Солтүстік Америкадағы Православие Шіркеуі

Кіріспе

Солтүстік Америкадағы Шығыс православие шіркеуі

Америкадағы Православие шіркеуі (АПШ) – Солтүстік Америкада орналасқан Шығыс православие христиан шіркеуі. АПШ құрамына АҚШ, Канада және Мексикадағы 700-ден астам приход, миссия, қауымдастық, монастырь және мекеме кіреді. 2011 жылы АҚШ-та шамамен 84 900 мүшесі болды. АПШ-ның бастауы 1794 жылы Ресей Америкасының бір бөлігі болған Аляскада сегіз орыс православие монахтары құрған миссионерлік қызметке байланысты. 1867 жылы АҚШ Алясканы Ресейден сатып алғаннан кейін бұл Ресей Православие шіркеуінің толық диоцезіне айналды. XIX ғасырдың соңында Ресей Православие шіркеуі Шығыс және Орталық Еуропадан келген иммигранттардың (көптегені бұрынғы Шығыс католик шіркеулерінен, «Грек католиктерінен») және Таяу Шығыстан келгендердің арқасында АҚШ-тың басқа аймақтарында өсті. Бұл иммигранттар ұлты мен этникалық тегіне қарамастан, Ресей Православие шіркеуінің Солтүстік Америкадағы бір епархиясының басшылығымен біріктірілді. Большевик революциясынан кейін Мәскеу патриархы Тихон Ресейден тыс барлық орыс православие шіркеулеріне өздерін дербес басқаруға нұсқау берді. 1924 жылы Америкадағы православие шіркеулері Америкадағы орыс православие грек-католик шіркеуінің өзін-өзі басқару құқығына ие болды. 1970 жылы Америкадағы орыс православие грек-католик шіркеуі Ресей Православие шіркеуінен автокефалия алды және Америкадағы Православие шіркеуі деп қайта аталды. Оның иерархтары Америка Құрама Штаттарының Каноникалық Православ епископтарының Ассамблеясының құрамына кіреді. АПШ әлемдегі көптеген Шығыс православие шіркеулерімен толық қарым-қатынаста болғанымен, АПШ-ның автокефалиясы толыққанды мойындалмаған. АҚШ-тағы көптеген православие юрисдикцияларынан айырмашылығы, АПШ-ның ешқандай шетелдік ұлтқа жақындығы жоқ, бірақ АПШ мүшелерінің көпшілігі еуропалық американдықтар, ал АПШ дін қызметкерлерінің көпшілігі АҚШ-та туып өскендер. Дегенмен, АПШ-та румын, болгар және албан иммигранттары үшін басқа да аз ұлтты епархиялар бар. Сонымен қатар, тарихи жағдайларға байланысты, кейбір этникалық топтар (әсіресе орыс американдықтары, русин американдықтары және Алясканың жергілікті халқы) АПШ-та жалпы халыққа қарағанда пропорционалды емес түрде өкілдік етіледі. Литургиялық және шіркеу дәстүрлері, ән айту формалары, литургиялық рәсімдер, киім, иконография, шіркеу славян тілінің қолданылуы және архитектура негізінен орыс православиесінен шыққан. АПШ қазіргі уақытта орыс, болгар, грузин, поляк, серб, чех және словак шіркеулері АПШ-ның автокефалиясын мойындайтынын мәлімдейді. Оны мойындамайтын шіркеулердің арасында Константинопольдің Экуменикалық Патриархаты бар, ол Ресей шіркеуінің автокефалия беруге құқығы жоқ деп санайды, өйткені сол кездегі Ресей шіркеуі Кеңес үкіметінің ықпалында болды деп есептеледі. Экуменикалық Патриарх сондай-ақ Халкидон кеңесінің 28-ші канонын келтіреді, ол Константинополь епископтарының «варварлар арасында» (яғни Рим империясынан тыс) орналасқан епархиялардағы юрисдикциясын Экуменикалық Патриархаттың бұл мәселедегі құқықтық негізі ретінде бекітеді. Қалған шіркеулер АПШ-ны автокефальды деп танымайды, бірақ олар шіркеудің өзін-өзі басқару құқығын мойындайды. Саяси және шіркеулік даудың нысаны болғанымен, бұл дау АПШ пен кеңінен Шығыс православие шіркеуінің арасындағы қарым-қатынасқа кедерес келтірмейді.

The Orthodox Church in America (OCA) is an Eastern Orthodox Christian church based in North America. The OCA consists of more than 700 parishes, missions, communities, monasteries and institutions in the United States, Canada and Mexico. In 2011, it had an estimated 84,900 members in the United States. The OCA has its origins in a mission established by eight Russian Orthodox monks in Alaska, then part of Russian America, in 1794. This grew into a full diocese of the Russian Orthodox Church after the United States purchased Alaska from Russia in 1867. By the late 19th century, the Russian Orthodox Church had grown in other areas of the United States due to the arrival of immigrants from areas of Eastern and Central Europe, many of them formerly of the Eastern Catholic Churches ("Greek Catholics"), and from the Middle East. These immigrants, regardless of nationality or ethnic background, were united under a single North American diocese of the Russian Orthodox Church. After the Bolshevik Revolution, Patriarch Tikhon of Moscow directed all Russian Orthodox churches outside of Russia to govern themselves autonomously. Orthodox churches in America became a self governing Russian Orthodox Greek Catholic Church in America in 1924 under the leadership of Metropolitan Platon (Rozhdestvensky), popularly called the Metropolia (from митрополия). The Russian Orthodox Greek Catholic Church in America was granted autocephaly by the Russian Orthodox Church in 1970, and renamed the Orthodox Church in America. Its hierarchs are part of the Assembly of Canonical Orthodox Bishops of the United States of America. While the OCA is in full communion with most Eastern Orthodox churches in the world, the OCA's autocephaly is not fully recognized. Unlike most Orthodox jurisdictions in the United States, the OCA does not have an affinity towards any particular foreign nationality, but most OCA members are ethnically Euro American, and most OCA clergy are those who are born and raised in the United States. However, the OCA does have other minority ethnic dioceses for Romanian, Bulgarian, and Albanian immigrants. Additionally, as a consequence of history, certain ethnic groups (particularly Russian Americans, Ruthenian Americans and Alaska Natives) are disproportionately represented in the OCA compared to the general population. Liturgical and church traditions, such as forms of singing, liturgics, vestments, iconography, use of Church Slavonic, and architecture broadly reflect those of Russian Orthodoxy. The OCA states that currently the Russian, Bulgarian, Georgian, Polish, Serbian, and Czech and Slovak churches recognize the autocephaly of the OCA. Among the churches that do not recognize it is the Ecumenical Patriarchate of Constantinople, which argues that the Russian Church did not have the authority to grant autocephaly, partly because the Russian Church at the time was considered to be heavily influenced by the Soviet government. The Ecumenical Patriarch also cites Canon 28 of the Council of Chalcedon, which asserted the jurisdiction of the bishop of Constantinople in dioceses located "among the barbarians" (i. e. outside the Roman Empire), as the source of the Ecumenical Patriarchate's authority in the matter. The remaining churches do not recognize the OCA as autocephalous, although they do recognize the self governing nature of the church. While the subject of political and ecclesiastical dispute, this controversy does not impair the communion between the OCA and the wider Eastern Orthodox Church.

