Кіріспе

1945-1996 жылдары Жапонияда белсенді саяси партия, 1945-1996 жылдары өмір сүрген жапондық саяси партия – Жапон Социалистік партиясы (日本社会党) – социалистік және прогрессивті партия болды. ЖСП 1947-1948 жылдары қысқа мерзімге билікке ие болды. 1951-1955 жылдар аралығында ЖСП Солтүстік Социалистік партияға және Оңтүстік Социалистік партияға бөлінді. 1955 жылы Жапонияның екі ірі консервативті партиясы бірігіп, Либералды-демократиялық партияны (ЛДП) құрды, бұл «1955 жылғы жүйе» деп аталды және партияның сол кезден бері үнемі билікте болуына мүмкіндік берді. ЖСП ең ірі оппозициялық партия болды, бірақ үкімет құра алмады. Дегенмен, осы кезеңде ЖСП Ұлттық диетадағы орындықтардың шамамен үштен бірін алып, ЛДП-ның Жапония Конституциясын өзгертуіне кедергі келтірді. 1980-жылдардың соңы мен 1990-жылдардың басында Такако Дои басқарған ЖСП рекордтық санда орын жеңіп алды. Алайда, 1990-жылдардың ортасында жаңа консервативті партиялардың құрылуы және сайлаудағы сәттіліктері ЖСП-ні күтпеген жағдайға түсірді, нәтижесінде партияның Ұлттық диетадағы орын саны айтарлықтай азайды. Партия 1996 жылы ресми түрде таратылды. Оның жалғасы – Социал-демократиялық партия, 2022 жылғы мәліметтерге сәйкес, екі парламенттік орынға ие, олардың біреуі Өкілдер палатасында, екіншісі – Кеңесшілер палатасында. Тетсу Катаяма және Томиичи Мураяма атты екі жапон премьер-министрі ЖСП мүшелері болды.

1940 жылдар

Жапонияда 20-ғасырдың басынан бері әртүрлі атаулармен социалистік партиялар белсенді қызмет етіп келеді, олар жиі үкімет тарапынан қатал репрессияға ұшырап, идеологиялық келіспеушіліктер мен жарылыстарға тап болды. Партия бастапқыда ағылшын тілінде Жапонияның Социал-демократиялық партиясы (SDPJ) деп аталды және 1945 жылы Жапонияны Екінші дүниежүзілік соғысқа сүйреген милитаристтік режим құлағаннан кейін құрылды. Партия құрылғаннан кейін көп ұзамай, СДПЖ-ның солшыл фракциясы партияның ағылшын тіліндегі ресми атауын Жапон социалистік партиясы (JSP) деп өзгертуді ұсынды. Әлеуметтік демократтардан құралған оңшыл фракция бұл ұсынысқа қарсы болды, бірақ партия атауын өзгерту туралы ішкі ұсыныс ақыры қабылданды. Партия 1947 жылы Жапония Конституциясы бойынша өткен алғашқы жалпы сайлауда ең ірі саяси партияға айналды (466 орынның 143-і) және Тецу Катаяма Демократиялық партия мен Азаматтардың ынтымақтастық партиясымен коалиция құрып үкімет құрды. Катаяманың коалициясы 1948 жылдың ақпан айында, негізінен тәжірибесіздік пен үкімет басқарудағы нашар нәтижелерге байланысты ыдырады. Хитоси Ашида демократтармен жаңа коалицияның премьер-министрі ретінде Катаяманың орнын басты. 1948 жылдың қазан айында, қызметке келгеннен кейін жеті ай өткен соң, Ашида Шоуа Денко коррупциялық дауына қатысы бар деген айыппен отставкаға кетті. 1958 жылы ол барлық айыптан ақталды. Коррупциялық дауға байланысты туындаған шатасу мен тәртіпсіздік Шигеру Йошида мен Либералдық партияның үкіметке оралуына жағдай жасады. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін JSP Жапонияның жаңа конституциясын әзірлеуде маңызды рөл атқарды, денсаулық сақтау, әл-ауқат және еңбек жағдайлары сияқты мәселелерге қатысты прогрессивті баптарды қосты. Алайда, JSP және жапондық солшылдардың соғыстан кейінгі кезеңдегі билікте болуы АҚШ-тың Жапония саясатындағы «кері бағыт» деп белгілі өзгеріспен сәйкес келді. 1947 жылдан бастап, және 1949 жылы Қытайдағы азаматтық соғыста коммунистердің ұлтшылдарды жеңуімен күшейе түскен АҚШ-тың Дуглас Макартур басқарған оккупациялық үкіметі жапондық солшылдардың саясатына қатысты бұрынғы келісімдік позициясын қайта қарау қажеттігін сезінді, мысалы, зайбацудың таратылуы, жер реформасы және үкіметтегі ұлтшылдардың ығыстырылуы. Осы саясатты жүзеге асыруға бағытталған алғашқы қадамдарды кері қайтарудан басқа, АҚШ оккупациялық үкіметі 1948 және 1950 жылдар аралығында «қызыл» деп саналатын шамамен 30 000 жұмысшыны тазалауға қатысты және оған көмектесті, солшылдардың мемлекеттік билікті ұстап тұру әрекеттерін қиындатты.

