше кездесудің біріншісін өткізді. Уайт Стиглицтің фотосуретке қатысты жазған түрлі еңбектерін оқып, оның кейбір теорияларын түсінген. Олардың әңгімелері арқылы Уайт Стиглицтің эквиваленттік теориясын қабылдады, онда сурет нысаннан гөрі басқа нәрсені көрсетеді, сондай-ақ оның кескіндік бейнелерді тізбектеп қолдануын ұнатып қалды. Уайт күнделігінде олардың кездесулерінің бірінде фотограф болуға дайын еместігіне күмәндануын жазды. Стиглиц одан: «Ешқашан ғашық болдың ба?» деп сұрады. Уайт «Иә» деп жауап берді. Стиглиц: «Олай болса, түсіре аласың» деді. Осы уақыт ішінде Уайт сол кездегі ірі фотографтармен, соның ішінде Беренис Эбботт, Эдвард Штайхен, Пол Странд, Эдвард Уэстон және Гарри Каллаханмен танысып, достасты. Штайхен, Қазіргі заманғы өнер мұражайының фотосурет бөлімінің директоры, Уайтке кураторлық лауазым ұсынды. Бірақ Уайт Сан-Францискодағы Калифорниялық Көркемсурет мектебінің (CSFA) жаңадан құрылған фотосурет кафедрасында Ансел Адамсқа көмектесу ұсынысын қабылдады. Уайт шілдеде Сан-Францискоға көшіп, Адамспен бірнеше жыл бірге тұрды. Адамс Уайтке негативтерді ашу және дамытудың аймақтық жүйесін үйретті, оны Уайт өз жұмысында жиі қолданды. Ол бұл туралы көп жазды, кітап шығарды және студенттеріне экспозиция мен даму әдісін, сондай-ақ (алдын ала) визуализациялауды үйретті. Сан-Францискода жүргенде Уайт Кармельдегі Эдвард Уэстонмен жақын дос болды. Өмірінің соңына дейін Уэстон Уайттың суретке түсіруіне және философиясына зор әсер етті. Кейін ол: «Стиглиц, Уэстон және Ансел маған сол кезде қажет болғанның бәрін берді. Мен әрқайсысынан бір нәрсені алдым: Анселден техниканы, Уэстоннан табиғатқа деген сүйіспеншілікті, ал Стиглицтен – мен тірімін және түсіре аламын деген сенімді алдым» деді. Келесі бірнеше жылда Уайт Уэстонның ең танымал суреттерінің бірі саналатын Point Lobos-та көп уақытты суретке түсіріп, көптеген бірдей нысандарға мүлдем басқа көзқараспен және шығармашылық мақсаттармен қарады. 1947 жылдың ортасына қарай Уайт CSFA-дағы негізгі оқытушы болды және жеке экспрессивті фотосуретке баса назар аударатын үш жылдық курс жасады. Алты жыл бойы ол сол кездегі ең үздік фотографтарды ұстаз ретінде шақырды, олардың арасында Имоген Каннингэм, Лизетт Модель және Доротея Ланге болды. Осы уақыт ішінде Уайт алғашқы суреттері мен мәтіндерін аңызсыз топтастырып, «Amputations» деп атаған тізбек құрды. Ол Калифорниядағы Ардагерлер легионының сарайында көрсетілуге жоспарланған болса да, көрме тоқтатылды, себебі Уайт фотосуреттерді мәтінсіз көрсетуге рұқсат бермеді, онда Американың соғыстан кейінгі патриотизміне қатысты оның түсініксіздігін білдіретін сөздер бар еді. Келесі үш жыл Уайттың ең шығармашылық кезеңі болды. Ол ондаған жер және су суреттерін түсірді, сондай-ақ оның ең әсерлі тізбектеріне айналған ондаған суреттерді жасады. Үшінде оның жыныстық бағдарымен күресі көрінді. «Сөзсіз ән», «Антонның азғырылуы – айналар» және «Бесінші тізбек/Актер ретінде жас жігіттің портреті» – барлығы «еркектерге деген махаббаты мен құштарлығынан туған эмоционалдық күйзелісті» бейнелейді. 1952 жылдың соңында Уайттың көп жылдар бойы ажырасып кеткен әкесі Калифорния штатының Лонг-Бич қаласында қайтыс болды. 