Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Шекспирдің әйелі Энн Шекспир (туған тегі Хатауэй; 1556 – 6 тамыз 1623) – ағылшын ақыны, драматург және актер Уильям Шекспирдің әйелі. Олар 1582 жылы үйленді, сол кезде Хатауэй 26 жаста, ал Шекспир 18 жаста болған. Ол күйеуінен жеті жыл артық өмір сүрді. Оның өмірі туралы заңдық құжаттардағы бірнеше сілтемеден басқа көп ештеңе белгілі емес. Оның Шекспирмен арақатынасы және тұлғасы көптеген тарихшылар мен жазушылардың көптеген болжауларының нысаны болды.
Wife of William Shakespeare
Anne Shakespeare (née Hathaway; 1556 – 6 August 1623) was the wife of William Shakespeare, an English poet, playwright and actor. They were married in 1582, when Hathaway was 26 years old and Shakespeare was 18. She outlived her husband by seven years. Very little is known about her life beyond a few references in legal documents. Her personality and relationship to Shakespeare have been the subject of much speculation by many historians and writers.
Өмір
Энн Хатауэй Англияның Уорвикшир графтығындағы Стратфорд-апон-Авон қаласының батысында орналасқан Шоттери ауылында өскен деп саналады. Ол Шоттеридегі Хатауэй отбасының фермасында өскен, қазір бұл ферма ауылдың маңызды туристік орталықтарының бірі болып табылады. Оның әкесі Ричард Хатауэй шаруа болған. Ол 1581 жылдың қыркүйегінде қайтыс болып, қызына он марка немесе £6 13s 4d (алты фунт, он үш шиллинг және төрт пенни) сомасын "оның үйленген күні" төленуі үшін қалдырған. Әкесінің өсиетнамасында оның есімі "Агнес" деп көрсетілген, соның салдарынан кейбір ғалымдар оны "Агнес Хатауэй" деп атау керек деп есептейді.
Anne Hathaway is believed to have grown up in Shottery, a village just to the west of Stratford upon Avon, Warwickshire, England. She is assumed to have grown up in the farmhouse that was the Hathaway family home, which is located at Shottery and is now a major tourist attraction for the village. Her father, Richard Hathaway, was a yeoman farmer. He died in September 1581 and left his daughter the sum of ten marks or £6 13s 4d (six pounds, thirteen shillings and fourpence) to be paid "at the day of her marriage". In her father's will, her name is listed as "Agnes", leading to some scholars believing that she should be referred to as "Agnes Hathaway".
Неке
Хатауэй 1582 жылдың қараша айында, ықтимал 28 қарашада, Шекспирге үйленді, олардың бірінші баласының күтімінде болған кезде, ол алты айдан кейін дүниеге келді. Кейбір тарихшылар жас айырмашылығын және Хатауэйдің некеге дейінгі жүктілігін «асыққан неке» ретінде дәлелдеу үшін пайдаланды, онда Хатауэй отбасы Шекспирді белгілі бір дәрежеде мәжбүрлеген. Дегенмен, мұндай тұжырымды қолдайтын басқа дәлелдер жоқ. Бір кезде Вустердегі Епископтық тізілімнен алынған құжаттар бұл көзқарасты растайды деп есептелді, онда латын тілінде «Уильям Шекспир» және Темпл Графтоннан «Энн Уотли» некеге рұқсат алғаны туралы жазылған. Келесі күні Стратфордтан келген Хатауэй отбасының достары Фулк Сэнделс және Джон Ричардсон «Уильям Шагспер мен Энн Хатвей» үйленуіне кепілдік беру үшін 40 фунт стерлингтік