Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Стивен Хоуз (1523 жылы қайтыс болды) — Тюдор дәуірінде танымал ағылшын ақыны, бірақ қазір оның есімдері аз ғана белгілі.
Stephen Hawes (died 1523) was a popular English poet during the Tudor period who is now little known.
Өмір
Ол, әрине, Суффолк графтығында туған, сол кезде бұл тегі жиі кездесетін. Егер оның өзінің жасы туралы айтқан сөздеріне сенер болсақ, шамамен 1474 жылы дүниеге келген. Оксфордта білім алып, Англия, Шотландия және Франция елдерін аралаған. Отанына оралғаннан кейін оның түрлі қабілеттері, әсіресе поэзиядағы ерекше шеберлігі сарайда орын табуына мүмкіндік берді. 1502 жылы Генрих VII-нің жеке бөлмесіндегі қызметкері болды. Энтони Вудтың сөзіне қарағанда, ол көптеген ағылшын ақындарының, әсіресе өзінің ұстазы деп есептеген Джон Лайдгейттің өлеңдерін жатқа білген. 1521 жылы әлі тірі болған, Генрих VIII-нің үй шаруашылығының есебінде оның пьесасы үшін 6 фунт стерлинг, 13 шиллинг және 4 пенни төленгені жазылған. 1530 жылға дейін қайтыс болған, Томас Филд өзінің «Махаббатшы мен Торғайдың әңгімесі» атты туындысында «» деген сөзді жазған. Кейбір сыншылар, әсіресе К.С. Льюис, Хоуеске теріс қараған: «Оған қабілет жетіспеген, оның ішінде одан да жақсы поэзия бар еді, бірақ оны толыққанды жеткізе алмады», – деп оның «бұзылған ырғағы мен жеті либералды өнерге жасаған сәтсіз саяхаттарын» айтқан. Бірақ оның ырғағы әрқашан бұзылған емес: кейде (бірақ жиі емес) Чосерден бұрынғы немесе Спенсерден кейінгі ақындардың да ұялмаған жолдарына кездесесіз: «» немесе «» және т.б., мұнда кем дегенде соңғы әріптердің бірін дұрыс айтсаңыз, ырғақ жақсы болып көрінеді. Романшы Хилда Лэмб 1958 жылы жарық көрген «The Willing Heart» романында Хоуесті кейіпкер етіп алған, онда ол Ричард III патшаның заңсыз ұлы ретінде бейнеленген. Бұл болжамды қолдайтын заманауи құжаттар жоқ.
He was probably born in Suffolk when the surname was common. If his own statement of his age may be trusted, he was born about 1474. He was educated at Oxford and travelled in England, Scotland and France. On his return his various accomplishments, especially his most excellent vein in poetry, procured him a place at court. He was Groom of the Chamber to Henry VII as early as 1502. According to Anthony Wood, he could repeat by heart the works of most of the English poets, especially the poems of John Lydgate, whom he called his master. He was still living in 1521, when it is stated in Henry VIII's household accounts that £6, 13s. 4d. was paid to Mr Hawes for his play; he died before 1530, when Thomas Field, in his Conversation between a Lover and a Jay, wrote "". Some critics, notably C. S. Lewis, have treated Hawes dismissively: "faculty was what he lacked; there was more and better poetry in him than he could express", referring to his "broken backed metre and dull excursions into the seven liberal arts". But his metre is not consistently broken backed: from time to time (though not very often) one encounters lines that would not have disgraced either Chaucer before him or Spenser after him: "" or "" and so on, where, so long as one pronounces at least some of the final e's, the metre seems to work quite well. Novelist Hilda Lamb made Hawes a character of her novel "The Willing Heart" published in 1958, where he is fictionally portrayed as an illegitimate son of King Richard III's. No contemporary documents support this assumption.