1953 жылы Уолтер Чаппелл Уайтты ежелгі қытайлық философия және болжам кітабы – И Цзинмен таныстырды. Уайт өмірінің соңына дейін осы мәтінге сүйенді және оған сілтеме жасады. Оны ең қызықтырған нәрсе – инь мен ян ұғымдары, онда көрінетін қарама-қарсы күштер толықтыратын болып есептеледі. Сол жылы CSFS-тегі қайта ұйымдастыру нәтижесінде Уайттың сабақ жүргізу уақыты қысқарды, ол жұмыс орнын ауыстыру туралы ойлана бастады. Сонымен қатар, Беймонт Ньюхолл жақында Нью-Йорк штатының Рочестер қаласындағы Джордж Истман үйінің кураторы болды. Ол Уайтты өзімен бірге кураторлық көмекші ретінде жұмыс істеуге шақырды. Ол 1954 жылдың 28 қыркүйегінен 3 қарашасына дейін Нью-Йорктегі Limelight галереясында көрме ұйымдастырды және сол жылдың соңында галереяның «Great Photographs» жинағына енгізілді. Келесі үш жылда Уайт өзінің ерекше қызығушылықтарын көрсететін үш тақырыптық көрме ұйымдастырды: «Камера санасы», «Суретшілік бейне» және «Лирикалық және дәл». 1955 жылы Рочестер технология институтының (RIT) оқытушы құрамына кірді, онда аптасына бір күн сабақ берді. Уайттың фотосуреттері осы уақыт ішінде оқыту және редакциялық жұмысының нәтижесінде азайды, бірақ ол 1955 жылдың соңына дейін жеткілікті суреттер жасады, олардың нәтижесінде «Sequence 10/Rural Cathedrals» атты жаңа тізбек құрылды, онда Нью-Йорк штатының солтүстігінен түсірілген пейзаждар, әдеттегі және инфрақызыл пленкадағы суреттер енді. 1955 жылға қарай Уайт RIT-тегі жаңа төрт жылдық фотосурет бағдарламасында оқытушы болып тағайындалды, сондай-ақ Огайо және Индиана университеттерінде сабақтар мен семинарлар өткізді. Уолтер Чаппелл сол жылы Джордж Истман үйінде жұмыс істеу үшін Рочестерге көшті. Чаппелл Уайтты түрлі шығыс діндері мен философиялары туралы ұзақ әңгімелерге тартты. Уайт дзен медитациясын тәжірибеледі және үйінде жапон стилінде безендірді. Келесі екі жылда Уайт пен Чаппелл арасындағы әңгімелер Джордж Гурджиевтың жазбалары мен философиясы туралы ұзақ дискуссияларға айналды. Уайт біртіндеп Гурджиевтың ілімдерінің жақтаушысына айналды және оның ойларын семинарларын жоспарлау мен жүзеге асыруға енгізді. Гурджиевтың ұғымдары Уайт үшін тек зияткерлік жаттығулар ғана емес, тәжірибеге жетелеуші нұсқаулар болды және оның өмірінің соңына дейін оқыту және фотосуретке қатысты көзқарасына үлкен әсер етті. Осы кезеңде Уайт алғашқы түсті суреттерін жасады. Ол қара-ақ фотосуретке көбірек танымал болғанымен, көптеген түсті суреттерді түсірді. Оның архивінде 1955 жылдан 1975 жылға дейін түсірілген шамамен 9000 35 мм-лік диапозитив бар. 1959 жылы Уайт Джордж Истман үйінде «Sequence 13/Return to the Bud» атты 115 суреттен тұратын үлкен көрме ұйымдастырды. Бұл оның ең ірі көрмесі болды. Кейін ол Орегон штатының Портленд өнер мұражайына көшті. Уайт көрмені сүйемелдеу үшін Портлендте 10 күндік, барлық шығындары төленген семинар өткізуге шақырылды. Ол қаржыландыруды пайдаланып, пейзаждарды түсірді және ел бойынша табиғатты зерттеді. Портлендтегі тәжірибесінен ол Рочестердегі тұрақты семинар идеясын дамытты, онда студенттер формалды сессиялар арқылы және Гурджиев пен дзеннен алынған ойлардың үйлесімі арқылы, мысалы, үй шаруасы және таңғы жаттығулар сияқты міндеттерді орындау арқылы білім алатын болар еді. Ол өмірінің соңына дейін осы стильдегі тұрақты оқытуды жалғастырды. 1960 жылдардың басында Уайт гипнозды зерттеді және студенттерге суреттерді сезінуге көмектесу үшін оны оқыту практикасына енгізді. Уайт келесі бірнеше жыл бойы жеке және RIT-те кеңінен оқытуды жалғастырды. Осы уақыт ішінде ол жазда АҚШ бойынша саяхаттап, суреттер түсірді. Күнделігінде ол өзінің өмірді түсінуге ұмтылысының нәтижесінде «Саяшыл» деп атады.