Ресми атауы

1970 жылдың сәуірінде Ресей Православ шіркеуі берген Автокефалия Томосына сәйкес, шіркеудің ресми атауы – Америка Автокефальдық Православ шіркеуі. Дегенмен, 1970 жылғы наурыздағы Автокефалия Томосы туралы келісімнің VIII бабында шіркеудің заңды атауы Америка Православ шіркеуі деп өзгертілді (орыс тілінде грамматикалық артикльдер қолданылмайды).

Миссионерлік қызмет

Шығыс православие дінін қабылдаған алғашқы эскалеут халықтары – 18 ғасырдың ортасында Сібірдің тері саудагерлерімен байланыста болған алеуттар. Олар көбінесе Шығыс православие дінінің сауда серіктестерімен немесе Ресей әскери-теңіз флотының барлау кемелерінде қызмет ететін дін қызметкерлерінің сирек сапарлары кезінде крещение рәсімінен өтті. 1784 жылы саудагер Григорий Шелихов Аляскадағы орыс колониясын құрды. Шелиховтың Кодиак аралын отарлауға жасаған әрекеті жергілікті халықтың қарсылығына ұшырады. Ол Ресейге оралып, Александр Барановты колония директоры етіп тағайындады. Шелихов Ресей императорлық сарайын өзінің отаршылдық амбицияларының маңыздылығына көндіру үшін Валаам монастырынан еріктілерді шақырды, бұл орта Кодиак архипелагының ландшафтына, сондай-ақ Коневский монастырына едәуір ұқсас болды, олар жаңа колонияға саяхаттау үшін келді. Архимандрит Иоасаф Болотов басқаратын еріктілер Санкт-Петербургтен шығып, Кодиак аралына келді. Олар Ресей отаршылары мен Барановтың Кодиак тұрғындарына қатысты жасаған қатыгездігінен қатты таң қалды. Олар Шелиховқа жергілікті халыққа жасалған зорлық-зомбылық туралы есептер жіберді, бірақ олар назарға алынбады. Бірақ, жауап ретінде Киелі Синод 1796 жылы Аляскада қосымша епископтық орын құрды және Иоасафты епископ етіп тағайындады. Иоасаф және оның кішкентай тобы 1798 жылы Ресейге оралып, оның қадірленуіне қатысты және олардың көзімен көргендерін баяндады. 1799 жылдың мамырында колонияға қайтып келе жатқанда, кеме суға батып, барлығы қаза тапты. 1800 жылы Баранов қалған монахтарды үй қамауына алып, оларға жергілікті халықпен әрі қарым-қатынас жасауға тыйым салды. Лидерлік болмаса да, Аляскадағы Шығыс православие миссиясы өсуін жалғастырды. Алайда, 1811 жылы Киелі Синод епископтық орынды ресми түрде жапты. 1823 жылға дейін Киелі Синод Аляскаға жаңа дін қызметкерін жіберу туралы нұсқау жібермеді. Ырқытск қаласынан келген Иоанн Вениаминов ерікті түрде сапарға шығып, 1823 жылдың мамырында Ресейден кетті. Ол және оның отбасысы Уналаска аралына келді. 1840 жылы әйелі қайтыс болғаннан кейін Вениаминов монах болып, Иннокентий есімін алып, Камчатка, Курил және Алеут аралдарының епископы болып тағайындалды, осылайша ол Иоасаф епископынан бері Аляска миссиясының алғашқы басқарушы епископы болды. Иннокентий епископы 1850 жылы архиепископ дәрежесіне көтерілді. Алясканың жергілікті тілдері мен мәдениеттерін православие дәстүрімен үйлестіруге бағытталған миссионерлік және ғылыми еңбегі үшін Иннокентий 1977 жылы Америкадағы Шығыс православие шіркеуінің қасиеттісі болып жарияланды және Алеуттардың нұрландырушысы және Америкаға апостол ретінде танылды.

The first Eskaleut peoples to become Eastern Orthodox Christians were the Aleuts living in contact with Siberian fur traders in the mid 18th century. They had been baptized mostly by their Eastern Orthodox trading partners or during occasional visits by priests serving aboard exploring vessels of the Russian navy. A Russian colony in Alaska was established in 1784 by merchant Grigory Shelikhov. Shelikhov's attempt to colonize Kodiak Island was met with resistance by the native population. He returned to Russia and installed Alexandr Baranov as director of the colony. In order to convince the Russian imperial court of the seriousness of his colonial ambitions, Shelikhov recruited volunteers from the Valaam Monastery, an environment that appears strikingly similar to the Kodiak archipelago's landscape, as well as the Konevsky Monastery, to travel to the new colony. The volunteers, led by Archimandrite Joasaph Bolotov, departed Saint Petersburg on , and arrived at Kodiak Island on When they arrived, they were shocked by the harsh treatment of the Kodiak natives at the hands of the Russian settlers and Baranov. They sent reports to Shelikhov detailing the abuse of the local population, but were ignored. In response, however, the Holy Synod created an auxiliary episcopal see in Alaska in 1796, and elected Fr. Joasaph as bishop. Fr. Joasaph and a small party returned to Russia in 1798 for his consecration and to offer first hand accounts of what they had seen. During their return voyage to the colony in May 1799, their ship sank and all aboard died. In 1800, Baranov placed the remaining monks under house arrest and forbade them to have any further contact with the local population. Despite the lack of leadership, the Eastern Orthodox mission in Alaska continued to grow. In 1811, however, the Holy Synod officially closed the episcopal see. It was not until 1823 that the Holy Synod sent instructions for a new priest to travel to Alaska. John Veniaminov of Irkutsk volunteered for the journey, and left Russia in May 1823. He and his family arrived at Unalaska Island on In 1840, after the death of his wife, Veniaminov accepted monastic tonsure and, taking the name Innocent, ordination as the Bishop of Kamchatka, the Kurile and Aleutian Islands, making him the first ruling bishop of the Alaskan mission since Bishop Joasaph. Bishop Innocent was elevated to archbishop in 1850. For his missionary and scholarly work that had focused on blending indigenous Alaskan languages and cultures with Orthodox tradition, Innocent became a saint of the Eastern Orthodox Church in America in 1977, and is referred to as the Enlightener of the Aleuts and Apostle to the Americas.