кепілдік берді. Франк Харрис «Шекспир» (1909) кітабында бұл құжаттар Шекспирдің екі әйелмен қарым-қатынаста болғанын көрсетеді. Ол Энн Уотлиге үйленуге ниеттенген, бірақ бұл мәлім болғанда Хатауэй отбасы оны жүкті туысына үйленуге мәжбүрлеген. Харрис бұл мәжбүрлі некеге байланысты «Шекспирдің әйеліне деген жек көруі өлшеусіз болды» деп сенді, және осының нәтижесінде ол Стратфордтан кетіп, театр өнерімен айналысуға шешім қабылдады. Алайда Стэнли Уэллс «Шекспирге арналған Оксфорд анықтамалығында» жазғандай, қазіргі заманғы ғалымдардың көпшілігі Уотли есімінің «көбінесе діни қызметкердің қатесінен туындағандығын» айтады. Гермен Грир «Шекспирдің әйелі» еңбегінде Шекспир мен Хатауэй арасындағы жас айырмашылығы оны үйленуге мәжбүрлегенін емес, оның оған ұмтылғанын көрсетеді. Жетім Хатауэй сияқты әйелдер көбінесе кіші туыстарын күту үшін үйде қалып, жиырмасыншы жастарында үйленді. Шекспир күйеу ретінде көп үміт бермеді; оның отбасы қаржылық қиындыққа тап болды, ал Хатауэй, әлеуметтік және қаржылық тұрғыдан жақсы отбасынан шыққандықтан, тиімді күйеу болар еді. Сонымен қатар, «қол ұстасу» және жүктілік сол кезде заңды некеге жиі алғышарттар болды. 1580 жылдардағы Стратфорд-на-Эвон және жақын ауылдардың сақталған жазбаларын зерттеу барысында Грир екі маңызды фактіні атап өтеді: біріншіден, көптеген келіндер жүкті күйде алтарга келді; екіншіден, көктем емес, күз үйлену үшін ең қолайлы уақыт болды. Шекспир жүкті болған Хатауэйге үйленуге міндетті болды, бірақ бұл әрқашан оның ниеті болғанын болжауға ешқандай себеп жоқ. Келіннің және күйеудің отбасылары бір-бірін білгені анық. Хатауэй мен оның күйеуі үш балаға ие болды: 1583 жылы Сюзанна және 1585 жылы егіздер Хамнет пен Джудит. Хамнет 11 жасында бубондық обаның жиі қайталануы кезінде қайтыс болды және 1596 жылдың 11 тамызында Стратфордта жерленді. Некеге және балалардың тууына қатысты құжаттардан басқа, Хатауэй туралы оның өмірінде жазылған жалғыз сілтеме – оның әкесінің бақташысы Томас Уиттингтонның 1601 жылы қайтыс болған кездегі өсиеті. Уиттингтон «Стратфордтың кедейлеріне» 40 шиллинг қалдырды, ақша «Мырза Уильям Шекспирдің әйелі Анна Шекспирдің қолында болды және маған қарыз болды, ол менің орындаушыма аталған Уильям Шекспир немесе оның тапсырмалары бойынша төленді, осы менің өсиеттің нағыз мағынасына сәйкес». Бұл үзінді әртүрлі жолдармен түсіндірілді. Бір пікір бойынша, Уиттингтон Аннеге ақша қарыз берген болуы мүмкін, өйткені күйеуі жоқ кезде оның ақшасы жетіспеген. Алайда, бұл «төленбеген жалақы немесе сақтауға берілген ақша» болуы мүмкін, өйткені өсиетте оның бауырларынан да алынған қарыздар көрсетілген. Кейде Шекспирдің әйеліне деген ұнамайтындығы туралы болжамдар айтылады, бірақ мұндай болжамды растайтын құжаттама немесе хат-хабарлар жоқ. Неке өмірінің көп бөлігінде ол Лондонда өмір сүрді, пьесаларын жазып, сахналады, ал ол Стратфордта қалды. Алайда Джон Обридің айтуынша, ол әр жыл сайын қысқа мерзімге Стратфордқа оралған. 1613 жылы театрдан зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Лондонда емес, әйелімен Стратфордта өмір сүруді таңдады.