1950 жылдар

Шова Денко жанжалы кабинетті құлатумен ғана шектелмей, Социалистік партияның сол және оң қанаттары арасында өзара айыптауларға толы теріс жікке әкелді, себебі тергеудің басты нысандарының бірі Оң Социалистік фракция жетекшісі Суэхиро Нисио болды. Нәтижесінде 1951 жылы JSP екіге бөлінді: социал-демократияға бейімделген орталықшыл социалистерден тұратын Оң Социалистік партия және социалистік революцияны жақтаған ортодоксалды марксистер құраған Сол Социалистік партия. Екі партия да өзін Жапонияның нағыз Социалистік партиясы деп жариялады және қарсыластарының заңдылығын мойындаудан бас тартты. Ең солшыл фракция 1948 жылдан бастап 1957 жылы JSP-ге қайта қосылғанға дейін маоизмді ұстанған Жұмысшы-фермерлер партиясын (Родоша Номин То) құрды. 1955 жылы екі партия өзара келіспеушіліктерін кейінгіге шегеріп, қайта бірікті. Бұл, АҚШ-тың қолдауымен консервативті партиялардың бірігіп, Либералды-демократиялық партияны (ЛДП) құруға ұмтылған кезде, мәжбүрлі жағдай тудырған "мәжбүрлі одақ" болды. Дегенмен, JSP консервативтерден бірнеше ай бұрын бірікті. Партия ішіндегі антагонизм толыққанды жойылған жоқ, партия сол-оң спектрі бойынша ұйымдастырылған идеологиялық фракцияларға бөлініп қалды, бұл JSP консервативті партиялық фракциялардың «феодалдық жеке басынан» гөрі артықшылықты деп санайтын нәрсеге қарсы болды. Бірақ, қысқа мерзімге жаңадан біріккен партия сайлауда үлкен жетістіктерге қол жеткізді. 1950 жылдары партия төменгі палатадағы әр сайлауда жаңа жетістіктерге ие болды, оның шыңы 1958 жылғы жалпы сайлау болды, онда партия халықтың 33,1 пайызын және 467 орынның 167-сін алды. Бұл Жапония Конституциясының 9-бабындағы соғысқа қарсы «Бейбітшілік туралы ереже» жолын алып тастау үшін консервативті премьер-министр Киси Нобусукенің Конституцияны қайта қарау әрекеттерін тоқтатуға жеткілікті болды. 1950 жылдардың соңында БАҚ-та Социалистік партияның қалану мен индустриализация сияқты жалғасып жатқан әлеуметтік үрдістерге байланысты болашақта көпшілік дауысын алуы мүмкін деген пікір қалыптасты.