Өсу

1868 жылы АҚШ-та алғашқы православие шіркеуі Калифорния штатының Сан-Франциско қаласында құрылды. XIX ғасырдың соңынан бастап Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін АҚШ-қа иммиграция толқыны болды. Осы жаңа келгендердің арасында әлемнің дәстүрлі православие христиандығының орталықтарынан келген иммигранттар да болды. Ресей және Австро-Венгрия империяларынан келген көптеген иммигранттар епархияның негізін құрады. 19 ғасырдың қалған бөлігінде ел бойынша көптеген приходтар ашылды. Бұл приходтар көбінесе көпұлтты болғанымен, көпшілігі миссионерлік епархиядан қолдау алды. 1872 жылы епархиялық орын Аляскадан Сан-Франциско қаласына (АҚШ) көшірілді. Миссия 1867 жылы Алясканың АҚШ-қа сатылуынан кейін 1870 жылдың 10 маусымында Аляска және Алеут аралдарының жеке епархиясы ретінде құрылды. 1870 жылдың қарашасында Нью-Йоркте алғашқы Шығыс православие шіркеуі қасиеттендірілді. АҚШ-тағы кейбір латын шіркеуінің епископтары Шығыс католицизміне күмәнмен қарады; мысалы, Сент-Пол қаласының (Миннесота штаты) архиепископы Джон Ирландия, әсіресе үйленген дін қызметкерлері мәселесінде, тікелей қарсы болды. 1891 жылы Алексис Тот 361 Шығыс католигін Шығыс православиесіне өткізді. 1909 жылы қайтыс болғанға дейін Тот 65 тәуелсіз қауымнан шамамен 20 000 Шығыс католигін Шығыс православиесіне әкелді. 1917 жылға қарай 100 000-нан астам жатқан 163 Шығыс католик приходтары православиеге ауысты. Осы еңбегі үшін Тот 1994 жылы OCA-да қасиетті деп жарияланды. Шіркеудің Аляскадан тысқары жерлерге кеңеюін мойындап, епископ Тихон (Белавин) Киелі Синодтан епархия атауын Алеут және Солтүстік Америка епархиясы деп өзгертуді сұрады. Бұл 1900 жылдың ақпан айында мақұлданды. 1903 жылы Аляскаға көмекші епископ тағайындалды, ал 1904 жылы Рафаэль Хававини араб приходтарын басқаруға тағайындалды. 1905 жылы епископ Тихон епархиялық басқарманы Сан-Францискодан Нью-Йоркке көшірді. Сол жылы Киелі Синодқа жолдаған есебінде епископ Тихон епархия жұмысындағы күрт өзгерістерді ұсынды. Өсіп келе жатқан көпұлтты православие қауымының қажеттіліктерін ескере отырып, ол миссионерлік епархияны көптеген этникалық көмекші епархиялардан тұратын, өзін-өзі қамтамасыз ететін американдық епархияға қайта құруды ұсынды. Оның жоспары бойынша, орыс (Нью-Йорк), араб (Бруклин), серб (Чикаго) және грек епархиялары құрылуы керек еді. Сонымен қатар, ол дін қызметкерлері мен миряннан тұратын басқару кеңесін құруды ұсынды, ол әкімшілік және канондық мәселелерді талқылау үшін жиналатын еді. 1945 жылы Пенсильвания штатының Мейфилд қаласында алғашқы Бүкіламерикалық Собор өтті. Алайда, архиепископ Тихон сол жылы Ресейге қайта тағайындалғаннан кейін оның реформаларының көп бөлігі іске аспады. Осы кезеңде епархияның назарында білім беру және қайырымдылық мәселелері тұрды. 1905 жылы архиепископ Тихон Миннеаполисте (Миннесота штаты) Шығыс православие семинариясын құруды қадағалады. 1912 жылы Сент-Платон семинариясы Миннеаполистен Тенефлиге (Нью-Джерси штаты) көшіріліп, 1923 жылға дейін 78 студентті қабылдады. 1916 жылы Бруклинде аккредиттелмеген орыс әйелдер колледжі ашылды. Иммигранттар қоғамы мен жетімдер үйі де құрылды, сондай-ақ АҚШ-тағы алғашқы православие монастырлары (1905 жылы ерлерге арналған Киелі Тихон монастыры және 1915 жылы әйелдерге арналған Киелі Құдай анасының қорғауы монастыры) құрылды. 1917 жылға қарай американдық епархия Ресей православие шіркеуінің ең ірі епархиясы болды. Ол 1890 жылы он приходтан 350-ден астамға дейін өсті. Епархияның қаржысының көп бөлігі Ресей шіркеуінен, Императорлық миссионерлік қоғам арқылы түсті. Сол жылы болған оқиғалар американдық епархия мен Ресей шіркеуінің арасындағы байланысқа елеулі нұқсан келтірді.

In 1868, the first Orthodox church in the contiguous United States was established in San Francisco, California. From the late 19th century until World War I, there was a wave of immigration to the U. S. Within this wave of new people, were immigrants from traditionally Orthodox Christian regions of the world. There were many immigrants from the Russian and Austro Hungarian Empires, who formed the backbone of the diocese. Numerous parishes were established across the country throughout the rest of the 19th century. Although these parishes were typically multi ethnic, most received support from the missionary diocese. In 1872 the diocesan see was relocated from Alaska to the city of San Francisco, California in the United States. The mission itself was instituted as a separate Diocese of Alaska and the Aleutian Islands on June 10, 1870, subsequent to the sale of Alaska to the United States in 1867. In November 1870, the first Eastern Orthodox church in New York City was consecrated. Eastern Catholicism was viewed with suspicion by several Latin Church bishops in the United States; some, such as Archbishop John Ireland of Saint Paul, Minnesota, were actually hostile, especially concerning the matter of married clergy. In 1891, Alexis Toth brought a group of 361 Eastern Catholics into Eastern Orthodoxy. From then until his death in 1909, Toth brought approximately 20,000 Eastern Catholics from 65 independent communities to Eastern Orthodoxy. By 1917, 163 Eastern Catholic parishes consisting of more than 100,000 faithful had been converted. For his efforts, Toth was glorified as a saint by the OCA in 1994. In recognition of the expansion of the church beyond Alaska, Bishop Tikhon (Belavin) petitioned the Holy Synod to change the diocese's title to the Diocese of the Aleutians and North America. This was approved in February 1900. He consecrated an auxiliary bishop for Alaska in 1903, and in 1904 he consecrated Raphael Hawaweeny to administer to the Arab parishes. In 1905, Bishop Tikhon relocated the diocesan administration from San Francisco to New York City. In a report to the Holy Synod that year, Bishop Tikhon proposed dramatic changes in the operation of the diocese. Recognizing the needs of the growing multi ethnic Orthodox community, he recommended reforming the missionary diocese into a self supporting American diocese, composed of numerous ethnic auxiliary dioceses. His plan called for Russian (New York), Arab (Brooklyn), Serbian (Chicago), and Greek dioceses. Additionally, he called for the formation of a governing council, composed of clergy and laity, which would meet to discuss administrative and canonical issues. On , the first All American Sobor convened in Mayfield, Pennsylvania. Following Archbishop Tikhon's reassignment to Russia that year, however, few of his reforms were implemented. During this period, education and charity was a focus of the diocese. In 1905, Archbishop Tikhon oversaw the creation of an Eastern Orthodox seminary in Minneapolis, Minnesota. St. Platon's Seminary moved from Minneapolis to Tenafly, New Jersey, in 1912 and enrolled 78 students from then until 1923. In 1916, an unaccredited Russian women's college was established in Brooklyn. An immigrant society and orphanage also were established, as well as the first Orthodox monasteries in the United States (Saint Tikhon's Monastery for men in 1905 and Holy Virgin Protection for women in 1915). By 1917, the American diocese was the largest in the Russian Orthodox Church. It had grown from ten parishes in 1890 to more than 350. Most of the funding for the diocese was provided by Russian Church, via the Imperial Missionary Society. The connections between the American diocese and the Russian Church would be severely compromised by the events of that year.