Hathaway married Shakespeare in November 1582, likely November 28, while already pregnant with the couple's first child, to whom she gave birth six months later. The age difference, added to Hathaway's antenuptial pregnancy, has been employed by some historians as evidence that it was a "shotgun wedding", forced on a somewhat reluctant Shakespeare by the Hathaway family. There is, however, no other evidence for this inference. For a time it was believed that this view was supported by documents from the Episcopal Register at Worcester, which records in Latin the issuing of a wedding licence to "William Shakespeare" and one "Anne Whateley" of Temple Grafton. The following day, Fulk Sandells and John Richardson, friends of the Hathaway family from Stratford, signed a surety of £40 as a financial guarantee for the wedding of "William Shagspere and Anne Hathwey". Frank Harris, in The Man Shakespeare (1909), argued that these documents are evidence that Shakespeare was involved with two women. He had chosen to marry one, Anne Whateley, but when this became known he was immediately forced by Hathaway's family to marry their pregnant relative. Harris believed that "Shakespeare's loathing for his wife was measureless" on account of this forced marriage, and that this was the spur to his decision to leave Stratford and pursue a career in the theatre. However, according to Stanley Wells, writing in the Oxford Companion to Shakespeare, most modern scholars take the view that the name Whateley was "almost certainly the result of clerical error". Germaine Greer, in Shakespeare's Wife, argues that the age difference between Shakespeare and Hathaway is not evidence that he was forced to marry her, but that he was the one who pursued her. Women such as the orphaned Hathaway often stayed at home to care for younger siblings and married in their late twenties. As a husband Shakespeare offered few prospects; his family had fallen into financial ruin, while Hathaway, from a family in good standing both socially and financially, would have been considered a catch. Furthermore, a "handfast" and pregnancy were frequent precursors to legal marriage at the time. Examining the surviving records of Stratford upon Avon and nearby villages in the 1580s, Greer argues that two facts stand out quite prominently: first, that a large number of brides went to the altar already pregnant; and second, that autumn, not spring, was the most common time to get married. Shakespeare was bound to marry Hathaway, who had become pregnant by him, but there is no reason to assume that this had not always been his intention. It is nearly certain that the respective families of the bride and groom had known one another. Three children were born to Hathaway and her husband: Susanna in 1583 and the twins Hamnet and Judith in 1585. Hamnet died at 11 years old during one of the frequent outbreaks of the bubonic plague and was buried in Stratford upon Avon on 11 August 1596. Apart from documents related to her marriage and the birth of her children, the only recorded reference to Hathaway in her lifetime is a curious bequest in the will of her father's shepherd, Thomas Whittington, who died in 1601. Whittington left 40 shillings to "the poor of Stratford", adding that the money was "in the hand of Anne Shakespeare wife unto Master William Shakespeare, and is due debt unto me, being paid to mine executor by the said William Shakespeare or his assigns according to the true meaning of this my will." This passage has been interpreted in several different ways. One view is that Whittington may have lent Anne the money, presumably because she was short of cash while her husband was away. More likely, however, it may have been "uncollected wages, or savings held in safekeeping", since the will also lists debts owed to him from her brothers in the same amount. It has sometimes been inferred that Shakespeare came to dislike his wife, but there is no existing documentation or correspondence to support this supposition. For most of their married life, he lived in London, writing and performing his plays, while she remained in Stratford. However, according to John Aubrey, he returned to Stratford for a period every year. When he retired from the theatre in 1613, he chose to live in Stratford with his wife, rather than in London.
Шекспирдің өсиеттері
Шекспир өсиетімен әйеліне тек бір нәрсе қалдырды, ол – "жабдықтарымен бірге екінші жақсы төсегі". "Ең жақсы" төсегі туралы аталмаған, ол Сузаннаға қалдырылған негізгі мұраға кіретін болған. Аннаға жасалған бұл сыйлық көбінесе оның жеке өмірінде Анна екінші дәрежелі адам болғанын көрсететіндей қарастырылады, бірақ бұл пікірге қарсы даулар бар. Шекспир заманында бай адамдардың төсектері қымбатқа бағаланатын, кейде құны шағын үйге тең болатын. Сондықтан, бұл мұра қазіргідей маңызсыз емес еді.