1960 жылдар

Партия 1960 жылы АҚШ пен Жапония арасындағы өзара ынтымақтастық және қауіпсіздік туралы шартты қайта қарауға қарсы Анпо наразылықтарын қалай жүргізу керектігі және Жапония Коммунистік партиясымен ынтымақтасу мәселесі бойынша ішкі келіспеушіліктерге байланысты тағы да бөлінді. 1960 жылдың 24 қаңтарында Сюхиро Нисио басшылығындағы партияның оңшыл топтары (Жапонияның бұрынғы Оңшыл Социалистік партиясының бір бөлігі) Демократиялық Социалистік партияны құру үшін бөлініп шықты, бұл JSP-ді сәл әлсіретті. 1960 жылдың күзінде партия төрағасы Инейро Асануманың теледидардағы сайлау дебаты кезінде оңшыл жас Отоя Ямагучитің қолынан қаза табуы тағы бір соққы болды. Асанума харизматикалық тұлғасы арқасында партияның сол және оң фракцияларын біріктіре алды. Асануманың мерзімінен бұрын қайтыс болуы партияны оның шебер басшылығынан айырды және оның орнына Сабуро Эда басшылыққа келді. Орталықшыл саясат ұстанатын Эда партияны солшыл социалистердің қабылдауға дайын болғаннан гөрі тезірек орталыққа қарай жылжытты. Бұл партия ішіндегі күреске әкеп соқты және партияның халыққа біртұтас хабар жеткізу қабілетіне нұқсан келтірді. Әсіресе, Эданың "құрылымдық реформа" (構造改革) және оның "Эда визиясы" социализмінің амбициялық бағдарламасы партияның сол қанатының наразылығын тудырды. "Құрылымдық реформа" платформасы АҚШ-Жапония қауіпсіздік келісіміне қарсы өткен, үлкен әсер еткен және консервативті премьер-министр Нобусуке Кишидің отставкаға кетуіне себеп болған Анпо наразылықтарынан шабыт алды. Эда мен оның жақтастары бұл наразылықтарды партияның жаппай қозғалысты ұйымдастырудағы жетекші рөлін қамтамасыз еткен толыққанды жетістік деп қарады. Эданың "құрылымдық реформа" платформасы парламенттік қысым тактикасымен және Анпо стиліндегі парламенттік емес жаппай қозғалыстарды біріктірді, бұл Жапонияны үкіметті бірқатар жеңілдіктерге мәжбүрлеу арқылы социализмге қарай бірте-бірте жылжытуға бағытталған. Ең бастысы, Эда және оның құрылымдық реформатор әріптестері партияның сайлаудағы қолдаушыларын еңбек одақтарының, солшыл студенттердің және марксистік зиялылардың қатты ядросынан тыс, әртүрлі сала өкілдерін қамту арқылы кеңейтуді көздеді. 1962 жылдың шілде айында Эда өзінің реформалық бағдарламасына халықтан қолдау табу үшін "Социализмнің жаңа көзқарасы" деп аталатын, "Эда визиясы" деген лақап атымен танымал бағдарламасын жариялады. Эда "[С]оциализмді көпшілікке оңай түсінікті, күлімдеп айтуға болатын сөздермен анықтау керек. Менің ойымша, 'социализм' – адамның әлеуетін толыққанды дамытуға мүмкіндік беретін нәрсе. Адамзаттың қазіге дейін жеткен төрт маңызды жетістігі – Американың жоғары тұрмыс деңгейі, Кеңес Одағының жан-жақты әлеуметтік әл-ауқаты, Англияның парламенттік демократиясы және Жапонияның бейбіт конституциясы. Егер біз оларды біріктіре алсақ, кең ауқымды социализмді құруға болады" деді. "Эда визиясы" социализмінің орташа түрі жапон баспасөзінде ынтамен қабылданып, қоғамдық пікірді зерттеулерде жақсы нәтижелер көрсетті. Алайда, "Эда визиясы" JSP-дегі марксистік солшыл фракциялар үшін де соңғы шек болды, олар Эданың "құрылымдық реформа" платформасының орташа тонына бұрыннан наразылық білдірген еді. Атап айтқанда, олар "империалистік" деп санайтын АҚШ пен Ұлыбританияны және "ақиқаттан ауытқушы" және "сталиндік" Кеңес Одағын мақтауды қабылдай алмады. 1962 жылдың қараша айында өткен 22-ші партия съезінде JSP-нің сол қанаты көтеріліп, партия мүшелерінің көпшілігін "Эда визиясын" партияның негізгі принциптеріне қайшы келетін "Эда визиясын сынау туралы" резолюцияны қабылдауға көндірді. Эда Бас хатшы лауазымынан кетуге мәжбүр болды, содан кейін партия қалалық жұмысшы табын партияның негізгі саяси базасы ретінде баса назар аударатын марксистік платформаға оралды. Содан кейін реформаға ұмтылған жас белсенділердің бір буыны көңілі толып, партиядан алыстады. Сонымен қатар, "Таза үкімет партиясының" (Сокка Гаккай буддалық діни қозғалысының саяси қанаты Комейто) пайда болуы және Жапон Коммунистік партиясының сайлаудағы табысы JSP-нің қалалық жұмысшы табының базасын кемітуге бастады. Социалистер 1967 жылғы сайлауда сауалнамаларда төмендеді, 1968 жылғы Жоғарғы палата сайлауында одан да көп жерді жоғалтты және 1969 жылы Ұлттық диетада 51 орыннан айырылғанда, ауыр жеңіліске ұшырады.