Революция мен толқулар

1917 жылғы Ресей революциясы және одан кейінгі коммунистік Кеңес үкіметі Ресей Православ шіркеуі үшін қысымшылық кезеңін бастады. Шіркеу мүлігі тәркіленді, ал Патриарх Тихон қарсылық көрсеткенде, ол 1922 жылдың сәуірінен 1923 жылдың маусымына дейін түрмеге қамалды. Патриарх Тихон 1922 жылы Ресей Православ епископтарына патриархатпен қалыпты байланыс орнатылғанға дейін уақытша тәуелсіз ұйымдар құруға ресми түрде рұқсат берді. Америка епархиясындағы этникалық топтар басқа ұлттық шіркеулермен қайта байланыса бастады. 1918 жылы Канададағы украиндықтардың бір тобы Канададағы Украин Грек Православ шіркеуін құрды, ал 1922 жылы Американың Грек Православ архиепископиясы құрылды. 1926 жылы сербтер Сербия Православ шіркеуіне қосылды. Қайта құрылымдасудың нәтижесінде Афтимиос (Офиеш) және Платон 1927 жылы Американың Православ Католик шіркеуін бекітті. 1922 жылы Ресей Православ шіркеуінің орнына "Тірі шіркеу" деп аталатын оқшауланған топ мемлекеттік танылу алды. АҚШ-та Джон Кедровский бастаған "Тірі шіркеу" дін қызметкерлерінің тобы биліктегі американдық иерарх Епископ Александрды (Немоловский) қызметтен шеттетуге тырысты. Епископ Александр өзінің епархиясындағы саяси және этникалық күреспен қатар, Ресей шіркеуінен қаржы жоғалтудың нәтижесінде шіркеудің өсіп келе жатқан қарызымен де күресуге тура келді. Ол несие берушілерге төлеу үшін шіркеудің мүлкін ипотекаға беруге мәжбүр болды және 1922 жылы оның орнын 1907 жылдан 1914 жылға дейін епархияның архиепископы болып қызмет еткен архиепископ Платон (Рождественский) басқарды. Архиепископ Платон қайтып келгеннен кейін, ол 1922 жылы қарашада үшінші Бүкіл Америкалық Соборда Бүкіл Америка және Канаданың митрополиті болып сайланды. Көп ұзамай Ресейдегі коммунистік билік (Тірі шіркеумен бірлесіп) АҚШ-тағы шіркеудің мүлкін тартып алуға тырысты. Бұған жауап ретінде 1924 жылы сәуірде төртінші Бүкіл Америкалық Собор шақырылды. Собор барысында Солтүстік Америка епархиясын уақытша өзін-өзі басқару деп жариялаудың тарихи қадамы жасалды. Бұл Ресей шіркеуімен қарым-қатынас қалыпқа келгенге дейін ғана қажет болды, ал бұл қадамды Патриарх Тихонның бұрынғы жарлығы негіздеді. Епархия ресми түрде Американың Ресей Православ Грек-Католик шіркеуі болып тіркелді. Тихонның жарлығында осы уақытша автономияға қойылатын шарттар орындалмағанына қарамастан, Ресей шіркеуінің американдық епархиясы 1924 жылы патриархаттың наразылығына қарамастан өзін-өзі басқаруды жариялады, ол онымен қарым-қатынаста болды және егер оның американдық филиалы дайын болса, басқаруға қабілетті еді. Америкадағы филиалдың патриархатқа мойынсұнудан бас тартуы ресми түрде оның талаптары орындалмаған құжатқа негізделген. Алайда шын мәнінде, бұл коммунизмнен қорқу және патриархаттың компромиске ұшырағандығы туралы сенім болды, бұл төңкеріске себеп болды, бұл Митрополияның өзін Ресейден тыс Ресей Православ шіркеуінен (ROCOR) ажырату құштарлығымен байланысты. Өзін-өзі басқару туралы декларацияға қарамастан, Кедровский мен Тірі шіркеу Нью-Йорктегі шіркеудің епархиялық соборын алды. Мүлікті одан әрі жоғалтудың алдын алу үшін епархия жеке еншілерге өздерінің меншігін иеленуге рұқсат берді, бұл оларды тиімді түрде тәуелсіз етті. Бұл, басқа Православ юрисдикцияларға (сонымен қатар кейбір Православ еместерге) сәйкес келетін этникалық приходтардың санының өсуімен бірігіп, Православ Америкада географиялық жағынан бірнеше юрисдикциялардың үсті-үстіне жабысып кетуіне әкелген ерекше жағдайға әкелді. Америка шіркеуінің қалған бөлігі бейресми түрде Митрополия (немесе Митрополит юрисдикциясы бойынша) ретінде белгілі болды. Патриарх Тихон қайтыс болғаннан кейін, митрополит Сергий бастаған Ресей Православ шіркеуі кеңес үкіметімен ынтымақтаса бастады. 1933 жылы Ресей шіркеуі Митрополияны сцизматикалық деп жариялады. Үшінші Ресей шіркеуі, 1921 жылы құрылған Шетелдегі Ресей шіркеуінің епископтарының синоды (одан кейін Карловцы синоды және кейіннен Ресейден тыс Ресей Православ шіркеуі немесе ROCOR деп те аталады) құрылды. Синод өзін шетелдегі барлық Ресей Православтарының, соның ішінде Митрополияның өкілі деп санайды. Митрополия бастапқыда синодпен ынтымақтасқан, бірақ 1926 жылы Америкадағы синодтың билік дәулетінің артуына байланысты олармен қарым-қатынасын үзді. Синод өз кезегінде митрополит Платон мен оның дін қызметкерлерін қызметінен шеттетті. 1935 жылы "Ресей Православ шіркеуінің шетелдегі уақытша ережелері" атты келісімге қол қойылды, ол Митрополия мен ROCOR арасындағы қарым-қатынасты қалыпқа келтірді. 1937 жылы өткен алтыншы Бүкіл Америкалық Собор Митрополия автономды болып қала беретінін, бірақ сенім мәселелерінде ROCOR-ға есеп беретінін растады. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында Югославияны тастауға мәжбүр болған ROCOR, ақырында Нью-Йорк қаласында өзінің операциялық базасын құрды. 1946 жылы жетінші Бүкіл Америкалық Соборда Митрополия ROCOR-мен байланысын үзіп, Мәскеу Патриархатына оралуға тырысуға шешім қабылданды. Бұл оралу Митрополияға автономиясын сақтап қалуға рұқсат беру шартымен ұсынылды. Бұл шарт орындалмағандықтан, Митрополия өзін-өзі басқаратын шіркеу ретінде жалғастырды. Келесі ондаған жылдар бойы Митрополия мен Ресей шіркеуі арасында келісуге бірнеше әрекеттер жасалғанымен, ешқандай маңызды прогресске қол жеткізілмеді. Осы кезеңде Митрополияның этникалық сипаты өзгерді. Америкаға келген көптеген Ресей иммигранттары дауыстап коммунизмге қарсы ROCOR-ға қосылғандықтан, Митрополия өзінің өсуін ағылшын тілінде сөйлейтін жаңа мүшелердің қосылуы арқылы көбірек дамытты. Нәтижесінде Митрополияның этникалық құрамы негізінен орыстар, украиндер, галициялықтар және русиндерден тұратын таза славяндық құрамнан алыстады.