In February 1946, White had the first of several meetings with photographer Alfred Stieglitz in New York. White had read Stieglitz's various writings on photography and understood some of his theories. Through their conversations, White came to adopt Stieglitz's theory of equivalence, where the image represents something other than the subject matter, and his use of sequencing pictorial imagery. White wrote in his journal that he expressed his doubt that he was ready to become a serious photographer at one of their meetings. Stieglitz asked him, “Have you ever been in love?" White answered, “Yes.” Stieglitz replied, "Then you can photograph." During this time, White met and became friends with some of the major photographers of the time, including Berenice Abbott, Edward Steichen, Paul Strand, Edward Weston, and Harry Callahan. Steichen, who was director of the Museum of Modern Art’s photography department, offered White a curatorial position. Instead, White accepted Ansel Adams’s offer to assist him at the newly created photography department at the California School of Fine Arts (CSFA) in San Francisco. White moved to San Francisco in July, living in the same house as Adams for several years. Adams taught White his Zone System method of exposing and developing negatives, which White used extensively in his work. He wrote extensively about it, published a book and taught the exposure and development method as well as the practice of (pre) visualization to his students. While in San Francisco, White became close friends with Edward Weston in Carmel. For the remainder of his life, Weston had a profound influence on White's photography and philosophy. Later he said " Stieglitz, Weston and Ansel all gave me exactly what I needed at that time. I took one thing from each: technique from Ansel, the love of nature from Weston, and from Stieglitz the affirmation that I was alive and I could photograph." Over the next several years, White spent a great deal of time photographing at Point Lobos, the site of some of Weston's most famous images, approaching many of the same subjects with entirely different viewpoints and creative purposes. By mid 1947, White was the primary teacher at CSFA and had developed a three year course that emphasized personal expressive photography. Over the next six years, he enlisted some of the best photographers of the time as teachers, including Imogen Cunningham, Lisette Model, and Dorothea Lange. During this time, White created his first grouping of photos and text in a non narrative form, a sequence he called Amputations. Although it was scheduled to be shown at the California Palace of the Legion of Honor, the exhibition was canceled because White refused to allow the photographs to be shown without text, which included some wording that expressed his ambiguity about America's post war patriotism. The next three years were some of White's most creatively prolific. In addition to taking dozens of land and waterscapes, he took dozens of photographs that evolved into some of his most compelling sequences. Three in particular showed his continuing struggles with his sexuality. Song Without Words, The Temptation of St. Anthony Is Mirrors, and Fifth Sequence/Portrait of a Young Man as Actor all depict "the emotional turmoil he feels over his love and desire for men." Near the end of 1952, White's father, from whom he had been estranged for many years, died in Long Beach, California. In 1953, Walter Chappell introduced White to the I Ching, an ancient Chinese book of philosophy and divination. White continued to be influenced by and refer to this text throughout the rest of his life. He was especially intrigued by the concepts of yin and yang, in which apparently opposite or contrary forces may be conceived as complementary. Later that same year, a reorganization at CSFS resulted in a reduction in White's classroom time, and he began to