In his will Shakespeare famously made only one bequest to his wife, his "second best bed with the furniture". There is no reference to the "best" bed, which would have been included in the main bequest to Susanna. This bequest to Anne has often been interpreted as a slight, implying that Anne was in some sense only the "second best" person in his intimate life. though this has been disputed. In Shakespeare's time, the beds of prosperous citizens were expensive affairs, sometimes equivalent in value to a small house. The bequest was thus not as minor as it might seem in modern times.
Жерлеу
1693 жылы жазылған деректерде Хатауэй күйеуімен бірге жерленуді қатты қалағандығы айтылады. Шындығында, ол Авондағы Стратфордтағы Қасиетті Ұш Тұғыр шіркеуінде оның қасына жеке қабірге қойылған. Қабір тасында: "Осы жерде Уильям Шекспирдің әйелі Энн жатыр, ол 1623 жылдың 6 тамызында 67 жасында дүниеден өтті" деп жазылған. Одан кейін латын тілінде: "Ана, сен сүт пен өмір сыйладың. Мен үшін қандай қасірет, осы үлкен сыйлықты тастарға беремін бе? Әлде, жақсы періште тасты жылжытып, Мәсіхтің денесіндей бейнең шығуы үшін дұға етейін бе? Бірақ дұғаларым орындалмайды. Кел, Мәсіх, анам осы қабірдің ішінде қайта тіріліп, жұлдыздарға жетсін!" деп жазылған. Бұл жазуды Джон Холл әйелі, Аннаның қызы Сусаннаның атынан жазған деп саналады. Бұл сонет өзгелерінен жолдарының ұзындығымен ерекшеленеді. Оның қарапайым тілі мен синтаксисі оның басқа, толыққанды сонеттерге қарағанда әлдеқайда ертерек жазылған болуы мүмкін деген болжамдарға әкелді.
A tradition recorded in 1693 is that Hathaway "greatly desired" to be buried with her husband. In fact she was interred in a separate grave next to him in the Church of the Holy Trinity, Stratford upon Avon. The inscription states, "Here lyeth the body of Anne wife of William Shakespeare who departed this life the 6th day of August 1623 being of the age of 67 years." A Latin inscription followed which translates as "Breasts, O mother, milk and life thou didst give. Woe is me—for how great a boon shall I give stones? How much rather would I pray that the good angel should move the stone so that, like Christ's body, thine image might come forth! But my prayers are unavailing. Come quickly, Christ, that my mother, though shut within this tomb may rise again and reach the stars." The inscription is believed to have been written by John Hall on behalf of his wife, Anne's daughter, Susanna. The sonnet differs from all the others in the length of the lines. Its fairly simple language and syntax have led to suggestions that it was written much earlier than the other, more mature, sonnets.
Басқа әдебиеттер
Анна туралы келесі өлең де Шекспирге жатқызылған, бірақ оның тілі мен стилі оның өлеңдеріне сай келмейді. Ол көбінесе Чарльз Дибдинге (1748–1814) авторлық құқығымен байланыстырылады және 1769 жылғы Стратфорд-на-Авон Шекспир фестивалі үшін жазылған болуы мүмкін.