1970 жылдар

Кейбір өңірлерде партия жергілікті деңгейде жақсы өркендеді және 1970 жылдарға қарай көптеген аймақтарды ЖСП (немесе ЖСП қолдауымен) әкімдер мен губернаторлар басқарды, олар қоршаған ортаны қорғау жобаларын қолдады және жаңа әлеуметтік көмек бағдарламаларын енгізді. Осы уақытта Сабуро Эда партияны реформалау және оның базасын кеңейту үшін күшін жұмсады. Эда партия төрағасы лауазымына бірнеше рет кандидат болды, бірақ сәттілікке жете алмады, алайда 1968 жылдан 1970 жылға дейін екінші рет Бас хатшы қызметін атқарды. Дегенмен, Эда жалпы жапон халқының арасында танымал болды және 1970 жылдардың ортасында консервативті премьер-министр Какуэй Танака баспасөз мәслихатында: "Егер Жапония Социалистік партиясы Еданы қайтадан төраға етіп тағайындаса, жалпы сайлау қорқынышты болар еді. Олар Диетадағы өкілдіктерін күрт арттырар еді" деді. Эданың "Эда Визиясы" партиясының сол қанатынан бақия қарсылықты жеңе алмады. 1976 жылы Эда қайта сайлануға үміткерлігін жоғалтып, Диетадан қуылды. Өзінің жеңілісіне партиясының догматикалық, доктриналық марксизмін кінәлап, реформаларға ұмтылған ол ЖСП-ден кетуге тырысты, бірақ партия оның отставкасын қабылдамай, оны партиядан шығаруға дауыс берді. Келесі жылы Эда мен Хидео Ден ЖСП Диета мүшелерінің шағын тобын ЖСП-ден бөліп, Социалистік Демократиялық Федерация деп аталатын жаңа партия құрды.