The Russian Revolution of 1917 and the subsequent establishment of the Communist Soviet government ushered in a period of repression for the Russian Orthodox Church. Church property was confiscated and, when Patriarch Tikhon resisted, he was imprisoned from April 1922 until June 1923. On , Patriarch Tikhon formally authorized Russian Orthodox bishops to set up temporarily independent organizations, until such time as normal communications with and governance from the patriarchate could be restored. Ethnic groups within the American diocese began to re align themselves with other national churches. In 1918, a group of Ukrainians in Canada formed the Ukrainian Greek Orthodox Church in Canada, and in 1922, the Greek Orthodox Archdiocese of America was established. In 1926, the Serbs aligned with the Serbian Orthodox Church. As a result of the realignments, Aftimios (Ofiesh) and Platon chartered the American Orthodox Catholic Church in 1927. In Soviet Russia, a splinter group known as the Living Church gained official state recognition in place of the Russian Orthodox Church in 1922. In the United States, a group of Living Church clergy led by John Kedrovsky attempted to depose ruling American hierarch Bishop Alexander (Nemolovsky). Bishop Alexander, in addition to the political and ethnic struggles of his diocese, had also to deal with mounting Church debt as a result of the loss of funds from the Russian Church. He was forced to mortgage Church property to pay creditors and was replaced, in 1922, by Archbishop Platon (Rozhdestvensky), who had previously served as archbishop of the diocese from 1907 to 1914. After Archbishop Platon's return, he was elected Metropolitan of All America and Canada at the third All American Sobor in November 1922. Soon after, Communist authorities in Russia (in collaboration with the Living Church) attempted to seize church assets in the United States. In response, the fourth All American Sobor convened in April 1924. During the Sobor, the historic step of declaring the North American diocese to be temporarily self governing was taken. This was meant to be necessary only until relations with the Russian Church could be normalized, and the justification for the move was the earlier decree by Patriarch Tikhon. The diocese was officially incorporated as the Russian Orthodox Greek Catholic Church of America. Despite the conditions set out by Tikhon's decree for this temporary autonomy not being met, the American diocese of the Russian church declared self governance in 1924, against the protests of the patriarchate, with which it had communication and which was capable of governance had its American branch been willing. The refusal of the American branch to submit to the patriarchate thus based itself officially on a document whose conditions it had not met. In reality, however, it was a fear of Communism and a belief that the patriarchate had been compromised which fueled the rebellion, paired with a desire on the part of the Metropolia to dissociate itself from the Russian Orthodox Church Outside Russia (ROCOR) of which it had allegedly been part. Despite the declaration of self governance, Kedrovsky and the Living Church were awarded the church's diocesan cathedral in New York City. To prevent further loss of property, the diocese allowed individual parishes to take ownership of their properties, which made them effectively independent. This, combined with the increasing number of ethnic parishes aligning themselves with other Orthodox jurisdictions (as well as some non Orthodox), led to a unique situation in Orthodox America whereby multiple jurisdictions overlapped geographically. The remainder of the American Church became known informally as the Metropolia (or under the jurisdiction of the Metropolitan). Following Patriarch Tikhon's death, the Russian Orthodox Church, led by Metropolitan Sergius, began cooperating with the Soviet government. In 1933, the Russian Church declared the Metropolia to be schismatic. A third Russian church, the Synod of Bishops of the Russian Church Abroad (also known as the Karlovtsy Synod and later, the Russian Orthodox Church Outside Russia or ROCOR), formed in 1921. The synod saw itself as representing all Russian Orthodox abroad, including the Metropolia. The Metropolia cooperated with the synod at first but severed relations with them in 1926, citing the synod's increasing claims of authority in America. The synod, for its part, suspended Metropolitan Platon and his clergy. In 1935, an agreement entitled "Temporary Regulations of the Russian Orthodox Church Abroad" was signed that normalized relations between the Metropolia and the ROCOR. The 6th All American Sobor, held in 1937, affirmed that while the Metropolia remained autonomous, it reported to the ROCOR in matters of faith. The ROCOR, forced to leave Yugoslavia toward the end of World War II, eventually established its base of operations in New York City. In 1946, it was decided at the 7th All American Sobor that the Metropolia would sever its ties with the ROCOR and attempt to return to the Patriarchate of Moscow. This return was proposed with the stipulation that the Metropolia be allowed to retain its autonomy. When this condition was not met, the Metropolia continued as a self governing church. Although there were periodic attempts at reconciliation between the Metropolia and the Russian Church over the next few decades, no serious progress was made. During this time, the ethnic character of the Metropolia began to change. Since many Russian immigrants to America aligned themselves with the vocally anti Communist ROCOR, the Metropolia experienced its growth increasingly through the addition of English speaking converts. As a result, the ethnic makeup of the Metropolia began to shift away from a purely Slavic one that had included mainly Russians, Ukrainians, Galicians, and Rusyns.