The following poem about Anne has also been ascribed to Shakespeare, but its language and style are not typical of his verse. It is widely attributed to Charles Dibdin (1748–1814) and may have been written for the Stratford upon Avon Shakespeare Festival of 1769:
Шығармалық бейнелер
Анна XIX ғасырда, Шекспир кеңінен танымал мәдениет тұлғасына айнала бастаған кезде көркем әдебиетте бейнеленген. Эмма Северннің «Анн Хэтэуэй, немесе, Ғашық Шекспир» (1845) романы идеалданған махаббат пен бақытты некені көркем ауылдық Стратфордта суреттейді. Ол Уильям Блэктің 1884 жылғы «Джудит Шекспир» романында да қызы туралы, міндетті әйел және өздігінен шыққан қызы бар қамқор ана ретінде бейнеленген. ХХ ғасырдың басында Хэтэуэйдің жағымсыз бейнесі пайда болды, Франк Харрис Шекспирдің өмірі туралы кітаптарын жариялағаннан кейін және Аннаның үйленген кезде жүкті болғаны анықталғаннан кейін. Осы кезеңде Хэтэуэй туралы әдебиеттегі бағыт – оны жыныстық тәртіпсіздікке бой алдырған, нәсілді ұрлаған әйел немесе есептеуші, зұлым әйел ретінде бейнелеу болды. Соңғы кездері әдебиетте оның бейнесі әртүрліленіп келеді. Тарихшы Кэтрин Шейл Хэтэуэйді қазіргі жазушылардың «заманауи әйелдің тәуелсіздік, жалғызбасты ана болу, жыныстық еркіндік, адал емес күйеулер, әйелдің білім алуы және ерлі-зайыптылар арасындағы билік қатынастары үшін күресін білдіру үшін пайдаланатын» «зайыпты пішінді бос орын» деп сипаттайды. Джеймс Джойстің кейіпкері Стивен Дедалус Аннаны жағымсыз бейнелейді, ол Хэтэуэйге бірнеше рет сілтеме жасайды. «Улисс» романында ол «екінші ең жақсы төсек» сыйлығы оның неке адалдығын бұзғаны үшін жаза болды деп болжайды, ал романда Дедал Шекспирдің некесін әжуалай талдайды: «Жаман таңдады ма? Менің ойымша, оны таңдады. Егер басқалары өз еркімен болса, Эннге де жол бар». Анна Хьюберт Осборнның «Шекспирдің пьесасы» (1911 ж. шамасында) және оның жалғасы «Жақсы адамдар» (1917 ж.) пьесаларында да кездеседі. Бұл жаңадан жесір қалған Анна мен оның Уильямның сүйіктісі «Энн Уотли» арасындағы кездесуді көрсетеді. Анна бірінші пьесада қатал, ал екіншісінде бұрынғы қарсыласына кекшіл ретінде бейнеленген. Уильям Гибсонның «Ойыншылардың айқайы» (1968) пьесасы жас Шекспир мен Анны бейнелейді және Бродвейде (Линкольн орталығында) Франк Лангелла мен Энн Банкрофтпен қойылды. Мұздай қарым-қатынас Эдвард Бондтың «Бинго: ақша мен өлім көріністері» (1973) пьесасында, Шекспирдің соңғы күндері туралы және 1978 жылғы «Уилл Шекспир» телесериалында көрсетілген. Карол Энн Даффидің өлеңдер жинағы «The World's Wife» құрамында «Энн Хэтэуэй» атты сонет бар, ол Шекспирдің «екінші ең жақсы төсегі» туралы өсиетінен алынған үзіндіге негізделген. Даффи бұл олардың неке төсегі болды деген пікірді таңдайды, сондықтан олардың махаббатының ескерткіші, емес кемсіту. Энн олардың махаббатқа түсуін «романтика мен драма» түрінде еске алады, қонақтар қолданатын ең жақсы төсектегі «прозадан» айырмашылығы, «Мен оны жесір әйелдің басын қорапта ұстаймын / ол мені келесі ең жақсы төсекте ұстағандай». Роберт Найдың «Миссис Шекспир: толық шығармалар» романында, ол Аннаның өмірбаяндық естеліктері деп танылады, Шекспир Саутгемптон графына берген ақшаға ең жақсы төсек сатып алады. Энн Лондонға келгенде, ерлі-зайыптылар төсекке жыныстық оқиғаларды жасайды, онда олар