think about an employment change. Concurrently, Beaumont Newhall recently had become the curator at the George Eastman House in Rochester, New York. He invited White to work with him as a curatorial assistant. He exhibited September 28 – November 3, 1954, at Limelight Gallery in New York and was included in that gallery's Great Photographs at the end of that year. Over the next three years White organized three themed exhibitions that demonstrated his particular interests: Camera Consciousness, The Pictorial Image and Lyrical and Accurate. In 1955 he joined the faculty at the Rochester Institute of Technology (RIT), where he taught one day a week. White's photographic output declined during this time due to his teaching and editorial work, but he continued to produce enough images that by the end of 1955 he had created a new sequence, Sequence 10/Rural Cathedrals, which included landscape images from upstate New York that were shot on regular and infrared film. By 1955 White was fully engaged in teaching, having been appointed as instructor at the new four year photography program at RIT as well as conducting classes and workshops at Ohio University and Indiana University. Walter Chappell moved to Rochester later in the year to work at the George Eastman House. Chappell engaged White in long discussions about various Eastern religions and philosophies. White began practicing Zen meditation and adopted a Japanese style of decoration in his house. Over the next two years the discussions between White and Chappell metamorphosed into lengthy discourses about the writing and philosophy of George Gurdjieff. White gradually became an adherent of Gurdjieff's teachings and started to incorporate Gurdjieff's thinking into the design and implementation of his workshops. Gurdjieff's concepts, for White, were not just intellectual exercises but guides to experience, and they greatly influenced much of his approach to teaching and photography throughout the rest of his life. During this same period White began making his first color images. Although he is better known for his black and white photography, he produced many color photographs. His archive contains nearly 9,000 35mm transparencies taken between 1955 and 1975. In 1959 White mounted a large exhibition of 115 photos of his Sequence 13/Return to the Bud at the George Eastman House. It was his largest exhibition to date. It later traveled to the Portland Art Museum in Oregon. White was invited to teach a 10 days', all expense paid workshop in Portland to accompany the exhibition. He took advantage of the funding to photograph landscapes and did nature studies across the country. From his experience in Portland he developed the idea for a full time residential workshop in Rochester in which students would learn through both formal sessions and, following a combination of thinking from Gurdjieff and from Zen, through an understanding gained by the discipline of such tasks as household chores and early morning workouts. He would continue this style of residential teaching until he died. In the early 1960s White also studied hypnosis and incorporated the practice into some of his teachings as a way of helping students experience photographs. White continued to teach extensively both privately and at RIT for the next several years. During this time he traveled across the U. S. in the summers taking photographs along the way. In his journal he referred to himself during this period as "The Wanderer," which had both literal and metaphorical meanings due to his search for understanding life.
Еңбек жолының соңғы жылдары: 1965-1974