1980 жылдар

1986 жылдың шілдесінде партия төрағасы Масаши Исибаши басшылығымен Жапондық социалистік партия (ЖСП) 1986 жылғы жалпы сайлау мен кеңесшілер палатасының сайлауында Ұлттық диеттің екі палатасында да ауыр екі жеңіліске ұшырады. Халықтың қолдауына ие премьер-министр Ясухиро Накасоне басшылығындағы Либералды-демократиялық партиядан (ЛДП) күйреуге ұшыраған ЖСП төменгі палатадағы өкілдер саны 112-ден жаңа рекордтық көрсеткіш – 85-ке дейін төмендеді, ал халықтың дауыс берудегі үлесі 19,5 пайыздан 17,2 пайызға дейін азайды. Бұл жеңіліс партияны Такако Дойды төраға етіп сайлауға итермеледі, осылайша ол жапондық саяси партияны басқарған алғашқы әйел атанды. Дой жапон халқының арасында танымал болды және 1990 жылғы жалпы сайлауда ЖСП-ға сәтті оралыс жасауға көмектесті, 136 орын мен дауыс берудің 24,4 пайызын жеңіп алды. Кейбір сайлау округтерінде бірнеше социалистік үміткер жеңіске жетті. Дойдың 130 округтің әрқайсынан бірнеше үміткерді тікелей ұсыну шешімі бұрынғы тәжірибеден өзгеше болды, себебі ЛДП өкілдерінен айырмашылығы, көптеген партиялық үміткерлер бір-біріне қарсы шығуға құштар емес еді; алайда, 149 социалистік үміткердің басым көпшілігі, оның ішінде сегіз әйелдің жетісі сәтті сайланды. Саясатқа кірмес бұрын конституциялық құқық профессоры болған Дой, басқа саясаткерлердің айналысқан сөздеріне шаршаған сайлаушыларға ұнайтын тікелей, ашық сөйлейтін мінезге ие болды. Көптеген әйелдер оны мойынсұнғыш әйелдер стереотиптерінен жаңаша көрініс деп санады және 1980 жылдардың соңында көпшілік оны сүйікті саясаткері деп таныды (бұл сауалнамаларда екінші орынды сол сияқты қатал сөйлейтін консервативті ЛДП мүшесі Шинтаро Ишихара иеленді); алайда, Дойдың танымалдылығы партияға көп көмектеспеді, өйткені партияның 76 000 мүшесінің бір бөлігі қолдаған қуатты Жапон социалистік қауымдастығы (Шакаишуги Кёкай) ортодоксалды марксизмге беріліп, Дойдың «перестройка» деп атаған және сайлаушылардың қызығушылығын арттыратын бағдарламаны ілгерілетуге кедергі келтірді. 1983 жылы Дойдың бұрынғы төрағасы Масаши Исибаши партияны өзін-өзі қорғау күштеріне қарсылығынан алшақтатудың қиын процесін бастады. Бұл күштер 9-бапқа сәйкес конституцияға қайшы екенін айтса да, олар заңды рәсімдер арқылы құрылғандықтан заңды мәртебеге ие екенін мәлімдеді (бұл сөз тіркесі бір жылдан кейін өзін-өзі қорғау күштерінің заңды түрде бар екенін айту үшін өзгертілді). Исибаши бұрынғы прецедентті бұзып, АҚШ саяси басшыларымен сөйлесу үшін Вашингтонға барды. Онжылдықтың соңында партия өзін-өзі қорғау күштерін және 1960 жылғы АҚШ-Жапония қауіпсіздік шартын қабылдады. Ол әскери шығындарды қатаң шектеуді (ЖҰӨ-нің жылдық 1 пайызынан аспайды), АҚШ күштерімен бірлескен әскери жаттығуларды тоқтатуды және үш ядролық емес қағидатты қайта растауды ұсынды (жапон аумағына ядролық қару өндіруге, иеленуге немесе енгізуге болмайды). Дой Кореямен (Солтүстік Корея) және Кореямен (Оңтүстік Корея) теңгерімді қарым-қатынасты қолдады. Бұрын партия Пхеньянның Ким Ир Сен режимін қолдаған, ал 1990 жылдардың басында Токио мен Сеул арасындағы қарым-қатынасты нормаландыруды мойындаудан бас тартқан. Ішкі саясатта партия ауыл шаруашылығы мен шағын бизнесті сыртқы қысымнан қорғауды жалғастыруды, тұтыну салығын жоюды және ядролық реакторларды салу мен пайдалануға тоқтатуды талап етті. Партия өзінің жаңа өлшеулілігін көрсету үшін 1990 жылдың сәуірінде өткен съезде социалистік революцияға деген уәдесін тастап, өзінің мақсатын әлеуметтік демократия деп атап, «барлық адамдар технологиялық жетістіктер мен заманауи өркениеттің жемістерін әділ пайдаланатын және әлеуметтік қамқорлықтың пайдасын алатын» қоғам құру деп сипаттады. Делегаттар сондай-ақ Дойды үшінші рет партия төрағасы етіп сайлады. Партия өзін таптық партия ретінде анықтағандықтан және Жапонияның кәсіподақтардың жалпы кеңесімен (Сохио) тығыз байланысқа ие болғандықтан, мемлекеттік сектордағы жұмысшылар конфедерациясы, кәсіподақ емес сайлаушыларды тартуға көп күш жұмсалмады. Кейбір Сохио кәсіподақтары Жапон Коммунистік партиясын қолдаса да, партия 1989 жылы жеке сектордағы кәсіподақтармен және Жапон кәсіподақ конфедерациясымен (Ренго) бірігуге дейін Сохионың саяси мүдделерінің өкілі болды. 1980 жылдары кәсіподақтардың қаржылық қолдауының төмендеуіне байланысты кейбір партиялық диет мүшелері күмәнді қаражат жинау әдістеріне жүгінді. Бірі «Жаңадан шақырылғандар» ісіне қатысты. Басқа партиялар сияқты, ол қайырымдылық билеттерін көп көлемде сатты және ЛДП кейде диет мүшелеріне қиын заңнаманы қабылдауға ықпал ету үшін қаражат берді.