Бірлік пен тәуелсіздікке қарай қадамдар жасаңыз

1967 жылы қарашада 13-ші Бүкіл Америкалық Собор алдында шіркеудің атын Американың орыс православиелік грек-католик шіркеуінен "Америкадағы Православ шіркеуі" деп өзгерту туралы ұсыныс дайындалды. Епископтар кеңесі, бұл ұсыныспен таныс болғандықтан, мәселе бойынша дауыс беруге тыйым салды. Бірақ, көп талқылаудан кейін, міндетті емес сауалнамаға рұқсат берілді. Сауалнаманың нәтижесі атауды өзгертуді қолдайтынын анық көрсетті. Соның салдарынан, мәселені келесі Соборда (екі жылдан кейін) қарастыру туралы шешім қабылданды. 1960 жылдардың басында Митрополия Мәскеу патриархымен байланысты қайта жаңғыртты. 1968 жылы Митрополия мен Ресей шіркеуі ұзақ жылдар бойы келіспеушіліктерді шешу үшін бейресми түрде байланыс жасады. Митрополия өкілдері өз билігін өзі жүргізу құқығын, сондай-ақ американдық шіркеуге қатысты барлық мәселелерде Ресей юрисдикциясын жоюды талап етті. Бұл мәселе бойынша ресми келіссөздер 1969 жылы басталды. Патриарх Алексий I және Ресей шіркеуінің Киелі Синодының он төрт епискобы, жаңа аталған Америкадағы Православ шіркеуін он бесінші автокефалиялық Православ шіркеуі еткен Автокефалия туралы ресми Томоске қол қойды. Атаудың өзгеруі, сондай-ақ автокефалия беруі 1970 жылдың қазан айында 14-ші Бүкіл Америка Соборында (сонымен қатар, шіркеудің жаңадан қол жеткізген тәуелсіздігін мойындап, 1-ші Бүкіл Америка Кеңесі деп те аталды) ресми түрде қабылданды. Мәскеу патриархатының автокефалия беруі Константинопольдің Экуменикалық патриархаты тарапынан оның өкілеттігінен асып түскен және канондық ережелерді бұзған әрекет ретінде қатаң айыпталды. ОСА-ның автокефалиясын қорғайтындар бұл жарлыққа Экуменикалық патриархаттың келісімі қажет емес деп мәлімдейді, өйткені бұл Ресей Православ шіркеуінің ішкі мәселесі еді. Көптеген автокефалиялық шіркеулер, Ресей шіркеуі де соның ішінде, көп жылдар бойы мойындалмады, бірақ олардың автокефалиясы Экуменикалық патриархатпен берілді. Дегенмен, барлық канондық Православ шіркеулері ОСА-ны канондық деп мойындайды және оның қасиеттерін жарамды деп есептейді. ОСА Америкадағы Православ епископтардың тұрақты конференциясының (SCOBA) мүшесі болды, Американың Грек Православ архиепископтығы, Солтүстік Американың Антиохиялық Православ Христиан архиепископтығы (AOCA) және басқа мүше юрисдикциялармен бірге. 2010 жылы SCOBA таратылды және Солтүстік және Орталық Американың канондық Православ епископтарының жаңа Ассамблеясы құрылды, оны 2009 жылы Швейцарияда өткен кездесуде Православ патриархаттары тапсырған болатын. Жақында ОСА мен AOCA арасындағы мүмкін болатын бірігу мәселесіне ерекше назар аударылды. Екі топтың да ортақ тарихы бар, мысалы, 19 ғасырдың соңында Мәскеу патриархаты Сириялық дін қызметкері Рафаэль Хававиениді Солтүстік Америкада тұратын араб тілінде сөйлейтін Православ христиандарына миссионер ретінде жіберді. Рафаэль 1904 жылы епископ болып тағайындалды, ал оның қауымы ақырында AOCA-ға айналды. Епископ Рафаэль 2000 жылдың наурыз айында ОСА-да Бруклиннің қасиетті Рафаэлі ретінде қадірленді.

Prior to the 13th All American Sobor in November 1967, a proposal was prepared to change the name of the church from the Russian Orthodox Greek Catholic Church of America to the "Orthodox Church in America". The Council of Bishops, already aware of the proposal, forbade a vote on the matter. After much debate however, a non binding straw poll was permitted. The result of the poll was decidedly in favor of the name change. As a result, the decision to deal with the matter at another Sobor (to be held in two years) was made. In the early 1960s, the Metropolia resumed communication with the Patriarch of Moscow. In 1968, the Metropolia and the Russian Church communicated informally to resolve long standing differences. Representatives from the Metropolia sought the right of self governance, as well as the removal of Russian jurisdiction from all matters concerning the American Church. Official negotiations on the matter began in 1969. On , Patriarch Alexius I and fourteen bishops of the Russian Church's Holy Synod signed the official Tomos of Autocephaly, which made the newly renamed Orthodox Church in America the fifteenth autocephalous Orthodox Church. The name change, as well as the granting of autocephaly, was officially accepted at the 14th All American Sobor (also known as the 1st All American Council in recognition of the Church's new found independence) in October 1970. The granting of autocephaly by the Moscow Patriarchate was strongly condemned by the Ecumenical Patriarchate of Constantinople as an act that exceeded the former′s authority and violated the canons. Apologists for the OCA's autocephaly claim that the decree did not need the approval of the Ecumenical Patriarchate, as it was an internal matter for the Russian Orthodox Church to decide. Many autocephalous churches, the Russian Church included, were not recognized as such for many years, albeit their autocephaly was granted by the Ecumenical Patriarchate. All canonical Orthodox churches recognize the OCA as canonical and its sacraments as valid, however. The OCA was a member of the Standing Conference of Orthodox Bishops in America (SCOBA), together with the Greek Orthodox Archdiocese of America, the Antiochian Orthodox Christian Archdiocese of North America (AOCA) and the other member jurisdictions. In 2010, SCOBA was dissolved with the creation of the new Assembly of Canonical Orthodox Bishops of North and Central America, which was mandated by Orthodox patriarchates in 2009 at a meeting in Switzerland. Serious consideration has been given recently to a possible merger between the OCA and the AOCA. Both groups share a significant common history, in that a Syrian priest, Raphael Hawaweeny, was sent by the Moscow Patriarchate in the late 19th century as a missionary to Arabic speaking Orthodox Christians living in North America. Raphael was ordained a bishop in 1904, and his flock eventually became the AOCA. Bishop Raphael was canonized in March 2000 by the OCA as St. Raphael of Brooklyn.