1965 жылы Уайт Массачусетс технология институтында (МТИ) Бостонға жақын жердегі Кембридж қаласында бейнелеу өнерінің жаңадан құрылған бағдарламасын дамытуға шақырылды. Қонақ профессор болып тағайындалғаннан кейін Уайт Бостон аймағына көшіп, қала шетіндегі Арлингтонда 12 бөлмелі үй сатып алды, осылайша таңдалған студенттер үшін тұрғын шеберханаларын кеңейте алды. Бостонға көшкеннен кейін ол «Баяу би» деп аталатын өзгеше жұмысты аяқтады, оны кейіннен өзінің оқу бағдарламасына енгізді. Ол адамдардың фотосуретті қалай түсінетінін және интерпретациялайтынын зерттеуді жалғастырды және гештальт психологиясының әдістерін оқу процесіне енгізе бастады. Оқушыларына «эквиваленттілік» ұғымының мәнін түсіндіру үшін, ол олардан белгілі бір нысандарды суретке түсіруді және салуды талап ете бастады. 1966 жылы Уайт кеудесінде мерзімік дискомфорт сезіне бастады, дәрігер оның ауруын стенокардия деп диагностикалады. Оның денсаулығының нашарлауы өмір бойы жалғасып, рухани мәселелерді және медитацияны терең зерттеуге итермеледі. Өмір туралы түсінігін кеңейту үшін ол астрологияға жүгінді, оған деген қызығушылығы соншалықты күшті болды, ол барлық студенттерінен (жаңа түскендерінен бастап) гороскоп жасауын талап етті. Осы кезде Уайттың дәстүрлі емес оқыту әдістері қалыптасып, оның шеберханаларынан өткен студенттер осы тәжірибеден таңғалып, жаңа білім алды. Оның шәкірттерінің бірі, кейіннен Зен таулы монастырының аббаты болған Джон Лури: «Мен оның көзімен қарауды, нысандарымды жансыз да, екі өлшемді етпейтіндей етіп суретке түсіруді үйренгім келді. Мен Майнор бізге дәл осыны үйретіп жатқанын түсінбедім: суреттерді көру ғана емес, оларды сезіну, иіскеу, дәм тату. Ол бізге фотосурет болуды үйретті», – деді. 1966 жылдың соңында Уайт өзінің фотосуреттерінің тұңғыш монографиясы болған «Көріністер, хабарламалар, манифестациялар» кітабы үшін мәтін жаза бастады, үш жылдан кейін Aperture баспасы оны жариялады. Кітапқа оның 243 фотосуреті, өлеңдері, күнделік жазбалары және басқа да жазбалары енді. Уайттың ерте шәкірттерінің бірі, содан кейін Қазіргі заманғы өнер мұражайындағы фотосурет бөлімінің кураторы болған Питер Баннелл кітап үшін Уайттың толық биографиясын жазды. Осы уақыт аралығында Уайт өзінің соңғы саяхаттарынан алынған пейзаждар сериясы «Sequence 1968» жұмысын жасады. Келесі бірнеше жыл ішінде Уайт МТИ-де төрт ірі тақырыптық фотосурет көрмесін ұйымдастырып, басқарды, 1968 жылы «Light7» көрмесімен бастап, одан кейін 1970 жылы «Киімсіз болу», 1972 жылы «Дұғаның октавасы» және 1974 жылы «Мерекелер» көрмелері өтті. Көрмелерге кез келген адам суреттерін жіберуге болады, ал Уайт барлық жұмыстарды жеке қарап, соңғы таңдау жасады. Уайт денсаулығы нашарлап бара жатқандықтан да, көп сабақ беріп, өзінің фотосуреттерін түсіруді жалғастырды. Ол жазуға көбірек уақыт арнады және «Фотографиядағы сана және шығармашылық аудитория» деп аталатын ұзақ мәтін жаза бастады, онда ол 1965 жылғы «Баяу би» сериясына сілтеме жасап, фотосуретті шын мәнінде түсіну және оның мәнін ұқпау үшін белгілі бір сананың қажеттігі туралы идеяны дамытты. Бұл жұмысты аяқтау үшін ол 1970 жылы Гуггенхайм стипендиясына өтініш беріп, алды, ал «Фотографиядағы сана және шығармашылық аудитория» МТИ-де оқытқан «Шығармашылық аудитория» атты жаңа курстың міндетті оқулығына айналды. 1971 жылы ол түсті фотосуреттерін зерттеу үшін Пуэрто-Рикоға сапар шекті, ал 1974 және 1975 жылдары Перуға барып, оқу оқып, Гурджиевті зерттеулерін одан әрі дамытты. 1975 жылы Уайт Англияға Виктория және Альберт мұражайында лекция оқып, түрлі колледждерде сабақ беруге барды. Ол бірнеше апта бойы тынымсыз саяхаттап, содан кейін Тусондағы Аризона университетінде өткен симпозиумға қатысу үшін тікелей ұшып кетті. Алты аптадай сапардан кейін Бостонға оралғанда, ол жүрек талмасына ұшырап, бірнеше апта ауруханада жатты. Осыдан кейін Уайт өзінің ішкі әлеміне көбірек ден қойып, суретке өте сирек түсірді. Ол көп уақытын шәкірті Абе Фрайндлихпен өткізді, ол Уайттың үйі мен бағында оның портреттерінің сериясын жасады. Өліміне бірнеше ай қалғанда Уайт «Парабола» журналында «Аңыздың алмаз линзасы» атты қысқа мақала жариялады, онда ол өзін Ғылғамеш, Джейсон және Артур патшамен байланыстырып, өмір бойы ізденіс туралы ежелгі аңыздардың батырлары ретінде көрсетті.