1990 жылдар

Жауынгерлік скандалдың салдарынан партия 1993 жылғы жапондық жалпы сайлауда бар болғаны 70 орынға ие болды (137-ден азайды), ал ЛДП 1983 жылғы жапондық жалпы сайлаудан бері алғаш рет төменгі палатада көпшілігін жоғалтты және 38 жылдан кейін алғаш рет үкіметтен тыс қалды. Морихиро Хосокаваның ЛДП-ға қарсы коалициялық үкіметі 1993 жылғы сайлауды бастаған реформаторлардан – ЛДП-дан (Жапонияның жаңару партиясы және Жаңа партия Сакигаке), бір жыл бұрын құрылған либералды партиядан (Жапонияның жаңа партиясы), дәстүрлі орталық-сол оппозициядан (Комейто, Демократиялық социалистік партия және Социалистік демократиялық федерация) және Ренго кәсіподақ федерациясының саяси бөлімі – Демократиялық реформа партиясынан, сондай-ақ JSP-ден тұрды. 1994 жылы JSP және Жаңа Сакигаке партиясы ЛДП емес коалициядан шығуға шешім қабылдады. Азшылықтағы Хата кабинеті тек бірнеше апта ғана билік етті. Содан кейін JSP, 1993-1996 жылдар аралығында партия басшысы болған JSP премьер-министрі Томиичи Мураяма басшылығымен, ЛДП және Жаңа партия Сакигакемен бірге үлкен коалициялық (дай ренрицу) үкімет құрды. Бұрын ЛДП-ға қарсы коалицияда болған көптеген партиялар, енді оппозицияға қайта оралғаннан кейін, Жапониядағы екінші ірі саяси партия ретінде JSP-ні басып озған Жаңа шекара партиясын (НФП) құру үшін бірікті. 1995 жылы JSP Жапонияның кеңесшілер палатасына өткен сайлауда жеңіліс тапты. 1996 жылдың қаңтар айында Жапонияның жаңа социалистік партиясы JSP-ден бөлініп шықты, Мураяма премьер-министр лауазымынан кетті, ал JSP жаңа партия құру мақсатымен уақытша партия ретінде атын JSP-ден Социал-демократиялық партияға (SDP) өзгертті.

Идеология

JSP жалпы алғанда консервативті "оңшыл" Либералды Демократиялық партияға (ЛДП) қарсы шыққан прогрессивті "солшыл" партия ретінде қарастырылады. Бірақ партияның ішінде әлдеқайда сол жақтың фракциясы да болды. JSP-дегі "солшылдар" деп аталатындар ғылыми социализмді жақтаған марксистер еді. Керісінше, "оңшылдар" әлеуметтік демократияны қолдап, әл-ауқат мемлекетін құруға ұмтылды. JSP бейтарап сыртқы саясатты қолдады және Жапония Конституциясына, әсіресе Жапония Конституциясының 9-бабына өзгерістер енгізуге қарсы болды. Партия әдетте "Какушин" (радикалды либералды күштер) лагерінің негізгі тірегі болды. Такако Дои партия басшысы болғаннан кейін, JSP еуропалық үлгідегі демократиялық социализм бағытын қабылдады. Партияның социалистік идеологиясынан басқа, 1994-1996 жылдар аралығында билікке келген Мураяма кабинеті әлеуметтік-либералдық реформаны қолдады. JSP синтоистік әлеуметтік консервативтілікке қарсы болды және АҚШ-тағы христиандықпен саяси жақындық танытты. JSP-де көптеген христиандар болды. Жапонияның бұрынғы премьер-министрі Тетсу Катаяма да христиан еді. Партия Солтүстік Кореяның Корея әлеуметтік-демократиялық партиясымен байланыс орнатты. Партия сондай-ақ Оңтүстік Кореяның коммунизмге қарсы диктатурасына, оның ішінде Пак Чун Хи мен Чун Ду Хванға күшті қарсылық танытып, Оңтүстік Кореяның либералдарымен, соның ішінде Ким Дэ Чжунмен одақтасты.

