Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Албаниядағы грек-католик шіркеуі
Greek Catholic Church in Albania
the Greek Catholic Church in Albania
Албаниядағы грек-католик шіркеуі, немесе албандық Византиялық католик шіркеуі – Католик шіркеуімен және Рим папасымен толық бірліктегі, автономды (латын тілінде sui iuris) Византиялық обрядтағы жеке шіркеу. Оның мүшелері Албанияда тұрады және ол Оңтүстік Албанияның апостольдық басқармасын қамтиды. Албан грек-католик шіркеуі, Византиялық обрядымен бірге, итало-албан католик шіркеуімен тығыз байланысты, олар тарих, үлкен ұқсастық және дәстүрлерді ортақ бөліседі.
The Albanian Greek Catholic Church, or the Albanian Byzantine Catholic Church, is an autonomous (sui iuris in Latin) Byzantine Rite particular church in full communion with the Catholic Church and the Pope of Rome, whose members live in Albania and which comprises the Apostolic Administration of Southern Albania. The Albanian Greek Catholic Church, with its Byzantine Rite, is closely linked to the Italo Albanian Catholic Church sharing a significant commonality of history, identity and traditions.
Тарих
Албанияның христиан дініне айналуы солтүстікте латын христиандығының (және оның римдік ритуалдық литургиясының) және оңтүстікте Византия христиандығының ықпалымен болды. Христиан діні – албан халқының алғашқы және ең көне монотеистік діні. Он бесінші ғасырда Осман империясының басып алуынан кейін, халықтың үштен екі бөлігі исламды қабылдады. 1967 жылы коммунистік Албания ресми түрде атеистік мемлекет деп жарияланды. Көптеген шіркеулерде грек литургиялық рәсімі қолданылса да, Албания 731 жылға дейін Рим патриархатының құрамында болды. Одан кейін Византия императоры Лев III, Рим папасы Григорий III-нің императордың иконаға қарсы саясатына қарсылық көрсеткеніне жауап ретінде, Шығыс Иллирияның барлық аймағын Константинополь патриархатына қосты. Латын шіркеуінің католиктері елдің солтүстігінде ұзақ жылдар бойы орныққан. Католик миссиясы оңтүстікте 1660 жылдан бастап, православие архиепискобы католик шіркеуіне қосылғаннан кейін, 1765 жылға дейін, Осман билеушілерінің кедергілеріне байланысты тоқтатылды. 1895 жылы Орталық Албаниядағы Эльбасанның оңтүстік-шығысындағы Мали Шпатидегі бірнеше ауыл католик болуға шешім қабылдады және өздерінің ритуалы бойынша епископты талап етті. Бұл ұсынысқа Ресей мен Черногорияның консулдық өкілдері үкіметтік органдарға қарсылық білдірді. Соған шамамен бір уақытта, архимандрит Георгий Герман басшылығында грек-католиктердің тағы бір тобы пайда болды. Георгий Герман 1900 жылы православие митрополитінің туысы болды және Эльбасанда католик бірлігінің қозғалысын аяқтады. Сандары көп өспеді, бірақ 1939 жылы Оңтүстік Албанияның Апостольдық әкімшіліктің басшылығымен жеке шіркеулік юрисдикция құруға жеткілікті болды. Бірақ жеті жылдан кейін әкімші қуылды және Византиялық жандармен байланыс үзілді, олар қатаң коммунистік билік астында қалды. 1992 жылы ғана жаңа апостольдық әкімші тағайындалды. Алғашында бұл лауазым Тиранадағы Ватиканның дипломатиялық өкілі, архиепископ Иван Диасқа берілді, ол кейін Мумбай архиепискобы және кардинал атанды. Архиепископ Диас Орнында, 1996 жылы тағайындалған, Византиялық ритуалдағы францискан епископы Оңтүстік Албанияның Апостольдық әкімшісі болды (нунций емес). Оңтүстік Албанияның апостольдық әкімшілігінде 9 еншікте 3200 католик, 11 шіркеу бар. Оған 4 епархиялық және 10 діни қызметкер, 10 ер және 97 әйел діни қызметкер қызмет етеді, олар 10 мектеп пен 20 қайырымдылық мекемесін басқарады. Олардың көп бөлігі Латын шіркеуінің мүшелері.
The conversion to Christianity of Albania took place under Latin Christianity (and its Roman Rite liturgy) influence in the north and Byzantine Christianity in the south. Christianity was the first and the oldest monotheistic religion of Albanian people. After the fifteenth century Ottoman conquest, some two thirds of the population accepted Islam. In 1967, Communist ruled Albania was officially declared an atheist state. Though the Greek liturgical rite was used in many of its churches, Albania was part of the patriarchate of Rome until 731, when Byzantine Emperor Leo III, in reprisal for the opposition of Pope Gregory III to the emperor's iconoclast policy, attached the whole of Eastern Illyricum to the patriarchate of Constantinople. Catholics of the Latin Church were long established in the north of the country. A Catholic mission worked in the south between 1660, when the Orthodox archbishop joined the Catholic Church, to 1765 when the effort was abandoned because of obstacles placed by the Ottoman rulers. In 1895 a group of villages in Mali Shpati, southeast of Elbasan in central Albania, decided to become Catholic and demanded a bishop of their own rite, a proposal to which the consular representatives of Russia and Montenegro raised objections with the civil authorities. At about the same time, another group of Greek Catholics arose, centred on an archimandrite, George Germanos, who was a nephew of the Orthodox metropolitan in 1900, and concluded a definitive movement of Catholic unity formed in Elbasan. Numbers grew only to a small extent, but enough for southern Albania to become in 1939 a separate ecclesiastical jurisdiction in the care of an Apostolic Administrator. However, after less than seven years, the administrator was expelled, and contact seemed lost with the Byzantine faithful, who found themselves under strict Communist rule. Only in 1992 was it possible to appoint a new apostolic administrator. At first the post was given to the Holy See's diplomatic representative in Tirana, Archbishop Ivan Dias, who later became Archbishop of Mumbai and a cardinal. Archbishop Dias's successor as Apostolic Administrator of Southern Albania, not as Nuncio, is the Croatian born Byzantine Rite Franciscan bishop sq, who was appointed in 1996. The apostolic administratorship of Southern Albania has 3,200 Catholics in nine parishes, with 11 churches, and is served by four diocesan and 10 religious priests, 10 male and 97 female religious, who administer 10 schools and 20 charitable institutions. The great majority of these are of the Latin Church.