Шығармалары
Оның басты еңбегі – 1509 жылы Винкин де Ворде баспасында жарық көрген, бірақ үш жыл бұрын аяқталған туынды. Осы баспагер 1517 жылы, Дж. Уэйланд 1554 жылы, Ричард Тоттел мен Джон Уэйли 1555 жылы оны сәл өзгеше атаулармен қайта басып шығарды. Тоттелдің басылымын Т. Райт өңдеді, ал Перси қоғамы 1846 жылы оны қайта жариялады. "Қуанышпен өткен шақ" – адам өмірінен алынған, жеті тармақты шумақтардан тұратын ұзақ аллегориялық поэма. Ол "Артурдың өлімі" сияқты бөлімдерге бөлінген және романтикалық сюжеттерді пайдаланады. Оның басты мақсаты – шайқасшы, Граунде Амурдың тәрбиесі, Уильям Джон Кортхоуптың (Англия поэзиясының тарихы, 1-том, 382-бет) айтуынша, Марциан Капелланың "Меркурий мен Филологияның некесі" туындысына негізделген. Сипаттаманың егжей-тегжейлігі Хоустың ортағасырлық философия жүйелерімен таныс екенін көрсетеді. Даңқ (Fame) ұсынысымен және оның екі иттісі, Грейс пен Гувернанс (Governance) серігінде Граунде Амур Ла Бел Пуцельді іздеуге аттанады. Ол бірінші болып Ғылым мұнарасына барады, онда грамматика, логика, риторика және арифметика өнерімен танысады. Музыка мұнарасындағы ханыммен ұзақ пікір алысып, ол оқуына қайта оралады. Геометрия мұнарасында, Доктрина мұнарасында, Шығармашылық сарайында (Castle of Chivalry) және т.б. болғаннан кейін Ла Бел Пуцель сарайына жетеді, онда оны Бейбітшілік, Мейірімділік, Әділдік, Ақыл және Естелік күтеді. Оның бақытты некесі оқиғаны аяқтамайды, ол қартайған шақ пен оның серігі Ашкөздік пен Хитролық туралы айтады. Өлімнің ескертуі Өкініш пен Ар-ұжданды әкеледі, ал Естелік (Remembraunce) жеті өлімдік күнә туралы баяндалған ескерткішті оқығанда және Даңқ Граунде Амурдың есімін ежелгі шайқасшылар қатарына енгізгенде ғана біз батырмен қоштаса аламыз. Бұл ұзақ, қияли поэма кеңінен оқылды және жоғары бағаланды, және Эдмунд Спенсердің генийіне әсер еткені сөзсіз. Хоустың поэзиясы оның қатты құрметтеген ерте ортағасырлық романстар мен аллегориялық өлеңдерді қайта жаңғыртуға бағытталған. Хоустың басқа туындылары – (1509) және (1509).
His major work is or , printed by Wynkyn de Worde in 1509, but finished three years earlier. It was also printed with slightly varying titles by the same printer in 1517, by J. Wayland in 1554, by Richard Tottel and by John Waley in 1555. Tottel's edition was edited by T. Wright and reprinted by the Percy Society in 1846. The Passetyme of Pleasure is a long allegorical poem in seven lined stanzas of man's life in this world. It is divided into sections after the manner of Le Morte d'Arthur and borrows the machinery of romance. Its main motive is the education of the knight, Graunde Amour, based, according to William John Courthope (History of English Poetry, vol. I. 382), on the Marriage of Mercury and Philology, by Martianus Capella, and the details of the description prove Hawes to have been acquainted with medieval systems of philosophy. At the suggestion of Fame, and accompanied by her two greyhounds, Grace and Governance, Graunde Amour starts out in quest of La Bel Pucel. He first visits the Tower of Doctrine or Science where he acquaints himself with the arts of grammar, logic, rhetoric and arithmetic. After a long disputation with the lady in the Tower of Music he returns to his studies, and after sojourns at the Tower of Geometry, the Tower of Doctrine, the Castle of Chivalry, etc., he arrives at the Castle of La Bel Pucel, where he is met by Peace, Mercy, Justice, Reason and Memory. His happy marriage does not end the story, which goes on to tell of the oncoming of Age, with the concomitant evils of Avarice and Cunning. The admonition of Death brings Contrition and Conscience, and it is only when Remembraunce has delivered an epitaph chiefly dealing with the Seven Deadly Sins, and Fame has enrolled Graunde Amours name with the knights of antiquity, that we are allowed to part with the hero. This long imaginative poem was widely read and esteemed, and certainly exercised an influence on the genius of Edmund Spenser. Hawes' poetry sought to revive the earlier medieval romances and allegorical poems which he much admired. Other works of Hawes include (1509) and (1509).