Кіріспе

Португалиялық заңгер және саясаткер Антонио Мануэль де Карвальхо Феррейра Виторино (12 қаңтар 1957 жылы туған) – Социалистік партиясының (PS) мүшесі, португалиялық заңгер және саясаткер.

Ұлттық саясаттағы мансап

Виторино Лиссабон университетінің құқық факультетін бітірген. Заңгер мамандығы бойынша білім алған ол алғаш рет 1980 жылғы сайлауда Португалияның Республикалық Ассамблеясына депутат болып сайланды. 1983 жылы Марио Соарес басқаратын үлкен коалициялық үкіметте Парламенттік істер жөніндегі мемлекеттік хатшы болып қызмет етті. 1985 жылғы сайлауда үкімет жеңілгеннен кейін Виторино Макао губернаторының орынбасарының міндетін атқарды. 1989 жылы Виторино Лиссабонға оралып, Конституциялық сот судьясы болды, оның өкілеттігі 1994 жылы аяқталды. 1995 жылы Антониу Гутеррештің бірінші үкіметінде Ұлттық қорғаныс министрі және Премьер-министрдің орынбасары болды. 1997 жылы салықтан қашу күдігіне ілінгендіктен, қызметінен кетті.

Еуропалық комиссияның мүшесі, 1998-2004

Қылмыстық айыптамалардан ақталғаннан кейін Виторино, Романо Проди басқарған комиссия кезінде Әділет және Ішкі істер жөніндегі Еуропалық комиссар болып тағайындалды. Еуропалық комиссияның өкілі ретінде ол Еуропалық Одақтың Негізгі құқықтарының Хартиясын және Еуропаның болашағы жөніндегі Конвенцияны жасауға қатысқан келіссөздерге қатысты. Конвенцияда ол Еуропалық сот жөніндегі рефлексиялық топты төрағалық етті. 2004 жылғы маусымда Гутерриш Еуропалық комиссияның президенті лауазымына кандидаттықтан бас тартқанда, оның орнына Виториноны қолдады. Ақырында бұл лауазым Жозе Мануэл Баррозуға берілді. Виториноның орнына Жозе Сократес партияның жаңа басшысы болды және 2005 жылғы жалпы сайлауда көпшілік дауысқа ие болды.

Жеке сектордағы мансап

2005 жылы Виторино Куатрекасас, Гонсалвес Перейра және Ассошиадос заң фирмасының серіктесі болды, бұл Иберия түбегіндегі ең беделді заң фирмаларының бірі. 2006-2007 жылдар аралығында ол Amato Group мүшесі болып қызмет етті, бұл жоғары деңгейдегі еуропалық саясаткерлердің тобы, Еуропа Конституциясы туралы шартты қайта жазу бойынша бейресми жұмыс істеді, нәтижесінде француз және голланд сайлаушылары қабылдамағаннан кейін ол Лиссабон шарты деп аталды. 2008 жылдың қарашасынан 2009 жылдың маусымына дейін Виторино Болгария үкіметін кеңес беруші алты сарапшыдан тұратын ЕО тобының құрамында болды. Болгарияның премьер-министрі Сергей Станишев құрған кеңесші кеңестің төрағасы Доминик де Вильпен болды, оның міндеті елдің ЕО-ға мүшелігіне бейімделуіне көмектесу жолдарын ұсыну болды. Виторино 2011 жылдан 2016 жылға дейін Жак Делор құрған Notre Europe еуропалық ой-сана орталығының президенті болды. 2011 жылдың желтоқсанынан 2012 жылдың мамырына дейін ол институттың Томмазо Падоа Шиоппа тобының мүшесі болды, бұл Еуропалық Одақтың Экономикалық және Монетарлық Одағының реформасы туралы ой-пікір алмасуға арналған жоғары деңгейдегі сарапшылар тобы болды. Виторино сонымен қатар тележурналисттің жүргізуімен RTP 1 телеарнасының Notas Soltas бағдарламасында комментатор ретінде тұрақты түрде қатысты. 2017 жылы Виторино "Халықаралық көші-қон бастамасы" (Ашық қоғам қорлары) және "Миграция жөніндегі Трансатлантикалық кеңес" (Миграциялық саясат институты) кеңестерінің құрамына кірді.

Халықаралық көші-қон ұйымы, 20182023

2017 жылдың желтоқсанында премьер-министр Антониу Коста басшылығындағы Португалия үкіметі Виториноны Халықаралық көші-қон ұйымының (ХКО) бас директоры лауазымына, Уильям Лейси Свингтің орнын басу үшін ұсынды. 2018 жылдың 29 маусымында ХКО-ға мүше мемлекеттер Виториноны 2018 жылдың қазан айынан бастап бас директор етіп сайлады. Ол алғашқы дауыс беру кезеңдерінде іріктеуден өтпеген америкалық Кен Айзекстен басым түсті және Коста-Рикадан Лора Томпсоннан жоғары қойылды. Екінші мерзімге кандидат болған кезде ол бірінші кезеңдегі дауыс беруден кейін қызметтен бас тартуды жөн көрді. Содан кейін АҚШ азаматы Эми Поуп ХКО бас директоры болып сайланған тұңғыш әйел атанды.

Жеке өмір

Виторино үйленген және екі ұлы бар.