AEG G. IV: Бірінші дүниежүзілік соғыстағы неміс бомбалаушы ұшағы
AEG G.IV
AEG G.IV бомбалаушы ұшағы: Бірінші дүниежүзілік соғыста неміс әскері қолданған, G.III үлгісінен жақсартылған, тактикалық бомбалауға арналған ұшақ туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
AEG G. IV – Германияның Allgemeine Elektrizitäts Gesellschaft компаниясы жасаған екі қанатты бомбалаушы ұшақ. Бірінші дүниежүзілік соғыста ол Luftstreitkräfte (Императорлық неміс армиясының әуе күштері) құрамында қолданылды. G. IV, AEG G. III-тен дамытылған, қуаты, бомба тасымалдау қабілеті және өлшемдері жағынан жақсартылған; атап айтқанда, ол AEG G. II-нің бомба сыйымдылығын екі есеге арттырды. 1916 жылдың соңында пайдалануға берілген G. IV барлау және тікелей ұрыс міндеттерінде белгілі бір жетістіктерге қол жеткізді. Ұшу қашықтығы салыстырмалы түрде қысқа болғандықтан, G. IV көбінесе тактикалық бомбалаушы ретінде қолданылды және майданға жақын жерлерде жұмыс істеді. Алғашқыда ол Франция, Румыния, Греция және Италияда күндізгі және түнгі тапсырмаларды орындады, бірақ соғыс барысында түнгі миссиялармен шектелді. Көптеген түнгі операциялар жаудың қызметін бұзу мақсатында, нақты нысанасыз және ең жақсы жағдайда жанама зиян келтірумен жүргізілген шабуылдар деп есептелді. Кейбір шенеуніктер G. IV шабуылдық мүмкіндіктері мен өнімділігі жағынан әлі де жеткіліксіз деп санайтындықтан, одан әрі жақсартулар іздестірілді. Бір ғана арнайы G. IV, екі 20 мм Becker зеңбірегі бар G. IVk (Kanone) танкіге қарсы ұшаққа айналдырылды, бірақ ол ұрысқа қатыспады. G. V-тің жақсартылған нұсқасы жасалып жатқанмен, G. IV сериясының соңғы ұшағы болып есептеледі, өйткені 1918 жылғы соғыс аяқталу туралы келісімге қол қойылғаннан кейін бұл жаңа ұшақ пайдалануға берілген жоқ.
The AEG G. IV was a biplane bomber aircraft designed and produced by the German aircraft manufacturer Allgemeine Elektrizitäts Gesellschaft. It saw action during the First World War with the Luftstreitkräfte (Imperial German Army Air Service). The G. IV was developed from the AEG G. III, featuring various refinements to power, bomb load, and dimensions; specifically, it featured double the bomb capacity of the AEG G. II. Introduced to service during late 1916, the G. IV managed to achieve some operational success in both reconnaissance and direct combat missions. Because of its relatively short range, the G. IV served mainly as a tactical bomber and thus operated close to the front lines. It initially flew both day and night operations in France, Romania, Greece and Italy, but was increasingly restricted to night missions as the conflict progressed. Many night operations were considered nuisance raids, conducting without any specific targets other than the intention of disrupting enemy activity at night and achieving some collateral damage at best. Some officials concluded that the G. IV was still inadequate in terms of offensive capacity and performance, thus further improvements were sought. A single specialised G. IV was converted into an armored, anti tank gunship, the G. IVk (Kanone) with two 20 mm Becker cannon, but it did not see action. The G. IV would be the last in the series to see action as, while development of the improved G. V did proceed, the Armistice of 1918 that brought an end to the combat came into effect before this successor could become operational.
Жобалау және әзірлеу
Allgemeine Elektricitäts Gesellschaft (AEG) G. IV, бұрынғы G. III моделінен жасалған; авиация тарихшылары Питер Грей мен Оуэн Тетфордтың сөзіне сәйкес, ол алдыңғы моделінен аздаған ғана жақсартылған нұсқасы болды. Бұл конструкциялық шешім, екі қозғалтқышты ұшақ үшін ықшам өлшемге қарамастан, салыстырмалы түрде ауыр құрылымдық салмаққа алып келді. Тиісті конфигурацияда, екі ұшқышқа арналған басқару жүйесі (айларонды басқарудан басқа) орнатылуы мүмкін болды, алайда бұл мүмкіндік төтенше жағдайларда ғана пайдалы болды.
The Allgemeine Elektricitäts Gesellschaft (A. E. G.) G. IV was derived from the earlier G. III; according to the aviation historians Peter Gray and Owen Thetford, it was only a slight refinement of its predecessor. This design choice resulted in a relatively high structural weight despite its compact size for a twin engine aircraft. When suitably configured, dual flight controls (with the notable exception of the ailerons) could be furnished, although this facility was of limited use outside of emergencies.
Пайдалану тарихы
Г. IV 1916 жылдың соңында неміс әуе күштерінің қару қадамына кірді. Оның қызмет басталған кезде-ақ, бірнеше параметрлер бойынша көрсеткіштері қазіргі Готаларға қарағанда нашар болды, оның ішінде ұшу қашықтығы және жүк көтергіштік қабілеті, тіпті олар көбінесе бірдей Mercedes D. IVa қозғалтқышын қолданғандарына қарамастан. Дегенмен, Гота экипаждары ауыр ұшақтарын ұшыруға күш салғанда, Г. IV ұшағы салыстырмалы түрде басқаруға оңай машина ретінде есептелді. Толық отынмен жүк көтергіштігінің салыстырмалы түрде төмен болуына байланысты, осы типтегі ұшақтармен орындалған миссиялар көбінесе қысқа қашықтықтағы болып келеді, бұл отын есебінен көбірек қару-жарақ тасымалдауға мүмкіндік берді. Кейде оны әуедегі барлау миссияларын жүргізу үшін, ешқандай шабуылдық жүксіз де ұшырып жіберетін. 1918 жылдың тамызына дейін неміс әуе күштерінде шамамен 50 ұшақ әлі де қолданыста болды деп есептеледі. Ұшақ 1919 жылы Канадаға соғыс трофеі ретінде әкелінді және 1970 жылдан бері мұражайда сақтаулы тұр.
The G. IV entered service with the German Air Force in late 1916. Even at the start of its career, its performance in several metrics was inferior to that of contemporary Gothas, including range and payload capacity, despite typically sharing the same Mercedes D. IVa engine. However, while Gotha crews struggled to keep their heavy aircraft aloft, the G. IV was regarded as being a relatively easy aircraft to fly. In light of its relatively small payload when fully fueled, missions typically undertaken by the type were short range, thus permitting more munitions to be carried at the expense of fuel. On occasion, it was flown without any offensive payload to perform aerial reconnaissance flights. By August 1918, it is believed that around 50 aircraft were still active with the German Air Force. The aircraft was brought to Canada in 1919 as a war trophy and has been at the museum since 1970.