оның пьесаларына негізделген қиял-ғажайыптарға қатысады. Ол оған мұра етіп қалдырған төсекті «екінші ең жақсы» деп атайды, бұл оның естеліктерінің ең жақсы төсегін еске түсіреді. Роман 1998 жылы BBC радиосы үшін драматизацияланды, Мэгги Стид Хатауэйді ойнады. Конни Уиллистің «Қысқы ертегі» атты әңгімесі, ол Анна Хатауэй туралы нақты ақпаратты Шекспирдің ойдан шығарылған жеке теориясымен біріктіреді, сонымен қатар қарым-қатынастың табиғатын сүйіспеншілікпен сипаттап, екінші ең жақсы төсектің романтикалық маңыздылығы ретінде көрсетеді. Энн Хатауэй Нил Гейманның «The Sandman» сериясының бір бөлігі «Торма» комикс бөлімінде пайда болады. Ол Шекспирмен бір-біріне жақын, бірақ бір-біріне жақын қарым-қатынаста болды. Гейманның түсіндірмесі Анна күйеуін өзіне үйленуге мәжбүрлеу үшін қасақана жүкті болды дегенді білдіреді, бірақ контекст олардың екеуі де өз шешімдеріне өкінбейтінін көрсетеді. Өзінің ұзақ уақыт бойы жеке шоуында «Миссис Шекспир, Уиллдің алғашқы және соңғы махаббаты» (1989) американдық актриса жазушы Ивон Хадсон тарихи және драмалық Энн Хатауэймен ұзақ қарым-қатынаста болды. Ол Энн мен Уиллдің ұзақ уақыт арақашықтық пен қайғылы оқиғаларға қарамастан достығын сақтап қалғанын бейнелейді. Ертедегі және соңғы зерттеулерді және толық шығармаларды зерттей отырып, Хадсон ерлі-зайыптылардың өзара сыйластығының дәлелі драмалар мен сонеттерде, сондай-ақ жазушының құштарлықтарында және мүмкін адал қарым-қатынастарында бар екенін көрсетеді. Хадсон төсектің мұрагерлік туралы оң пікірді де таңдайды, «ол менің Уильямды иеленген жалғыз жерім болуы мүмкін» дейді. «Миссис Шекспир» күйеуі болмастан үй шаруасын жүргізудің шындығын көрсетеді, сонымен қатар кейбір драмалық еркіндіктерді қолданады. Бұл Аннаға білімді жұбайының жұмысын, сондай-ақ оның сезімдерін білдіру үшін сонеттер мен монологтарды цитаталау арқылы елдік әйелдің түсінігін алуға мүмкіндік береді. Верн Тиссеннің 2005 жылғы «Шекспирдің өсиеті» пьесасы Хадсонның шоуына ұқсас. Бұл күйеуінің жерлеу күніндегі Анна Хатауэйге арналған бір әйелдің қойылымы. Эйври Роулендтің «Миссис Шекспир» (2005) пьесасы Аннаны үйді тиімді басқаратын және күйеуінің пьесаларын оның промоутері/орындаушысы ретінде серіктестікте жазатын «суперәйел» ретінде бейнелейді. Романда Анна Уиллдің актерлік мансабын қолдау үшін Лондонға барады. Ол шығармашылыққа бой алғанда, Аннаның өзінің әдеби дағдылары гүлденеді, бұл Элизабет Англиясындағы ең көрнекті драматургтің болуына әкеледі. Ол BBC Two комедиялық сериалы «Upstart Crow» сериалында Лиза Тарбакпен бейнеленген, ол Уильям поэзиясымен аты шыққаннан кейін «Ромео мен Джульеттаны» жазуға және қоюға дайындық жасайды, «Генрих VI» және «Ричард III». Анна Хэтэуэй 2018 жылғы тарихи фильм «Барлығы дұрыс» фильмінде Джуди Денчпен бейнеленген. Анна актриса Кассиди Джансонмен музыкалық «Жульетта және» пьесасында бейнеленген. Шоу 2019 жылдың 20 қарашасында Вест-Эндте ашылды. Шоу 2022 жылы Бродвейге көшті. Ол 2022 жылдың 17 қарашасында ресми түрде ашылды. Бродвей және Австралиядағы қойылымдарда Аннаны Бэтси Уолф және Эми Лепамер бейнелейді. Анна Хэтэуэй Мэгги О’Фарреллдің 2020 жылғы «Хэмнет» романының басты кейіпкері, Шекспир отбасының туынды есебі, олардың жалғыз ұлының өліміне ден қояды. Ол сол жылы «Әйелдер жүлдесін» жеңіп алды.