Басшылар

Жоқ. № Фотосурет аты (Туған-өлген жылдары) Сайлау округі / лауазымы Қызмет мерзімі Сайлау қорытындылары Премьер-министр Қызметке кірген күні Қызметтен кеткен күні Жапонияның Социал-демократиялық партиясының төрағасы (1946–1950) 1 Тэцу Катаяма (1887–1978) Канагава облысының өкілі 28 қыркүйек 1946 16 қаңтар 1950 — Йошида 1946–47 өзі Асида 1948 Йошида 1948–54 Жапонияның Социал-демократиялық партиясының төрағасы, Оң жақта (1951–1955) — Жотаро Каваками (1889–1965) Хиого облысының өкілі 19 қаңтар 1951 12 қазан 1955 — Йошида 1948–54 Хатояма I. 1954–56 Жапон Социалистік партиясының төрағасы, Сол жақта (1951–1955) — Судзуки Мосабуро (1893–1970) Токио облысының 3-ші өкілі 18 қаңтар 1951 12 қазан 1955 — Йошида 1948–54 Хатояма I. 1954–56 Жапонияның Социал-демократиялық партиясының төрағасы, Біріктірілген (1955–1996) 2 Судзуки Мосабуро (1893–1970) Токио облысының 3-ші өкілі 12 қазан 1955 23 наурыз 1960 — Хатояма I. 1954–56 Исибаси 1956–57 Киси 1957–60 3 Инежиро Асанума (1898–1960) Токио облысының 1-ші өкілі 23 наурыз 1960 12 қазан 1960 (қанынан айырылды) — Икеда 1960–64 — Сабуро Эда (1907–1977) (уақытша) Окаяма облысының өкілі 12 қазан 1960 6 наурыз 1961 — 4 Жотаро Каваками (1889–1965) Хиого облысының 1-ші өкілі 6 наурыз 1961 6 мамыр 1965 — Сато 1964–72 5 Козо Сасаки (1900–1985) Мияги облысының 1-ші өкілі 6 мамыр 1965 19 тамыз 1967 — 6 Сейичи Кацумата (1908–1989) Сидзуока облысының 2-ші өкілі 19 тамыз 1967 4 қазан 1968 — 7 rowspan=4 rowspan="4" |Томоми Нарита (1912–1979) Кагава облысының 1-ші өкілі 30 қараша 1968 26 қыркүйек 1977 — Танака К. 1972–74 Мики 1974–76 Фукуда Т. 1976–78 8 Итио Асуката (1915–1990) Токио облысының 1-ші өкілі 13 желтоқсан 1977 7 қыркүйек 1983 — Охира 1978–80 Ито 1980 (уақытша) Судзуки З. 1980–82 Накасонэ 1982–87 9 Масаси Исибаси (1924–2019) Нагасаки облысының 2-ші өкілі 7 қыркүйек 1983 8 қыркүйек 1986 — 10 Такако Дои (1928–2014) Хиого облысының 2-ші өкілі 9 қыркүйек 1986 31 шілде 1991 — Такесита 1987–89 Уно 1989 Кайфу 1989–91 11 Макото Танабе (1922–2015) Гунма облысының 1-ші өкілі 31 шілде 1991 19 қаңтар 1993 — Миязава 1991–93 12 Садао Ямахана (1936–1999) Токио облысының 11-ші өкілі 19 қаңтар 1993 25 қыркүйек 1993 — Хосокава 1993–94 (коалиция) 13 Томиичи Мураяма (1924 ж.т.) Оита облысының 1-ші өкілі 25 қыркүйек 1993 19 қаңтар 1996 — Хата 1994 өзі Хасимото 1996–98 (коалиция, сенім және қолдау) Мұрагер партиясы: Социал-демократиялық партия