Қаржылық жанжал

2005 жылы бұрынғы қазынашы, протодиакон Эрик Уилер ОСА әкімшілігін қаржылық тәртіпсіздіктерде айыптады. Уилер шіркеуге түскен миллиондаған долларлардың жеке шығындарға немесе шіркеу есептеріндегі кемшіліктерді жабу үшін тиісінше пайдаланылмағанын мәлімдеді. 32 беттік есеп жарияланып, қаржылық дауды қарастырды және бес адамға «тәртіптік шаралар» қолдану ұсынылды, олардың ішінде сол кездегі митрополит Герман, оның ізашары митрополит Феодосий, екі бұрынғы қазынашы және бұрынғы есепші. Аталған есепте сол кездегі митрополит Германның дереу отставкаға кетуі немесе қызметтен шеттетілу қаупі туралы айтылды. Есеп жарияланғаннан кейін бір күн өткен соң Герман митрополит лауазымынан кетті. Сол қарашада ОСА өзінің 15-ші жылдық Бүкіл Америка Кеңесінде жаңа Примат сайлады. Митрополит Йона (Паффхаузен) жақында ғана епископ болып тағайындалғандықтан (бар болғаны 11 күн бұрын) және бұрынғы қаржылық дауға қатысы жоқ деп есептелгендіктен таңдалды. Митрополит Йона бірден бұрынғы дауға қарсы тұрып, көпке танымал митрополит болды, бұрынғы даудың салдарынан келген зиянды жоюға және ОСА-ны қоғамдық кеңістікке әкелуге тырысты. Митрополит Йона православие емес дін өкілдерімен қарым-қатынасты жақсартуға, әсіресе ОСА мен дәстүрлі англикандық топтар арасындағы қарым-қатынасты қалпына келтіруге ұмтылды. Ол 2009 және 2012 жылдары Солтүстік Америкадағы Англикан шіркеуінің конференциясында сөйлеуге екі рет шақырылды. Сайланғаннан кейін төрт жылдан аспаған уақыт ішінде, Киелі Синод бірауыздан шешім қабылдап, митрополит Йонадан лауазымынан кетуін сұрады. Бастапқыда отставка туралы ақпаратты жариялауға құлшынбаған Киелі Синод, олардың ниеттері туралы тараған қауесеттерге байланысты оның кетуі туралы ресми мәлімдеме жасауға мәжбүр болды. ОСА-ның ресми сайтында жарияланған мәлімдемеде митрополит Йонаның қабылдаған бірнеше әкімшілік шешімдері толық баяндалды, олар Киелі Синодтың пікірінше, шіркеу мен оның мүшелерін қауіпке ұшыратты. Мәлімдемеде Киелі Синод ақпаратты бастапқыда жасыру себебін митрополит Йонаның беделін және адалдығын қорғау, сондай-ақ оның шешімдеріне қатысы бар барлық адамды қорғау қажеттілігімен түсіндірді. 2007 жылы өткізілген ерекше Бүкіл Америка Кеңесінде Филадельфия және Шығыс Пенсильвания архиепископы Тихон (Моллард) Бүкіл Америка және Канада митрополиті болып сайланды. Ол митрополит Тихонның орнына қызметке кірісті. Митрополит Тихон Шығыс православие дініне ауысқан және Пенсильвания штатының Оңтүстік Ханаандағы Киелі Тихон монастырінің ұзақ жылдар бойы монахы болды.

In 2005, former treasurer, Protodeacon Eric Wheeler publicly accused the OCA administration of financial misconduct. Wheeler alleged that millions of dollars in donations to the church were improperly used for personal expenses or to cover shortfalls in church accounts. A 32 page report was released on , that addressed the financial scandal and recommended "discipline" for five individuals, including then primate Metropolitan Herman, his predecessor Metropolitan Theodosius, and two former treasurers as well as a former comptroller. The same report recommended then primate Metropolitan Herman immediately resign or retire from his post or risk being defrocked. One day after the report was released, Herman resigned from his position as metropolitan. That November, the OCA elected a new Primate at its 15th Annual All American Council. Metropolitan Jonah (Paffhausen) was chosen because he had recently been appointed as a bishop (only 11 days prior) and was viewed to not be involved with the previous financial scandal. Metropolitan Jonah immediately took a strong stance against the previous scandal and became a very public metropolitan, seeking to repair damage done by the previous scandal and bring the OCA into the public realm. Metropolitan Jonah also sought to improve relations with non Orthodox groups and especially sought to repair the relations between the OCA and traditional Anglican groups. He was invited twice to speak at the conference of the Anglican Church in North America, in 2009 and 2012. Less than four years after his election, Metropolitan Jonah was asked by the Holy Synod, in a unanimous decision, to resign from his position. While wary of initially releasing information about the resignation, the Holy Synod felt prompted to release a public statement about his release due to rumors that had spread about their intentions. The statement they released on the official website of the OCA detailed several administrative decisions Metropolitan Jonah had made that the Holy Synod felt put the church and its members at risk. In the statement, the Holy Synod clarified the reason they withheld information initially was to protect the reputation and integrity of Metropolitan Jonah as well as protect anyone involved in the specific decisions made by him. On , an extraordinary All American Council elected Archbishop Tikhon (Mollard) of Philadelphia and Eastern Pennsylvania as the Metropolitan of All America and Canada. He was installed on Metropolitan Tikhon is a convert to the Eastern Orthodox faith and a long time monk of St. Tikhon's Monastery in South Canaan, Pennsylvania.

Ресейдің Украинаға шабуылға қарсы әрекеті

Ресейдің Украинаға басып кіруіне жауап ретінде митрополит Тихон мәлімдеме жасап, "Мен жаулықтарды дереу тоқтатуды және президент Путиннің әскери операцияларды тоқтатуын сұраймын. Православ христиандар ретінде біз зорлық-зомбылық пен агрессияны айыптаймыз" деді. Ол, украиндық босқындарға көмектесу үшін Польша Православие шіркеуі басқаратын қорға ОҚК мүшелерінен қаржы жинауға шақырып, шұғыл үндеу жасады. Осы уақытқа дейіннен астам сома жиналды. Тихон Мәскеу патриархы Кириллге соғысты тоқтатуға көмектесу үшін оның ықпалын пайдалануын сұрап хат жолдады. ОҚК Украина Православие шіркеуін Украинадағы жалғыз каноникалық Православие шіркеуі деп тануды жалғастыруда және сондықтан Украина Православие шіркеуімен қарым-қатынас жасамайды.

Мүшелік

ОСА қауым мүшелерінің нақты саны күмәндалуда. 2006 жылы жарық көрген «Америка және Канада шіркеулерінің жылнамасы» бойынша, ОСА-ның 1 064 000 мүшесі бар екені көрсетілген. Бұл көрсеткіш ОСА-ны АҚШ-тағы 24-ші ірі христиан шіркеуі және Американың Грек Православ архиепископиясынан кейін елдегі екінші ірі Шығыс Православие шіркеуі етіп көрсетеді. 2000 жылы Патриарх Афинагор Православ институтының Алексей Д. Криндач жасаған зерттеуде 115 100 жақтас (қызметтерге кейде қатысатын және олардың балалары бар, крещение алған православиелер) және 39 400 толық мүше (18 жастан асқан, жылдық мүшелік жарнасын төлейтін адамдар) тіркелді. Грек Православ архиепископиясының 440 000 жақтасы бар екені де хабарланды. Зерттеуге жауап ретінде ОСА өкілі шіркеуде «шамамен 750 000 ересек және бала» бар екенін мәлімдеді. 2004 жылы Джонатан Иванофф ОСА-ның Евангелизация конференциясында жасаған баяндамасында, 2004 жылғы шіркеудің халық санағы бойынша саны 27 169 адамды құрады және 1990 жылдан 2000 жылға дейін мүшелік 13 пайызға төмендегенін айтты. Сондай-ақ, АҚШ континенттік бөлігіндегі ОСА халқы жылына алтыдан тоғыз пайызға дейін азайып бара жатқаны хабарланды. 2011 жылы Алексей Криндачтың зерттеулеріне негізделген «Америкалық Православ христиан шіркеулерінің атласы» жарық көрді. Бұл атлас АҚШ-тағы әртүрлі Шығыс христиан конфессиялары туралы, соның ішінде Шығыс Православие және Шығыс Православие емес топтар туралы (осы екі топтың канондық емес деп санайтын топтары да) кеңінен мәліметтер ұсынады. Бұл басылым Канондық Православ епископтар Ассамблеясымен мақұлданған және Ассамблеяның әртүрлі комитеттері оны зерттеу және жоспарлау жұмыстарында пайдаланады. Атлас АҚШ-тағы ОСА-ның 84 900 мүшесі бар екенін көрсетеді, олардың 33 800-і үнемі шіркеуге барады. ОСА-ның 551 приход және 19 монастыры бар екені де көрсетілген. ОСА қауымдарының ең көп шоғырланған штаттары: Аляска (86), Пенсильвания (83), Калифорния (43) және Нью-Йорк (41).