Anne is depicted in fiction during the 19th century, when Shakespeare started to become a figure in wider national and popular culture. Emma Severn's novel Anne Hathaway, or, Shakespeare in Love (1845) portrays an idealised romance and happy marriage in an idyllic rural Stratford. She also appears in William Black's 1884 novel Judith Shakespeare about her daughter, portrayed as a conventional dutiful wife and concerned parent with a wayward daughter. By the early 20th century a more negative image of Hathaway emerged, following the publication of Frank Harris's books on Shakespeare's love life, and after the discovery that Anne was already pregnant when the couple married. A trend in literature on Hathaway in this period was to imagine her as a sexually incontinent cradle snatcher, or, alternatively, a calculating shrew. More recent literature has included more varied representations of her. Historian Katherine Scheil describes Hathaway as a "wife shaped void" used by modern writers "as a canvas for expressing contemporary woman's struggles—over independence, single motherhood, sexual freedom, unfaithful husbands, woman's education and power relations between husband and wife." An adulterous Anne is imagined by James Joyce's character Stephen Dedalus, who makes a number of references to Hathaway. In Ulysses, he speculates that the gift of the infamous "second best bed" was a punishment for her adultery, and earlier in the same novel, Dedalus analyses Shakespeare's marriage with a pun: "He chose badly? He was chosen, it seems to me. If others have their will Ann hath a way." Anne also appears in Hubert Osborne's The Shakespeare Play (c. 1911) and its sequel The Good Men Do (1917), which dramatises a meeting between the newly widowed Anne and her supposed old rival for William's love "Anne Whateley". Anne is depicted as shrewish in the first play, and as spiteful towards her former rival in the latter. William Gibson's play A Cry of Players (1968) portrayed the young Shakespeare and Anne and was performed on Broadway (at Lincoln Center) with Frank Langella and Anne Bancroft as the couple. A frosty relationship is also portrayed in Edward Bond's play Bingo: Scenes of Money and Death (1973), about Shakespeare's last days, and in the 1978 TV series Will Shakespeare. The World's Wife, a collection of poems by Carol Ann Duffy, features a sonnet entitled "Anne Hathaway", based on the passage from Shakespeare's will regarding his "second best bed". Duffy chooses the view that this would be their marriage bed, and so a memento of their love, not a slight. Anne remembers their lovemaking as a form of "romance and drama", unlike the "prose" written on the best bed used by guests, "I hold him in the casket of my widow's head/ as he held me upon that next best bed". In Robert Nye's novel Mrs Shakespeare: the Complete Works, which purports to be Anne's autobiographical reminiscences, Shakespeare buys the best bed with money given to him by the Earl of Southampton. When Anne comes to London, the couple use the bed for wild sexual adventures, in which they engage in role playing fantasies based on his plays. He refers to the bed he bequeaths her as "the second best" to remind her of the best bed of their memories. The novel was dramatised for BBC radio in 1998 with Maggie Steed playing Hathaway. The Connie Willis short story "Winter's Tale," which combines factual information about Anne Hathaway with a fictitious Shakespeare identity theory, also characterises the nature of the relationship as loving and the bequeath of the second best bed as romantically significant. Anne Hathaway appears in Neil Gaiman's comic book section "The Tempest", part of The Sandman series. She and Shakespeare share a tumultuous, yet affectionate, relationship. Gaiman's interpretation suggests that Anne deliberately became pregnant to force her husband to marry her, but the context implies that neither of them ultimately regret their decision. Through her long running solo show Mrs Shakespeare, Will's first and last love (1989) American actress writer Yvonne Hudson has had a long relationship with both