Жалпы сайлау нәтижесі

+ Өкілдер палатасы сайлауының жетекшісі Орын Лауазым Сайлау округінің дауыстары Күйдесі № ± Үлес саны %1946 Тэцу Катаяма 19.6% 3-ші 9,924,930 17.90%1947 Тэцу Катаяма 51 30.7% 1-ші 7,176,882 26.23%1949 Тэцу Катаяма 95 10.3% 3-ші 4,129,794 13.50% 1952 Жотаро Каваками Мосабуро Судзуки 63 23.8% 2-ші 7,507,842 21.24%1953 Жотаро Каваками Мосабуро Судзуки 27 29.6% 2-ші 9,194,547 26.57%1955 Жотаро Каваками Мосабуро Судзуки 18 33.4% 2-ші 10,812,905 29.21%1958 Мосабуро Судзуки 10 35.5% 2-ші 13,093,993 32.94%1960 Сабуро Эда 21 31.0% 2-ші 10,887,134 27.56%1963 Жотаро Каваками 13 0.8% 2-ші 11,906,766 29.03%1967 Козо Сасаки 42 8.8% 2-ші 12,826,104 27.88%1969 Томоми Нарита 50 18.5% 2-ші 10,074,101 21.44%1972 Томоми Нарита 28 24.0% 2-ші 11,478,142 21.90%1976 Томоми Нарита 52 4.1% 2-ші 11,713,009 20.69%1979 Ичио Асуката 16 20.9% 2-ші 10,643,450 19.71%1980 Ичио Асуката 0 20.9% 2-ші 11,400,748 19.31%1983 Масаши Ишибаши 5 21.9% 2-ші 11,065,083 19.49%1986 Масаши Ишибаши 27 16.6% 2-ші 10,412,584 17.23%1990 Такако Дои 51 26.6% 2-ші 16,025,472 24.39%1993 Садао Ямахана 66 13.7% 2-ші 9,687,589 15.43%

Кеңесшілер сайлауының нәтижелері

Сайлау көшбасшысы | Орын саны | Ұлттық дауыс берудегі % | Ұлттық дауыс саны | Префектуралық дауыс берудегі % | Префектуралық дауыс саны
Жапон Социалистік партиясы дәуірі
1947 | Тецу Катаяма | 16.4% | 3,479,814 | 23.0% | 4,901,341
1950 | Тецу Катаяма | 17.3% | 4,854,629 | 25.2% | 7,316,808
1953 | Мосабуро Сузуки | 20.7% | 5,559,875 | 24.5% | 6,870,640
1956 | Мосабуро Сузуки | 29.9% | 8,549,940 | 37.6% | 11,156,060
1959 | Мосабуро Сузуки | 26.5% | 7,794,754 | 34.1% | 10,265,394
1962 | Жотаро Каваками | 24.2% | 8,666,910 | 32.8% | 11,917,675
1965 | Кзаки Сасаки | 23.4% | 8,729,655 | 32.8% | 12,346,650
1968 | Томи Нарита | 19.8% | 8,542,199 | 29.2% | 12,617,680
1971 | Томи Нарита | 21.3% | 8,494,264 | 31.2% | 12,597,644
1974 | Томи Нарита | 15.2% | 7,990,457 | 26.0% | 13,907,865
1977 | Ичио Асуката | 17.3% | 8,805,617 | - | 13,403,216
1980 | Ичио Асуката | 13.1% | 7,341,828 | - | 12,715,880
1983 | Ичио Асуката | 16.3% | 7,590,331 | - | 11,217,515
1986 | Такако Дои | - | 9,869,088 | - | 12,464,579
1989 | Такако Дои | 35.1% | 19,688,252 | 26.4% | 15,009,451
1992 | Такако Дои | 17.8% | 7,981,726 | 15.8% | 7,147,140
1995 | Томиичи Мураяма | 16.9% | 6,882,919 | 11.9% | 4,926,003