In 1965 White was invited to help design a newly formed program in visual arts at the Massachusetts Institute of Technology (MIT) in Cambridge, Massachusetts, near Boston. After being appointed as a Visiting Professor, White moved to the Boston area and purchased a 12 room house in suburban Arlington so he could increase the size of his residential workshops for selected students. Soon after moving to the Boston area, he completed a different kind of sequence called Slow Dance, which he would later integrate into his teachings. He continued to explore how people understand and interpret photography and began to incorporate techniques of Gestalt psychology into his teachings. To help his students experience the meaning of "equivalence," he started requiring them to draw certain subjects as well as photograph them. White began to experience periodic discomfort in his chest in 1966, and his doctor diagnosed his ailment as angina. His symptoms continued throughout the rest of his life, leading him to intensify his study of spiritual matters and meditation. He turned to astrology in an attempt to increase his understanding about life, and his interest in it became so significant that he required all of his current and prospective students to have their horoscopes completed. By this point in his life White's unorthodox teaching methods were well established, and students who went through his workshops were both mystified and enlightened by the experience. One student, John Loori, who later became abbot of Zen Mountain Monastery, said, "I really wanted to learn to see the way he did, to capture my subjects in a way that didn't render them lifeless and two dimensional. I didn't realize that Minor was teaching us exactly that: not only to see images, but to feel them, smell them, taste them. He was teaching us how to be photography." White began writing the text for Mirrors, Messages, Manifestations, which was the first monograph of his photographs, in late 1966, and three years later the book was published by Aperture. It included 243 of his photographs and text, including poems, notes from his journal and other writings. Peter Bunnell, who was one of White's early students and then Curator of Photography at the Museum of Modern Art, wrote a lengthy biography of White for the book. During this same time White completed Sequence 1968, a series of landscape images from his recent travels. During the next several years White conceived of and directed four major themed photography exhibitions at MIT, starting with "Light7" in 1968 and followed by "Be ing without Clothes" in 1970, "Octave of Prayer" in 1972 and "Celebrations" in 1974. Anyone could submit images for the shows, and White spent a great deal of time personally reviewing all of the submissions and selecting the final images. White continued to teach extensively and make his own photographs even though his health was declining. He devoted more and more time to his writing and began a long text he called "Consciousness in Photography and the Creative Audience," in which he referred to his 1965 sequence Slow Dance and advanced the idea that certain states of heightened awareness were necessary to truly read a photograph and understand its meaning. To complete this work he applied for and received a Guggenheim Fellowship in 1970, and Consciousness in Photography and the Creative Audience became required reading for a new course he taught at MIT called "Creative Audience." in 1971 he traveled to Puerto Rico to explore more of his color photography, and in 1974 and 1975 he journeyed to Peru to teach and to further his own Gurdjieff studies. In 1975 White traveled to England to lecture at the Victoria and Albert Museum and to teach classes at various colleges. He continued on a hectic travel schedule for several weeks, then flew directly to the University of Arizona in Tucson to take part in a symposium there. When he returned to Boston after nearly six weeks of travel, he suffered a heart attack and was hospitalized for several weeks. After this White's focus turned even more inward, and he photographed very little. He spent much of his time with his student Abe Frajndlich, who made a series of situational portraits of White around his home and in his garden. A few months before his death White published a short article in Parabola magazine called "The Diamond Lens of Fable" in which he associated himself with Gilgamesh, Jason and King Arthur, all heroes of old tales about lifelong quests.
Ретроспективті
Питер Баннелл 1950 жылдардың соңында RIT-те Уайттан фотосуретке оқыды. Бастапқыда сән фотосуретімен айналысуды жоспарлаған, бірақ Уайтпен танысқаннан кейін фотосуретке жеке көркемдік өрнек беру құралы ретінде қарау туралы ойын өзгертті. Уайт Баннеллге ұстаз болды және оны Aperture журналының штатына қабылдады. Баннелл фотограф болудан бастап, осы өнер саласын және оның тарихын зерттеуге көшті, бірақ Уайтқа деген қызығушылығы мен олардың достығы Уайт 1976 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты. Баннелл Уайттың туындыларының танымал сарапшысы атанды, ал оның 1989 жылғы «Minor White: The Eye That Shapes» кітабы фотограф туралы ең толық мәліметтер жинағы болып табылады.
Peter Bunnell studied photography under White at the RIT in the late 1950s. Originally intending to pursue fashion photography, it was his exposure to White that drew him to reconsider photography as vehicle for personal artistic expression. White became a mentor to Bunnell and recruited him to join the staff of Aperture magazine. Bunnell gradually transitioned from being a photographer to studying the medium and its history, but his interest in – and friendship with – White endured until White’s passing in 1976. Bunnell became the acknowledged expert on White’s work, and his 1989 book Minor White: The Eye That Shapes still stands as the most complete single source of information on the photographer.