the historical and dramatic Anne Hathaway. She depicts Anne and Will as maintaining a friendship despite the challenges inherent to their long separations and tragedies. Mining early and recent scholarship and the complete works, Hudson concurs that evidence of the couple's mutual respect is indeed evident in the plays and sonnets, along with support for the writer's infatuations and possibly adulterous relationships. Hudson also chooses the positive view of the bed bequest, sharing that "it may have been only here that I possessed William." Mrs Shakespeare explores the realities of keeping house without a husband while applying some dramatic licence. This allows Anne to have at least a country wife's understanding of her educated spouse's work as she quotes sonnets and soliloquies to convey her feelings. The 2005 play Shakespeare's Will by Canadian playwright Vern Thiessen is similar in form to Hudson's show. It is a one woman piece that focuses on Anne Hathaway on the day of her husband's funeral. Avril Rowland's Mrs Shakespeare (2005) depicts Anne as a multi tasking "superwoman" who runs the home efficiently while also writing her husband's plays in a businesslike partnership with him as her promoter/performer.). In the novel, Anne follows Will to London to support his acting career. As he finds his true calling in writing, Anne's own literary skills flower, leading to a secret collaboration that makes William Shakespeare the foremost playwright in Elizabethan England. She is portrayed by Liza Tarbuck in the BBC Two comedy series Upstart Crow, which follows the writing and preparation to stage Romeo and Juliet after William has gained some early career notoriety for his poetry, Henry VI and Richard III. Anne Hathaway is portrayed by Judi Dench in the 2018 historical film All Is True. Anne is portrayed by actress Cassidy Janson in the musical & Juliet. The show opened in the West End on 20 November 2019. The show transferred to Broadway in 2022. It officially opened on 17 November 2022. In the Broadway and Australian production, Anne is portrayed by Betsy Wolfe and Amy Lehpamer, respectively. Anne Hathaway is a main character in Maggie O'Farrell's 2020 novel Hamnet, a fictional account of Shakespeare's family centered on the death of their only son. It won the Women's Prize for Fiction in the same year.
Энн Хатауэйдің үйі
Энн Хатауэйдің балалық шағы Англияның Уорвикширдегі Стратфорд-апон-Авонға жақын жерде өтті. Көбінесе шағын үй деп аталғанымен, шындығында кең аумақты бақтармен қоршалған, бірнеше жатын бөлмесі бар, он екі бөлмелі кең шаруашылық үйі. Шекспир заманында Хьюлендс фермасы деп аталған бұл үйге үлкен жер учаскесі қарастырылған. Сол кезеңдегі көптеген үйлер сияқты, мұнда да қыс айларында жылуды үй ішінде тең бөлу үшін бірнеше түтін шығаратын қондырғылар бар. Ең ірісі тамақ дайындауға арналған. Сонымен қатар, ашық ағаш қаңқасы бар, бұл Тюдор стиліндегі халықтық сәулеттің айрықша белгісі. Энн әкесі қайтыс болғаннан кейін, үй Энн ағасы Бартоломейге тиесілі болды және 1846 жылға дейін Хатауэй отбасының меншігінде болды, содан кейін қаржылық қиындықтарға байланысты сатуға мәжбүр болды. Қазір бұл үй Шекспирдің туған жері қорына тиесілі және басқарылады, сондай-ақ музей ретінде жұртшылыққа ашық.
Anne Hathaway's childhood was spent in a house near Stratford upon Avon in Warwickshire, England. Although it is often called a cottage, it is, in fact, a spacious twelve roomed farmhouse, with several bedrooms, now set in extensive gardens. It was known as Hewlands Farm in Shakespeare's day and had more than of land attached to it. As in many houses of the period, it has multiple chimneys to spread the heat evenly throughout the house during winter. The largest chimney was used for cooking. It also has visible timber framing, a trademark of vernacular Tudor style architecture. After the death of Anne's father, the cottage was owned by Anne's brother Bartholomew, and was passed down the Hathaway family until 1846, when financial problems forced them to sell it. It is now owned and managed by the Shakespeare Birthplace Trust, and is open to public visitors as a museum.