The exact number of OCA parishioners is debated. According to the 2006 edition of the Yearbook of American and Canadian Churches, the OCA has 1,064,000 members, an increase of 6.4 percent from 2005. This figure places the OCA as the 24th largest Christian church in the United States, and the second largest Eastern Orthodox church in the country, after the Greek Orthodox Archdiocese of America. In 2000, a study by Alexei D. Krindatch, of the Patriarch Athenagoras Orthodox Institute, presented a substantially lower figure115,100 adherents (baptized Orthodox who attend services on at least an occasional basis and their children) and 39,400 full members (persons older than 18, paying annual Church membership fees). The Greek Orthodox Archdiocese, by comparison, was listed as having 440,000 adherents. In response to the study, an OCA representative stated the church had "around 750,000 adults and children." In 2004, Jonathan Ivanoff stated in a presentation at the OCA's Evangelization Conference that the church's census population in 2004 was 27,169, and that membership from 1990 to 2000 declined 13 percent. It further stated that the OCA population in the continental United States declined between six and nine percent per year. In 2011, The Atlas of American Orthodox Christian Churches, published by Holy Cross Orthodox Press and based on research by Alexei Krindatch, was released. It has extensive data on various Eastern Christian denominations in the United States, including both Eastern Orthodox and Oriental Orthodox groups (as well as groups considered uncanonical by those two groups). The publication is endorsed by the Assembly of Canonical Orthodox Bishops and is being used by various Assembly committees as part of their research and planning. The Atlas lists the United States membership of the OCA as 84,900, 33,800 of which it says are regular church attendees. It lists the OCA as having 551 parishes and 19 monasteries in the United States. It also indicates the states with the heaviest concentration of OCA parishes are, in order: Alaska (with 86), Pennsylvania (with 83), California (with 43) and New York (with 41).

Епископтық

ОСА-ның жоғары каноникалық билігі – шіркеудің барлық епархиялық епископтарынан құралған Епископтардың Киелі Синоды. Киелі Синодтың төрағасы лауазымы бойынша митрополит болып табылады. Киелі Синод жылына екі рет өтеді; дегенмен, митрополит немесе кем дегенде үш епархиялық епископтың сұрауымен ерекше мәжілістер шақырылуы мүмкін.

Қалалық

ОСА-ның басшысы – митрополит. Ол сонымен қатар шіркеудің бір епархиясының епископы болып қызмет етеді. Митрополит, шіркеудің өзге епископтарымен бірге, біріншілердің бірі саналады. Оның ресми атағы – "Солтүстік Америка және Канада митрополиті". Оның міндеті – шіркеутің әл-ауқатын басқару, сондай-ақ басқа православие шіркеулерімен, діни ұйымдармен және мемлекеттік органдармен байланыс жасау. Митрополит, қажет болған жағдайда, Киелі Синодтың шешімімен Солтүстік Америкалық кеңесте (OCA дін қызметкерлері мен мирянның жалпы жиналысы) сайланады. Митрополит үшін жасқа немесе қызмет мерзіміне шектеулер қойылмаған, ол кез келген уақытта зейнетке шығуға құқылы, бірақ көбінесе бұл денсаулығының нашарлауына байланысты болады.

Діни епархиялар

Епархия – белгілі бір географиялық аумақтағы барлық приходтарды құрайтын негізгі шіркеу ұйымы. Оны Епархиялық епископ, Епархиялық ассамблея және Епархиялық кеңес басқарады. Қазіргі уақытта ОСА-ның құрамында он екі географиялық және үш этникалық епархия (албан, болгар және румын) бар. Этникалық епархиялардың шекаралары кейбір географиялық епархиялардың шекараларымен беттеседі. Бұл епархиялар ОСА тарихының белгілі бір кезеңінде, әдетте басқа ұйымдардан бөлініп шыққаннан кейін, кіші этникалық юрисдикциялардың қосылуы нәтижесінде құрылған. Епархияларды Қасиетті Синод қажет болған жағдайда құрады, сондай-ақ Синод қолданыстағы епархияның шекараларын өзгертуге құқылы.

Бүкіламерикалық кеңес

Америкадағы православие шіркеуінің жарғысына сәйкес, Бүкіл Америка кеңесі – "шіркеудегі ең жоғары заң шығару және әкімшілік билік". Кеңестің құрамына шамамен митрополит, барлық епископтар, дін қызметкерлері және сайланған мирян өкілдері кіреді. Бүкіл Америка кеңесінің мақсаты – шіркеу мәселелерін талқылау және дауыс беру. Қажет болған жағдайда, Кеңес жаңа митрополиттерді де сайлайды. Бүкіл Америка кеңестері арасындағы мерзім үш жылға белгіленген, бірақ бұл әрқашан осылай бола бермейді. Алғашқы он үш кеңес (1907 жылдан 1970 жылға дейін өткізілген) – Америка шіркеуінің Ресей православие шіркеуімен заңдық байланысын көрсететін Бүкіл Америкалық собор деп аталады. Он төртінші собор (1970 жылы өткізілген) ОСА-ның автокефалия статусын көрсететін 1-ші Бүкіл Америка кеңесі ретінде танылады. Соңғы (20-шы) Бүкіл Америка кеңесі 2022 жылдың шілде айында Мэриленд штатының Балтимор қаласында өтті.

Қалалық кеңес

Митрополиттік кеңес – Шіркеу басқаруының тұрақты атқару органы. Ол Бүкіл Америка Кеңесінің қаулыларын іске асырумен және Шіркеутің бюджеттік мәселелерін қараумен жүктелген. Кеңесті төраға (қазіргі Митрополит) басқарады, оның құрамына ОСА-ның канцлері, хатшысы, қазынашысы, сондай-ақ сайланған дін қызметкерлері мен мирян-делегаттар кіреді. Әдетте кеңес жылына екі рет жиналады, бірақ 2006 жылдың желтоқсан айында Митрополиттік кеңес пен Епископтардың Киелі Синодының ерекше бірлескен отырысы өткізілді.